Για τους περισσότερους  θεωρείται σαν ένας από τους καλύτερους μήνες του χρόνου, από ψαρευτικής πλευράς και πιθανότατα, από πλευράς καιρικών συνθηκών. Και όμως μας τον απαγόρευσαν. Σωστό ή λάθος από την στιγμή που είναι νόμος πρέπει να τον δεχτούμε και να μάθουμε να ζούμε με αυτόν.
Σύμφωνα με το ΠΔ.373/85 που στο άρθρο 3 παράγραφο 1 και μάλιστα στις πρώτες γραμμές της παραγράφου, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ξεκάθαρα την άσκηση της υποβρύχιας ερασιτεχνικής  αλιείας, κατά το μήνα Μάιο κάθε χρόνο.
Συμβουλευτικά:
Και τώρα τι; Πώς θα περάσει; Τι κάνουμε; Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πώς δεν θα χρειαστεί να……σπρώχνουμε.
Αληθινά, μαγικές συνταγές για να περάσουν οι τριάντα μια μέρες.....δεν υπάρχουν. Το μόνο που θα βρείτε μέσα στις επόμενες γραμμές είναι διάφορους τρόπους για να γεμίσετε τις μέρες της ψαρευτικής αποχής.
Θεωρώ και πιστεύω πως την τελευταία μέρα του Απριλίου θα την εκμεταλλευτούμε και θα ψαρέψουμε. Φέτος η Πρωτομαγιά πέφτει Τρίτη οπότε μια αδειούλα την Δευτέρα δεν θα μας χαλάσει καθόλου.
Απεναντίας θα μας χαρίσει ένα πολύ όμορφο τετραήμερο και συνάμα μια ισχυρή δόση ιωδίου που θα μας κρατήσει “ζωντανούς” τις πρώτες μέρες του μήνα που ακολουθεί.
Σχέσεις:
Ήρθε λοιπόν ο μήνας, που σε πρώτη προτεραιότητα θα βάλουμε τους δικούς μας, αφιερώνοντας όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε.
Μην ξεχνάτε πως τους το οφείλουμε αυτό, με τα όσα τραβούν από την τρέλα μας.
Σπαταλήστε τον ελεύθερο, πλέον χρόνο σας, κάνοντας πράγματα μαζί τους, που ευχαριστούν αυτούς και όχι εσάς, γιατί μέχρι πρότινος ή τους τα στερούσατε, ή τα περιορίζατε για χάρη του ψαρέματος.
Χαλιναγωγείστε τα νεύρα σας που θα προέλθουν από την μικρή αυτή αποχή. Οι δικοί μας δεν φταίνε σε τίποτε να υπομένουν έντεκα μήνες το χρόνο την τρέλα μας και σε αντάλλαγμα να εισπράττουν ένα μήνα γεμάτο ένταση και νεύρα, επειδή δεν είμαστε σε θέση να κουμαντάρουμε τον εαυτό μας για τριάντα μία μέρες!!!
Άδικο έχουμε απ' όποια πλευρά και να το δούμε, το δίκιο είναι όλο με το μέρος τους και όχι με το δικό μας. Αφήστε λοιπόν μουρμούρα και γκρίνια και κοιτάξτε να τους ευχαριστήσετε όσο περισσότερο γίνεται.
Ξενυχτίστε και διασκεδάστε μέχρι το πρωί αν αυτό σας έχει λείψει και πιείτε και κάνα ποτάκι παραπάνω, αρκεί να μην το παρακάνετε(παν μέτρο άριστον), και αποφύγετε να οδηγείτε μετά.
Ψαρευτικά:
Εδώ είμαστε. Φτάσαμε και στο δια ταύτα.
Ξεκινήστε με το να λύσετε τη μάσκα και ξεπλύνεται καλά όλα της τα κομμάτια.
Διαχωρίστε τον αναπνευστήρα σε στόμιο και σωλήνα και αφού ξεπλύνετε καλά με γλυκό νερό και τα δύο μέρη, σκουπίστε το εσωτερικό τους με ένα καθαρό πανί.
Τροχίστε βέργες, αλλάξτε σχοινένιες καμπάνες, ελέγξτε σχοινάκια σε όπλα και μουλινέ, φορέστε καινούρια λάστιχα σε όσα όπλα κρίνετε ότι χρειάζονται αλλαγή.
Το καλοκαίρι έρχεται και μαζί του τα μαύρα, τα κόκκινα και κάθε λογής θηράματα, που θα δοκιμάσουν τα όρια και τις δυνατότητες των όπλων. Αποθηκεύστε όπλα τα οποία θεωρείτε ότι «πέρασε» η εποχή τους.  Αν και προσωπικά το 70άρι το θεωρώ all time classic και all weather όπλο, ειδικά για όσους ασχολούνται με το ψάρεμα στην τρύπα ακόμα και στο καλοκαίρι, ακόμα και στην Αττική, που τα ψάρια έχουν την συνήθεια να τρέπονται σε φυγή στα ανοιχτά(συνήθεια που σιγά σιγά θα την αποκτήσουν τα θηράματα σε όλη την επικράτεια, κατά την προσωπική μου άποψη).                   
Τα όπλα που θα αποθηκεύσετε καλό θα είναι, αφού θα τα έχετε ξεπλύνει πολύ καλά με γλυκό νερό και όταν θα έχουν στεγνώσει καλά τα λάστιχα, να τα περάσετε με γαλάκτωμα σιλικόνης, και να τα αποθηκεύσετε σκεπάζοντας τα με σακουλάκι.
Όταν θα έρθει η στιγμή να τα ξαναχρησιμοποιήσετε θα εκπλαγείτε ευχάριστα μιας και θα είναι έτσι όπως τα είχατε αφήσει, χωρίς ο χρόνος να τα έχει αλλοιώσει. Για τους κατόχους ξύλινων όπλων, ήρθε η στιγμή να τα συντηρήσουν. Ξεπλύνετε με γλυκό νερό πολύ καλά και αφήστε να στεγνώσει εντελώς.
Αφαιρέστε λάστιχα, βέργα, καλύψτε με ένα πανί το μουλινέ, αν δεν μπορείτε να το βγάλετε πάνω από το όπλο και περάστε δυο χέρια με teak oil το ξύλο. Αυτό θα “ζωντανέψει” και το όπλο σας θα ξαναγίνει σαν καινούριο. Μονάχα επιλέξτε μέρα που να μην φυσά για να μην γεμίσουν τα όπλα σκόνη.
Πριν αποθηκεύσετε την χειμωνιάτικη στολή σας, και αφού την έχετε ξεπλύνει καλά με γλυκό νερό, προσθέτοντας λίγο μαλακτικό για ευαίσθητα μάλλινα και οπωσδήποτε dettol για απολύμανση, κάντε τις οποιεσδήποτε κολλήσεις χρειάζονται ή αν δεν έχετε την δυνατότητα από μόνοι σας να τις κάνετε, επισκεφτείτε το μαγαζί από το οποίο την αγοράσατε για να την επιδιορθώσει, μην το αφήσετε για αργότερα ο χρόνος μόνο σύμμαχος δεν είναι σε τέτοιες περιπτώσεις, εξάλλου τώρα δεν την βιάζεστε μιας και θα αποθηκευτεί μέχρι την επόμενη σεζόν, και η εταιρία έχει όλο τον χρόνο για να κάνει τις απαραίτητες επιδιορθώσεις χωρίς την δική μας πίεση, οπότε και καλύτερη και σωστότερη δουλειά.
Θυμηθείτε να τσεκάρετε την στολή που θα χρησιμοποιήσετε στις αρχές καλοκαιριού για τυχόν επιδιορθώσεις που χρειάζεται και τις είχατε αμελήσει όταν την αποθηκεύατε. Αυτό καλό θα ήταν να το κάνετε αρχές Μαΐου έτσι ώστε να υπάρχει το χρονικό περιθώριο ολόκληρου μήνα, και για καλύτερη και σωστότερη δουλειά από πλευράς εταιρίας, και για να μην αγχωθείτε τελευταίες μέρες όταν θα σας ενημερώσουν ότι δεν προλαβαίνουν. Δεν φταίνε οι υπάλληλοι των εταιριών ούτε οι ιδιοκτήτες τους για τυχόν καθυστερήσεις, εμείς φταίμε που τα αφήνουμε όλα στο παραπέντε.
Μαζί με την επιβεβλημένη αλλαγή πάχους στολής λόγω καλοκαιριού αναπόφευκτα θα πρέπει να προβούμε και σε αφαίρεση κιλών από τη ζώνη. Πρώτα όμως ήρθε η ώρα να την ξεπλύνουμε καλά, το ίδιο κάνουμε και με το μαχαίρι ζώνης. Αφαιρούμε κιλά και τα εναπομείναντα δοκιμάζουμε να τα μοιράσουμε ομοιόμορφα πάνω της, και την αποθηκεύουμε σε σκιερό μέρος, αφού πρώτα την έχουμε ελέγξει για τυχόν φθορές, Αν κρίνουμε απαραίτητο την αντικαθιστούμε άμεσα.
Φυσική κατάσταση:
Όσοι από μας γυμνάζονται προσπαθώντας να διατηρήσουν χαμηλό σωματικό βάρος και όσο το δυνατό καλή φυσική κατάσταση, αυτό το μήνα θα πρέπει να αυξήσουν τις φορές που θα επισκεφτούν γυμναστήριο ή πισίνα(ανάλογα τι έχουν επιλέξει) μιας και ψάρεμα στη θάλασσα δεν υπάρχει για να κάψουμε επιπλέον θερμίδες. Οπότε για να εξισορροπήσουμε πράγματα και καταστάσεις αυξάνουμε μέρες άσκησης και πιθανόν εντατικότερους ρυθμούς προπόνησης. Προσοχή ιδιαίτερη στη διατροφή μας, γιατί όσο καθόμαστε σπίτι μπροστά από υπολογιστές ή τηλεόραση, η φυσική αντίδραση του κάθε οργανισμού είναι το…. μασούλημα με ότι αυτό συνεπάγεται, για να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων αρχές καλοκαιριού.
Ελαττώστε τα γλυκά, τα παγωτά και προπαντός το βραδινό φαγητό. Είναι ο γρήγορος και εύκολος τρόπος να πάρετε περιττά κιλά.
Αναζήτηση νέων τόπων:
Για τα ανήσυχα πνεύματα, που αντέχουν τις δυνατές συγκινήσεις που μπορεί να προσφέρει η θέα ενός πιθανόν ήρεμου θηράματος, χωρίς να κρατούν όπλο στα χέρια, δεν έχουν παρά να τολμήσουν να κολυμπήσουν σε καινούρια και άγνωστα μέχρι τώρα κομμάτια, ψάχνοντας για τυχόν εκπλήξεις που κρύβουν στο εσωτερικό τους. Πιστέψτε με τώρα είναι η καταλληλότερη εποχή για τέτοιου είδους εξορμήσεις.   Αρκεί να μην παραλείψετε να ενημερώσετε την πλησιέστερη λιμενική αρχή της περιοχής που έχετε αποφασίσει να επισκεφθείτε, ζητώντας τα στοιχεία του αρμόδιου υπαλλήλου που ενημερώσατε, πριν βρεθείτε στο νερό.
Προσοχή:
Επειδή είμαστε Ελληνες......
Γι αυτούς λοιπόν που θα αποφασίσουν να αψηφήσουν το νόμο και θα ψαρέψουν το μήνα αυτό, να προσέξουν πολύ γιατί το πρόστιμο είναι τσουχτερό.
Αν έχουν την αίσθηση πως οι Λιμενικές αρχές δεν θα γυρνούν με τα αυτοκίνητα
στις παραλίες και τις ακτές, για ελέγχους, λόγω της κρίσης και την αύξησης της τιμής της βενζίνης, κάνουν μέγα λάθος.
Αυτή η “φημολογία” που κυκλοφορεί τον τελευταίο καιρό στην “πιάτσα”, δεν ξέρω ποιος έξυπνος το “σέρβιρε”, μαζί με, “έλα τώρα που τους κόψανε το μισθό και τις υπερωρίες ποιος θα έχει όρεξη να βγει να ψάξει τι...”, αυτή λοιπόν την.... κακοήθη φήμη, να μην την ασπαστείτε γιατί πολύ πιθανό να βρεθείτε προ μεγάλης έκπληξης, όταν βγαίνοντας από τη θάλασσα θα τους βρείτε μπροστά σας. Και θυμηθείτε πως άγνοια νόμου σαν δικαιολογία δεν στέκει, όχι μονάχα σε αυτή την περίπτωση αλλά παντού.
Οι άνθρωποι τη δουλειά τους θα την κάνουν, μας αρέσει δεν μας αρέσει, το νόμο θα τον εφαρμόσουν, γιατί ξέρουν πως πάντα κάποιοι θα τον παραβούν.
Να ‘σται πάντα καλά, και να θυμάστε πως, ότι και να γίνει ένας μήνας είναι που θα πάει θα περάσει.

Τι και αν ο Ποσειδώνας με αντάμειψε πλουσιοπάροχα και μάλιστα, με το καλημέρα, αμέσως μετά την είσοδό μου στο νερό, με θήραμα ζηλευτό. Εγώ εκεί, να επιμένω να κυνηγώ το κάτι καλύτερο.
Είναι στη φύση του ανθρώπου, στο DNA του να ζητά πάντα το κάτι παραπάνω. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τα επίπεδα του ιωδίου που είχαν πέσει χαμηλά από την έλλειψη του υγρού στοιχείου το τελευταίο διάστημα, τότε δεν υπάρχει λόγος να αναρωτιέται κανείς γιατί να επιλέγει να κρυώνει από το να κάθετε αραχτός στα ζεστά και να απολαμβάνει το υπόλοιπο της μέρας, όπως αυτός γουστάρει.  
Στο κάτω κάτω της γραφής, η αμεσότητα σύλληψης θηράματος δεν ήταν αρκετή για να καταλαγιάσει το ένστικτο του κυνηγού.
Νιτσεράδα και αυτοκίνητο, εργαλεία χρήσιμα, που στέκονται αρωγοί στο να ανιχνευτούν εξονυχιστικά όσες περισσότερες ακτογραμμές μπορούν μέσα στο φως της μέρας.  
Οι περισσότεροι τόποι, στεγνοί, χωρίς αυτό το κάτι επιπλέον, που να με αναγκάσει να παραιτηθώ της προσπάθειας, αφού θα ένιωθα πλήρης.
Λίγα λεπτά ακόμη οδικής περιπλάνησης και τα λάστιχα ακινητούν στην άμμο, ελάχιστα μέτρα μακρύτερα από σημείο, που τους καλοκαιρινούς μήνες πνίγεται κυριολεκτικά από κόσμο που συνωστισμένα προσπαθεί να κερδίσει λίγα λεπτά δροσιάς.
Η νιτσεράδα αφήνετε να πέσει, εκθέτοντας το βρεγμένο νεοπρέν, στην ελαφριά τραμουντάνα του μεσημεριού.  
Λίγα ακόμη λεπτά χαμένου χρόνου, πριν το κορμί, γλιστρήσει στα σπλάχνα της γαλανής, και το κυνήγι να ξαναρχίσει.
Άμμος, με διάσπαρτες ποσειδωνίες, συνθέτουν ένα σκηνικό ιδανικό για χειμερινό ρηχό καρτέρι.
Η ελαφριά μπουκαδούρα που επικρατεί, δημιουργεί θολούρα, που βοηθά πολύ, αφού αυξάνει τις πιθανότητες συνύπαρξης, θηρευτή και θηράματος στον ίδιο χώρο.
Η δύο αγκράφες κουμπώνουν στην μέση φορτώνοντας με επιπλέον κιλά το σώμα, όπλο ανά χείρας και το κορμί γλιστρά στην αγκαλιά της.
Η κίνηση γίνεται αθόρυβα, αργά, νωχελικά, προσπαθώντας να ξεγελάσει τη φύση, αναγκάζοντάς την να δεχτεί, να ενσωματώσει το θηρευτή, κάνοντάς τον ένα με το περιβάλλον.
Το βάθος μικρό, τόσο, που ακόμη και η θολούρα δεν μπορεί να απαγορεύσει στην όραση να δει κάθετα μέχρι το βυθό, έτσι η πρώτη επιλογή για ενέδρα βρίσκεται εύκολα.
Χαλάρωση επιβεβλημένη και σπρώξιμο κυριολεκτικά του κορμιού στο βυθό……η ενέδρα μόλις είχε στηθεί.
Μικρόψαρα παντού, γεμίζουν με την παρουσία τους τον υποβρύχιο κόσμο και γίνονται αντιληπτά, όσο η ορατότητα το επιτρέπει.
Τα μάτια χαίρονται με τα όσα αντικρίζουν και η εμπειρία με τη λογική γεννούν βάσιμες ελπίδες….
Ο χρόνος κυλά με τα πρώτα μικρά θηράματα, σπρωγμένα από περιέργεια να πλησιάζουν για να επεξεργαστούν το “ξένο σώμα”. Μεγέθη που δεν σκοτώνεις όσο  άψαρος και να σαι, ιδίως όταν ζητάς το κάτι παραπάνω το κάτι καλύτερο.
Που να ναι οι γονείς τους... σκέψη που στριφογυρνά στο μυαλό συνέχεια.
Αλλαγή πόστου και οι ενέδρες επαναλαμβάνονται σε διαφορετικά σημεία, έχοντας το ίδιο πάντα μη επιθυμητό αποτέλεσμα.
Ο χρόνος τρέχει και η ανυπομονησία μεγαλώνει. Η ακτογραμμή θολώνει ολοένα και περισσότερο, αφού η νοτιαδούρα ενισχύεται ελαφρά, γεμίζοντας με περισσότερες ελπίδες το θηρευτή.
Σκιές ικανοποιητικού μεγέθους, που σκιαγραφούνται στο καμβά της θολούρας, διογκώνουν τις κόρες των ματιών και κεντρίζουν το ενδιαφέρον.
Αναζήτηση νέου τόπου ενέδρας που δεν αργεί να βρεθεί.
Συμπαγής βράχος, ελαφρά υπερυψωμένος, ιδανικός να κρύψει τον άχαρο όγκο του κυνηγού, με θέση τέτοια, που μπορεί και ελέγχει μεγάλο οπτικό πεδίο.
Όσο ο χρόνος κυλά, καλόγριες, ανακατεμένες με μικρόψαρα γεμίζουν την αυλαία, με νευρικές και σπασμωδικές κινήσεις προδίδουν την ύπαρξη κυνηγών στον περίγυρο.
Το καρτέρι ολοκληρώνεται, άκαρπο και ο κυνηγός οπισθοχωρεί και παραμένει μακρυά από το επίμαχο σημείο, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να κρατήσει ήρεμη την περιοχή.
Η χαλάρωση βοηθά επιπλέον στην ηρεμία. Η βουτιά που ακολουθεί θα γίνει λίγο μακρύτερα από το επιλεγμένο σημείο και η προσέγγιση έρποντας.
Τα δεύτερα φεύγουν και η αυλαία έχεις τους ίδιους μικροσκοπικούς ηθοποιούς.
Το κεφάλι περιστρέφεται αργά αριστερά και τα μάτια, ξαφνικά αντικρίζουν θηρευτή μεγαλόσωμο και επιβλητικό να προσεγγίζει από γωνία δύσκολη να πραγματοποιηθεί βολή.
Το χέρι αρχίζει να περιστρέφει το όπλο αργά, όμως ο θόρυβος από τα τεντωμένα λάστιχα που πάλλονται άτσαλα σαν χορδές, ενοχλούν το θήραμα και το φρενάρουν.
Άμεση ακινησία. Το θήραμα έχει εμπειρία ετών, ανάλογη του μεγέθους του. Με μια μικρή κίνηση καταδύεται ελαφρά ακουμπώντας την κοιλιά του στην άμμο και κυριολεκτικά έρπει με κατεύθυνση τον κυνηγό.
Μπαίνει στο βεληνεκές αλλά όχι και σε γωνία που επιτρέπει να γίνει βολή. Το χέρι συνεχίζει να σπρώχνει το όπλο να γυρίσει πάνω στο σώμα του ψαριού.
Από τη μια η περιέργεια και από την άλλη η φύση του κυνηγού, που το σπρώχνει να κυριαρχήσει στην περιοχή το “αναγκάζει”  να περάσει σχεδόν μπροστά από το όπλο αλλά σύριζα με το βυθό αφήνοντας εκετεθείμενη μονάχα την ράχη του, αφού το υπόλοιπο σώμα κρύβεται στην εσοχή που κάνει ο συμπαγής βράχος με τον πυθμένα.
Οι επιλογές δύο:
Ή το αφήνεις να περάσει ατουφέκιστο ή τα παίζεις όλα για όλα πατώντας την σκανδάλη.
Ο χρόνος λιγοστός δεν αφήνει να υπερισχύσει η λογική αλλά το θέλω, που επιβάλλει να πατηθεί η σκανδάλη, ελευθερώνοντας ατσάλι επτά χιλιοστών να τρέξει να προλάβει και να διαπεράσει το σώμα του λύκου.
Χρόνος για χάσιμο μηδέν και ο θηρευτής κολυμπά με ταχύτητα, προς την κατεύθυνση που θήραμα και βέργα παλεύουν ποιος θα επικρατήσει. Το χέρι ακουμπά το σώμα του ψαριού αλλά πριν προλάβει να το ακινητοποιήσει, αυτό με μια βίαιη κίνηση πετά τη βέργα από το κορμί του και φεύγει ελεύθερο.
Στην επιφάνεια μαζεύω όπλο βέργα και ηθικό και βγαίνω στην ακτή. Καθισμένος στην παραλία βγάζω τη μάσκα και ο νοτιάς χαϊδεύει το γυμνό πρόσωπο.                     Η απογοήτευση έκδηλη και η αδιαφορία για τον περίγυρο εμφανής, δεν επιτρέπει να συνειδητοποιήσω πως φιγούρα που πλησίασε χωρίς να το καταλάβω με ρωτά αν έχει ψάρια.
Όχι και αυτό που είχε χάθηκε....
Απάντηση που πήρε με μικρή καθυστέρηση αφού η απογοήτευση δεν αφήνει περιθώρια για περαιτέρω κουβέντες και εξηγήσεις.
Η επιστροφή, άγνωστο πόσο διάρκεσε, χαμένη στην ανάμνηση της τελευταίας σκηνής, σαν εφιάλτης στοιχειώνει το νου.
Τουλάχιστον θα ζήσει και μάλιστα για πολύ......αφού η ανάμνηση της βέργας, έκδηλο σημάδι στη ράχη, θα επουλωθεί αλλά θα υπάρχει μόνιμα εκεί, να του θυμίζει να μην κάνει ποτέ παρόμοιο λάθος και πιθανό να είναι η αυτό που θα το βοηθήσει να ξετυλίξει ολόκληρο το κουβάρι της ζωής.....

Οι ισχυροί βοριάδες κυριαρχούν για αρκετές βδομάδες και το αναμενόμενο καλοκαιράκι τις μέρες γύρω από τη γιορτή του Αγ. Δημητρίου δεν ήρθε ποτέ.
Καθηλωθήκαμε νωρίς φέτος, μπροστά από το τζάκι, από τα τέλη Οκτώβρη, αφού ο υδράργυρος υποχωρεί συνεχώς, χάνοντας μπόι, ρίχνοντας συνάμα τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, ακολουθώντας τις προσταγές της φύσης.
Ξεχάσαμε τι εστί σκάφος και τα κολυμπητά γινήκαν μόνιμα πλέον, όπως παλιά την εποχή της ξεγνοιασιάς την εποχή της νιότης, τότε που όλα μοιράζονταν στη μέση και η ανιδιοτέλεια κυριαρχούσε.
Η μέρα τρέχει...φεύγει, με ακόμη έναν τόπο 'κενό', 'άδειο' από θηράματα, προστάζοντας για αλλαγή. Νιτσεράδα και αυτοκίνητο, δίνουν λύση και αντικαθιστούν ουτοπικά το σκάφος.
Το ψυγείο στο πίσω κάθισμα, μοναδικός συνοδοιπόρος στο ταξίδι του κυνηγού, μεταφέρει ασήμι μοναδικό, που ο Νηρέας δώρισε απλόχερα, στους τόπους που προηγήθηκαν.
Σκέψεις, για επιλογή νέου τόπου, δουλεύονται στο εργοστάσιο του νου, προσπαθώντας να ανακαλύψουν τον χαμένο θησαυρό. Όλα απορρίπτονται....όλα εκτός....
Τόπος ξεχασμένος, κουρασμένος από το ανηλεές κυνήγι που τρώει, νόμιμα και παράνομα, έχει στα σπλάχνα του κρυψώνες μοναδικές, που κατά καιρούς δίνουν θηράματα αξιόλογα, σε βάθη, απίστευτα μικρά, που αν λεχθούν, τα χείλη που θα τα ξεστομίσουν θα χλευαστούν και θα χαρακτηριστούν ψευδή.
Πάει τόσος καιρός....από την τελευταία φορά.....γιατί όχι.
Αναστροφή, με πορεία για τόπο γνώριμο, οικείο, κοντινό. Λίγα λεπτά ακόμη και τα  λάστιχα ακινητούν στην άμμο, ελάχιστα μέτρα μακρύτερα από την γαλανή.
Λίγα λεπτά χαμένου χρόνου, πριν το κορμί, γλιστρήσει στα σπλάχνα της θάλασσας, και το κυνήγι να ξαναρχίσει.
Κολύμπι συνεχές, έως ότου ο θηρευτής απομακρυνθεί αρκετά από την ακτογραμμή και το βυθό που όλοι βαριούνται και απεύχονται να συναντήσουν. Άμμος, με διάσπαρτες ποσειδωνίες, συνθέτουν ένα σκηνικό, αποτρεπτικό γι αυτόν που αγνοεί, που δεν ξέρει, πως κάπου εκεί έξω κρύβεται βυθός όμορφος, με μορφολογία που έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει απίστευτα θηράματα σε σημεία ρηχά, προσιτά σε όλους.
Τα πόδια σταματούν να κινούν το κορμί και το κεφάλι βγαίνει από το νερό για να αναζητήσει σημάδια, εξωτερικά που θα τον οδηγήσουν ακριβώς πάνω από το ζητούμενο. Διόρθωση πορείας και τα πόδια παίρνουν εντολή από το νου να κινηθούν, προς τη σωστή, αυτή τη φορά κατεύθυνση.
Λίγα μέτρα ακόμη, που φαίνονται ατελείωτα και ξαφνικά ή άμμος χάνεται κάτω από το βάρος της πρώτης συμπαγής πλάκας.
Μικρόψαρα παντού, γεμίζουν με την παρουσία τους τον υποβρύχιο κόσμο. Τα μάτια χαίρονται με τα όσα αντικρίζουν και ελπίδα για κάτι καλύτερο γεννιέται.  
Πλάκες διάσπαρτες και σπασμένες παντού, συνθέτουν ντεκόρ απαράμιλλης ομορφιάς και τα πρώτα μικρά θηράματα, σπρωγμένα από περιέργεια εγκαταλείπουν τις κρυψώνες τους για να επεξεργαστούν το “ξένο σώμα”. Μεγέθη που δεν σκοτώνεις όσο απογοητευμένος και άψαρος να σαι, αφού το μέγεθος τους..... κάνει μονάχα για το τηγάνι. Ψάρια που αν αφεθούν να ζήσουν αρκετά, δίνουν μεγάλα μεγέθη.
Που να ναι οι γονείς τους... σκέψη που στριφογυρνά στο μυαλό συνέχεια.
Δυο γνωστά θαλάμια ψάχνονται εξονυχιστικά....μάταιος κόπος, αλλά η εμπειρία των χρόνων που προηγήθηκαν, δεν επιτρέπουν να αγνοηθούν. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται, ξανά και ξανά σε όλα τα θαλάμια που κατά καιρούς φιλοξένησαν και έδωσαν κάτι καλό. Μάταιο, γιατί θηράματα μικρού μεγέθους, έχουν βρει καταφύγιο στο εσωτερικό τους. Θηράματα που δεν προκαλούν το αίσθημα του κυνηγού, αφήνονται να συνεχίσουν να μεγαλώνουν, να κυνηγηθούν σε χρόνους μελλοντικούς που θα έχουν αποκτήσει το μέγεθος που τους πρέπει.
Ο χρόνος τρέχει και η μέρα που ο χρόνος της τελειώνει, σπρώχνει τον ήλιο να χαθεί στο βάθος του ορίζοντα. Τελευταία γύρα, αφού ο εγκέφαλος έδωσε εντολή για επιστροφή από το σημείο εισόδου του θηρευτή στη θάλασσα.
Στη σημαδούρα το καρφί άδειο, γυαλίζει από τις αδύναμες πλέον αχτίνες του ήλιου,  αιωρείται ελπίζοντας....
Ξαφνικά τη μονοτονία, σπάει η ηρωική έξοδος μαύρου θηράματος μέσα από τα σπλάχνα ποσειδωνίας με πορεία που ακολουθείται από το θηρευτή. Ευτυχώς που οι ορατότητες επιτρέπουν να παρακολουθηθεί από μακριά.
Το βάθος μικραίνει, ενώ η αγωνία αντιστρόφως ανάλογη του βάθους, μεγαλώνει και χτυπάει κόκκινο.
Που θα μπει; Ποιο καινούριο θαλάμι θα προδώσει...
Η έκπληξη του άγνωστου σε συνδυασμό με το μέγεθος του θηράματος ανεβάζει αδρεναλίνη και παλμούς. Το βάθος συνεχίζει να μικραίνει και το ψάρι με ένα απότομο τίναγμα της ουράς στρίβει και χώνεται σε φρύδι άγνωστο μέχρι τότε, στη μέση του πουθενά, στην καρδιά της άμμου. Μπίνγκο!!
Το μολύβι της σημαδούρας αφήνεται να πέσει απαλά και αθόρυβα, παραδίπλα σε σημείο που να μην ενοχλεί.
Τα λάστιχα έρχονται και κουμπώνουν στην δεύτερη εγκοπή της βέργας και λίγα δευτερόλεπτα, αφήνονται εσκεμμένα να χαθούν, για να ηρεμήσουν το θήραμα και  θηρευτή. Η βουτιά που ακολουθεί γίνεται λίγο μακρύτερα από την είσοδο του θαλαμιού με συρτή προσεγγίση. Φακός και όπλο, ευθυγραμμίζονται με το δάχτυλο να προσμένει σήμα από εντολή που θα δώσει ο εγκέφαλος, που θα οριστικοποιήσουν τα μάτια.
Αυτή δεν έρχεται ποτέ, γιατί το ψάρι αφήνει εκτεθειμένο μονάχα το πίσω μέρος της ουράς, λες και ξέρει πως ακόμα και βολή να του γίνει, δύσκολα θα παρθεί.
Βλέπεις η εμπειρία των όσων έχει ζήσει στα χρόνια που έφυγαν, το προστατεύει.
Φοβούμενος πως το ψάρι θα επιχειρήσει έξοδο και φυγή για άγνωστη κατεύθυνση, αφήνω μπροστά στην είσοδο του θαλαμιού το όπλο. Στην επιφάνεια, το συνοδευτικό όπλο στη σημαδούρα ξεκρεμιέται παίρνοντας ρόλο πρωταγωνιστή.
Αφήνω το χρόνο να κυλήσει υπέρ μου και περιμένω στην επιφάνεια το ψάρι να ηρεμήσει και να νιώσει ασφάλεια στη θέα του ακίνητου όπλου.
Σε επόμενη βουτιά με όσο πιο αργές κινήσεις φέρνω το δεύτερο όπλο δίπλα στο πρώτο, πιστεύοντας πως το ψάρι θα κάνει το μοιραίο λάθος να έχει γυρίσει πρόσωπο με τις βέργες. Λάθος που θα του στοιχίσει....
Και το κάνει δίνοντας μου την ευκαιρία για μια βολή, που θα είναι αρκετή για να δώσει τέλος στη ζωή του και σε κείνο το ψάρεμα.
Το σήμερα με βρίσκει να κάθομαι μπροστά στο τζάκι, δίπλα στη φωτιά να θυμάμαι το χτες. Μαζεύω τις αναμνήσεις, προσπαθώντας να χωρέσω τα πάντα μέσα σε ένα κείμενο....σε πέντε αράδες.
Αδύνατον γιατί όσο καλά και να γραφτούν πάντα θα λείπει κάτι, θα λείπει το ιώδιο, το νερό, το αλάτι....η ελευθερία και το πάθος για τη θάλασσα.

Καλές θάλασσες σε όλους.

Δεν υπάρχει καταλληλότερη στιγμή για έναν αρθρογράφο, που θέλει να εξιστορήσει μια ψαρευτική του εξόρμηση, από εκείνη που ακολουθεί τις αμέσως επόμενες ώρες της εξόρμησης.
Όλα είναι φρέσκα και ξεκάθαρα μέσα στο νου, ακόμη και η μυρωδιά του ξυρισμένου neoprene διάχυτη σε ολόκληρο το κορμί με το σημάδι από το ολόγραμμα της μάσκας, νωπό ακόμα και ανάγλυφα χαραγμένο στο πρόσωπο του, σαν στέμμα που προδίδει όλα όσα προηγήθηκαν.
Ένα ακόμη ψαρευτικό διήμερο μόλις είχε ολοκληρωθεί, και εγώ νιώθω την ανάγκη να γράψω, να πω, να μοιραστώ όλα όσα έφυγαν πίσω στο χρόνο. Ουσιώδη και μη δεν θα έχουν σημασία αν σφραγιστούν και μείνουν μέσα στη θύμησή μου, θα είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ....
Αυτός ο Κυριάκος...καλό παιδί αλλά.....στο στρατό θα έπρεπε να βραβεύτηκε σαν ο θαλαμοφύλακας της χρονιάς.
Αυτός ο γδούπος στην ξύλινη πόρτα από το χέρι του, όταν την χτυπά αξημέρωτα ακόμα, μέχρι και πονοκέφαλο μπορεί να σου προκαλέσει, όταν μάλιστα αυτή η συνήθεια ακολουθείται από την τόσο απαλή και γλυκιά φωνούλα...., “Ξυπνάτε ρεεέ κοντεύει να ξημερώσει”, θες δεν θες διακόπτεις βίαια το έργο του Μορφέα.
Με μόνη συντροφιά τα λίγα άστρα, που είναι ακόμα εμφανή στο ουράνιο στερέωμα και αυτή την υπέροχη μυρωδιά της φθινοπωρινής γης, που δυστυχώς έχουμε χάσει, όλοι όσοι ζούμε σε μεγαλουπόλεις, να σε κάνει να κοντοστέκεσαι να ανασάνεις ξανά και ξανά μπας χορτάσεις, μπαίνουμε αμίλητοι στο αμάξι, για τα λίγα λεπτά διαδρομής μέχρι το λιμάνι.
Ο χρόνος αμείλικτα ακριβής, σπρώχνει το λυκαυγές να κάνει δειλά την εμφάνισή του, όση ώρα φορτώνουμε και ταχτοποιούμε τα πράγματα μας στο μικρό φουσκωτό.
Τελειώνοντας, γύρισα κοίταξα το ρολόι μου, έστρεψα το κεφάλι μου στον ουρανό γεμάτος απορία γιατί ο ήλιος ακόμη, δεν έχει χαράξει την καινούρια μέρα. Μα πως να μπορέσει όταν βαριά σύννεφα απλώνονταν παντού εμποδίζοντας το έργο του.
Η ΕΜΥ για άλλη μια φορά είχε πέσει έξω, σύνηθες και αναμενόμενο φαινόμενο κατά τους φθινοπωρινούς και ανοιξιάτικους μήνες. Έτσι από ηλιοφάνεια και άπνοια που έδιναν, είχαμε βαριά συννεφιά και ελαφρύ βόρειο αεράκι να ρυτιδιάζει την επιφάνεια της θάλασσας.
Τέτοια ώρα ελαφρύ αεράκι...κακό σημάδι... σκέψη που έγινε φωνή, που συνέλαβε η ακοή του Κούλη, δείχνοντας του συγχρόνως τα σημάδια.
Δεν ντυνόμαστε από δω για καλό και για κακό, να κερδίσουμε και λίγο χρόνο...  συνέχισα....Πρόταση που βρήκε άμεση ανταπόκριση.
Το γύρισμα του κλειδιού έδωσε ζωή στον μέχρι πρότινος άψυχο κινητήρα χαλώντας την πρωινή ηρεμία.
Μετά από λίγα λεπτά λειτουργίας της μηχανής στο ρελαντί και να σου οι πρώτες στάλες να χτυπούν κονσόλα, σκάφος, θάλασσα. Τα σύννεφα μην έχοντας δύναμη να κρατήσουν το βαρύ φορτίο τους άρχισαν να το αδειάζουν.
Καλά καλά δεν είχαμε προλάβει να βγούμε στην ανοιχτή θάλασσα όταν οι μέχρι πρότινος  ψιχάλες μεταμορφώθηκαν σε χοντρές σταγόνες βροχής.
Με τις μάσκες στο πρόσωπο και χαμηλή ταχύτητα συνεχίσαμε την πορεία μας, γνωρίζοντας πως οι φθινοπωρινές μπόρες συνήθως είναι μεγάλης έντασης και μικρής διάρκειας.
Έτσι και έγινε μέσα στα επόμενα δέκα λεπτά είχε δυναμώσει τόσο η βροχή, που έριξε την ορατότητα σε χαμηλά επίπεδα. Κρατώντας τις στροφές χαμηλά και με σταθερή πορεία συνεχίσαμε για τον τελικό μας προορισμό. Η φύση επαληθεύτηκε για άλλη μια φορά, όταν η βροχή έτσι ξαφνικά έκοψε όπως ακριβώς ξεκίνησε, εξαφανίζοντας κάθε ίχνος συννεφιάς, αφήνοντας επιτέλους τις αχτίνες του ήλιου να χαϊδέψουν και να ζεστάνουν τούτη την πλευρά της γης.
Μια θάλασσα λάδι, ένας λαμπρός ήλιος που καίει, κατάσταση που σε τίποτα δεν θύμιζε το πριν και τον Κυριάκο να δίνει εντολή στο χέρι του να σπρώξει τη μανέττα του γκαζιού μπροστά ανεβάζοντας τις στροφές του κινητήρα αναγκάζοντας το μικρό σκαφάκι να πάει γρηγορότερα στον τελικό του προορισμό.
Φτάνοντας, αφήσαμε τη μηχανή να δουλέψει για λίγο στο ρελαντί, και όσο ποιο αθόρυβα γίνεται αφήσαμε την άγκυρα να γλιστρήσει στο νερό και ένας ένας ακολούθησε τον ίδιο δρόμο.
Επιτέλους ψαρεύαμε....
Πρωταρχικό μέλημα, έλεγχος στην άγκυρα αν αυτή έχει «πιάσει» καλά στο βυθό(για να μην βρεθούμε στην δυσάρεστη θέση αντί για ψάρια να κυνηγάμε βάρκες).
Κολύμπι παράλληλα με την ακτή, με τον ένα να ψάχνει σχισμές και τρύπες και τον άλλο να πλανάρει και να ελέγχει την αποχή. Η γοητεία του κλασσικού να βρίσκει εφαρμογή σε τεχνικές που συνήθως αποδίδουν.
Ο χρόνος κυλά γρήγορα όταν κάνεις αυτό που σε ευχαριστεί αλλά κολλάει όταν κυριαρχεί η απραξία. Οι αποχές άδειες, στεγνές από ζωή, κουράζουν και βαραίνουν τα πόδια, κάνοντας την κίνηση του κορμιού νωχελική.
Γντούμπ.....ήχος από το θόρυβο της βολής του αεροβόλου του Κυριάκου κάνει τις καλόγριες να σπάνε βίαια, χαλάει την ηρεμία και σπάει τη σιωπή.
Η περιέργεια με σπρώχνει προς την πλευρά του, εξάλλου η δική μου πλευρά, δεν είχε  κανένα ενδιαφέρον και αυτό με είχε κουράσει.
Φτάνοντας βλέπω το όπλο του να αιωρείται έξω από τρύπα στη βάση ενός μονόπετρου, από αυτά που τα 2/3 του μεγέθους τους βρίσκεται έξω από το νερό και το υπόλοιπο από κάτω και τον ίδιο να σημαδεύει για δεύτερη φορά το εσωτερικό της.
Επιστρέφοντας στην επιφάνεια και μετά από λίγα λεπτά ηρεμίας, με ενημέρωσε πως μόλις είχε δευτερώσει ένα ροφό.
Πριν καταδυθώ τον άκουσα να λέει:
“Μπλέξαμε....., έχω την εντύπωση πως μετά την πρώτη βολή έμπλεξε η βέργα, και θα ταλαιπωρηθούμε”.
Στα αμέσως επόμενα λεπτά, φτάνοντας στο προθαλάμι, αντικρίζω ένα ροφό, παραδομένο, να βρίσκεται ακουμπισμένο με το πλάι και με το στόμα ανοιχτό να κοιτά την έξοδο.
Άπλωσα το χέρι να τραβήξω τη δεύτερη βέργα η οποία ερχόταν έξω άνετα, αλλά το ψάρι αρνιόταν πεισματικά να ακολουθήσει αφού από την πρώτη βέργα το μόνο που μπορούσες να δεις ήταν η πίσω άκρη της, που είχε σφηνωθεί σε μια εγκοπή του βράχου και ήταν η αιτία που αδυνατούσαμε να πάρουμε πάνω το ψάρι.
Το μόνο καλό της υπόθεσης πως το βάθος ήταν μικρό και επέτρεπε μεγάλες παραμονές.
Σε επόμενη βουτιά τέντωσα το χέρι και έπιασα το ψάρι από τα χείλη προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να κάνω το ψάρι μοχλό μπας και καταφέρω να μετακινήσω την σφηνωμένη βέργα.
Αυτό στάθηκε μάταιο και από μένα και από τον Κυριάκο. Το μόνο που καταφέραμε ήταν, να σπρώξουμε λίγο ποιο βαθιά το ψάρι στην τρύπα και τίποτα περισσότερο. Ακουμπισμένοι στις σημαδούρες συζητούσαμε και προσπαθούσαμε να βρούμε λύση για το πως θα καταφέρουμε να απεγκλωβίσουμε την φρακαρισμένη βέργα. Σκέψη για να παρατήσουμε κάτω τέτοιο ψάρι, ούτε λόγος.
Η ιδέα, πως ίσως με το αλουμινένιο κουπί της βάρκας θα μπορούσαμε να κάναμε δουλειά, ήταν καλή αλλά κολλούσε στο ότι αυτό δεν θα χώραγε για να σπρώξει την βέργα.
“Ναι αλλά αν στην άκρη του δέσουμε ένα γαλλικό κλειδί από αυτά που έχω στο σκάφος τότε ίσως....”, συμπλήρωσε ο Κυριάκος.
Άλλη ιδέα και επιλογή δεν υπήρχε, οπότε ανεβήκαμε στο σκάφος τραβήξαμε έξω το ένα κουπί βγάλαμε από τα εργαλεία ένα μικρό γαλλικό κλειδί, ένα ταιράπ και σε λιγότερο από πέντε λεπτά βρισκόμαστε ξανά στο νερό με την πρωτότυπη ιδιοκατασκευή στο χέρι.
Τα δύσκολα γίνανε εύκολα και σε λίγα λεπτά, με μερικές επιπλέον βουτιές ήρθε έξω το ψάρι μαζί με τις βέργες.
Απλά πράγματα που γεμίζουν με πληρότητα τον άνθρωπο κάνοντάς τον να νιώθει σπουδαίος, μεγάλος....ευτυχισμένος.
Ψαροτούφεκο με μια ανάσα, συνταγή επιτυχημένη που θα παραμείνει ίδια όσα χρόνια και να περάσουν όσες γενεές και να έρθουν.
Είναι τόσο απλό τόσο εύκολο, αρκεί να βρεις το χρόνο και τον τρόπο.

Καλές θάλασσες σε όλους.

Η ψαρευτική μας εξόρμηση βρισκόταν σε εξέλιξη, με τον ήλιο εδώ και κάμποση ώρα να μεσουρανεί ρίχνοντας κάθετα τις ακτίνες του, πάνω σε μια ακύμαντη θάλασσα, ανεβάζοντας κατακόρυφα τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος.
Με τον Κούλη είχαμε συμφωνήσει πώς δεν θα ψαρεύαμε ολόκληρη μέρα (ναι καλά..). Από την μια η κούραση της προηγούμενης εξόρμησης και από την άλλη η πρόβλεψη της ΕΜΥ για μίνι καύσωνα, που θα στείλει τον υδράργυρο να σκαρφαλώσει στους 38 βαθμούς, μας προβλημάτιζε....λιγάκι.
Στην ουσία, το μόνο μας πρόβλημα ήταν πώς το μοναδικό «κόσμημα» του ψυγείου μας ήταν ο πάγος που έλιωνε από τη ζέστη και τίποτε άλλο.
Αυτό και μόνο μας έκανε να σκεφτούμε εγωιστικά, πεισματικά δίνοντας μια μικρή αναβολή στη διακοπή της εξόρμησης. Δεν πάει να γυρίσουμε άψαροι....
Πόσους τόπους, είχαμε αλλάξει από τα ξημερώματα, που ρίξαμε το σκάφος και αποτέλεσμα μηδέν, με εξαίρεση μια κακή βολή στη ράχη ενός ροφού που μετά από το κλασσικό χτύπημα, μας την πέταξε στα μούτρα με κάνα δυο λέπια πάνω της.
Έτσι μη θέλοντας να βγούμε «άψαροι», και μετά από δική μου παρότρυνση αποφασίσαμε να επισκεφτούμε ένα μικρό σε έκταση ψαρευτικό κομμάτι, που η πρώτη αποχή δεν ξεπερνά τα 15 μέτρα, συνεχίζοντας με αμμοποσειδωνία, κάνοντας λίγο πιο ανοιχτά απότομο κόψιμο με τη δεύτερη αποχή να φτάνει λίγο κάτω από τα 40 μέτρα, που όταν βοηθούν οι καλές ορατότητες(τέλος καλοκαιριού έως μέσα φθινόπωρου) χαίρεσαι να….. χαζεύεις, τον μόνιμο τροφοδότη θηραμάτων του ρηχού τόπου που επέλεξα να ψαρέψουμε.
Πέφτοντας στο νερό, πρώτη εικόνα η φυγή μεγάλων σαργών στα ανοιχτά, σύνηθες φαινόμενο, ακολουθούμενη από μια μεγάλη στήρα που με αργές αλλά σταθερές κινήσεις οδεύει προς τα δεύτερα άντα... αφήνοντάς μας μια γλυκόπικρη γεύση.
Ακολουθώντας με αργό ρυθμό την πορεία των ψαριών έλπιζα πως στο απότομο κόψιμο που κάνει ο βυθός λίγο πιο ανοιχτά θα «έβρισκα» κάποιο καλό μαύρο να αιωρείται στα μεσόνερα, και κρατώντας το 110 ίσως να είχα μια ευκαιρία για βολή (έχει συμβεί κάποιες φορές στο παρελθόν).
Λίγο πριν φτάσω στο επιλεγμένο σημείο, αποφάσισα να προσεγγίσω τα τελευταία μέτρα συρτά, ελπίζοντας στον αιφνιδιασμό, με μακρινή βολή και εύκολη σύλληψη.
Λίγη ώρα χαλάρωσης, κάτι παραπάνω από απαραίτητη, την ακολουθεί όσο το δυνατόν πιο αθόρυβη βουτιά Το σύρσιμο πάνω στην άμμο έγινε εύκολα, μιας και η αρνητική βοηθούσε κρατώντας με κάτω.
Φτάνοντας στο κόψιμο, σταμάτησα, και με πολύ αργές κινήσεις έλεγξα τη γύρω περιοχή.
Ματαιοπονούσα, γιατί οι σαργοί με τον τρόπο που είχαν τραπεί σε φυγή, είχαν συμπαρασύρει και μεταδώσει πανικό σε όλα τα θηράματα της περιοχής.
Δίνοντας μια ελαφριά ώθηση με το χέρι, ξεκόλλησα από το βυθό και με αργές κινήσεις άρχισα να αναδύομαι, προσπαθώντας να μαζέψω τ' αμάζευτα.
Φτάνοντας στην επιφάνεια, άκουσα τη γνώριμη μπάσα φωνή του Κούλη να λέει “πάμε με τον κλασσικό τρόπο ψαρέματος στα ρηχά κατρακύλια και μονόπετρα”, πρόταση που βρίσκει άμεση ανταπόκριση.                                                                                                         

Αντικατάσταση του 110 μήκους όπλο που μέχρι τώρα με συνόδευε, με ένα κοντύτερο 82 εκατοστών και πιστή εφαρμογή στην αγαπημένη μου τεχνική ψαρέματος του ψαχτηριού.                                                                                                        

Γυρνώντας πίσω στην πρώτη αποχή πάνω από τα μικρά μονόπετρα, αρχίσαμε τις εναλλάξ βουτιές ψάχνοντας για θηράματα, σε όλες τις γνωστές από το παρελθόν τρύπες ή σχισμές, που κατά καιρούς μας είχαν δώσει ψάρια, δίχως όμως κανένα αποτέλεσμα.                                                                                                                  

Σε μια από τις βουτιές που προηγήθηκαν, τη στιγμή της ανάδυσης, παρατήρησα ότι μπροστά από μια σχισμή στη βάση ενός μονόπετρου δίπλα από αυτό που μόλις είχα ψάξει, ένα μικρό συννεφάκι άμμου έκανε την εμφάνισή του, σαν και αυτό που αφήνει η ουρά κάποιου μαύρου ψαριού όταν τρομαγμένο τρέχει να χαθεί στο πιο βαθύ και σκοτεινό μέρος του θαλαμιού του. 

Στην επιφάνεια, έψαξα για τον Κούλη, που απογοητευμένος είχε επιστρέψει στη βάρκα.
Μη θέλοντας να χάσω άλλο χρόνο, φοβούμενος πως θα γινόμουν θεατής μιας ακόμη εξόδου και φυγής θηράματος, όπλισα το 82άρι στη δεύτερη και βούτηξα.                                                                                    

Καταδυόμενος, σκέφτηκα πως δεν κουβαλούσα φακό και αν το ψάρι είχε χωθεί στο βαθύτερο σημείο της τρύπας, θα ήταν δύσκολο να το ανακαλύψω. Φτάνοντας στο βυθό στο πλάι της τρύπας, άρχισα να κινούμε αργά και να ελέγχω το εσωτερικό της όσο το φως του ήλιου το επέτρεπε, κρατώντας το όπλο ελαφριά παρατεταμένο μπροστά έτοιμος για βολή. Λίγο πιο μέσα από την είσοδο στεκόταν ακίνητος ένας καλός σαργός κουνώντας ελαφριά τα πλαϊνά φτερά του. Χωρίς ιδιαίτερη σκέψη πάτησα τη σκανδάλη, η βέργα εκτοξεύτηκε κυριολεκτικά και διαπέρασε τη σάρκα του ψαριού, σταματώντας με δύναμη πάνω στο εσωτερικό του βράχου κάνοντας το συνήθη γνώριμο ήχο.                                                        
Άπλωσα το αριστερό μου χέρι και έπιασα το ψάρι από το κεφάλι και αναδύθηκα. Στην επιφάνεια, έκανα νόημα στον Κυριάκο να πλησιάσει κοντά με τη βάρκα και του τον έδωσα να τον τοποθετήσει κατευθείαν στο ψυγείο.
“Επιτέλους.....” ψέλλισε με ανακούφιση.
Παρόλα αυτά όμως κάτι δεν μου πήγαινε καλά, κάτι......                                         

Ζήτησα από τον Κούλη να μου δώσει έναν φακό, και έφερα την καμπάνα στην δεύτερη εγκοπή της βέργας.
«Αποκλείεται να σήκωσε σκόνη άμμου ο σαργός. Κάτι άλλο ήταν, αλλά μετά την βολή θα είναι λιγάκι δύσκολο να βρεθεί.» Σκέψεις που όση ώρα χαλάρωνα πριν τη βουτιά πέρναγαν από το μυαλό.                                                                          

Ακουμπώντας στο βυθό μπροστά από τη σχισμή, άναψα τον φακό και άρχισα να σαρώνω το εσωτερικό της αργά. Στο βαθύτερο και σκοτεινότερο σημείο, κολλητά με το βράχο το φως του φακού σκιαγράφησε τη σιλουέτα μιας πολύ όμορφης στήρας. Αμέσως τον έκλεισα, τραβήχτηκα αργά πίσω και αναδύθηκα.                                      

Στην επιφάνεια ο Κυριάκος με ρώτησε τι έγινε. Αφού τον πληροφόρησα για το περιεχόμενο της σχισμής έφερα τα λάστιχα από τη δεύτερη στην πρώτη σκάλα. Επειδή το ψάρι είχε κολλήσει στα τοιχώματα του βράχου, υπήρχε πιθανότητα αν έκανα βολή με τα λάστιχα στη δεύτερη, να έχανα το ψάρι, μιας και η ορμή που θα είχε η βέργα θα ξεπέρναγε τη στήρα θα χτυπούσε το βράχο και θα εκτονώνονταν όπως ένα ελατήριο ξεπερνώντας και σκίζοντας τη μαλακή σάρκα της.
Στην αμέσως επόμενη βουτιά μόλις ακούμπησα το βυθό μπροστά στη σχισμή, άναψα το φακό, δίνοντας συγχρόνως όσο το δυνατό μεγαλύτερη κλίση μπορούσα στο όπλο μου προσπαθώντας να κάνω βολή με όσο το δυνατό μεγαλύτερη γωνία των 90 μοιρών.                                                                                                                
Μόλις ευθυγραμμίστηκε η βέργα με το σώμα του ψαριού, πίεσα το δάχτυλο και η σκανδάλη υποχώρησε ελευθερώνοντας το ατσάλι.                                                    

Όλα θόλωσαν. Το πληγωμένο ψάρι χτυπιέται και προσπαθεί να πετάξει τη βέργα από πάνω του, σηκώνοντας πυκνή άμμο. Θεατής από την επιφάνεια, παρακολουθώ την άμμο να χύνετε έξω από την τρύπα, βυθίζοντας την σε ένα αδιαπέραστο πέπλο.                                                              

Στην επόμενη βουτιά με αργές και απαλές κινήσεις τράβηξα το όπλο έξω από την σχισμή, έπιασα το σχοινί και άρχισα να το τραβάω σιγά - σιγά, βάζοντας μικρή δύναμη, φοβούμενος μην σκίσω τη μαλακή σάρκα της, και τη χάσω μέσα σε αυτόν το χαλασμό.
Όταν έφτασα να πιάνω την άκρη της βέργας, σταμάτησα να τραβάω άλλο, πέρασα το αριστερό μου χέρι πίσω από το ψάρι και το τράβηξα έξω από τη σχισμή.                 

Ευτυχώς για μένα η βολή είχε διαπεράσει διαγώνια το ψάρι σε τέτοιο σημείο που θα ήταν πολύ δύσκολο να χαθεί.
Ανέβηκα στη βάρκα έχοντας ένα χαμόγελο μέχρι τ ’αυτιά.                                                  

Ο Κούλης  μονολογούσε..."άλλη φορά θα σου κάνω το βαρκάρη, καλύτερα αποτελέσματα θα έχουμε"
Ο καυτός ήλιος δεν άφηνε περιθώρια για χασομέρι, με γρήγορες κινήσεις, μάζεψα και τακτοποίησα τα πράγματά μου για το ταξίδι της επιστροφής.
Καθισμένος αναπαυτικά, απολαμβάνω το ταξίδι με το μυαλό να τρέχει σε σκέψεις για απολαύσεις γαστρονομικές, με σάρκα μαυρισμένη από καυτό άνθρακα συνοδευόμενη από πλούσια σαλατικά και παγωμένη μπύρα.
Αθάνατο Ελληνικό καλοκαίρι......

Πυρώσανε τα τσιμέντα στη μεγαλούπολη, άναψε η άσφαλτος, οι πλάκες στα πεζοδρόμια, το χώμα στα πάρκα ξεράθηκε και γέμισε ρωγμές, ακόμα και η θάλασσα αδυνατεί να μας δροσίσει, αφού άγγιξε τους 27, 28 βαθμούς!!....Τα βράδια το air condition έγινε κάτι περισσότερο από απαραίτητο.
Μπορεί φέτος οι καύσωνες να μη χτύπησαν με τη συνήθη μανία τους, αλλά ο υδράργυρος, ανυποχώρητος παραμένει σταθερά γύρω στους 34 βαθμούς, εδώ και αρκετές βδομάδες, κάνοντας τα τζιτζίκια να τραγουδούν ασταμάτητα ακόμη και τη νύχτα.
Αισίως φτάσαμε στον Αύγουστο το μήνα των διακοπών του Έλληνα και όλοι όσοι παραμένουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, νιώθουν πως ζουν σε άλλη πόλη, καινούρια, φιλόξενη.
Το κακό είναι πως φέτος εκτός από τις Μεγαλουπόλεις ερήμωσαν και οι βυθοί.
Το....κολύμπι σε άδειους βυθούς με τον ήλιο να σε βαράει αλύπητα, εκτός από κούραση φέρνει και απογοήτευση, ακόμα και στους πιο φανατικούς του χώρου μας.
Οι δύο τελευταίες συνεχόμενες εξορμήσεις είχαν το ίδιο ατυχές αποτέλεσμα και μια παραλίγο θερμοπληξία.
Το βράδυ στη βεράντα κάτω από τον έναστρο καλοκαιρινό ουρανό με το κορμί απλωμένο πάνω στην ξαπλώστρα, με το μυαλό να ταξιδεύει και το βλέμμα που χάνεται στην απεραντοσύνη του διαστήματος.
Τόση ησυχία και ερημιά που ακούς τη βραδινή μπουκαδούρα να πιέζει το κύμα να σκαρφαλώσει  ψηλότερα στην παραλία, σκηνικό σύνηθες και γνώριμο, βοηθά στη χαλάρωση.
Κάπου εδώ μπαίνει στην παρέα ο Μορφέας και γίνεται συνοδοιπόρος στο ταξίδι του μυαλού μας, αναγκάζοντάς μας να παραδοθούμε άνευ όρων στην αγκαλιά του, που σε αντάλλαγμα θα μας ελευθερώσει από τον κάματο της μέρας.
Η νύχτα μικρή, καλοκαιρινή, φεύγει γρήγορα και το δυνατό φως του ήλιου, μαζί με τη ζέστη μας κάνει ανήμπορους να συνεχίσουμε τον ύπνο μας, μέχρι αργά.
Πρωινός καφές στη βεράντα με θέα τη θάλασσα. Σκέψεις από τα προσωπικά θέλω, παραμένουν ανείπωτες και σφραγισμένες στο βάθος του μυαλού.
Και μόνο η θέα της γαλανής, σαν μια άλλη σειρήνα μας καλεί. Επιλογές πολλές αλλά οι τελευταίες αποτυχίες φρενάρουν τη θέληση. Το πείσμα όμως και η επιμονή, υπερνικούν την κούραση και αναβάλουν για άλλη μια φορά την προγραμματισμένη ανάπαυλα.
Οι τελευταίες αποτυχίες μας έκαναν σοφότερους σπρώχνοντας τη λογική του νου μας να σκεφτεί διαφορετικά.....να σκεφτεί χειμωνιάτικα. Κόντρα στην εποχή, μοιάζει πιθανή λύση αφού η ενδεδειγμένη απέτυχε πλήρως.
Η μέρα αφήνετε να κυλήσει με τον ήλιο να πιάνει τον κατήφορο στο ουράνιο στερέωμα, όταν το αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα από τόπο που αφέθηκε στην ησυχία του λόγο εποχής.
Στη ζώνη τα κιλά ανεβαίνουν θυμίζοντας κάτι από χειμώνα, μονάχα το πάχος της στολής έμεινε να θυμίζει το σήμερα.
Η μικρή, έρημη από λουόμενους παραλία, θα μας φιλοξενήσει για λίγες ώρες ελπίζοντας για το καλύτερο.
Μια βουτιά στο νερό, απαραίτητη προϋπόθεση αφού θα βοηθήσει και στο πιο άνετο και ευκολότερο φόρεμα της στολής.
Η ακτογραμμή μόνιμα θολή παρά τους συνεχόμενους βοριάδες θυμίζει κάτι από εποχή που έφυγε. Μονάχα το ζεστό νερό μας επαναφέρει στο σήμερα.
Πρώτο δοκιμαστικό καρτέρι παράλληλα με την ακτή και το 110 κρίνεται μεγάλο, αφού η ορατότητα του νερού δεν επιτρέπει στην όραση να δει τη μύτη της βέργας. Αλλαγή με το 95άρι επιβεβλημένη, όπως και η πρόσθεση ενός ακόμα αποσπώμενου κιλού στη ζώνη.
Ο χρόνος κυλά αμείλικτα και οι ενέδρες διαδέχονται η μια την άλλη. Τριγύρω μου τα μικρόψαρα και οι καλόγριες κάνουν κύκλο ζωντανεύοντας τον περίγυρο.
Ένα κοπάδι κακαρέλων ανακατεμένο με σαργούς, μουρμούρες και μεγάλους σπάρους δίνουν πνοή στο βυθό, εγείροντας το κυνηγητικό ένστικτο, ζωντανεύοντας την ακτογραμμή, περισσότερο από ότι τις βαθιές αποχές.
Γούστο θα 'χει....σκέφτηκα όταν ξαφνικά μέσα από τη θολούρα εμφανίστηκε μια χρυσοφρύδα να κολυμπά απελπιστικά αργά προς το μέρος μου, σαν να μην υπήρχα εκεί, σαν να ήμουν κομμάτι του βυθού.
Η βέργα του όπλου ευθυγραμμίστηκε με το σώμα του ψαριού. Ο χρόνος κυλούσε αργά, ξοδεύοντας αποθέματα οξυγόνου, αλλά με το μυαλό να φρενάρει την εντολή για βολή, αναμένοντας το θήραμα να έρθει κοντύτερα. Η ηρεμία το ξεγελά κάνοντάς το ευάλωτο, φέρνοντάς το σώμα του σε κοντινή απόσταση.
Άρση του μέτρου της απαγόρευσης και αστραπιαία το δάχτυλο πιέζει τη σκανδάλη υποχρεώνοντάς την να υποχωρήσει, αυτή με τη σειρά της ελευθερώνει τη βέργα από τα δεσμά της, δίνοντας ρόλο στα λάστιχα να την σπρώχνουν με όση δύναμη έχουν να διαπεράσει τη μαλακιά σάρκα της.....
Ψάρι δυνατό, ατίθασο, που προσπαθεί να ελευθερωθεί, τρίβεται στην άμμο προσπαθώντας να πετάξει από πάνω του τη βέργα και συνάμα να χαθεί στο γαλάζιο.
Βολή καλή, με βέργα που έχει δυο φτερά, δεν αφήνει περιθώρια απώλειας με το σχοινί από το μουλινέ να προδίδει την διαδρομή του ψαριού.
Ευθανασία απαραίτητη, όπως κρίνουν οι κανόνες του κυνηγιού και πρέπει σε κάθε θήραμα.
Κολυμπώ αρκετά μέτρα μακρύτερα πριν επιχειρήσω επόμενο καρτέρι γνωρίζοντας πως μετά τη βολή ακόμα και τα μικρόψαρα τρομάζουν και δύσκολα η περιέργεια θα νικήσει το φόβο τους κάνοντάς τα να πλησιάσουν. Όλα στη φύση όπως και στη ζωή θέλουν τον χρόνο τους.
Τα πρώτα καρτέρια άκαρπα διαδέχονται το ένα το άλλο δίχως αποτέλεσμα. Το οπτικό πεδίο κενό, φέρνει στο μυαλό κάτι από προηγούμενες εξορμήσεις.
Κολυμπώντας λίγα μέτρα παρακάτω, παράλληλα με την ακτή, πέφτω πάνω σε ένα κοπάδι αθερίνα που στριμώχνεται σε μια γωνιά της ακτογραμμής.
Παρατηρώ πίεση και νευρικότητα στο κοπάδι, δείγματα κυνηγού στη περιοχή....
Καρτέρι πίσω τους, χαμένος στη θολούρα που συμμαχεί μαζί μου.  
Η ανθρώπινη επιμονή και η πίστη σε αυτό το κάτι, που πολλές φορές μας σπρώχνει να κάνουμε πράγματα δίχως ιδιαίτερο λόγο, γίνεται η αιτία να επαναλάβω τα καρτέρια κάμποσες φορές πίσω από το κοπάδι, αλλάζοντας μονάχα γωνία.
Κάποια στιγμή η αθερίνα αρχίζει να γίνετε πιο νευρική, δείγμα πως κάτι υπάρχει εκεί έξω χαμένο και αυτό στο πέπλο της θολούρας, που τρομάζει το κοπάδι.
Ο καρπός σφίγγει τη λαβή του όπλου που εδώ και αρκετή ώρα ψάχνει στόχο......
Ένα μικρό κοπάδι από μεγάλους κεφάλους, χαλάει την ηρεμία της αθερίνας, αλλά δεν είναι αυτό που αναζητώ...
Η ακινησία επιβάλλεται αν δεν θέλω να σπείρω τον πανικό και να διώξω τους κεφάλους και όλα τα άλλα ψάρια που βρίσκονται στον αθέατο περίγυρό μου.
Το κοπάδι με προσπερνά αδιαφορώντας για μένα όπως εγώ για κείνους.
Ο διαφραγματικός, προειδοποιεί για άμεση ανάδυση και ενημερώνει πως θα χρειαστεί μεγαλύτερος χρόνος παραμονής στην επιφάνεια σε κατάσταση ηρεμίας, μέχρι το επόμενο καρτέρι.
Διαισθάνομαι πως κάτι άλλο κρύβετε εκεί έξω....,κάποιος προικισμένος από τη φύση θηρευτής με αισθήσεις και κυνηγητικά ένστικτα αλάθητα, που τον έφεραν μέχρι το σήμερα, το εδώ, να κάνει αυτό που από τις πρώτες ώρες της ζωής του γνώριζε να κάνει για να επιβιώσει.
Σε επόμενο καρτέρι, αυτό το κάτι άλλο ενόχλησε το κοπάδι της αθερίνας, που συσπειρώθηκε και κινήθηκε νευρικά, δείγμα πως κάτι κυνηγά, κάτι πλησιάζει....
Είναι η στιγμή που η αδρεναλίνη ανεβαίνει και μαζί της και οι χτύποι της καρδιάς, που όσο και να προσπαθούμε να τους κρατήσουμε χαμηλά, πολλές φορές μας προδίδουν, χαλώντας όλα όσα με κόπο έχουμε χτίσει.
Η όραση προσπαθεί να βρει την αιτία, αλλά η θολούρα της ακτογραμμής δεν την αφήνει.
Τα δευτερόλεπτα κυλούν αργά ξοδεύοντας χρόνο παραμονής στο καρτέρι.
Ξάφνου ο θηρευτής ξεπροβάλει μεγαλόπρεπα διεκδικώντας το χώρο, όπως η φύση το προστάζει.
Νιώθοντας με σαν ξένο σώμα, προσπαθεί να κυριαρχήσει στην περιοχή, να επιβληθεί και να με  διώξει. Δεν γνωρίζει...
Πιθανόν ο χρόνος ζωής του να μην το δίδαξε όσα έπρεπε ή η αδύνατη μνήμη του λησμόνησε το παρελθόν και τον κίνδυνο που ελλοχεύει.
Σπρωγμένος από την περιέργεια  που η φύση  του χάρισε, τον φέρνει....στο τέλος.
Είναι η στιγμή που στη ζωή, οι ρόλοι αλλάζουν και ο θηρευτής, δίχως να το καταλάβει γίνεται θήραμα.
Το όπλο τεντώθηκε, με το δάχτυλο να υποχωρεί, πιέζοντας τη σκανδάλη να ελευθερώσει το ατσάλι που με ταχύτητα θα διαπεράσει το σώμα του ψαριού.
Σε μια ύστατη και ενστικτώδεις κίνηση, προσπαθεί να φύγει στα βαθιά, προσπαθεί να ελευθερωθεί από το βάρος  του μετάλλου. Μάταιο, λίγα μέτρα μακρύτερα πέφτει κουρασμένος και ανήμπορος, περιμένοντας το τέλος, που δεν αργεί.
Λαμπρό ασήμι στον ήλιο, με τα καράτια του να αστράφτουν και να θαμπώνουν την όραση, δείχνουν την αξία του. Το τέλος δεν αργεί να έρθει, ένα τέλος που σηματοδοτεί και το τέλος της εξόρμησης.
Με τον ήλιο να μην έχει πολλή ζωή ακόμη, ζωή που γρήγορα θα σβήσει, όταν θα βουτήξει για τελευταία φορά στη γαλανή, παραδίνοντας αυτή την πλευρά της γης στο σκοτάδι.
Στιγμές που δεν υπάρχουν λόγια, λέξεις να κρατήσουν. Πίνεις το κάθε λεπτό σαν να είναι το τελευταίο, που είναι, της μέρας που φεύγει και γίνεται παρελθόν....σε λίγο θα ανήκει στο χτες, μια ακόμη ανάμνηση, μια ακόμη εξόρμηση.....

Σαββατιάτικη καλοκαιρινή μπουνάτσα, ότι καλύτερο για ψάρεμα με σκάφος....Τα μίλια χάνονται κάτω από το βάρος της πλώρης του μικρού φουσκωτού και οι τόποι αλλάζουν σαν τα πουκάμισα, αλλά το περιεχόμενο του παλιού ταλαιπωρημένου από το χρόνο, ψυγείου να παραμένει φτωχό και παγωμένα άδειο, έτσι όπως ξεκίνησε, φιλοξενώντας θρύμματα πάγου και μπουκάλια με νερό....χωρίς ίχνος σάρκας σκεπασμένης από λέπια να ακουμπά πάνω τους.
Ο χρόνος, αμείλικτος, όπως πάντα κυλά γοργά, σπρώχνοντας τον ήλιο να χαθεί στο βάθος του ορίζοντα, θέλοντας να τελειώσει την μέρα, μια ώρα γρηγορότερα, βυθίζοντας στο σκοτάδι τούτη την πλευρά της γης.
Εικόνες άδειες, από βυθούς στεγνούς από αξιόλογα θηράματα, με το ηθικό να έχει πέσει χαμηλά και το μυαλό γεμάτο απορία, από τις εικόνες που στέλνουν τα μάτια από την τόση γύμνια που αντικρίζουν ώρες ολόκληρες.
Μοναδική παραφωνία, ένας μεγάλος ροφός, γνώριμος κάτοικος περιοχής, σημαδεμένος στη ράχη, από καμάκι που βρήκε ψηλά το στόχο, χαρίζοντας γνώση, μνήμη και επιπλέον εμπειρία στο ψάρι, ανεβάζοντας το βαθμό δυσκολίας της σύλληψής του, στο επίπεδο του αδύνατου, μας κάνει τη χάρη να γίνει ορατός για λίγο, πριν αποφασίσει να μετακομίσει σε μεγάλο βάθος στο ασφαλές και σίγουρο θαλάμι του.
Ψάρι που η εμπειρία που αποκόμισε, πιθανό να το βοηθήσει να ξετυλίξει ολόκληρο το κουβάρι με το νήμα της ζωής του και να σβήσει από βαθιά γηρατειά, σπάνιο φαινόμενο της εποχής μας, εξαίρεση, που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Το ταξίδι, έχοντας χάσει το ενδιαφέρον και τους στόχους του, μοιάζει ατελείωτο και κουραστικό. Το μυαλό δίνει εντολές για κίνηση στα πόδια, αλλά το βάρος της απογοήτευσης, κινεί με μεγάλη δυσκολία το σώμα.
Ο ήλιος παρ όλη την πορεία που έχει διανύσει ακόμα, καίει, αναγκάζοντας τον οργανισμό να καταναλώσει μεγάλες ποσότητες νερού.
Ακόμα και η τύχη παίζει παιχνίδι, με την υπομονή και την κούραση του κυνηγού κόβοντας το λουράκι της ολοκαίνουριας μάσκας.
Η γνώση, που διδάχτηκε ο νους από προηγούμενες παρόμοιες εμπειρίες δεν επιτρέπει να τελειώσει έτσι άδοξα η εξόρμηση.
Μια δεύτερη μάσκα, μόνιμος συνοδός σε όλες τις εξορμήσεις, δίνει την λύση που πρέπει στο σωστό χρόνο.
Το σώμα βυθίζεται στο νερό και τα πόδια αρχίζουν να κινούνται σπρώχνοντας τον θηρευτή περιμετρικά του κάβου διαγράφοντας τόξο πάνω από την αποχή.
Τα νερά καθαρά, έχοντας μεγάλη διαύγεια, παρ όλη τη στασιμότητα τους για αρκετές μέρες τώρα, κάνουν άνετη και ευχάριστη την παρατήρηση του βυθού, καθιστώντας δύσκολη τη διαφυγή οποιασδήποτε κίνησης από την όραση.
Τόπος γνώριμος και οικείος που στο παρελθόν έχει χαρίσει αξιόλογα θηράματα, δεν αφήνει και τούτη την φορά τον επισκέπτη να φύγει άδειος.....
Μια ριγωτή φιγούρα πετάγεται μέσα από τα σπλάχνα της ποσειδωνίας στην αποχή, κινούμενη νευρικά όπως συνηθίζει, με τρόπο που μονάχα αυτή γνωρίζει.
Τα οπτικά νεύρα στέλνουν στον εγκέφαλο την πληροφορία αλλά το μυαλό αργεί να συνειδητοποιήσει και ζητά επιβεβαίωση, την οποία και παίρνει.
Οι παλμοί της καρδιάς αφήνουν το συνήθη ρυθμό που χτυπούν και ανεβάζουν στροφές, στέλνοντας ταχύτερα το αίμα στις αρτηρίες και συνάμα εχθρικά μηνύματα στο θήραμα που το καθιστούν περισσότερο νευρικό από όσο η φύση το έχει προικίσει.
Με ένα τίναγμα της ουράς, η ριγέ κυρία, διανύει σε μήκος περισσότερο από τη μισή διαδρομή του πλάτους της αποχής, κοντοστέκεται και ακινητεί λίγα μέτρα μπροστά από το θαλάμι της, περιστρέφοντας αργά το κορμί της, αναζητά τον διώκτη της.
Στη θέα του, συνειδητοποιεί την αδυναμία διαφυγής και επιλέγει την ασφάλεια του θαλαμιού της, σηκώνοντας με την ουρά της ένα σύννεφο σκόνης στη θέση που πριν λίγο βρίσκονταν.
Με αργές κινήσεις η καμπάνα έρχεται στη δεύτερη θέση της εγκοπής του βέλους, να κουμπώσει, τεντώνοντας όσο περισσότερο γίνεται τα λάστιχα, προσδοκώντας τη μέγιστη δύναμη και προώθηση που μπορούν να δώσουν στο ατσάλι.
Τα μέτρα μειώνονται καθώς τα πόδια, παρακινούμενα από θέληση σύλληψης, σπρώχνουν το σώμα στο βυθό, να προσεγγίσουν από το πλάι το θαλάμι.
Το δάχτυλο νευρικό, παραμένει ακίνητο σαν άγαλμα, περιμένοντας εντολή, που όμως δεν δίνεται ποτέ, παίρνοντας αναβολή για επόμενη βουτιά και προσέγγιση.
Η ριγωτή βλέποντας τη σκιά από το σώμα του θηρευτή να πλησιάζει, με μια εκτίναξη της ουράς της χάνεται στο βάθος του θαλαμιού.                                                     Θήραμα με νου έξυπνο, επιλέγει θαλάμια με κριτήριο τις πολλές διεξόδους διαφυγής και παρατήρησης.
Η ορατότητα πολύ καλή, διευκολύνει την όραση από την επιφάνεια και το μυαλό δουλεύει σε φουλ ρυθμούς προσπαθώντας να μαντέψει.
Δυο τρεις καλόγριες που ακινητούν μπροστά από πλαϊνό άνοιγμα κοντά στη βασική είσοδο του θαλαμιού, κοιτώντας σταθερά προς την ίδια κατεύθυνση, προκαλούν την περιέργεια και γίνονται η επόμενη επιλογή.
Ο χρόνος παραμονής στην επιφάνεια αρκετός για να επαναφέρει παλμούς στο φυσιολογικό και να προετοιμάσει το σώμα για κατάδυση.
Το σκηνικό επαναλαμβάνεται για μια ακόμη φορά και η προσέγγιση γίνεται από αλλού. Το φως του ήλιου άπλετο δεν δυσκολεύει την ορατότητα στο εσωτερικό του χαρακιού, αλλά το ψάρι παραμένει άφαντο.
Άκαρπη προσπάθεια και άμεση επιστροφή στην επιφάνεια, με το νου να δουλεύει με απίστευτες ταχύτητες προσπαθώντας για μια ακόμη φορά να μαντέψει....
Το σκηνικό κουραστικά επαναλαμβανόμενο, σπρώχνει το θηρευτή στο βυθό να ψάξει να βρει....μάταια.
Η στάθμη στις δεξαμενές του αέρα έχει πέσει και η ανάγκη για οξυγόνο διακόπτει κάθε αναζήτηση, επιβάλλοντας ανάδυση.
Η κίνηση που κάνει το σώμα να εγκαταλείψει το βυθό, προκαλεί φόβο και μετακίνηση του ψαριού, που αθέατο ως εκείνη τη στιγμή παρακολουθούσε τα πάντα, κάνοντας το μοιραίο λάθος να προδώσει τη θέση του....σηκώνοντας άμμο.
Στην επιφάνεια με τον οργανισμό να κάνει τα αυτονόητα επαναφέροντας οξυγόνο και διοξείδιο στα φυσιολογικά, το μυαλό βρίσκει χρόνο να επεξεργαστεί τις τελευταίες πληροφορίες και να καταστρώσει στρατηγική ικανή για σύλληψη.
Ο χρόνος κυλά σύμμαχος, ρίχνοντας τους παλμούς του θηρευτή και δημιουργώντας ένα περιβάλλον ηρεμίας στο ψάρι ευελπιστώντας να το κρατήσει αμετακίνητο στην ίδια θέση και ήρεμο, χαλαρώνοντας την άμυνά του.
Κατάδυση με πορεία που θα προσγειώσει μακρύτερα από το στόχο και σύρσιμο  παράλληλα με το βυθό, προσεγγίζοντας το θήραμα από σημείο που δεν το περιμένει.
Η περιέργεια του θηράματος και οι χτύποι της καρδιάς του θηρευτή αναγκάζουν την κυρία να φέρει το πρόσωπό της, να κολλήσει, να γίνει ένα με το παράθυρο του θαλαμιού της, αποκαλύπτοντας τα δυο υπέροχα πράσινα μάτια της.
Το έρπειν τελειώνει και η ώρα της αποκάλυψης έφτασε. Κάθετη ελαφριά ανάδυση και το θήραμα αντικρίζει το τέλος που έρχεται. Το δάχτυλο υποχωρεί πιέζοντας τη σκανδάλη, ελευθερώνοντας το ατσάλι......
Η τελευταία μάχη ξεκίνησε με ένα παραπέτασμα άμμου που κάνει απροσπέλαστη την όραση. Κάθετη ανάδυση με το μουλινέ να ελευθερώνει σχοινί επιτρέποντας στο όπλο να ακολουθήσει το δύτη στην επιφάνεια.                                                                     
Ο χρόνος της ζωής της λιγοστός και οι τελευταίες απέλπιδες προσπάθειες την σπρώχνουν να πεταχτεί έξω από το θαλάμι κάνοντάς την, ορατή από την επιφάνεια.
Με τη βέργα να έχει διαπεράσει τη μαλακιά σάρκα της, πλέον βρίσκεται ακουμπισμένη πάνω στην άμμο αναμένοντας να πέσει η αυλαία...
Δεύτερη βολή απαραίτητη, με το στόχο να επιτρέπει και να επιβάλλει να είναι και η χαριστική.
Σμαράγδι που αντανακλά από το φως του ήλιου, ομορφιά απερίγραπτη, δίνει αξία στο θηρευτή που καταφέρνει να συλλάβει τέτοιο θήραμα.
Η πληρότητα που νιώθεις μετά την σύλληψη, κάνουν το στόμα να σφραγίζει. Οι λέξεις δεν βγαίνουν, φοβούμενες πως πάνω στη χαρά θα βεβηλώσουν και θα μειώσουν την αξία του θηράματος. Προτιμούν να γίνουν προτάσεις με νόημα σε κείμενο, που θα διαβάσουν εκατοντάδες μάτια και θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν τα ίδια συναισθήματα εκείνης της στιγμής, τιμώντας ακόμα περισσότερο το θήραμα...

Είναι όμορφα σου λέω άμα χαράζει στο Αιγαίο......ένα ξημέρωμα απ 'όλα πιο ωραίο.....

 

Στίχοι νησιώτικου τραγουδιού που σε πάνε μακρυά, ειδικά όταν έχεις ζήσει σε νησί για χρόνια νοσταλγείς.....
Εκείνο το πρωινό ύπνος δεν κόλλαγε, καθισμένος στη βεράντα με το βλέμμα χαμένο στην απεραντοσύνη της γαλανής που δεν σταματά να στέλνει τα απαραίτητα ερεθίσματα στον εγκέφαλο, για μια ακόμη εξόρμηση.
Με τη στολή ακόμη βρεγμένη και τη μυρωδιά του νεοπρέν έντονη σε ολόκληρο το σώμα δύσκολα αντιστέκεσαι. Αυτή τη φορά όμως....ο μετωπιαίος έχει άλλη γνώμη. Κρύωμα δεν παίζει, αλλά αυτός, από τα μέσα της προηγούμενης εξόρμησης αρνείται να συνεργαστεί κάνοντας τα αυτονόητα, οπότε αποτρέπει σκέψεις για νέα εξόρμηση.

 

Αποτρέπει....όμορφη λέξη που εκείνη την ημέρα δεν θα έβρισκε εφαρμογή, γιατί το θέλω και η απαραίτητη δόση ιωδίου υπερνικούν λογική και ασφάλεια.
Ρηχά...θα μπορούσα να ψαρέψω ρηχά, σκέψη που “κόλλησε” στο νου. Τι και αν ήταν καλοκαίρι τα ρηχά πάντα κρύβουν εκπλήξεις και μεγάλες μάλιστα.
Ο εξοπλισμός απλωμένος σαν τραχανάς, τα καλά της εργένικης ζωής(έστω και για λίγο) εύκολα και γρήγορα μαζεύεται.
Οι αποστάσεις στην επαρχία, μικρές που διανύονται σε ελάχιστο χρόνο. Φτάνοντας στον τόπο, οι κινήσεις γνώριμες και συνήθεις, ολοκληρώνονται σε ελάχιστα λεπτά Μοναδική παραφωνία τα κιλά...Η ζώνη που φορτώνεται επιπλέον κιλά, ξυπνά μνήμες, νωπές ακόμη από τον χειμώνα που έφυγε.

 

Η είσοδος στο νερό ηρεμεί πλημμυρίζοντας το σώμα με ανάλογα συναισθήματα....., και το κυνήγι αρχίζει.
Τα πρώτα καρτέρια αναγνωριστικά με τα πρώτα κοπάδια από κέφαλους της ακτογραμμής κάνουν την εμφάνισή τους. Θηράματα που αν προέρχονται από καθαρές θάλασσες, έχουν απίστευτα όμορφη γεύση, όταν η σάρκα τους ψήνεται στο κάρβουνο με λάδι και λεμόνι.
Εγκράτεια, εντολή που στέλνει ο εγκέφαλος στα άκρα, είναι αρετή που συνήθως αμείβεται και μάλιστα καλά. Στα αμέσως επόμενα καρτέρια οι πρώτες μουρμούρες  εμφανίζονται. Διστακτικές από τη φύση τους δεν ενδίδουν, απλά επεξεργάζονται τον χώρο και το ξένο σώμα που βρίσκεται σε αυτόν. Ο διαφραγματικός σπασμός, επιβάλει την άμεση διακοπή της άπνοιας. Αλλαγή πόστου κρίνεται απαραίτητη. Επιβάλετε να βρεθεί κρυψώνα που να κρύβει τον όγκο του θηρευτή και να ξεγελά το θήραμα. Αυτό δεν αργεί και μια μικρή Ποσειδωνία θα γίνει αρωγός της προσπάθειας.

 

Το επόμενο καρτέρι με βρίσκει χωμένο στο φύκι, με μοναδική προεξοχή τη μύτη της βέργας από το όπλο.
Τα ψάρια πιο ήρεμα από την πρώτη φορά, ξεγελασμένα από τον κυνηγό, για την αδιαφορία που δείχνει γι αυτά, πλησιάζουν. Το μέγεθος όμως, μη ικανοποιητικό, αφήνει για μια ακόμη φορά να ζήσουν κερδίζοντας ακόμη περισσότερο την εμπιστοσύνη τους, κρατώντας το χώρο σε ηρεμία, γνωρίζοντας πως το άφοβο, μικρό ψάρι θα προσελκύσει κάτι μεγαλύτερο. Πράγματι οι μεγάλες του κοπαδιού, αθέατοι κομπάρσοι μέχρι πρότινος κάνουν την εμφάνισή τους. Περισσότερο επιφυλακτικές κρατούν αποστάσεις ασφαλείας...πρόλαβαν να μεγαλώσουν και στα χρόνια που προηγήθηκαν έμαθαν και είδαν πολλά.

 

Αφήνω το όπλο κάτω και αναδύομαι προς τα πίσω. Οι μετωπιαίοι πιεσμένοι, διώχνουν σφυρίζοντας τον εγκλωβισμένο αέρα που εγκλώβισαν, χαλώντας όλα όσα με τόσο κόπο “χτίστηκαν”.
Στο επόμενο καρτέρι τα μικρά ψάρια κάνουν δειλά την εμφάνισή τους διατηρώντας τις απαιτούμενες αποστάσεις ασφαλείας.
Ακολουθούν καρτέρια με χρόνους μικρότερης διάρκειας και ανάδυση δίχως όπλο, έχοντας σκοπό να ξεγελάσω και να προσελκύσω. Σύντομα ένα καλού μεγέθους ψάρι, πλησιάζει και περνά οριακά από το βεληνεκές του όπλου. Θέλοντας τη σιγουριά της βολής και όχι της τύχης επιλέγω να το αφήσω να συνεχίσει την πορεία του και δικαιώνομαι. Πίσω του ένα κοπάδι λούτσοι, έχοντας δει πως τίποτε δεν συνέβη στην.....εμπροσθοφυλακή ήρθαν κοντά για να ικανοποιήσουν την περιέργειά τους.
Η περιέργεια σκοτώνει και δω ο κανόνας επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά, αφαιρώντας ένα μέλος από το κοπάδι.

 

Αλλαγή τόπου κρίνεται απαραίτητη, η βολή που προηγήθηκε “χάλασε” για το υπόλοιπο της μέρας το κομμάτι.
Αρκετά μέτρα παρακάτω, η άμμο - ποσειδωνία συμπληρώνεται από μικρές τραγάνες, κάνοντας την ενέδρα στο βυθό ευκολότερη και καλύτερη.
Πρώτο καρτέρι και οι παλιοί γνώριμοι κάνουν την εμφάνισή τους. Ψάρια δεκτικά και σχετικά εύκολα στη σύλληψη, αυτή τη φορά “μπαίνουν” σε ακτίνα βολής.
“Αφού μπήκαν με την πρώτη....μην κάνεις βολή” σκέψη που γίνεται πράξη. Και δικαιώνομαι αφού σε κάθε ενέδρα πλησιάζουν όλο και πιο άφοβα όλο και πιο κοντά όλο και περισσότερα σε αριθμό. Εικόνες όμορφες, βγαλμένες από μια άλλη εποχή, τότε που το κυνήγι ήταν καθαρά και μόνο για τροφή και όχι για ευχαρίστηση...για χόμπι, καταλαγιάζουν το ένστικτο του κυνηγού κάνοντας τη βολή να παίρνει αναβολή, μπροστά σε τέτοιο όμορφο θέαμα.

 

Το σκηνικό επαναλαμβάνεται, με το μπαλέτο των θηραμάτων στο πεδίο βολής να  τριγυρνά αμέριμνα, αγνοώντας εντελώς την παρουσία μου.
Η φύση που κυριαρχεί στο σύμπαν, δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά και καλεί το φυσικό θηρευτή, του οποίου το ένστικτο επιβίωσης τον σπρώχνει να επιτεθεί για τροφή, αξίωμα για επιβίωσης στη φύση.
Η είσοδός του στη σκηνή, χαλά την αρμονία του τόπου και αλλάζει τα δεδομένα. Γράφοντας πορεία τόξου, ψάχνει για το υποψήφιο θήραμα πέφτοντας στο ίδιο λάθος με τους υπόλοιπους, να αγνοεί την ύπαρξή μου. Με αργές κινήσεις προσπαθεί να επιβληθεί στο χώρο χαλαρώνοντας την άμυνά του μικραίνοντας την απόσταση που μας χωρίζει.

Η βέργα έτοιμη από ώρα, βλέπει στόχο και η εντολή δεν αργεί να δοθεί. Το δάχτυλο πιέζει τη σκανδάλη η οποία απελευθερώνει τη βέργα που το λάστιχο σπρώχνει με όση δύναμη έχει, να διαπεράσει το σώμα του ψαριού. Ο θηρευτής γνωστός μαχητής,  δίνει άνιση αλλά σκληρή μάχη, μέχρι το τέλος, παλεύοντας μπας καταφέρει να ξανακερδίσει την ελευθερία του. Μάταιο ,σε λίγα λεπτά οι τίτλοι τέλους γράφονται με ένα όμορφο θήραμα να στολίζει την καρφοβελόνα της σημαδούρας.

 

Πληρότητα συναίσθημα που κατακλύζει την ψυχή και το σώμα, γράφοντας το τέλος ακόμα μιας εξόρμησης.
Το ένστικτο του ιχθυοθήρα, γεμάτο εκείνη τη μέρα, θα καλέσει στο βραδινό τραπέζι φίλους να μοιραστούν την αλμύρα της ιστορίας των κυνηγών με μια ανάσα, κάτω από τον έναστρο καλοκαιρινό ουρανό, δίνοντας την αξία που αρμόζει στη δύναμη του θηράματος που έφυγε και νόημα στο ψαροτούφεκο.