A report about our winter tour to Norway, Hitra island (November.-December 2009)

Part one: Off we go!

We usually go to Norway not even once but a few times a year. Our previous trips used to happen during warmer seasons, from May till September. Once only we “dared” to visit the country in the end of March, and that was one of the reasons why we were so eager to defy Norway in winter, during the harshest months of the year. Besides, our interest was stirred by the local hunters who had told us that the chances to find bigger (more than 10 kg) species of cod and pacific saury in the Norwegian Sea in winter were definitely higher. Thus at this rate in the end of November 2009 we finally got a perfect opportunity to make our long-standing dream true and come to Norway in winter. The three men that made our small but well-consolidated team all were from Germany: Slava (Nurnberg), Dima (Aachen) and yours truly. Hardly had we put all our equipment, luggage and other belongings in an old but trustworthy Mercedes-universal and the tour began.  The route was just the devil we knew: Germany-Denmark-Sweden-Norway. For your information, my dear readers, there are two optimal routes you may choose while travelling from Germany to Norway.

Option number one:

From Puttgardern (Germany) there is a float-boat line to a Danish city Rodby, a float-boat departs every half an hour. You can buy the tickets straight at the entrance to the passengers’ compound. Here is a small tip for you: it’s better to buy a return ticket to Sweden as there is another same company float–boat line navigating from Denmark to Sweden. A return ticket to Sweden will cost you reasonably less. The ticket is an open-leave one. With the help of a special card you’ll be able to enter the float-boat without a queue (as most of the passengers) through special turn gate. As a matter of fact, a return 3-persons ticket including a car cost us less than 200 euro.  
Thus it takes you 40-50 minutes to get from Puttgarden (Germany) to Rodby by a float-boat  From Rodby (Denmark) you shape the course to Helsingor (Denmark) where change to a float-boat to Helsingborg (Sweden), that takes another 15-20 minutes. From there you continue straight to Oslo and further proceed to Trondheim.

Option number two:

You go by land to Frederikshavn (Denmark) and take a straight float-boat to Oslo. The best way is to order tickets in the Internet in advance. The prices differ depending on the season. The sooner you order tickets, the cheaper they will be. This option has two big advantages: you can have a good rest in a comfortable state-cabin as well as this route is 500-600 kilometers shorter. On the other hand please take into consideration that there is only one float-boat in 24 hours, if you miss it, you will have to wait in the harbor.


Part two: Here we are!  

Finally all the misfortunes of nature (snow, black frost and slippery road) were successfully behind and here we were: arrived – or I should better say hauled - to the final goal of our tour: Hitra island. We accommodated in Dolmsundet Marina camping. Before the tour we had happened to figure out that Einar, the owner of the place, had a special deal for winter hunters: for 25 euro per person a day he offered a cabin with all the conveniences (shower, toilet, heated floor, a kitchen with a fridge, dishes and a TV set), gave a boat with a four-stroke engine and echo sounder, and provided deep-freeze lockers for the catching. To crown it all there was an unlimited Wi-Fi. It was a very generous deal indeed. We’ve got a two-level warm and sunny cabin for 4 people located just near the water. It satisfied all our requirements perfectly.
I can’t help mentioning that this camping has another big advantage for the sea hunters: it’s equipped with a drying room. You put a wet suit there in the evening and it the morning it is already absolutely dry. There is also a heated changing room with a shower, and besides for the hunters’ convenience there are wooden preparation tables tooled with flexible water pipes.


Part three: The Hunt!

As soon as we had settled in the camping we went to visit our buddy Yuri, a diver from Estonia working in Norway, who had explored in depth all the underwater hunting places in the district. During our evening briefing he showed us some perspective places for underwater hunting as well as sea scallop colonies (A scallop is a kind of seashells, I will tell you about this delicious product later).
Here came our first morning of the sea hunt. In order to find sea scallops we decided to start with diving exercises. It took us a lot of time - about an hour or even more - taking into consideration that all the three of us were diving and looking in different directions. The water was so clear that I could see a scallop at a depth of 12-13 meters. At a depth of 9-10 meters I found a deepening down sandy meadow.  I managed to find a couple of scallops there but still it wasn’t a colony...

I proceeded to dive close to the meadow deeper and deeper. At a depth of 12-13 meters more and more scallops started to appear. Here we were, now we could start gathering the trophy. One may consider it boring, but firstly we came there to exercise diving and weight out and secondly a sea scallop is a very tasty, nutritious and healthy product. At one dive I could bring 6-7 scallops in a hand. Once in a while I found big crabs almost hidden in the sand. When the temperature falls they start digging themselves in the sandy bed, although in summer they use to sit in open sandy pits ‘as large as life”. Then and there I gathered a whole float of scallops. Slava was sad as has lost his speargun; it disappeared before he could even say “Jack Robinson”. He didn’t manage to shoot it even once. What a bummer!  But it was his own fault: he hadn’t fastened it in the float. The rest of the day he has been looking for the speargun but in vain.  Although Dima did not find any scallops he caught a 2 kg flat-fish and a 5 kg cod.

In the evening we cooked a ‘cuisine a-la Norse’: cod fried au gratin, fresh and cooked sea scallops, boiled crabs and a fried cod’s liver. Planning the next hunting day we decided to visit the sea scallops colony first and dive a lot and then to proceed with our underwater hunting.
In the morning here we were again - at the sea scallops meadow. In an hour we found approximately 300 pieces. That was enough and we proceeded to the intended hunting site. The best hunting spots in Norway are the places where shoals of small coal fishes and pollacks are floating. Usually they settle afloat, under bridges, on banks. The fishes eat water floated plankton. The predators (cod, big coalfish and pollack) wait down the stream. They are kind of shepherds as they watch and follow the catch everywhere. As soon as the predator gets hungry, it rises to the shoal, catches a gaped fish and goes back down to savor the lunch.

We found just the right place. With the help of echo sounder we happened to come across with a shoal of small fishes, anchored, jumped into the water and finned straight to the shoal. It is difficult to find a shoal from the water surface as the fishes are 8-10 meters deeper and their dark backs are totally invisible on the black background of the deep (The echo sounder there showed the depth of 50 meters).  We had to dive and return, dive and return, again and again. Here they were! While diving I saw a small fishes shoal. The depth was about 10-12 meters; my negative buoyancy was lesser, so I was flowing down smoothly without even moving the flippers. I looked left and right and saw only small coal-fishes all around me and an awful dark endless gap beneath. Fearsome! I broke the surface. Now it was a high time to recover breath, forget the fears and get ready for the next deep diving. I didn’t manage to go through the shoal from the first dive. The predator was definitely waiting beneath, that is why I was to dive deeper. The water’s temperature was about plus 3-4 degrees that didn’t encourage a long diving.

“That’s it now, I seem to organize myself. Here I’m going down again”. I reached the shoal but still was moving the flippers, although the movements were very slow as on the slow-motion pictures. The shoal was getting rarer; I’d stopped moving the flippers and was falling behind the shoal. Suddenly on my left hand side I saw a cod’s neb with a frozen smile.  Now nice and easy… Slightly moving my flippers I was coming closer.  In the transparent but dark water it was not easy to estimate the distance between oneself and the object, especially without any marks. Nevertheless I figured out the size of the fish, it was about 5 kg. But my trophy suddenly had felt the danger, started to turn around showing me his… tail and was going into the depth. I realized that in a couple of seconds the cod would totally disappear. It’s important to mention that the depth there was 19 meters already! I determined a shoot as I wanted to try my new wooden speargun. Aiming the leaving cod I pressed the trigger. Smoothly and soundlessly, just like the leaving fish, the spear followed the aim. Suddenly I felt that it hit the catch. “But how?”
“Will the spear hold?” I asked myself. But I had no time for reflection and started the way back to the surface feeling in hands a pleasant weight of the trophy. Suddenly I thought that the fish might be flapping a lot as I was feeling a rather strong resistance on the end of the spear. Up we were. Breathing in – breathing out, well-well-well, what have we got here? I drew the spear closer. I guess my eye-balls have reached the lens of my mask: on the spear there was a monster with an opened mouth! I rapidly grabbed its gills, leaving the spear where it was, and oared to the boat. Slava was in the boat already. He helped me with the fish and the spear. I also climbed back into the boat as I was already cold and saw that Dima was also coming back. It goes without saying that I was definitely impressed by the trophy. When we weighted the cod later, the reading on the scales was 14,14 kg! For the moment it is the biggest cod I’ve ever caught. Gathered all together in the boat, we floated ashore. The guys have also been at their best: they caught a couple of cods each although their fishes were less than 10 kg. However the night was still young, as our sea hunt has just begun. Eventually the biggest cod was caught by Slava: the fish weighted 14,78 kg! The pacific saury he caught was also the biggest: 10,46 kg. Dima’s biggest cod weighted 13 kg.

All our spear fishing hunts look alike: to find a small fishes shoal, to dive beneath the shoal, and in case we see a fish to try and catch it. It goes without saying that before the hunt we visited a scallops’ colony to exercise diving and gather some delicious gourmet that we ate even fresh on the way back to the camping.
All the catch that hasn’t been eaten at dinner was filleted and put in the freezers. Later we took it home as well as the sea scallops and gave a royal spread to our families. We froze the pieces of scallops on the wooden pallets and later packed small frozen pieces as ravioli. We also tasted a local gourmet - lumpfish caviar. Lumpfish is a nice fish that looks like a piece of pork. Norwegians say that some people take the lumpfish caviar, add black color and sell it as black caviar. Indeed the caviar was delicious; we ate a big bowl of it together with white bread and butter.

That’s all the peculiarities of national winter hunt in the Land of Hill-men that we took part in winter 2009.

Here are a few tips for those of you who are going to visit Norway in winter:

1.    In the boat you should have more warm clothes. Most of all we suffered from cold in the boat on the way back, although we had coats and blankets.
2.    Please pay attention to the light day’s length and schedule your hunt accordingly. It is short in winter – only 4 hours a day, after and before that you won’t see anything.

Outfit and equipment recommendations:

1.    7mm Smooth Skin Open Cell wetsuits;
2.    Spearguns from 100 cm and more;
3.    Freediving carbon fins;
4.    Three-finger 5 mm diving gloves and 7 mm socks;
5.    Floats.

Μία αναφορά στο χειμερινό μας ταξίδι στη Νορβηγία, στο νησί Hitra (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2009)

Μέρος πρώτο: Φύγαμε!

Συνήθως επισκεπτόμαστε τη Νορβηγία όχι μία φορά, αλλά αρκετές φορές το χρόνο. Οι προηγούμενες εκδρομές μας είχαν γίνει όμως σε θερμότερες εποχές, από τον Απρίλη μέχρι και το Σεπτέμβρη. Μονάχα μία φορά είχαμε τολμήσει να επισκεφτούμε τη χώρα προς το τέλος του Μαρτίου και αυτός ήταν ένας από τους λόγος που έκανε να θέλουμε να «αψηφήσουμε» τη Νορβηγία το χειμώνα, κατά τη διάρκεια των πιο σφοδρών μηνών της. Άλλωστε, οι πληροφορίες από ντόπιους ψαράδες που μιλούσαν για μεγαλύτερα είδη (άνω των 10kg) μπακαλιάρου και άλλων ειδών στα παγωμένα χειμερινά νερά της Νορβηγίας μας είχαν τραβήξει την προσοχή. Έτσι λοιπόν, στα τέλη Νοεμβρίου 2009, μας δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε επιτέλους το όνειρό μας. Η ομάδα μας αποτελούνταν από 3 Γερμανούς: τους Slava (Nurnberg), Dima (Aachen)  και τον γράφον. Μόλις φορτώσαμε όλο τον εξοπλισμό, ρούχα και λοιπά περιουσιακά στοιχεία στο παλιό αλλά αξιόπιστο Mercedes-Universal, ξεκίνησε το ταξίδι μας. Η διαδρομή ήταν γνωστή και δύσκολη: Γερμανία – Δανία – Σουηδία – Νορβηγία. Πληροφοριακά αγαπητοί μου αναγνώστες, υπάρχουν δύο εναλλακτικές οδοί που μπορείτε να επιλέξετε ταξιδεύοντας από τη Γερμανία προς τη Νορβηγία.

Επιλογή πρώτη
Από το Puttgardern (Γερμανία) υπάρχει ένα καράβι που καταλήγει στη Δανέζικη πόλη Rodby και φεύγει κάθε μισή ώρα. Μπορείτε να προμηθευτείτε εισιτήρια απευθείας στην είσοδο των επιβατών. Να και μία συμβουλή. Είναι προτιμότερο να αγοράσετε εισιτήριο επιστροφής προς τη Σουηδία μιας και υπάρχει μία εταιρία, παρόμοια με την πρώτη που κινείται από Δανία προς Σουηδία. Αγοράζοντας αυτό το εισιτήριο, το ταξίδι προς τη Σουηδία θα σας στοιχήσει πολύ λιγότερο.  Το εισιτήριο αυτό είναι ανοιχτό και όταν το χρησιμοποιήσετε, θα μπορέσετε να μπείτε με μία κάρτα που σας δίνετε, από μία άλλη πύλη, ξεχωριστή από αυτή των υπόλοιπων επιβατών. Για να καταλάβετε το κόστος, το εισιτήριο τριών ατόμων και του αυτοκινήτου δεν ξεπέρασε τα 200€.
Το ταξίδι με το καράβι από το Puttgardern (Γερμανία) έως το Rodby διαρκεί 40-50 λεπτά. Από το Rodby (Δανία) ακολουθείτε την πορεία προς το Helsingor (Δανία) όπου αλλάζετε και πάλι με ένα καράβι για το Helsingborg (Σουηδία) και το οποίο διαρκεί άλλα 15-20 λεπτά. Από εκεί συνεχίζετε μέχρι το Oslo και στη συνέχεια, στο Trondheim.

Επιλογή δεύτερη
Ταξιδεύετε δια ξηράς έως το Fredeikshavn (Δανία) και παίρνετε το καράβι απευθείας για Oslo. Είναι καλύτερο να προμηθευτείτε τα εισιτήρια μέσω internet μιας και όσο νωρίτερα τα παραγγείλετε, τόσο φθηνότερα θα είναι. Αυτός ο τρόπος έχει δύο σημαντικά πλεονεκτήματα: Μπορείτε να ξεκουραστείτε σε μία από τις άνετες καμπίνες ενώ παράλληλα η διαδρομή είναι 500 – 600 χιλιόμετρα μικρότερη. Στον αντίποδα, πρέπει να γνωρίζεται πως υπάρχει ένα μόνο καράβι κάθε 24 ώρες, επομένως εάν το χάσετε θα πρέπει να περιμένετε στο λιμάνι μέχρι το επόμενο.

Μέρος δεύτερο: Φτάσαμε!

Με όλες τις πιθανές κακοτυχίες πίσω μας (χιόνι, παγωμένη βροχή και γλιστερούς δρόμους) επιτέλους φτάσαμε – ή μάλλον μας μετέφεραν – στον τελικό μας προορισμό, το νησί Hitra. Βολευτήκαμε στο camping Dolmsundet της μαρίνας. Πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι, είχαμε ανακαλύψει πως ο Einar, ιδιοκτήτης του καταλύματος, είχε μία ιδιαίτερη προσφορά για τους κυνηγούς του χειμώνα: με 25€ κατά άτομο ημερησίως, προσέφερε μία καμπίνα με όλες τις ανέσεις (ντους, τουαλέτα, θερμαινόμενο πάτωμα, κουζίνα με ψυγείο, πιάτα και τηλεόραση), ένα σκάφος με μία τετράχρονη μηχανή και βυθόμετρο και ακόμη και ψυγεία βαθιάς ψύξης για τα αλιεύματα. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν το απεριόριστο Wi-Fi. Ήταν μία πολύ συμφέρουσα προσφορά που και εκμεταλλευτήκαμε, επιλέγοντας μία ηλιόλουστη καμπίνα δύο επιπέδων για 4 άτομα που βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο νερό. Εξυπηρέτησε όλες τις ανάγκες μας άψογα. Οφείλω επίσης να αναφέρω πως οι ανέσεις για τους ψαροκυνηγούς δεν σταματούν εδώ. Υπάρχει ένα «στεγνό» δωμάτιο όπου τοποθετώντας από το βράδυ τη στολή, την επομένη το πρωί θα την παραλάβετε στεγνή. Υπάρχουν θερμαινόμενα αποδυτήρια για να αλλάξετε και να κάνετε απευθείας το ντους σας ενώ τέλος για την εξυπηρέτηση των ψαροκυνηγών υπάρχουν ξύλινοι πάγκοι προετοιμασίας των ψαριών με το ανάλογο νερό και εργαλεία…

Μέρος τρίτο: Το κυνήγι!

Μόλις τακτοποιηθήκαμε στο camping, επισκεφτήκαμε το φίλο μας Yuri, έναν δύτη από την Εσθονία που εργάζεται στη Νορβηγία και ο οποίος έχει εξερευνήσει σε βάθος το υποβρύχιο ψάρεμα και τους τόπους του σε αυτήν την περιοχή. Κατά τη διάρκεια της συνάντησής μας, μας αποκάλυψε μερικούς όμορφους τόπους για ψάρεμα καθώς και μερικές αποικίες οστράκων (θα σας μιλήσω για αυτά παρακάτω).
Έφτασε λοιπόν το πρώτο μας ψαρευτικό πρωινό. Ψάχνοντας για όστρακα, ξεκινήσαμε με ασκήσεις άπνοιας. Αυτό μας πήρε αρκετή ώρα – παραπάνω από μία ώρα τουλάχιστον – μιας και όλοι μας ψάχναμε προς κάθε κατεύθυνση. Το νερό ήταν τόσο καθαρό που μπορούσα να εντοπίσω ένα όστρακο από την επιφάνεια σε βάθος 12-13 μέτρων. Σε βάθος 9-10 μέτρων βρήκα μία μικρή αμμώδη αποχή. Εκεί εντόπισα μερικά όστρακα, όμως ακόμη δεν είχαμε βρει καμία αποικία… Επιδιώκοντας όλο και βαθύτερες βουτιές κοντά στο βυθό, σε ένα βάθος της τάξεως των 12-13 μέτρων άρχισαν να εμφανίζονται όλο και περισσότερα όστρακα. Επιτέλους, τώρα μπορούμε να αρχίσουμε να μαζεύουμε τρόπαια! Μερικοί μπορεί να το θεωρήσουν βαρετό, όμως εμείς το εκμεταλλευτήκαμε ως απνεϊστική εξάσκηση, ευκαιρία για τη ρύθμιση των βαρών και τέλος, τα όστρακα αυτά είναι νοστιμότατα και πολύ υγιεινά. Υπήρχαν φορές που επέστρεφα στην επιφάνεια μετά από μία βουτιά με 6 ή 7 κομμάτια! Αραιά και που εντόπιζα και μεγάλα καβούρια που βρισκόντουσαν σκαμμένα στην άμμο. Όταν η θερμοκρασία αρχίζει να πέφτει, επιλέγουν αυτήν τη μέθοδο σε αντίθεση με τους θερμότερους μήνες όταν και κάθονται εκτεθειμένα πάνω στον πυθμένα. Με αυτά και αυτά κατάφερα να μαζέψω πραγματικά πολλά όστρακα. Ο Slava πάλι, είχε ακεφιές, μιας και κατάφερε να χάσει το καινούργιο του όπλο πριν ακόμη το χρησιμοποιήσει. Βέβαια εκείνος έφταιγε μιας και δεν το είχε ασφαλίσει σωστά πάνω στη σημαδούρα. Την περισσότερη ώρα λοιπόν, την έφαγε ψάχνοντας αδίκως το όπλο ενώ ο Dima μπορεί να μην βρήκε πολλά όστρακα, όμως κατάφερε να χτυπήσει μία γλώσσα και έναν μπακαλιάρο 5κιλών. Το βράδυ μαγειρέψαμε “cuisine a-la Norse”: Μπακαλιάρος au gratin, φρέσκα και μαγειρεμένα όστρακα, βρασμένα καβούρια και τηγανητό συκώτι μπακαλιάρου. Σχεδιάζοντας την επόμενη μέρα, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε πρώτα την αποικία με τα όστρακα και στη συνέχεια να ασχοληθούμε με το ψάρεμα.
Το επόμενο πρωί μας βρήκε πάνω από τη γνωστή πλέον αποικία. Λίγο αργότερα είχαμε καταφέρει να συλλέξουμε περισσότερα από 300 (!) κομμάτια, επομένως κατευθυνθήκαμε προς το προεπιλεγμένο κομμάτι για ψάρεμα. Τα καλύτερα σημεία για ψάρεμα στη Νορβηγία είναι εκεί όπου εντοπίζονται στην επιφάνεια κοπάδια μικρότερων ψαριών – δολωμάτων που τρέφονται με πλαγκτόν. Αυτά μπορεί να είναι και δίπλα σε αντικείμενα που επιπλέουν ή κάτω από γέφυρες. Οι θηρευτές (μεγάλοι μπακαλιάροι και άλλα είδη ψαριών) περιμένουν λίγο βαθύτερα, κόντρα στο ρέμα ως βοσκοί που παρατηρούν και ακολουθούν τα κοπάδια του δολώματος. Μόλις πεινάσουν, ανεβαίνουν στην επιφάνεια, επιτίθενται στο κοπάδι των μικρών ψαριών και ξαναβυθίζονται. Βρήκαμε λοιπόν ακριβώς το σωστό σημείο. Με τη βοήθεια του βυθόμετρου, εντοπίσαμε ένα κοπάδι από μικρά ψάρια. Αγκυροβολήσαμε, πέσαμε στο νερό και κατευθυνθήκαμε προς το κοπάδι. Ο εντοπισμός του κοπαδιού δεν είναι εύκολος μιας και τα ψάρια κινούνται σε βάθος 8-10 μέτρων και οι μαύρες ράχες τους έχουν την τάση να εξαφανίζονται όταν το περιβάλλον είναι σκοτεινό (ενδεικτικά, σε εκείνο το σημείο το βυθόμετρο έδειξε 50 μέτρα). Έπρεπε να εκτελέσουμε επαναλαμβανόμενες καταδύσεις. Επιτέλους να τα! Καθώς καταδυόμουν εντόπισα ένα μικρό κοπάδι ψαριών. Το βάθος ήταν 12 μέτρα, όμως ήμουν ήδη στην αρνητική, κινούμενος προς τα ψάρια χωρίς όμως να χρησιμοποιώ τα πέδιλα. Κοίταξα προς κάθε κατεύθυνση εντοπίζοντας μόνο ψάρια δολώματος ενώ από κάτω μου υπήρχε μια επιβλητική μαυρίλα! Τρόμαξα και έφυγα για την επιφάνεια. Τώρα έπρεπε να ηρεμίσω, να πάρω τις ανάσες μου και να ετοιμαστώ για μία ακόμη βουτιά. Δεν κατάφερα να περάσω το κοπάδι με την πρώτη. Σίγουρα οι κυνηγοί ήταν βαθύτερα, όπου έπρεπε και να πάω, όμως οι 3-4 βαθμοί του νερού δεν άφηναν και πολλά περιθώρια για μεγάλες βουτιές.
«Λοιπόν αυτό ήταν, επιτέλους οργανώθηκα και κατεβαίνω εκ νέου». Έφτασα το κοπάδι του δολώματος αλλά συνέχισα να κινώ τα πέδιλα, αν και σε αργή κίνηση. Το κοπάδι αραίωσε. Σταμάτησα να κινώ τα πέδιλα και βρέθηκα πίσω από το κοπάδι. Ξαφνικά, στα αριστερά μου είδα τη μουσούδα ενός μπακαλιάρου να μου χαμογελά. Αργές κινήσεις τώρα… κάνοντας μικρές πεδιλιές μείωνα την απόσταση. Στο διάφανο αλλά σκοτεινό νερό δεν ήταν εύκολο να υπολογίσω την απόσταση ανάμεσα σε εμένα και το ψάρι, ειδικά χωρίς σημεία αναφοράς. Παρά όλα αυτά κατάφερα να υπολογίσω το μέγεθος του ψαριού που ήταν περίπου 5κιλά. Το τρόπαιό μου όμως ξαφνικά κατάλαβε τον κίνδυνο, γύρισε και άρχισε να μου δείχνει την… ουρά το, κινούμενο προς τα βαθιά. Συνειδητοποίησα πως σε λίγα δευτερόλεπτα το ψάρι θα είχε χαθεί εντελώς. Είναι επίσης σημαντικό να αναφέρω πως πλέον ήμουν στα 19 μέτρα! Αποφάσισα λοιπόν να κάνω τη βολή καθώς το ψάρι απομακρύνονταν, θέλοντας παράλληλα να δοκιμάσω το νέο μου ξύλινο. Ομαλά και αθόρυβα, όπως και το ψάρι, η βέργα έφυγε για το στόχο. Ξαφνικά κατάλαβα πως είχε πετύχει το ψάρι. «Μα πως;» «θα κρατήσει η βέργα;» ρώταγα τον εαυτό  μου. Μην έχοντας και πολύ χρόνο για χάσιμο, έφυγα προς την επιφάνεια με το βάρος του ψαριού να με ακολουθεί. Κάποια στιγμή, νιώθοντας αρκετή αντίσταση στην άκρη του σχοινιού, πίστευα πως το ψάρι έδινε τη δική του δυναμική μάχη. Επιτέλους αέρας. Εισπνοή – εκπνοή, αλλά κοίτα να δεις! Τράβηξα τη βέργα κοντά μου. Με τα μάτια μου να έχουν πεταχτεί λίγο πιο έξω, αντίκρισα ένα τέρας καρφωμένο πάνω στη βέργα με το στόμα ανοιχτό! Γρήγορα έπιασα το ψάρι από τα σπάραχνα και έτρεξα στη βάρκα. Ο Slava ήταν ήδη εκεί και με βοήθησε με το ψάρι και τη βέργα ενώ ανέβηκα και εγώ μιας και είχα αρχίσει να κρυώνω. Παράλληλα είδα πως και ο Dima ερχόταν προς το σκάφος. Δεν σας κρύβω πως είχα εντυπωσιαστεί από το θήραμά μου. Ζυγίζοντάς το λίγο αργότερα, η ζυγαριά σταμάτησε στα 14.14kg!! αποτελώντας το μεγαλύτερο μπακαλιάρο που έχω καταφέρει να πιάσω. Έχοντας ανέβει όλοι μας στη βάρκα, ξεκινήσαμε για έξω. Τα παιδιά επίσης τα είχαν πάει περίφημα πιάνοντας από έναν μπακαλιάρο ο κάθε ένας. Τελικά, το μεγαλύτερο ψάρι της εκδρομής πιάστηκε από τον Slava. Ένας μπακαλιάρος 14.78 κιλών ενώ ο Dima κατάφερε ένα ψάρι του ίδιου είδους 13 κιλών.
Όλα τα ψαρέματά μας ήταν παρόμοια. Εντοπισμός του κοπαδιού με τα μικρόψαρα, κατάδυση κάτω από αυτό και προσπάθεια σύλληψης κάποιου μπακαλιάρου που θα εντοπίζονταν. Εννοείται πως πάντα προηγούνταν μία στάση στις αποικίες οστράκων για να ζεσταθούμε και να μαζέψουμε αυτόν τον υπέροχο μεζέ που καταναλώναμε φρέσκο ακόμη και κατά τη διάρκεια της πλεύσης στην επιστροφή. Τα ψάρια που δεν καταναλώθηκαν από εμάς μετά το ψάρεμα, κόπηκαν σε φιλέτα και τακτοποιήθηκαν στα ψυγεία. Αργότερα τα πήγαμε σπίτι, μαζί με τα όστρακα βέβαια, κάνοντας ένα φοβερό τραπέζι στις οικογένειές μας. Καταψύξαμε τα όστρακα σε ξύλινες παλέτες και αργότερα αποθηκεύσαμε μικρά παγωμένα κομμάτια ως ravioli. Επίσης δοκιμάσαμε ένα τοπικό πιάτο – χαβιάρι από ψάρι lumpfish. Το Lumpfish είναι ένα νόστιμο ψάρι που μοιάζει με ένα κομμάτι χοιρινό (!). Οι Νορβηγοί λένε πως μερικοί παίρνουν το χαβιάρι αυτού του ψαριού, προσθέτουν μαύρο χρώμα και το πουλούν ως το πανάκριβο μαύρο χαβιάρι. Πράγματι ήταν φανταστικό. Καταφέραμε να φάμε ένα ολόκληρο μπολ συνδυασμένο με ψωμί και βούτυρο...  


Ορίστε μερικές συμβουλές εάν πρόκειται να επισκεφτείτε τη Νορβηγία το χειμώνα.

1.    Στο σκάφος πρέπει να έχετε περισσότερα ζεστά ρούχα. Περισσότερο ταλαιπωρηθήκαμε από το κρύο γυρίζοντας προς το λιμάνι με το σκάφος παρά το γεγονός πως είχαμε νιτσεράδες και κουβέρτες.
2.    Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στη διάρκεια του φωτός της ημέρας και προγραμματίστε ανάλογα το ψάρεμά σας. Το χειμώνα το φως της μέρας διαρκεί 4 ώρες το πολύ, μετά δεν θα μπορείτε να δείτε τίποτα!

Προτάσεις Εξοπλισμού

1.    Λείες – Ξυρισμένες στολές πάχους τουλάχιστον 7mm
2.    Όπλα μεγαλύτερα των 100cm
3.    Πέδιλα κατασκευασμένα από carbon
4.    Γάντια πάχους τουλάχιστον 5mm και καλτσάκια πάχους 7mm
5.    Σημαδούρα