The sea is usually a peaceful and safe place for the hunter. But an unseen danger lurks beneath the waves for every breath-holder. Freediver blackout is the silent killer that accompanies the
increasingly popular sport of spearfishing.

Freediver blackout is not a popular topic among spearos, but statistics reveal spear fishermen should be concerned.

Divers Alert Network (DAN) has been maintaining a breath-hold incident database since 2005. The number of reported breath-hold fatalities worldwide has tripled in the last four years. This year it is
estimated that reported fatal events will be in the high 80s, roughly 30 more than last year. The vast majority of these deaths are experienced spear fishermen.

For spearos to avoid freediver fatality, they must learn the causes of freediver blackout, how they can avoid it, and what they can do to survive it if it happens to them.  And they need to adopt these
practices in their apnea activities.

The U.S. took the forefront in furthering freedive safety education when Julie Richardson founded DiveWise, the first non-profit organization dedicated exclusively to freedive safety education,
blackout prevention and dissemination of safety behaviors in spearfishing and apnea.

Richardson shared her story with us:
“On 19 April 2008 my husband and I received a call that our two oldest sons had been involved in a freedive accident and were in trouble.  Both boys had blacked out on the ascent following a 90 ft freedive. David, 16, blacked out 30 ft (10m) below the surface. Robert, 20, dove back down to rescue his brother without time to get another breath, and blacked out after surfacing with David. The motionless pair, floating face down in the water, caught the attention of their three young buddies, who swam out to rescue them.  The brothers were bluish-purple and in respiratory arrest. The Coast Guard was contacted and my sons received life support as they were transported via helicopter to hospital. A week later they had made a full recovery, but I will never forget the trauma of getting that phone call. I have dedicated myself to doing what I can to make sure others don’t get that phone call.”

Julie assembled an Advisory Board of five prominent freedive experts: Dimitris Kollias, editor-in-chief of Deep Worldwide; Terry Maas, freedive pioneer and the driving force behind the freediver recovery vest project; Neal Pollock, research physiologist with DAN and developer of the Breath-hold Incident Database; Sheri Daye, USA national spearfishing champion, and Kirk Krack, president of Professional Freediving International, who has coached 6 individuals to 20 world records.  Julie started a website, www.divewise.org, and is involved in a number of activities to educate freedivers about the
inherent risks in apnea activities.

Dive safely: a matter of life and death

What Causes Freediver Blackout?

Simplified, freediver blackout is the result of oxygen starvation at the end of a breath-hold dive, and is more likely to occur during ascent 10m (30 ft) below the surface and shallower. In fact, many blackouts occur within 30 seconds after surfacing.
As a diver descends to depth the increasing water pressure causes an increase in overall oxygen pressure, even as oxygen is being consumed. However, during ascent with water pressure and oxygen pressure decreasing, and oxygen supplies running low at the end of the dive, blackout can come on quickly with little or no warning. The diver will experience the greatest decrease in oxygen pressure at about 10m (30 ft) below the surface and shallower.
After the diver inhales air at the surface, it takes about 20 heartbeats for the fresh oxygen to make it to the brain. Until this circuit is complete, the diver continues to be in danger of blackout even though he is breathing and may have even signaled to his buddy that he is "okay."  Because of this, it is important for a diver to be observed for 30 seconds at the surface after a dive.
Freediving requires discipline. Participants need to know the risks and be prepared to minimize them as responsibly as possible. Freedivers should also be educated in victim resuscitation, being mentally prepared for the worst, so that they are ready to act.

To learn more about freediver blackout, or to report a fatal or near-fatal event, please visit www.divewise.org.


.............................................


Safety Guidelines

Dive with a Buddy
Dive partners should have comparable diving skills. Do not dive alone.

Take Turns
One diver should watch the other from the surface: one up, one down

Wait 30 Seconds
After surfacing, a diver should be observed for 30 seconds - the time it takes for inhaled O2 to reach the brain.

Breathe Sensibly
Excessive pre-dive breathing can critically lower CO2 - the trigger that tells the body to breathe.

Weight Properly
Over-weighting will cause a diver to sink after blackout, making rescue difficult

Ditch Your Weight Belt
When a diver feels at risk or is involved in a rescue, he should eliminate extra weight to conserve O2

Rest Between Dives
To recover from O2 depletion and CO2 buildup, rest twice as long as the last dive time.

Be Prepared
Pre-planning for an emergency can mean the difference between life and death.

____________________
Julie Richardson
Executive Director
Dive Wise
P.O. Box 56-5696
Miami, FL 33256

305-496-3661

Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir
www.divewise.org


--
Tania Teixeira
www.absoluteblue.net
Blue Water Hunting Equipment

Η θάλασσα είναι συνήθως ένα γαλήνιο και ασφαλές μέρος για τον υποβρύχιο κυνηγό, όμως ένας αθέατος κίνδυνος κρύβεται κάτω από τα κύματα για κάθε ελεύθερο δύτη. Η υποξία είναι ο σιωπηλός δολοφόνος που συνοδεύει το όλο και πιο διαδεδομένο άθλημα του ψαροτούφεκου. Η υποξία δεν είναι ένα ιδιαίτερα δημοφιλές θέμα ανάμεσα στους ψαροκυνηγούς, όμως τα στατιστικά υποδεικνύουν πως πρέπει να απασχολεί κάθε υποβρύχιο κυνηγό.
To Divers Alerts Network (DAN) έχει δημιουργήσει μία βάση δεδομένων για ατυχήματα που σχετίζονται με το κράτημα της ανάσας από το 2005. Τα θανατηφόρα περιστατικά που προέρχονται από το κράτημα της ανάσας, έχουν τριπλασιαστεί τα τελευταία 4 χρόνια. Φέτος υπολογίζεται πως τα δηλωμένα θανατηφόρα περιστατικά θα πλησιάζουν τα 90, περίπου 30 περισσότερα από πέρυσι. Οι περισσότεροι εξ αυτών είναι έμπειροι ψαροκυνηγοί.
Για να αποφύγουν ένα μοιραίο περιστατικό, οι ψαροκυνηγοί πρέπει να γνωρίζουν τι προκαλεί την υποξία, πώς μπορούν να την αποφύγουν αλλά και πώς να επιβιώσουν, εάν αυτή πραγματοποιηθεί. Παράλληλα, πρέπει να προσαρμόσουν τα παραπάνω στις απνεϊστικές τους δραστηριότητες.
Η Αμερική έκανε το επόμενο βήμα σχετικά με την επιμόρφωση και ενημέρωση στην ασφάλεια των ελεύθερων δυτών, όταν η Julie Richardson ίδρυσε το DiveWise, την πρώτη μη κερδοσκοπική οργάνωση αφιερωμένη αποκλειστικά στη μόρφωση πάνω σε θέματα ασφάλειας για τους ελεύθερους δύτες, στην αποφυγή της υποξίας αλλά και τη διάδοση ασφαλούς συμπεριφοράς στο υποβρύχιο κυνήγι και την άπνοια.

Η κα. Richardson μοιράστηκε την ιστορία της με εμάς:

« Στις 19 Απριλίου του 2009, δεχθήκαμε με το σύζυγο μου ένα τηλεφώνημα που μας ενημέρωνε πως οι δύο μεγαλύτεροι γιοί μας είχαν εμπλακεί σε ένα ατύχημα ελεύθερης κατάδυσης και πως βρισκόντουσαν σε κρίσιμη κατάσταση. Και τα δύο παιδιά είχαν λιποθυμήσει κατά τη διάρκεια της ανάδυσης από μία βουτιά 30 μέτρων. Ο David, 16 χρονών, είχε λιποθυμήσει 10m από την επιφάνεια. Ο Robert, 20 χρονών, καταδυόμενος ώστε να σώσει τον αδερφό του, χωρίς να προετοιμαστεί κατάλληλα, λιποθύμησε επίσης όταν βγήκε στην επιφάνεια με τον David. Το άψυχο ζευγάρι, επιπλέοντας με τα κεφάλια μέσα, ακίνητο στην επιφάνεια, τράβηξε την προσοχή των τριών φίλων τους οι οποίοι έσπευσαν προς το μέρος τους ώστε να βοηθήσουν. Τα αδέρφια είχαν πάρει μία μπλε-μωβ απόχρωση και δεν ανέπνεαν. Η ακτοφυλακή ειδοποιήθηκε και έδωσε τις πρώτες βοήθειες στα παιδιά καθώς μεταφέρονταν με ελικόπτερο στο νοσοκομείο. Μία εβδομάδα αργότερα, είχαν αναρρώσει πλήρως, όμως δεν θα ξεχάσω ποτέ το τραυματικό εκείνο τηλεφώνημα. Έχω αφιερώσει τον εαυτό μου στο να κάνω ότι μπορώ ώστε κάποιοι άλλοι να μην λάβουν ένα παρόμοιο τηλεφώνημα.»   

Η Julie έχει σχηματίσει μία Συμβουλευτική Ομάδα από 5 εξέχοντα πρόσωπα της ελεύθερης καταδυτικής κοινότητας: Το Δημήτρη Κόλλια - αρχισυντάκτη του Deep Worldwide, τον Terry Maas – πρωτοπόρο ελεύθερο δύτη και κινητήριος δύναμη πίσω από το project του γιλέκου ανέλκυσης, το Neal Pollock – ερευνητή φυσιολογίας με την DAN και δημιουργό της βάσης δεδομένων των περιστατικών με το κράτημα της ανάσας, τη Sheri Daye – εθνική πρωταθλήτρια Αμερικής και τέλος τον Kirk Krack – διευθυντή του Professional Freediving International, η προπόνηση του οποίου έχει οδηγήσει 6 άτομα στην κατάρριψη 20 παγκοσμίων ρεκόρ. Η Julie ξεκίνησε μία ιστοσελίδα, www.divewise.org και συμμετέχει σε διάφορες δραστηριότητες για την επιμόρφωση των έμφυτων κινδύνων σχετικά με την άπνοια.

Καταδυθείτε με ασφάλεια: Είναι θέμα ζωής και θανάτου

Τι προκαλεί την υποξία;

Απλοποιημένα, η υποξία είναι αποτέλεσμα της μείωσης οξυγόνου κατά τη διάρκεια της τελικής φάσης μίας κατάδυσης και είναι πιο πιθανό να συμβεί κατά την ανάδυση, 10 μέτρα από την επιφάνεια ή ακόμη ρηχότερα. Μάλιστα πολλά περιστατικά λαμβάνουν χώρα 30 δευτερόλεπτα μετά από την ανάδυση.
Καθώς ένας δύτης καταδύεται σε βάθος, η αυξανόμενη πίεση του νερού προκαλεί την αύξηση της γενικότερης πίεσης του οξυγόνου, ακόμη και όταν αυτό καταναλώνεται. Κατά την ανάδυση όμως, με τις πιέσεις να μειώνονται και τα επίπεδα οξυγόνου να βρίσκονται χαμηλά προς το τέλος της βουτιάς, η υποξία μπορεί να έρθει γρήγορα και απροειδοποίητα. Τα επίπεδα οξυγόνου είναι στο χαμηλότερο σημείο τους στα 10 περίπου μέτρα κάτω από την επιφάνεια ή και ρηχότερα.
Αφού ο δύτης εισπνεύσει αέρα στην επιφάνεια, χρειάζονται περίπου 20 παλμοί ώστε να φτάσει φρέσκος αέρας στον εγκέφαλο. Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος, ο δύτης συνεχίζει να βρίσκεται σε κίνδυνο παρά το γεγονός ότι αναπνέει και ότι μπορεί να έχει δώσει το ανάλογο σήμα στο ζευγάρι του. Για τον λόγο αυτό, πρέπει ο δύτης να παρατηρείται για τουλάχιστον 30 δευτερόλεπτα μετά από την ανάδυσή του.
Η ελεύθερη κατάδυση απαιτεί πειθαρχεία. Οι συμμετέχοντες πρέπει να γνωρίζουν τους κινδύνους και να είναι προετοιμασμένοι να τους μειώσουν όσο πιο υπεύθυνα γίνεται. Οι ελεύθεροι δύτες πρέπει επίσης να γνωρίζουν πρώτες βοήθειες και να είναι προετοιμασμένοι ψυχολογικά για το χειρότερο, ώστε να μπορέσουν να αντιδράσουν.
Για να μάθετε περισσότερα για την υποξία ή να δηλώσετε ένα μοιραίο ή σχεδόν μοιραίο περιστατικό επισκεφτείτε το www.divewise.org.


Κατευθυντήριες Γραμμές Ασφαλείας

Να βουτάτε πάντα με ζευγάρι
Οι δύτες που καταδύονται μαζί πρέπει να έχουν παρόμοιες δυνατότητες. Μην καταδύεστε μόνοι σας

Να εναλλάσσεστε
Ο ένας δύτης πρέπει να παρακολουθεί τον άλλον από την επιφάνεια: ο ένας πάνω και ο άλλος κάτω.

Περιμένετε 30 δευτερόλεπτα
Μετά την ανάδυση, ένας δύτης πρέπει να παρατηρείται για 30 δευτερόλεπτα – χρόνος που απαιτείται ώστε το Ο2 να φτάσει στον εγκέφαλο

Αναπνεύστε σωστά
Ο υπεραερισμός πριν τη βουτιά μπορεί να ρίξει εξαιρετικά χαμηλά τα επίπεδα Co2 – το μηχανισμό που καλεί το σώμα να αναπνεύσει.

Σωστή πλευστότητα
Τα επιπλέον βάρη θα προκαλέσουν τη βύθιση ενός δύτη που παθαίνει υποξία, κάνοντας τη διάσωση δύσκολη.

Βγάλτε τη ζώνη σας
Εάν ένας δύτης νιώθει πως κινδυνεύει ή συμμετέχει σε μία διάσωση, πρέπει πάντοτε να απαλλάσσεται από επιπλέον κιλά για να εξοικονομεί Ο2

Ξεκουραστείτε ανάμεσα στις βουτιές
Για να επανέλθουν τα επίπεδα Ο2 και να αποφευχθεί η συγκέντρωση Co2, να αφήνετε ικανοποιητικά κενά ανάμεσα στις βουτιές.

Να είσαστε έτοιμοι
Η ψυχολογική και σωματική προετοιμασία για ένα επικίνδυνο περιστατικό μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο.

Ανάμεσα στη σχετικά μεγάλη ομάδα πελαγικών ειδών που κατοικούν στα νερά της  Μεσογείου και του Βόριου Ατλαντικού, αυτός ο υπέροχος θηρευτής καταλαμβάνει μία από τις πλέον αριστοκρατικές θέσεις στο Μπλε. Σε εμάς εμφανίζεται σαν φάντασμα, διστακτικό και επιφυλακτικό. Δεν το αρέσει οποιαδήποτε μορφή καρτεριού, ενώ συχνά αδιαφορεί πλήρως για το δύτη. Τις σπάνιες περιπτώσεις όπου θα του προκαλέσουμε την περιέργεια, επιτρέποντας μία βολή, πρέπει να γνωρίζουμε πως είναι μόνο η αρχή μίας μεγάλης μάχης, που μονάχα ένας έμπειρος ψαροκυνηγός θα μπορέσει να κερδίσει.

Wahoo, Ono ή Peto

Γνωστό παγκοσμίως ως Wahoo από το νησί Oahu της Hawaii, το οποίο αντίστοιχα πήρε το όνομά του από το ανάλογο ρεύμα. Στο αρχιπέλαγος της Hawaii είναι επίσης γνωστό ως Ono, που σημαίνει «καλό». Στην Καραϊβική και της περιοχές με Ισπανική επιρροή, είναι γνωστό ως «Peto», ενώ η επιστημονική ονομασία του είναι Anthocybium solaneri, η οποία προέρχεται από την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένα από τα ταχύτερα ψάρια των Ωκεανών και θεωρείται επίσης ένα από τα γευστικότερα. Ο γνωστός Αμερικάνος συγγραφέας και ψαράς Ernest Hemingway το θεωρούσε το πιο νόστιμο από όλα τα ψάρια. Εικάζεται πως το Wahoo ζει 5 με 6 χρόνια με έναν εντυπωσιακό ρυθμό ανάπτυξης. Ένα ψάρι 5 κιλών μπορεί εύκολα να αναπτυχθεί  σε ένα μέγεθος της τάξης των 15 κιλών σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Ανήκει στα «αφρόψαρα», κινούμενο στη ζώνη των πρώτων 15 μέτρων από την επιφάνεια. Συχνά συγκεντρώνεται σε ομάδες κάτω από επιπλέοντα αντικείμενα. Κινείται ανάλογα με την εποχή, αναζητώντας πιο κρύα νερά κατά τη θερινή περίοδο. Κατοικεί στη τροπική και υποτροπική περιοχή ανάμεσα στο 46ο Ν και 37ο S σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η συμπεριφορά τους ή ακόμη και η μορφολογία του σώματός τους εξαρτάται άμεσα από την  περιοχή στην οποία κινούνται. Σε μερικά σημεία του πλανήτη, η παρουσία άλλων ειδών, καθώς και άλλοι τοπικοί παράγοντες, κάνουν τη σύλληψή τους εύκολη υπόθεση. Αυτές οι περιοχές λειτουργούν ως η εξαίρεση στον κανόνα που θέλει το Wahoo να είναι ένα από τα δυσκολότερα και πιο απαιτητικά θηράματα ανάμεσα στα πελαγικά είδη. Εμπειρικά, δεν υπάρχουν σταθεροί αριθμοί κοπαδιών που να παραμένουν στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου. Η είσοδός του στα Ευρωπαϊκά ύδατα εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, μεταξύ των οποίων είναι και η θερμοκρασία του νερού. Συνήθως, το τέλος της θερινής περιόδου συμπίπτει με την άφιξη ωκεάνιων ρευμάτων που προέρχονται από το νότιο ημισφαίριο, τα οποία μεταφέρουν ένα ολόκληρο οικοσύστημα και μαζί του μερικούς από τους μεγαλύτερους ωκεάνιους θηρευτές. Το είδος δεν θεωρείται απειλούμενο σύμφωνα πάντα με τα κριτήρια του IUCN.

Πού θα το βρούμε
Αν και πελαγικό ψάρι με όλη την έννοια της λέξης, μπορεί κανείς να το συναντήσει και σε ρηχότερα νερά. Έχουμε δει Wahoo σε νησιά του Ευρωπαϊκού Ατλαντικού σε περιοχές με βάθη 20 μέτρων και ακόμη πιο ρηχά. Μερικές φορές, τα κοπάδια μπορεί να κινούνται παράλληλα με την επιφάνεια, με τα αιχμηρά ραχιαία τους να εξέχουν και να είναι ορατά από το σκάφος. Μπορούμε επίσης να τα βρούμε σε κεφάλια ή σε τμήματα του βυθού τα οποία «σπάνε», καταλήγοντας σε μεγάλα βάθη. Άλλα σημεία που προτιμούνται από το είδος, είναι εκείνες οι τοποθεσίες όπου συναντιούνται ρεύματα και υπάρχουν διαφορές θερμοκρασίας (θερμοκληνές). Αυτά τα μονοπάτια ρευμάτων, μπορούν να μεταφέρουν σκουπίδια αλλά και άλλα είδη ψαριών, θαλάσσιων θηλαστικών και πουλιών και είναι  γνωστά ως «Διάδρομοι Ψαριών», κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά οι κυνηγοί των Μπλε νερών.
Οι συνηθισμένες τοποθεσίες βρίσκονται μακριά από την ακτή και σε μεγάλα βάθη. Ένα απότομο ανέβασμα από τα 160 στα 50 μέτρα μπορεί να αποτελέσει πόλο έλξης. Σε άλλες περιπτώσεις, ένας σωρός από βράχια σε έναν βυθό 30 μέτρων μπορεί να είναι αρκετό, ώστε να κρατήσει για ένα χρονικό διάστημα ένα κοπάδι από Wahoo. Βέβαια μην αμελείτε να ελέγχετε τα αντικείμενα που επιπλέουν, παρασυρόμενα από τα ρεύματα. Εννοείται επίσης, πως δεν πρέπει να παραβλέπουμε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που είναι κρίσιμα για το κυνήγι και άλλων πελαγικών ψαριών: ποια είναι η επιφανειακή θερμοκρασία, πως συμπεριφέρονται τα πουλιά, κλπ.
Τα Wahoo αρέσκονται στο να επισκέπτονται τις ίδιες τοποθεσίες κάθε χρόνο. Μία τυχαία συνάντηση με ένα ψάρι ή ένα ολόκληρο κοπάδι, πρέπει να αξιολογείται ανάλογα και να απομνημονεύεται για τον επόμενο χρόνο. Το κυνήγι του απαιτεί καλή τεχνική κατάρτιση αλλά και υπομονή. Μπορεί μία σύλληψη να πραγματοποιηθεί μετά από δύο ώρες προσπαθειών και χωρίς προηγουμένως να έχει εμφανιστεί κάποιο ψάρι. Πέρα από την τοποθεσία, πολύ σημαντικό είναι να υπάρχει και η θετική ψυχολογία που παροτρύνει το δύτη, πως όντος θα περάσει κάποιο ψάρι. Αυτή η αντιμετώπιση είναι τελικά που ευθύνεται και για τη θετική έκβαση του ψαρέματος.

Συμπεριφορά
Η θέα και μόνο αυτών των ψαριών είναι ένα προτέρημα για το οποίο δεν έχουν την τύχη να καυχιούνται και πολλοί δύτες. Συνήθως εμφανίζονται σαν φαντάσματα μέσα από το μπλε, σε ζευγάρια ή ως μονάδες. Έχουν την τάση να πλησιάζουν το δύτη από πίσω, σταματώντας στα μεσόνερα. Δεν είναι καθόλου σπάνιο να «μυρίζουν» τα πέδιλα ενός δύτη που εκτελεί κάποιο καρτέρι και πολύ απλά δεν έχει αντιληφθεί την παρουσία του ψαριού στην πλάτη του… Πλησιάζουν συνήθως από το μπλε, 1 μέτρο ή μερικά εκατοστά κάτω από την επιφάνεια. Μπορούν να κάνουν έναν κύκλο γύρω από εμάς και στη συνέχεια να κρατούν μία σεβαστή απόσταση ασφαλείας. Ένα ψάρι ως μονάδα που πλησιάζει στην επιφάνεια, σπανίως θα καταλήξει σε σύλληψη, κάνοντας κύκλους και παρατηρώντας μας από μακριά χωρίς να πλησιάζει. Μετά από λίγο μάλιστα αποχωρεί και σπανίως επιστρέφει. Κινείται κοπαδιαστά τις πρωινές ώρες, ενώ όσο περνάει η ώρα αποκόπτεται και γίνεται πιο επιφυλακτικό. Με τη σιγουριά του κοπαδιού πλησιάζουν ευκολότερα το δύτη ακόμη και στην επιφάνεια. Ως μονάδες ή σε ζευγάρια η συμπεριφορά τους είναι πιο επιφυλακτική μην δίνοντας την ευκαιρία για μία καλή βολή και έχοντας την τάση να απομακρύνονται στην πρώτη υποψία κινδύνου.
Τα Wahoo έλκονται από οποιαδήποτε κάθετη γραμμή στο νερό. Μπορεί να είναι το σχοινί της άγκυρας, το bungee ή απλά ένα σχοινί που βυθίζεται κάθετα στο νερό. Είναι αρκετά συνηθισμένο, μεγάλα άτομα να πλησιάζουν το δύτη που αιωρείται στο μπλε λόγω του bungee που καταλήγει στην επιφάνεια. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το ψάρι σπανίως δεν θα περάσει δίπλα από το δύτη.
Σε πιο νότιες περιοχές, στο αρχιπέλαγος του Cape Verde έξω από τις ακτές της Νότιας Αφρικής, οι ντόπιοι ψαράδες χρησιμοποιούν με επιτυχία flashers τα οποία προσελκύουν κοπάδια που κινούνται βαθύτερα, επιτρέποντας βολές ακόμη και από την επιφάνεια. Όταν έρθουμε αντιμέτωποι με ένα κοπάδι ψαριών, καλό είναι οι βολές από την επιφάνεια να αποφεύγονται. Είναι προτιμότερο να γυρίσουμε την πλάτη μας στο κοπάδι, βουτώντας παράλληλα με αυτό. Τα μεγάλα άτομα θα απομακρυνθούν , όμως τα άλλα που ακολουθούν θα κινηθούν όλο και πιο κοντά. Οποιαδήποτε απότομη κίνηση, αλλαγή κατεύθυνσης ή έντονη ματιά προς τα ψάρια, συνήθως θα αποτρέψει τις όποιες πιθανότητες για βολή.
Εάν τώρα, όταν γυρίσετε προς την επιφάνεια διαπιστώσετε πως πίσω σας βρίσκεται ένα 18κιλο Wahoo, πρέπει να μείνετε ήρεμοι αποφεύγοντας να αλλάξετε συμπεριφορά ή κατεύθυνση. Το ψάρι μπορεί να φαίνεται πως απέχει 4 μέτρα, όμως αυτό μπορεί να μην αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Τα δε 18 κιλά επίσης μπορεί να μην αναλογούν στο πραγματικό μέγεθος του ψαριού. Η διαύγεια του νερού, η απουσία σημείων αναφοράς αλλά ακόμη και η μορφολογία του ψαριού μπορούν να εξαπατήσουν τις αισθήσεις. Πιθανότατα το ψάρι δεν βρίσκεται σε απόσταση 4 μέτρων, αλλά 8 και δεν είναι  18 κιλά, είναι το διπλάσιο! Πρέπει να κολυμπήσουμε αργά αλλά δυναμικά.
Το Wahoo είναι πολύ ευαίσθητο και αντιδρά άμεσα σε κάθε κίνησή μας. Το πιο σημαντικό είναι η προσέγγιση να γίνεται σταθερά και αποφασιστικά. Καθώς θα πλησιάζει, το θήραμα θα αρχίσει να «μεγαλώνει» οπότε, ένας έμπειρος κυνηγός θα καταλάβει πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για τη βολή.  Ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης είναι πάντοτε κατά μέτωπο και λίγο ψηλότερα. Λόγω της πολύ ευαίσθητης πλευρικής γραμμής που διαθέτει, οποιαδήποτε προσέγγιση από το πλάι είναι πολύ δύσκολη και απαιτεί εξαιρετική τεχνική από την πλευρά του δύτη. Όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση, μία αβέβαιη βολή δεν πρέπει να γίνεται καν. Μιας και η συνάντηση με αυτά τα ψάρια δεν είναι εύκολη και καθημερινή υπόθεση, είναι προτιμότερο να μην γίνει η βολή παρά να χαθεί το ψάρι λόγω κακής προετοιμασίας του εξοπλισμού ή του δύτη. Ακόμη και για την ηθική και αυτοπεποίθησή μας ως ψαροκυνηγοί. Πρέπει να θυμόμαστε πως το δυσκολότερο έχει επιτευχθεί: Η συνάντηση! Από εκεί και πέρα, εάν ο δύτης αποφασίσει να κάνει βολή θα πρέπει να παρατηρήσει το ραχιαίο πτερύγιο. Όταν αυτό ανασηκωθεί, σημαίνει πως το ψάρι είναι έτοιμο να αναπτύξει ταχύτητα, επομένως πρέπει να γίνει άμεσα βολή.
Σπανίως ένα Wahoo θα επιτρέψει κάθετη βολή, αν και μία βολή αυτού του είδους πίσω από το κεφάλι θα ήταν ιδανική. Συνήθως η βολή θα πλήξει το ψάρι στο πλάι και για αυτό πρέπει η σκόπευση να είναι σωστή. Το Wahoo αντιδράει βίαια μετά τη βολή και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως sprinter. Είναι ίσως το ψάρι με την μεγαλύτερη επιτάχυνση στους Ωκεανούς. Ακόμη και αν ο εξοπλισμός του ψαροκυνηγού στο σύνολό του λειτουργεί άψογα, με ένα καλό bungee και μία καλή βέργα, η έκρηξη του ψαριού μάλλον θα μας εκπλήξει. Ένα ψάρι 30 κιλών μπορεί άμεσα να αναπτύξει ταχύτητα 80 χλμ/ώρα (!). Αυτό σημαίνει πως μία κακή βολή θα έχει ως άμεσο αποτέλεσμα το σκίσιμο του ψαριού. Δύο είναι οι καλύτερες περιοχές για μία σίγουρη βολή. Στο κεφάλι, πίσω από το μάτι αλλά και στο τελευταίο 1/3 του σώματος. Εναλλακτικά, η περιοχή πάνω ή κάτω από τη σπονδυλική μπορεί να θεωρηθεί αποδεκτή, όμως υπάρχουν αρκετές πιθανότητες να χαθεί το ψάρι.
Οι τυχαίες συναντήσεις είναι σπάνιες σε Ευρωπαϊκά νερά. Πρέπει να γνωρίζει κανείς την εποχή αλλά και τον τόπο όπου στο παρελθόν έχουν γίνει συναντήσεις. Το όπλο δεν χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα δυνατό όταν ψαρεύει κανείς για Wahoo, όμως καλό είναι να διαθέτει τουλάχιστον 2 λάστιχα και να έχει μήκος 1.20m. Βέβαια, εξαιρετικά δείγματα ψαριών έχουν πιαστεί και με υποδεέστερο εξοπλισμό, όμως αυτό δεν αποτελεί κανόνα. Οι βολές είναι συνήθως μακρινές (τουλάχιστον 4 μέτρα) και καλούνται να ξεπεράσουν ψάρια που συνήθως υπερβαίνουν τα 20 κιλά. Αυτό απαιτεί μεγάλη δύναμη από την πλευρά των ελαστικών. Ακόμη και ανάμεσα σε εξειδικευμένους δύτες, οι επιλογές του εξοπλισμού, διαφέρουν.

Μπορούμε ωστόσο να δώσουμε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές

Μουλινέ:    Απαγορεύεται ρητά
Βέργα:        Τουλάχιστον 7.5mm. Συνιστάται 8mm ή περισσότερα  
Slip Tip:    Συνιστάται ανεπιφύλακτα. Έχουν αναφερθεί πολλά ψάρια που χάθηκαν με δίφτερες βέργες
Πετονιά:    200άρα το λιγότερο ή ακόμη και σχοινί Dyneema 2mm
Bungee:    6m τουλάχιστον συνδεδεμένο απευθείας με τη πετονιά της βέργας. Συνιστάται από 15m και πάνω.
Float Line:    15m το λιγότερο ενώ τα 30m κρίνονται ικανοποιητικά
Σημαδούρα:    20lt το λιγότερο. Ιδανικό είναι ένα σύστημα συνολικής άνωσης 35lt που να αποτελείται από άκαμπτες και κλασικές σημαδούρες.
Αντοχή
Συστήματος:    180kg το λιγότερο ενώ συνιστάται 300kg ή και παραπάνω.     

Μετά από τη βολή πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για ένα αυθεντικό ροντέο! Η εκκίνηση του Wahoo όπως είπαμε είναι εντυπωσιακή. Σύντομα θα δεις περισσότερα από 40 μέτρα σχοινιού και bungee να σε προσπερνούν με μεγάλη ταχύτητα. Προστάτεψε τον εαυτό σου από τα σχοινιά και πρόσεχε μη χάσεις την επαφή με τον εξοπλισμό σου. Καλό θα είναι να έχεις τη συνοδεία ενός έμπειρου βαρκάρη, καθώς βέβαια και του ζευγαριού μέσα στο νερό. Το όλο σύστημα πρέπει να διατηρείται τεντωμένο και το ψάρι να μαζεύεται όποτε δίνει περιθώριο. Ποτέ μην ασκείς πολύ μεγάλη δύναμη, αλλά επίσης, μην το αφήνεις χαλαρό όταν κουράζεται. Το Wahoo μπορεί να κουράζεται γρήγορα, όμως ανακάμπτει το ίδιο γρήγορα. Εκεί που νομίζεις πως το ψάρι είναι έτοιμο για τη βάρκα, ξεκινάει και πάλι την κούρσα με την ίδια εντυπωσιακή δύναμη, κάτι που μπορεί να επαναληφθεί πολλές φορές. Μία δεύτερη βολή πρέπει να γίνεται σε κάθε περίπτωση. Να σέβεσαι το θήραμά σου και να του δίνεις την αξιοπρέπεια που του αξίζει. Κάνε τα πάντα μόνος σου και με το ζευγάρι σου και όχι πάνω από τη βάρκα. Τέλος, μην ξεχνάς τη μεγαλύτερη ουσία όλων. Η ασφάλειά σου προηγείται!

 

Το παγκόσμιο ρεκόρ IBSRC για το Wahoo ανήκει στον Bruce Gaudino με ένα ψάρι 56.75kg που πιάστηκε στις 7 Μαΐου 2002 στο νησί Cerralvo, στη θάλασσα του Cortez, στο Μεξικό.
Ανεπίσημα, το μεγαλύτερο ψάρι που έχει αναφερθεί είχε 2.5 μέτρα ύψος και 83kg βάρος