Η ψαρευτική μας εξόρμηση βρισκόταν σε εξέλιξη, με τον ήλιο εδώ και κάμποση ώρα να μεσουρανεί ρίχνοντας κάθετα τις ακτίνες του, πάνω σε μια ακύμαντη θάλασσα, ανεβάζοντας κατακόρυφα τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος.
Με τον Κούλη είχαμε συμφωνήσει πώς δεν θα ψαρεύαμε ολόκληρη μέρα (ναι καλά..). Από την μια η κούραση της προηγούμενης εξόρμησης και από την άλλη η πρόβλεψη της ΕΜΥ για μίνι καύσωνα, που θα στείλει τον υδράργυρο να σκαρφαλώσει στους 38 βαθμούς, μας προβλημάτιζε....λιγάκι.
Στην ουσία, το μόνο μας πρόβλημα ήταν πώς το μοναδικό «κόσμημα» του ψυγείου μας ήταν ο πάγος που έλιωνε από τη ζέστη και τίποτε άλλο.
Αυτό και μόνο μας έκανε να σκεφτούμε εγωιστικά, πεισματικά δίνοντας μια μικρή αναβολή στη διακοπή της εξόρμησης. Δεν πάει να γυρίσουμε άψαροι....
Πόσους τόπους, είχαμε αλλάξει από τα ξημερώματα, που ρίξαμε το σκάφος και αποτέλεσμα μηδέν, με εξαίρεση μια κακή βολή στη ράχη ενός ροφού που μετά από το κλασσικό χτύπημα, μας την πέταξε στα μούτρα με κάνα δυο λέπια πάνω της.
Έτσι μη θέλοντας να βγούμε «άψαροι», και μετά από δική μου παρότρυνση αποφασίσαμε να επισκεφτούμε ένα μικρό σε έκταση ψαρευτικό κομμάτι, που η πρώτη αποχή δεν ξεπερνά τα 15 μέτρα, συνεχίζοντας με αμμοποσειδωνία, κάνοντας λίγο πιο ανοιχτά απότομο κόψιμο με τη δεύτερη αποχή να φτάνει λίγο κάτω από τα 40 μέτρα, που όταν βοηθούν οι καλές ορατότητες(τέλος καλοκαιριού έως μέσα φθινόπωρου) χαίρεσαι να….. χαζεύεις, τον μόνιμο τροφοδότη θηραμάτων του ρηχού τόπου που επέλεξα να ψαρέψουμε.
Πέφτοντας στο νερό, πρώτη εικόνα η φυγή μεγάλων σαργών στα ανοιχτά, σύνηθες φαινόμενο, ακολουθούμενη από μια μεγάλη στήρα που με αργές αλλά σταθερές κινήσεις οδεύει προς τα δεύτερα άντα... αφήνοντάς μας μια γλυκόπικρη γεύση.
Ακολουθώντας με αργό ρυθμό την πορεία των ψαριών έλπιζα πως στο απότομο κόψιμο που κάνει ο βυθός λίγο πιο ανοιχτά θα «έβρισκα» κάποιο καλό μαύρο να αιωρείται στα μεσόνερα, και κρατώντας το 110 ίσως να είχα μια ευκαιρία για βολή (έχει συμβεί κάποιες φορές στο παρελθόν).
Λίγο πριν φτάσω στο επιλεγμένο σημείο, αποφάσισα να προσεγγίσω τα τελευταία μέτρα συρτά, ελπίζοντας στον αιφνιδιασμό, με μακρινή βολή και εύκολη σύλληψη.
Λίγη ώρα χαλάρωσης, κάτι παραπάνω από απαραίτητη, την ακολουθεί όσο το δυνατόν πιο αθόρυβη βουτιά Το σύρσιμο πάνω στην άμμο έγινε εύκολα, μιας και η αρνητική βοηθούσε κρατώντας με κάτω.
Φτάνοντας στο κόψιμο, σταμάτησα, και με πολύ αργές κινήσεις έλεγξα τη γύρω περιοχή.
Ματαιοπονούσα, γιατί οι σαργοί με τον τρόπο που είχαν τραπεί σε φυγή, είχαν συμπαρασύρει και μεταδώσει πανικό σε όλα τα θηράματα της περιοχής.
Δίνοντας μια ελαφριά ώθηση με το χέρι, ξεκόλλησα από το βυθό και με αργές κινήσεις άρχισα να αναδύομαι, προσπαθώντας να μαζέψω τ' αμάζευτα.
Φτάνοντας στην επιφάνεια, άκουσα τη γνώριμη μπάσα φωνή του Κούλη να λέει “πάμε με τον κλασσικό τρόπο ψαρέματος στα ρηχά κατρακύλια και μονόπετρα”, πρόταση που βρίσκει άμεση ανταπόκριση.
Αντικατάσταση του 110 μήκους όπλο που μέχρι τώρα με συνόδευε, με ένα κοντύτερο 82 εκατοστών και πιστή εφαρμογή στην αγαπημένη μου τεχνική ψαρέματος του ψαχτηριού.
Γυρνώντας πίσω στην πρώτη αποχή πάνω από τα μικρά μονόπετρα, αρχίσαμε τις εναλλάξ βουτιές ψάχνοντας για θηράματα, σε όλες τις γνωστές από το παρελθόν τρύπες ή σχισμές, που κατά καιρούς μας είχαν δώσει ψάρια, δίχως όμως κανένα αποτέλεσμα.
Σε μια από τις βουτιές που προηγήθηκαν, τη στιγμή της ανάδυσης, παρατήρησα ότι μπροστά από μια σχισμή στη βάση ενός μονόπετρου δίπλα από αυτό που μόλις είχα ψάξει, ένα μικρό συννεφάκι άμμου έκανε την εμφάνισή του, σαν και αυτό που αφήνει η ουρά κάποιου μαύρου ψαριού όταν τρομαγμένο τρέχει να χαθεί στο πιο βαθύ και σκοτεινό μέρος του θαλαμιού του.
Στην επιφάνεια, έψαξα για τον Κούλη, που απογοητευμένος είχε επιστρέψει στη βάρκα.
Μη θέλοντας να χάσω άλλο χρόνο, φοβούμενος πως θα γινόμουν θεατής μιας ακόμη εξόδου και φυγής θηράματος, όπλισα το 82άρι στη δεύτερη και βούτηξα.
Καταδυόμενος, σκέφτηκα πως δεν κουβαλούσα φακό και αν το ψάρι είχε χωθεί στο βαθύτερο σημείο της τρύπας, θα ήταν δύσκολο να το ανακαλύψω. Φτάνοντας στο βυθό στο πλάι της τρύπας, άρχισα να κινούμε αργά και να ελέγχω το εσωτερικό της όσο το φως του ήλιου το επέτρεπε, κρατώντας το όπλο ελαφριά παρατεταμένο μπροστά έτοιμος για βολή. Λίγο πιο μέσα από την είσοδο στεκόταν ακίνητος ένας καλός σαργός κουνώντας ελαφριά τα πλαϊνά φτερά του. Χωρίς ιδιαίτερη σκέψη πάτησα τη σκανδάλη, η βέργα εκτοξεύτηκε κυριολεκτικά και διαπέρασε τη σάρκα του ψαριού, σταματώντας με δύναμη πάνω στο εσωτερικό του βράχου κάνοντας το συνήθη γνώριμο ήχο.
Άπλωσα το αριστερό μου χέρι και έπιασα το ψάρι από το κεφάλι και αναδύθηκα. Στην επιφάνεια, έκανα νόημα στον Κυριάκο να πλησιάσει κοντά με τη βάρκα και του τον έδωσα να τον τοποθετήσει κατευθείαν στο ψυγείο.
“Επιτέλους.....” ψέλλισε με ανακούφιση.
Παρόλα αυτά όμως κάτι δεν μου πήγαινε καλά, κάτι......
Ζήτησα από τον Κούλη να μου δώσει έναν φακό, και έφερα την καμπάνα στην δεύτερη εγκοπή της βέργας.
«Αποκλείεται να σήκωσε σκόνη άμμου ο σαργός. Κάτι άλλο ήταν, αλλά μετά την βολή θα είναι λιγάκι δύσκολο να βρεθεί.» Σκέψεις που όση ώρα χαλάρωνα πριν τη βουτιά πέρναγαν από το μυαλό.
Ακουμπώντας στο βυθό μπροστά από τη σχισμή, άναψα τον φακό και άρχισα να σαρώνω το εσωτερικό της αργά. Στο βαθύτερο και σκοτεινότερο σημείο, κολλητά με το βράχο το φως του φακού σκιαγράφησε τη σιλουέτα μιας πολύ όμορφης στήρας. Αμέσως τον έκλεισα, τραβήχτηκα αργά πίσω και αναδύθηκα.
Στην επιφάνεια ο Κυριάκος με ρώτησε τι έγινε. Αφού τον πληροφόρησα για το περιεχόμενο της σχισμής έφερα τα λάστιχα από τη δεύτερη στην πρώτη σκάλα. Επειδή το ψάρι είχε κολλήσει στα τοιχώματα του βράχου, υπήρχε πιθανότητα αν έκανα βολή με τα λάστιχα στη δεύτερη, να έχανα το ψάρι, μιας και η ορμή που θα είχε η βέργα θα ξεπέρναγε τη στήρα θα χτυπούσε το βράχο και θα εκτονώνονταν όπως ένα ελατήριο ξεπερνώντας και σκίζοντας τη μαλακή σάρκα της.
Στην αμέσως επόμενη βουτιά μόλις ακούμπησα το βυθό μπροστά στη σχισμή, άναψα το φακό, δίνοντας συγχρόνως όσο το δυνατό μεγαλύτερη κλίση μπορούσα στο όπλο μου προσπαθώντας να κάνω βολή με όσο το δυνατό μεγαλύτερη γωνία των 90 μοιρών.
Μόλις ευθυγραμμίστηκε η βέργα με το σώμα του ψαριού, πίεσα το δάχτυλο και η σκανδάλη υποχώρησε ελευθερώνοντας το ατσάλι.
Όλα θόλωσαν. Το πληγωμένο ψάρι χτυπιέται και προσπαθεί να πετάξει τη βέργα από πάνω του, σηκώνοντας πυκνή άμμο. Θεατής από την επιφάνεια, παρακολουθώ την άμμο να χύνετε έξω από την τρύπα, βυθίζοντας την σε ένα αδιαπέραστο πέπλο.
Στην επόμενη βουτιά με αργές και απαλές κινήσεις τράβηξα το όπλο έξω από την σχισμή, έπιασα το σχοινί και άρχισα να το τραβάω σιγά - σιγά, βάζοντας μικρή δύναμη, φοβούμενος μην σκίσω τη μαλακή σάρκα της, και τη χάσω μέσα σε αυτόν το χαλασμό.
Όταν έφτασα να πιάνω την άκρη της βέργας, σταμάτησα να τραβάω άλλο, πέρασα το αριστερό μου χέρι πίσω από το ψάρι και το τράβηξα έξω από τη σχισμή.
Ευτυχώς για μένα η βολή είχε διαπεράσει διαγώνια το ψάρι σε τέτοιο σημείο που θα ήταν πολύ δύσκολο να χαθεί.
Ανέβηκα στη βάρκα έχοντας ένα χαμόγελο μέχρι τ ’αυτιά.
Ο Κούλης μονολογούσε..."άλλη φορά θα σου κάνω το βαρκάρη, καλύτερα αποτελέσματα θα έχουμε"
Ο καυτός ήλιος δεν άφηνε περιθώρια για χασομέρι, με γρήγορες κινήσεις, μάζεψα και τακτοποίησα τα πράγματά μου για το ταξίδι της επιστροφής.
Καθισμένος αναπαυτικά, απολαμβάνω το ταξίδι με το μυαλό να τρέχει σε σκέψεις για απολαύσεις γαστρονομικές, με σάρκα μαυρισμένη από καυτό άνθρακα συνοδευόμενη από πλούσια σαλατικά και παγωμένη μπύρα.
Αθάνατο Ελληνικό καλοκαίρι......
