Οι ισχυροί βοριάδες κυριαρχούν για αρκετές βδομάδες και το αναμενόμενο καλοκαιράκι τις μέρες γύρω από τη γιορτή του Αγ. Δημητρίου δεν ήρθε ποτέ.
Καθηλωθήκαμε νωρίς φέτος, μπροστά από το τζάκι, από τα τέλη Οκτώβρη, αφού ο υδράργυρος υποχωρεί συνεχώς, χάνοντας μπόι, ρίχνοντας συνάμα τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, ακολουθώντας τις προσταγές της φύσης.
Ξεχάσαμε τι εστί σκάφος και τα κολυμπητά γινήκαν μόνιμα πλέον, όπως παλιά την εποχή της ξεγνοιασιάς την εποχή της νιότης, τότε που όλα μοιράζονταν στη μέση και η ανιδιοτέλεια κυριαρχούσε.
Η μέρα τρέχει...φεύγει, με ακόμη έναν τόπο 'κενό', 'άδειο' από θηράματα, προστάζοντας για αλλαγή. Νιτσεράδα και αυτοκίνητο, δίνουν λύση και αντικαθιστούν ουτοπικά το σκάφος.
Το ψυγείο στο πίσω κάθισμα, μοναδικός συνοδοιπόρος στο ταξίδι του κυνηγού, μεταφέρει ασήμι μοναδικό, που ο Νηρέας δώρισε απλόχερα, στους τόπους που προηγήθηκαν.
Σκέψεις, για επιλογή νέου τόπου, δουλεύονται στο εργοστάσιο του νου, προσπαθώντας να ανακαλύψουν τον χαμένο θησαυρό. Όλα απορρίπτονται....όλα εκτός....
Τόπος ξεχασμένος, κουρασμένος από το ανηλεές κυνήγι που τρώει, νόμιμα και παράνομα, έχει στα σπλάχνα του κρυψώνες μοναδικές, που κατά καιρούς δίνουν θηράματα αξιόλογα, σε βάθη, απίστευτα μικρά, που αν λεχθούν, τα χείλη που θα τα ξεστομίσουν θα χλευαστούν και θα χαρακτηριστούν ψευδή.
Πάει τόσος καιρός....από την τελευταία φορά.....γιατί όχι.
Αναστροφή, με πορεία για τόπο γνώριμο, οικείο, κοντινό. Λίγα λεπτά ακόμη και τα  λάστιχα ακινητούν στην άμμο, ελάχιστα μέτρα μακρύτερα από την γαλανή.
Λίγα λεπτά χαμένου χρόνου, πριν το κορμί, γλιστρήσει στα σπλάχνα της θάλασσας, και το κυνήγι να ξαναρχίσει.
Κολύμπι συνεχές, έως ότου ο θηρευτής απομακρυνθεί αρκετά από την ακτογραμμή και το βυθό που όλοι βαριούνται και απεύχονται να συναντήσουν. Άμμος, με διάσπαρτες ποσειδωνίες, συνθέτουν ένα σκηνικό, αποτρεπτικό γι αυτόν που αγνοεί, που δεν ξέρει, πως κάπου εκεί έξω κρύβεται βυθός όμορφος, με μορφολογία που έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει απίστευτα θηράματα σε σημεία ρηχά, προσιτά σε όλους.
Τα πόδια σταματούν να κινούν το κορμί και το κεφάλι βγαίνει από το νερό για να αναζητήσει σημάδια, εξωτερικά που θα τον οδηγήσουν ακριβώς πάνω από το ζητούμενο. Διόρθωση πορείας και τα πόδια παίρνουν εντολή από το νου να κινηθούν, προς τη σωστή, αυτή τη φορά κατεύθυνση.
Λίγα μέτρα ακόμη, που φαίνονται ατελείωτα και ξαφνικά ή άμμος χάνεται κάτω από το βάρος της πρώτης συμπαγής πλάκας.
Μικρόψαρα παντού, γεμίζουν με την παρουσία τους τον υποβρύχιο κόσμο. Τα μάτια χαίρονται με τα όσα αντικρίζουν και ελπίδα για κάτι καλύτερο γεννιέται.  
Πλάκες διάσπαρτες και σπασμένες παντού, συνθέτουν ντεκόρ απαράμιλλης ομορφιάς και τα πρώτα μικρά θηράματα, σπρωγμένα από περιέργεια εγκαταλείπουν τις κρυψώνες τους για να επεξεργαστούν το “ξένο σώμα”. Μεγέθη που δεν σκοτώνεις όσο απογοητευμένος και άψαρος να σαι, αφού το μέγεθος τους..... κάνει μονάχα για το τηγάνι. Ψάρια που αν αφεθούν να ζήσουν αρκετά, δίνουν μεγάλα μεγέθη.
Που να ναι οι γονείς τους... σκέψη που στριφογυρνά στο μυαλό συνέχεια.
Δυο γνωστά θαλάμια ψάχνονται εξονυχιστικά....μάταιος κόπος, αλλά η εμπειρία των χρόνων που προηγήθηκαν, δεν επιτρέπουν να αγνοηθούν. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται, ξανά και ξανά σε όλα τα θαλάμια που κατά καιρούς φιλοξένησαν και έδωσαν κάτι καλό. Μάταιο, γιατί θηράματα μικρού μεγέθους, έχουν βρει καταφύγιο στο εσωτερικό τους. Θηράματα που δεν προκαλούν το αίσθημα του κυνηγού, αφήνονται να συνεχίσουν να μεγαλώνουν, να κυνηγηθούν σε χρόνους μελλοντικούς που θα έχουν αποκτήσει το μέγεθος που τους πρέπει.
Ο χρόνος τρέχει και η μέρα που ο χρόνος της τελειώνει, σπρώχνει τον ήλιο να χαθεί στο βάθος του ορίζοντα. Τελευταία γύρα, αφού ο εγκέφαλος έδωσε εντολή για επιστροφή από το σημείο εισόδου του θηρευτή στη θάλασσα.
Στη σημαδούρα το καρφί άδειο, γυαλίζει από τις αδύναμες πλέον αχτίνες του ήλιου,  αιωρείται ελπίζοντας....
Ξαφνικά τη μονοτονία, σπάει η ηρωική έξοδος μαύρου θηράματος μέσα από τα σπλάχνα ποσειδωνίας με πορεία που ακολουθείται από το θηρευτή. Ευτυχώς που οι ορατότητες επιτρέπουν να παρακολουθηθεί από μακριά.
Το βάθος μικραίνει, ενώ η αγωνία αντιστρόφως ανάλογη του βάθους, μεγαλώνει και χτυπάει κόκκινο.
Που θα μπει; Ποιο καινούριο θαλάμι θα προδώσει...
Η έκπληξη του άγνωστου σε συνδυασμό με το μέγεθος του θηράματος ανεβάζει αδρεναλίνη και παλμούς. Το βάθος συνεχίζει να μικραίνει και το ψάρι με ένα απότομο τίναγμα της ουράς στρίβει και χώνεται σε φρύδι άγνωστο μέχρι τότε, στη μέση του πουθενά, στην καρδιά της άμμου. Μπίνγκο!!
Το μολύβι της σημαδούρας αφήνεται να πέσει απαλά και αθόρυβα, παραδίπλα σε σημείο που να μην ενοχλεί.
Τα λάστιχα έρχονται και κουμπώνουν στην δεύτερη εγκοπή της βέργας και λίγα δευτερόλεπτα, αφήνονται εσκεμμένα να χαθούν, για να ηρεμήσουν το θήραμα και  θηρευτή. Η βουτιά που ακολουθεί γίνεται λίγο μακρύτερα από την είσοδο του θαλαμιού με συρτή προσεγγίση. Φακός και όπλο, ευθυγραμμίζονται με το δάχτυλο να προσμένει σήμα από εντολή που θα δώσει ο εγκέφαλος, που θα οριστικοποιήσουν τα μάτια.
Αυτή δεν έρχεται ποτέ, γιατί το ψάρι αφήνει εκτεθειμένο μονάχα το πίσω μέρος της ουράς, λες και ξέρει πως ακόμα και βολή να του γίνει, δύσκολα θα παρθεί.
Βλέπεις η εμπειρία των όσων έχει ζήσει στα χρόνια που έφυγαν, το προστατεύει.
Φοβούμενος πως το ψάρι θα επιχειρήσει έξοδο και φυγή για άγνωστη κατεύθυνση, αφήνω μπροστά στην είσοδο του θαλαμιού το όπλο. Στην επιφάνεια, το συνοδευτικό όπλο στη σημαδούρα ξεκρεμιέται παίρνοντας ρόλο πρωταγωνιστή.
Αφήνω το χρόνο να κυλήσει υπέρ μου και περιμένω στην επιφάνεια το ψάρι να ηρεμήσει και να νιώσει ασφάλεια στη θέα του ακίνητου όπλου.
Σε επόμενη βουτιά με όσο πιο αργές κινήσεις φέρνω το δεύτερο όπλο δίπλα στο πρώτο, πιστεύοντας πως το ψάρι θα κάνει το μοιραίο λάθος να έχει γυρίσει πρόσωπο με τις βέργες. Λάθος που θα του στοιχίσει....
Και το κάνει δίνοντας μου την ευκαιρία για μια βολή, που θα είναι αρκετή για να δώσει τέλος στη ζωή του και σε κείνο το ψάρεμα.
Το σήμερα με βρίσκει να κάθομαι μπροστά στο τζάκι, δίπλα στη φωτιά να θυμάμαι το χτες. Μαζεύω τις αναμνήσεις, προσπαθώντας να χωρέσω τα πάντα μέσα σε ένα κείμενο....σε πέντε αράδες.
Αδύνατον γιατί όσο καλά και να γραφτούν πάντα θα λείπει κάτι, θα λείπει το ιώδιο, το νερό, το αλάτι....η ελευθερία και το πάθος για τη θάλασσα.

Καλές θάλασσες σε όλους.