Υπάρχει ένα ψάρι εδώ, σα το δικό μας το λαυράκι. Έχει βέβαια μια μικρή διαφορά: στο μέγεθος. Το Jewfish ή Mulloway  (διαφορετικό από το “αμερικανικό” Jewfish που είναι ροφοειδές) φτάνει περίπου τα 40 κιλά, σε καλή μέρα (αν το πετύχεις). Φαντάζεσαι ε, λαυράκι 40 κιλά... Βέβαια, σα το παλιόψαρο το δικό μας το λαυράκι, πάει και αυτό στα πολύ ρηχά νερά. Και ok, στην Ελλάδα το απολαμβάνεις: νερά σα πισίνα. Εδώ όμως, το πράγμα είναι πολύ δύσκολο. Ψάρεμα... σα να είσαι στο πλυντήριο (και δεν εννοώ στο πρόγραμμα για τα μάλλινα και ευαίσθητα...).

Θα πηγαίναμε με τους Teo, Tony, Peter και Jerry, σε εκδρομή του club μας: San Souci Dolphins! Τοποθεσία 500χλμ περίπου βόρεια του Sydney, το μέρος South West Rocks. Είναι τρία νησάκια, Green, Black  and Fish Rock, με εκπληκτική ζωή γύρω γύρω και διαφορετικές συνθήκες στο κάθε ένα. Συζητάγαμε την εκδρομή κανά μήνα περίπου με τα παιδιά, η φαντασία οργίαζε... Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να έρθω κοντά σε Jewfish στα νερά του Sydney και έλπιζα, να είμαι ειλικρινής, ότι Βόρεια, τα νερά θα ήταν πιο τροπικά από τη νέα μου πόλη. Γιατί ok, ωραίο το ψάρεμα στο Sydney και οι αστακοί super δε το συζητώ! (βέβαια θέλει λίγο προσοχή η χοληστερίνη...) αλλά φορές, καταντά λίγο κουραστικό να κοιτάς κάτω και να μη βλέπεις τα πέδιλα σου από τη θολούρα...(και ως μεσόγειος, ξέρεις, έχεις την έγνοια: που στο διάολο είναι το “στόμα” τώρα... θα το νιώσω?)  Ναι, οι Οκτώβρης-Γενάρης δεν είναι “καλοί” μήνες από άποψη διαύγειας στο Sydney. Πολλά ποτάμια, και οι άνεμοι κρατάνε τη θολούρα στη στεριά. Από Φλεβάρη και μετά (μέσα καλοκαιριού σα να λέμε) καθαρίζουν και γίνονται καλύτερα διαύγειες 12-15 μέτρα. Και στα καλύτερα 20m, εξαρτάται τη μέρα. Anyways...
Οι μαρτυρίες έλεγαν ότι βόρεια, το μέρος ήταν γεμάτο από snapper (κάτι μεταξύ συναγρίδας και φαγγριού), jewfish και πολλά πελαγίσια και όχι μόνο: ψάχνοντας στο διαδίκτυο βλέπεις πλάσματα που κατοικούν εκεί που δεν έχεις την ευκαιρία να τα δεις συχνά αλλού. Eagle rays, bat fish, shovelnose sharks ήταν μόνο μερικά από τα θαυμαστά που έλπιζα να αντικρίσουν τα μάτια μου. Δε ξέραμε βέβαια, αν τη περίοδο που θα πηγαίναμε (τέλη Νοέμβρη) θα είχαν ξεκινήσει τα πελαγίσια “φανατικά”, αλλά ξέρεις πως είναι αυτά τα πράγματα: στην εκδρομή η φαντασία είναι που μετράει, το ταξίδι εκκινεί πολύ πριν...   

Φτάνω Παρασκευή βράδυ στο μέρος (είχαμε κλείσει 3 δωμάτια με το club για περίπου 20 άτομα) και πέφτω για ύπνο σε ένα δωμάτιο με όλη τη παρέα με τη προσμονή των θαυμαστών εκπλήξεων την επομένη. Η ζωή είναι μια μεγάλη περιπέτεια!

Breakfast ή αλλιώς: υγιεινή διατροφή πριν το ψάρεμα.

What the f@ck...??? Hey guys...  you shouldn't be drinking beer for breakfast! Γυρίζουν και με κοιτάνε όλοι με ένα απορημένο βλέμμα... Τι τό 'πα, σαν εξωγήινος ακούστηκα! Και δίκιο είχανε, γιατί δηλαδή να μη πιούμε μπύρα για πρωινό, εκδρομή για ψάρεμα είμαστε στην Αυστραλία! Σκάω χαμόγελο και λέω: ok, μπύρα... Θα συνηθίσω που θα πάει. Όχι, δεν ήπια (εκείνη τη μέρα). Είχα ακόμα τα “κολλήματα” του μεσογειακού τρόπου βουτιάς. Ψωμί σκέτο με μέλι, για να βουτάω (στο πλυντήριο...τρομάρα μου...). Ok, πρέπει να συνηθίσω, κανείς δεν είναι τέλειος! Άσε, είπαμε, ο μεσόγειος μέσα μου καλά κρατεί ακόμα (αργότερα έμαθα να φέρνω "a case of beer"  στη βάρκα ;) ).

Ρίχνουμε τη βάρκα: στο ποτάμι φυσικά. Ναι, εδώ η ράμπα είναι μέσα στο ποτάμι, και για να βγεις έξω στην ανοιχτή θάλασσα περνάς μέσα από ένα ρηχό σημείο που σηκώνει κύμα, πολύ κύμα... . Έχουν πνιγεί αρκετοί άνθρωποι από όσο έμαθα σε αυτό το σημείο. Αλλά ξέρεις πως είναι στην Αυστραλία: να το πω άγνοια κινδύνου? Να το πω θάρρος? Τα παιδιά εδώ δε μασάνε μία! Αλλιώς: γουστάρουν περιπέτεια!!! Δηλαδή σε σημείο ανωμαλίας: γελάνε όταν οι καρχαρίες πάνε να τους δαγκώσουν τα πέδιλα! Που θα πάει, θα το συνηθίσω... Ευτυχώς λοιπόν, γλυτώσαμε από το να μπούμε στο news report. Δε πνιγήκαμε... αυτή τη φορά. Έξω στα ανοιχτά, μας περίμεναν ευχάριστες εκπλήξεις: τα νερά ήταν μπλε, και η θάλασσα (για ωκεάνια δεδομένα) κάλμα. Δηλαδή δεν είχε αέρα, και είχε μόνο μισό μέτρο swell, τυπικά πράγματα...

Και μπαίνουμε στο πλυντήριο... Και επαναλαμβάνω: όχι στο πρόγραμμα για ευαίσθητα και μάλλινα...Ήθελα να διαμαρτυρηθώ στην αρχή λίγο (πάλι...), αλλά λέω από μέσα μου, αφού έτσι είναι πάντα όπου πέφτουμε, τώρα θα αλλάξει... Στο πρώτο σημείο λοιπόν, μόλις έξω από τον κόλπο, είχε ένα μικρό νησάκι που άφριζαν τα νερά (ούτε το Green, ούτε το Fish, ούτε το Black Rock, hold on mate, έχουμε ακόμα ;) ), ε μπήκα και εγώ μέσα. Απίστευτες εικόνες: χελώνες, kingfish (μικρά σε μέγεθος), puffer fish (αυτό το χαριτωμένο που φουσκώνει και γίνεται μπάλα όταν θυμώνει σε μέγεθος περίπου σαν τρίκιλος ροφός) και ... κύμα! Και το πιο σπαστικό είναι, ότι τα ψάρια εδώ πάνε και κάθονται στα ρηχά, έξω έξω, εκεί ακριβώς που σκάει το κύμα (into the wash). Δηλαδή αν ήθελες να τα πιάσεις μια πριν, τώρα θες δύο έτσι παλιοχαρακτήρες που είναι! Ε κλασσικά, στη πρώτη βουτιά, δεν “είχα μπει στο νόημα”, και καθόμουν μακριά από εκεί που αφρίζουν τα κύματα. Έκανα τα καρτέρια μου, αλλά δεν ήρθε τίποτα το αξιόλογο. That's ok, Green rock next!

Green Rock = Λίγο ρεύμα: Δηλαδή μετά βίας μπορείς να κολυμπήσεις γύρω γύρω. Αλλά μιλάμε για πολύ βία! Ένα νησάκι, που γύρω γύρω ήταν άσπρο (στον ωκεανό δε μπορείς να βρείς “υπήνεμη” μεριά, γιατί τo swell είναι βουβός κυματισμός και υπάρχει παντού, σε αντίθεση με το κύμα στη μεσόγειο που οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στον αέρα) και εμείς μέσα στην ασπρίλα. Εικόνες μαγευτικές και πάλι, χελώνες, eagle rays, puffer fish, shovelnose sharks, αλλά δεν πιάσαμε κάποιο πελαγίσιο. Είχε πολλά ψάρια του υφάλου για να κυνηγήσει κανείς, αλλά δεν ήμασταν εκεί για αυτό. Υπομονή και επιμονή. Άλλωστε αυτό είναι το Υ/Ψ: επιλεκτικό πάνω από όλα.

Black Rock: Εδώ ήταν οι εκπλήξεις... Πέφτουμε στο νερό, κλασσικά μην επαναλαμβάνομαι (κύμα/ασπρίλα, you know...), φεύγει ο Daniel και πάει στη μεριά που το νησί χτυπιέται και λίγο από τον άνεμο (πλυντήριο στο   στέγνωμα) γιατί λέει εκεί έχει Jewfish. Ρε δε πά' νάχει, δε πάω εγώ εκεί, αρχίζω τα καρτέρια εκεί που βλέπω ζωή,  δε προλαβαίνω να κάνω 2-3 βουτιές, φωνές! Ο Daniel έκανε το θάυμα του. Ενα Jefish 34 κιλών είναι πάνω στη βάρκα!!!!! Αυτό το ψάρι πρέπει να το δεις για να το πιστέψεις... Η σύλληψη: κάθεται μακριά, εκεί που σταματάνε τα νερά να είναι αφρισμένα, χαλαρώνει, και φεύγει για κάτω (εδώ το ψάρεμα είναι “δυναμική άπνοια” κάτω από τον αφρό). Στη δυναμική επάνω, οδεύει προς την ακτή, και εκεί πέφτει πάνω σε ένα κοπάδι από τέτοια ζώα. Όχι, το ίδιο ρώτησα και εγώ,  δεν έριξε στο μεγαλύτερο. Είχε και πιο μεγάλα... Αλλά πάνω στο χαμό το μεγάλο, σιγά μη σε χαλάσει, τι 34 τι 40 κιλά, μικρές οι διαφορές (ακούς Μητσέα? Και ήταν και κοπάδι από δαύτα!). Μετά τη βολή (ειλικρινά δε ξέρω πως διάολο αναδύθηκε μέσα στο κύμα) τα υπόλοιπα ψάρια έσπασαν και μπήκαν σε μια σπηλιά στο νησάκι. Αλλά δεν ήθελε κανείς μας να πάει, υπήρχε τρόπαιο στη βάρκα. Και πιστέψτε μας, η δική μας χαρά, είναι πιο μεγάλη από του Daniel που έπιασε το ψάρι: εκπληκτικός τύπος που ξέρει να χαίρεται τη θάλασσα και να αποδίδει σεβασμό στα θηράματα του!   

Συνεχίζω από την άλλη μεριά τα καρτέρια, σε κάποιο σημείο βλέπω πολλά μικρόψαρα. Εδώ είμαστε λέω, κάνω καρτέρι, τσούπ να οι μπαμπούλες: 2 grey nurse shark και ένας wobeggong μπροστά μου. Καμιά 100ή κιλά το κάθε ένα. Το εντελώς περίεργο είναι, ότι παρόλο που ήταν η 2η φορά που έβλεπα καρχαρίες στη θάλασσα, δε φοβήθηκα καθόλου. Και αυτό, γιατί οι κινήσεις των ψαριών ήταν τόσο ήρεμες, που δε προσέδιδαν καμία επιθετικότητα. Βέβαια, you can never trust a sharkie, αλλά η εικόνα ήταν πανέμορφη. Αφού σκέφτηκα την επόμενη μέρα να πάρω τη φωτογραφική να τα τραβήξω. Τόσο άνετα ένιωσα. Πάω λίγο πιο κάτω με τον Peter, και αρχίζουμε τα καρτέρια για snapper. Ρε καρτέρι εδώ, καρτέρι εκεί, βρίσκουμε μια συστάδα βράχων στα 17m περίπου που κράταγε πολύ ζωή. Είδαμε φευγαλέα ένα snapper στο καρτέρι, αλλά δεν μας έκανε τη χάρη. Πάνω εκεί έρχεται και ο Daniel, snapper του λέω, μισό παιδιά λέει, και βγάζει ένα δίκιλο ψάρι που είχε στη σημαδούρα του αρχίζει να το κόβει κομμάτια. Κοιτάζω απορημένα εγώ προσπαθώντας να αποτινάξω τις παιδιάστικες ρομαντικές απόψεις για διακριτικότητα στη θάλασσα.... Ναι, εδώ τα snapper τα πιάνουνε με μαλάγρωμα, και είναι πολύ αποδοτική μέθοδος. Όμως είχε πολύ ρεύμα, και 2 κιλά μόνο μαλάγρα, είναι λίγο. Δεν το είδαμε ξανά (άσε που ήρθε και ένας sharkie να “μυρίσει” το μεζέ, ε πήγαμε πιο κάτω...).

Fish Rock = Δρόμος ταχείας κυκλοφορίας:  Μου λέγανε τα παιδιά, mate τώρα θα σε βαφτίσουμε Αυστραλό. Και δε πολυκαταλάβαινα τι εννοούσανε. Αλλά καλό ήτανε! Λοιπόν, αυτό το Fish Rock, είναι ένας βράχος, με ένα πολύ μικρό νησάκι στο ανατολικό του μέρος. Έχει διαύγειες Ελληνικές 30-35m, ναι και εμένα μου βγήκε η γλώσσα στο πάτωμα, αλλά στην Αυστραλία έχει πάντα ένα “αλλά”... φανταστικό βυθό και ψάρια, Jewfish στις αποχές 25++ (ξανά η γλώσσα στο πάτωμα). Great λέω, θα πάμε εκεί που είναι τα jewfish, τι σκατά, σιγά μην έχει κύμα στα 30m!

- Mate, έχει πολύ ρεύμα εδώ, δεν είναι εύκολο να βουτήξεις βαθιά.    
- Ε και? Έχω βουτήξει βαθιά και με ρεύμα στην Ελλάδα.
- Mate, έχει ΠΟΛΥ ρεύμα εδώ...

Λες ε? Καλά, θα δούμε.

Λοιπόν το σενάριο (πάμε ανοικτά, περίπου 100m μακριά από το νησί), σε πετάμε μέσα, και σε παρασέρνει το ρεύμα και άμα έρθει κάτι από κάτω το βαράς. Τώρα το τί μπορεί να έρθει από κάτω, είναι ένα θέμα... Όπως επίσης και το “σε πετάμε μέσα, εκεί που δεν έχει τίποτα”, ρε πάτε καλά?
Ε, με πετάξανε, ωραία ήταν δε λέω, αλλά το πρώτο πέρασμα, ήταν κάπως. Καταρχάς το ρεύμα ήταν τόσο δυνατό, που πραγματικά ήταν αδύνατο να το κολυμπήσεις. Δηλαδή όσο και να ήθελες, απλά δε πήγαινες, λες και έχεις 4 ίππους μοτέρ στα οπίσθια!! Το δεύτερο ήταν, ότι το ρεύμα με παρέσερνε ανάμεσα στα δύο νησιά, και τα είδα όλα! Αλλά όλα λέμε... Μου είχανε πει τα παιδιά, ότι αν με πιάσει, να μη φοβηθώ, θα με περάσει ανάμεσα χωρίς να χτυπήσω, αλλά δεν είναι και ότι πιο εύκολο να τα βλέπεις όλα άσπρα γύρω σου και το βράχο να πλησιάζει. Άσε που, που και που πεταγόντουσαν πελαγίσια μέσα από την ασπρίλα, έτσι για να γίνεται πιο spooky το σκηνικό. Και να έχω και τον Peter, μέσα σε όλο αυτό το χαμό να μου λέει: βούτα mate και κάνε μεσόνερο καρτέρι, ναι έλεγα εγώ από μέσα μου, για να σκάσω στο βράχο υποβρυχίως... Και αφού μας πήρε και μας σήκωσε, μας έβγαλε από την άλλη μεριά, στου διαόλου το κέρατο το ρεύμα. Εκεί κατάλαβα γιατί οι Αυστραλοί έχουν καθρεπτάκι και σφυρίχτρα στη σημαδούρα τους όπως και γιατί έχουν δεμένη τη σημαδούρα στο όπλο. Άμα χάσεις τη σημαδούρα εκεί πέρα, δε σε βρίσκουνε με τίποτα. Anyways... έπιασε ένα  Kingfish o Tony, όχι πολύ μεγάλο, γύρω στα 10 κιλά, και κανείς μας άλλος τίποτα. Έκανα 2 drift έτσι στο ρεύμα. Το δεύτερο ήταν απολαυστικό: σα να είσαι στις νεροτσουλήθρες, μόνο που κρατάς και ψαροντούφεκο! Καλή φάση το ψάρεμα στην Αυστραλία (έχει και μπύρες mate ;) ).

Τα υπόλοιπα παιδιά του club είχανε πιάσει άλλο ένα μαγιάτικο και ένα flathead, και αποσυρθήκαμε για να ξεκουραστούμε, να μοιραστούμε ιστορίες και να ετοιμαστούμε για την επόμενη μέρα (even more beers...). Το βράδυ περάσαμε υπέροχα, ανέλαβα χρέη μάγειρα και φάγαμε μακαρόνια με κυμά (Ελληνική συνταγή παρακαλώ) και kingfish σουβλάκι με πιπεριά και κρεμμύδι (επίσης Ελληνική συνταγή!). Πραγματικά δοκιμάστε το, το μαγιάτικο έχει εντελώς διαφορετική γεύση έτσι!!


Επόμενο πρωί, πρωινό (φαγητό) πάλι (even moooooooooooore beeeeeeeer!), και φύγαμε για τη θάλασσα. Green Rock και αρχίζω να μπαίνω στο νόημα: δυναμική κάτω από τον αφρό, αλλά δεν είδα ψάρι. Τίποτα σε πελαγίσιο δηλαδή, γιατί όλα τα υπόλοιπα τα είχε εκεί. Απίστευτη ζωή σε αυτά τα μέρη, ότι θες βλέπεις. Κοπάδι καλαμάρια κοντά στο βυθό, puffer fish, shovelnose sharks, eagle rays, χελώνες πάλι. Αλλά πελαγίσιο, γιοκ. Στη βέργα μου, γιατί ο Peter έπιασε δύο 15άρια kingies!!!!! Peter is a great spearo!
Φεύγουμε και πάμε στο Black Rock, εκεί που είχαμε δει το snapper, με μια μικρή διαφορά αυτή τη φορά: αδειάζουμε ένα ψυγείο κομμάτια ψαριών (τα υπολείμματα του φιλεταρίσματος της προηγούμενης) και περιμένουμε λίγο. Βουτάμε, είχα πάρει και τη κάμερα για να κινηματογραφήσω τους grey nurse sharks αλλά... Επειδή είχε λίγο αίμα / ψάρι και δάκρυα στη θάλασσα, τα ψάρια είχαν γίνει αρκετά κινητικά, έως επιθετικά. Υπερασπιζόντουσαν το χώρο κυριαρχίας τους. Τίποτα που να προσδίδει την ηρεμία της προηγούμενης ημέρας (μαρέσει που κουβάλαγα και τη κάμερα...). Στη προσπάθεια για καρτέρι, ο Peter όχι εγώ (δεν υπήρχε περίπτωση εγώ...), οι καρχαρίες ερχόντουσαν πάνω του, και παρόλο που το διασκέδαζε, είμαι βέβαιος, δεν τον άφηναν να κάτσει ήρεμα στο βυθό για να αφοσιωθεί στα snapper. Έτσι αλλάξαμε τοποθεσία, λίγο πιο κάτω, μπας και δούμε τα Jewfish, αλλά τίποτα. Δεν είχε ψάρια εκείνη την ώρα στο Black Rock.  
Λίγο πιο πολύ συνηθισμένος πλέον, λέμε  με τα παιδιά να πάμε ξανά στο Fish Rock. Σε ένα πολύ μικρό του μέρος, από ότι μου είπανε, έκοβε το ρεύμα εντελώς, και μπορούσες να σταθείς. Η φαντασία μου οργίαζε: αν μπορείς να σταθείς, ίσως μπορείς να κάνεις και βουτιά στα βαθιά!!! Αυτή τη φορά το Fish Rock ήταν πράγματι διαφορετικό.  Μετά από 2 περάσματα, καταφέραμε και σταθεροποιηθήκαμε στο σημείο που έκοβε το ρεύμα. Το θέαμα μοναδικό. Απίστευτα ψάρια. Τα bat fish απλά πανέμορφα. Είναι ένα πλακέ ψάρι, σε μέγεθος (μήκος) όσο το στέρνο ενός άνδρα 1.80m περίπου. Απίστευτες εικόνες. Προσπάθησα και πιο βαθιές βουτιές, αλλά όσο ήρεμο και αν ήταν το νερό στην επιφάνεια, στα βαθιά το ρεύμα σε πήγαινε ταξίδι προς τα πίσω και μακριά από το νησί. Έτσι, έχασα μια ευκαιρία σε ένα ωραίο kingie, δε ξέρω μέγεθος, ξέρω ότι ήταν μακρινή βολή και η βέργα δεν το τρύπησε καν (έπρεπε να έχω αλλάξει λάστιχα εδώ και κάτι μήνες...). Αλλά ok, τουλάχιστον είδαμε πανέμορφες εικόνες και διαυγή νερά. Στο γυρισμό μας περίμενε η έκπληξη. Ή μάλλον η έκπληξη περίμενε τον Jerry! Πέσαμε σε ένα τελευταίο κάβο πριν την είσοδο του ποταμού. Εκεί, αφού απέφυγα 3 δολοφονικές απόπειρες πνιγμού από τα κύματα (τόσο άσχετος ακόμα), ακούω φωνές: 6kg snapper (αν δεν κάνω λάθος, ίσως και λίγο μεγαλύτερο). Το ψάρι αυτό τρώει τα πάντα. Δεν έχει κυνηγιάρικο χαρακτήρα όπως η συναγρίδα. Τρέφεται κυρίως με οστρακόδερμα (αστακούς), αλλά και με σκουλήκια, τα πάντα. Χαρακτηριστικά, έχει και πλακουτσωτά δόντια, αλλά και κυνόδοντες. Έτσι μπορείς να το δεις να “βόσκει” στην άμμο, συχνά πυκνά. Είναι όμως πολύ επιφυλακτικό ψάρι, δε σε αφήνει να πλησιάσεις κοντά. Και για να είμαι ειλικρινής ακόμα δεν είχα την ευκαιρία να “τα δουλέψω” όπως έχω κάνει με συναγρίδες στα πάτρια εδάφη για να έχω εμπεριστατωμένη άποψη. Στο εγγύς μέλλον, ελπίζω!

Στο ίδιο σημείο λοιπόν που εγώ πέρασα απο πάνω, παλεύοντας με το κύμα, ο Jerry, είδε το snapper να βόσκει στη ρίζα ενός βράχου. Πήγε από πίσω από το βράχο, καταδύθηκε αθόρυβα, σύρθηκε και μόλις ξεπρόβαλε προς το ψάρι, crack η βέργα έσπασε τη σπονδυλική στήλη του ψαριού. Φανταστικό ψάρι, και όμορφη προσέγγιση. Λέω ξανά: εγώ πέρασα από πάνω παλεύοντας με το κύμα...

Λίγο πιο κάτω υπήρχε ένα σημείο που έκανε σπηλιές και πολύ έντονο κύμα. Playground for Jewies. O Daniel παραλίγο να κάνει το θαύμα και 2η φορά.  Αστόχησε δυστυχώς σε ένα επίσης πολύ μεγάλο Jewfish. Πραγματικά αξίζει η περιγραφή για να καταλάβετε τις συνθήκες: αστόχησε σε μικρότερη απόσταση από μισό μέτρο σε 25++άρη ψάρι, γιατί τον κούνησε το κύμα. Είχε μπει στον αφρό μέσα και πάλευε να ξετρυπώσει τα γαμ.... jefish. Και τα βρήκε, αλλά σκέψου σε τι συνθήκες. Και δυστυχώς η εγγύηση του πλυντηρίου δε σε καλύπτει αν αστοχήσεις σε ένα ονειρικό ψάρι...

Αυτή ήταν και η τελευταία βουτιά, φύγαμε, γιατί είχαμε και 500 km ταξίδι γυρισμού. Βγάλαμε φωτογραφίες με όλα τα παιδιά του club και ξεκινήσαμε για πίσω. Από τις εκδρομές που θα θυμάμαι για πάντα. Όπως και κάθε θαλασσινή στιγμή. Το SSDolphins είναι σπουδαία ομάδα ανθρώπων. Η εκδρομή μας έφερε πολύ κοντά ανθρώπους αγνώστους μεταξύ μας.  Στο club ξέρουν να οργανώνουν απίστευτες εκδρομές, και πραγματικά νοιάζονται για τη θάλασσα και τη προώθηση του sport μας. Είμαι πολύ τυχερός που τους γνώρισα :). Θα ήθελα πολύ να γράψω και για τις υπόλοιπες συλλήψεις ψαριών από τα υπόλοιπα μέλη, αλλά δεν τις έζησα από κοντά και δε μπορώ να μεταφέρω τη συγκίνηση των στιγμών. Και δε θέλω να κλέψω ούτε γραμμάριο από αυτή τη συγκίνηση...

Cheers!