Ο καθένας από εμάς αγαπητοί μου φίλοι έχει έναν αγαπημένο ψαρότοπο ή κάποιους ψαρότοπους. Πολλές φορές μάλιστα όχι απαραίτητα πλούσιο και μερικές φορές αρκετά δύσκολο!
Παρόλα αυτά εμείς οι λίγο περίεργοι, μαζόχες, κολλημένοι συνεχίζουμε να επιμένουμε και μάλιστα να λαχταρούμε να πάμε όσο μακριά και αν είναι. Θες οι παλαιότερες αναμνήσεις των παχιών αγελάδων με τα εύκολα και πολλά ψάρια, θες ο συνειρμός σχετικά με μία όμορφη περίοδο της ζωής μας είναι πολλές φορές αρκετά για να πάρουμε για άλλη μια φορά την απόφαση να βάλουμε πλώρη προς τα εκεί.
Κάπως έτσι λειτουργώ και εγώ με το νησί μου. Από μικρό παιδί δεν μπορώ να σκεφτώ Αύγουστο χωρίς την Ίμβρο, ούτε Ίμβρο χωρίς το ψαροτούφεκο. Φυσικά το ψάρεμα δεν είναι η μοναδική, αλλά μία από τις αιτίες που με κάνουν να πηγαίνω κάθε χρόνο εκεί. Τι κι αν τα ψάρια κάθε χρόνο είναι λιγότερα και δυσκολότερα, τι κι αν μου βγαίνει η γλώσσα για δυο τρία κομμάτια, εγώ εκεί! Γιατί απλά είναι ο τόπος μου, τα νερά μου, κι ας είμαι εκεί μόνο είκοσι μέρες το χρόνο.
Εκεί έμαθα να κολυμπώ. Εκεί έπιασα πρώτη φορά το ψαροτούφεκο, τον πρώτο μου ροφό, την πρώτη συναγρίδα, το πρώτο λαβράκι...Έτσι λοιπόν όσα ψάρια και να πιάσω σε άλλα μέρη, η Ίμβρος δεν παύει να βρίσκεται στο πίσω μέρος του μυαλού μου μέχρι την επόμενη φορά που θα ξαναβρεθώ εκεί.
Φέτος, ο ξάδελφος μάς έκανε την τιμή να βαφτίσει το μικρό μας και να γίνει και κουμπάρος! Έτσι, μετά από αρκετά χρόνια απουσίας ο Μαρίνης ήρθε στα πάτρια με την κάμερα στο όπλο! Τα πρώτα ψαρέματα φτωχά, κουραστικά και τραγικά, αφού βάρκα δεν είχαμε και εξαντλούσαμε τις γνωστές και πολυψαρεμένες ανοιχτοσιές με τη βοήθεια του σκούτερ. Ο μικρός (ο Σπυρίδων Μαρίνης) άρχισε να ξενερώνει...
“Ρε συ, στην Αθήνα πιο πολλά βγάζουμε” μου έλεγε και δεν είχε άδικο.
“Τι θες να κάνουμε χωρίς σκάφος ρε ξάδελφε;” του έλεγα.
“Να, όπου να΄ ναι έρχεται ο Χακάν και θα δεις...”
Σήμερα, αύριο... μέχρι που να΄ τος! Ο άνθρωπος άφησε οικογένεια με νεογέννητο και ήρθε. Αύριο θα βαρέσουμε πολλά ψάρια μας έταξε, όπως συνηθίζει άλλωστε! Γιατί χάρη στα μεσοπέλαγα στίγματα του και με λίγη επιμονή τα ψάρια βγαίνουν σχεδόν πάντα. Όλα καλά, έλα όμως που εγώ αυτή τη φορά δεν μπορούσα.... λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων! Αν είναι δυνατόν. Τόσο καιρό το λογαριάζαμε και τώρα...Δεν πειράζει εγώ θα έρθω την άλλη φορά τους είπα δίνοντας τους την ευχή μου και έμεινα στη στεριά. Τα παλικάρια γέμισαν τη βάρκα με δύο μαγιάτικα, ένα μεγάλο μαύρο, μία συναγρίδα, και ένα παντελή (σηκιό) σαν τη συναγρίδα!
“Έχουν μπει ψάρια στην πέτρα σου” μου είπε ο Χακάν όπως συνηθίζει να λέει το συγκεκριμένο κεφάλι από παλαιότερες εμπειρίες μας. Θα πάμε και παρέα. Πώς θα γίνει οι μάηδες είναι εκεί!
-Πλάνα βγάλατε;
-Άσε, ο έμπειρος έκανε το λάθος του ατζαμή!
-Δηλαδή;
-Κατάφερα να κλείσω την κάμερα και νόμιζα ότι τράβαγα...μου λέει ο ξάδελφος.
-Μη σε νοιάζει, θα ξαναπάμε του είπα.
-Και ήρθαν τόσο όμορφα...
Πάντως δε λέω, ο νονός τάισε το σόι εκείνο το βράδυ μέχρι σκασμού!
Την επόμενη φορά όμως ήμουν στη βάρκα! Αν και με μελτέμι, πιστοί στο ραντεβού μας πέσαμε στο νερό για να παλέψουμε με το ανάποδο ρέμα και τα κύματα! Τα νερά της περιοχής δε φημίζονται για τις ορατότητες...γι΄ αυτό με το που πέφτεις, ψάχνεις να βρεις τα μαυρόασπρα στο κεφάλι για να προσανατολιστείς. Αν χαλαρώσεις, το ρέμα σε έχει πάρει!
Βρίσκουμε λοιπόν το κεφάλι. Και νάτα! Προτεραιότητα στην κάμερα και η πρώτη βουτιά στον ξάδελφο. Έλα όμως που ξύπνησε το ένστικτο του κυνηγού στον τρίτο της παρέας και θεωρώντας δεδομένο το πλάνο ακολούθησε τον Μαρίνη για να βαρέσει άλλο ψάρι. Αποτέλεσμα να σπάσει το κοπάδι και να μη βαρέσουν τίποτα! Ακολούθησαν πλαναρίσματα που φάνηκαν κάποια ψάρια τρομαγμένα. Θα κάνω ένα καρτέρι κάτω είπα στον ξάδελφο και με έγνεψε καταφατικά. Πριν από τις τελευταίες ανάσες, δεν ξέρω το πώς, αλλά μου ήρθε και του είπα να αλλάξουμε όπλα για να μη χάσουμε το πλάνο αν καθόταν κανένα ψάρι. Έδωσα λοιπόν το ξύλινο παίρνοντας το νέο trygons που έφερε την κάμερα! Ας δοκιμάσουμε τον πάτο σκέφτηκα και ξεκίνησα για ένα καρτέρι προσπαθώντας να διαλέξω πόστο βολικό στο ρέμα. Καθώς κατέβαινα, αντιλήφθηκα δύο καλές συναγρίδες και έστρωσα προς την κατεύθυνσή τους. Και όμως επειδή σ΄αυτό το κεφάλι εμένα με αγαπούν οι μάηδες....νάτα τα πουλάκια μου παρήλασαν από μπροστά μου για να διαλέξω ένα από τα μεγάλα. Είναι λίγο μακριά σκέφτηκα, αλλά τώρα δεν είναι ώρα για τέτοια και πάτησα σκανδάλη. Το ψάρι δεν κατάλαβε πώς έφαγε την οκτάρα και εγώ πώς το όπλο δεν κλότσησε καθόλου παρά την τόση δύναμή του! Δόξα τω Θεώ! Πάλι μου έδωσε ψάρι σ΄αυτόν τον τόπο! Το ψάρι ήρθε στην επιφάνεια αρκετά εύκολα δίνοντας χαρά σε όλη την παρέα. Ο Χακάν χαρακτηριστικά επανέλαβε το “πάλι σου έδωσε ψάρι η πέτρα σου!”. Ακολούθησαν οι απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες ... Ο δε ξάδελφος δε δίστασε να φάει ένα ωμό φιλετάκι επωφελούμενος από την τομή του ψαριού! Το μελτέμι σε συνδυασμό με το αυγουστιάτικο απόγευμα και τα αρώματα από τη στεριά έδιναν ένα ιδανικό τέλος στην εξόρμηση.
Τελικά, τώρα που γράφω το άρθρο, για μια ακόμη φορά συνειδητοποιώ ότι αυτός ο τόπος θα έχει πάντα κάτι το ξεχωριστό είτε δίνει είτε δε δίνει ψάρια.
Καλό χειμώνα σε όλους με καλές και ασφαλείς βουτιές!
