Τα ψαρέματα σταμάτησαν τρεις μέρες πριν το γάμο. Η αλήθεια είναι πως μου πέρασε από το μυαλό να ψαρέψω παραπάνω, αλλά σκεφτόμουν το σημάδι στο πρόσωπο. Είμαι σίγουρη πως ξέρετε ποιό σημάδι.. Τη γνωστή διχρωμία που μας κάνει σαν τον Joker στο Batman. Ακόμα και η 12ωρη αντηλιακή που χρησιμοποιώ δεν το εξαφανίζει, οπότε αποφάσισα λόγω της περίστασης να το αποφύγω. Έτσι λοιπόν Τετάρτη ξύπνησα ορεξάτη πρωί - πρωί. Ήθελα να είμαι νωρίς στο νερό να το χαρώ όλη μέρα. Η εποχή τέλεια, 22 Ιουνίου και η θάλασσα μία υπέροχη μπονάτσα.
Επέλεξα να πάω κοντά, για να μη χάσω χρόνο στη διαδρομή, όλοι οι άλλοι είχαν ετοιμασίες - τους είχα στρώσει στη δουλειά - και έτσι πήγα μόνη μου. Μόλις έπεσα στο νερό ξέχασα τα πάντα. Το κομμάτι δύσκολο με πολλά ψάρια, τα οποία όμως θέλουν ψάξιμο. Στα γνωστά σημεία οι μεγάλοι σαργοί έκαναν παρέλαση, αλλά έμπαιναν σε κείνες τις δαιδαλώδεις τρύπες τους και δεν ξαναέβγαιναν.
Μόνο που όπως έχω ξαναγράψει, στους σαργούς έχω αδυναμία και δεν δέχομαι το όχι για απάντηση. Έτσι λοιπόν κουράστηκα λίγο παραπάνω, αλλά η ψαροβελόνα μου όσο  περνούσαν οι ώρες, γέμιζε. Είχα πάρει και μερικά ψάρια κοντά στο κιλό και ήμουν πολύ χαρούμενη. Δύο μαύρα που είδα δεν έβγαιναν και αποφάσισα να ανοιχτώ σε ένα πονηρό ξεκομμένο σημείο, μιας και ήμουν μόνη  στην περιοχή. Η αλήθεια είναι πως είμαι κρυψίνους και παράξενη με τα μέρη που ψαρεύω και δεν θέλω πολλά πολλά. Ειδικά αν είναι άλλοι στην περιοχή.
Έφτασα λοιπόν μετά από αρκετό κολύμπι και αμέσως το ψιλό «έδειξε» πως παίζουν ψάρια στην περιοχή. Το κακό είναι πως δεν είχε καλά σημεία να κρυφτώ. Βρήκα ένα σπάσιμο στο βράχο και έκανα ένα καρτέρι και πέρασε μακριά μου μία μεγάλη τσιπούρα. Το σημείο που διάλεξα δεν ήταν καθόλου καλό και αναζήτησα άλλο. Κολύμπησα λίγο και βρήκα ένα σκαλοπάτι που με έκρυβε μόνο από μπροστά και αριστερά. Δεν είχα και πολλές επιλογές και έτσι πήγα και λούφαξα όσο μπορούσα καλύτερα. Πέρασε κάνα λεπτό όταν ξαφνικά είδα από μακριά μία φοβερή εικόνα. Ένα κοπάδι συναγρίδες 5 ψάρια, όλα ένα μπόι, 6-7 κιλά να έρχονται καρφί πάνω μου! Ήταν τόσο χοντρά τα κεφάλια τους που έκρυβαν το υπόλοιπο σώμα τους και είχαν   το γνωστό τους τσαμπουκαλεμένο ύφος.  Τα ψάρια έρχονταν από μία φυκιάδα στα δεξιά μου και με πλησίασαν από τη μεριά που ήμουν ακάλυπτη. Χώθηκα όσο μπορούσα καλύτερα και το πρώτο ψάρι ήρθε στα τρία μέτρα  και σταμάτησε, ενώ οι άλλες ήταν πιο πίσω, εκτός βολής.
Διόρθωσα όσο μπορούσα το όπλο και πάτησα τη σκανδάλη τη στιγμή που το ψάρι έστριβε. Φρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ
Καθώς έβγαινα στην επιφάνεια και το μουλινέ ξετυλιγόταν, ήξερα πως δεν ήταν η βολή που έπρεπε να κάνω. Την είχε φάει στην κοιλιά. Έπιασα το σχοινί που είχε σταματήσει να ξετυλίγεται και το ψάρι τράβαγε, αλλά την επόμενη στιγμή ήταν τόσο ελαφρύ και κατάλαβα ότι το όνειρο μου είχε ξεψαρίσει μαζί με τη συναγρίδα!
Μαύρα πανιά! Η στενοχώρια μου που έχασα και χάλασα ένα τέτοιο ψάρι ήταν απερίγραπτή! Έψαξα μήπως την πετύχω κάπου βραχωμένη χωρίς απότέλεσμα. Φυσικά στις επόμενες βουτιές ούτε λόγος για να εμφανιστούν ψάρια, οπότε μες τη μαύρη πίκρα αποφάσισα να βγω. Πάει το ψάρι μου, πάει!!
Τις επόμενες τρεις μέρες, έλεγα τον πόνο μου σε όποιον με καταλάβαινε.

-Ρε μ@λ@κ@, μου ξεψάρισε μια μεγάλη συναγρίδα.

Μάλιστα δύο μέρες μετά έστειλα το φίλο μου τον Γιάννη που ήρθε από την Αθήνα για ψάρεμα στο σημείο και είδε συναγρίδες, αλλά μόνο στην πρώτη βουτιά. Με αυτά και με κείνα ήρθε το Σάββατο, οπότε άφησα για λίγο τη συναγρίδα στην άκρη. Σάββατο απόγευμα φτάνουμε στο εκκλησάκι, ακολούθησε η τελετή παράδοσης-παραλαβής και μόλις σταθήκαμε στο σημείο για να ξεκινήσει το μυστήριο, γυρίζει ο Γιάννης και μου λέει.

-Πήγε ο Κουκούλας σήμερα για μπάνιο στο (μου είπε το μέρος που είχα πάει για ψάρεμα) και βρήκε μία συναγρίδα σκισμένη στη κοιλιά, μισοπεθαμένη.

-ΤΟ ΨΑΡΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ!!!
-Και εγώ αυτό είπα

Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν…

-Δεν μου κάνεις πλάκα?
-Όχι  μωρό μου.

-Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε…

-Ποσα κιλά ήταν το ψάρι?
-Μεγάλο.
-Πόσο?
-6-7 κιλά.

Ἀῤῥαβωνίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ…

-Μωρό μου σίγουρα δεν μου κάνεις πλάκα?
-Μα καλά, θα σου έκανα πλάκα γι αυτό το θέμα?

Κύριε, ἐλέησον.

-Και τι έκανε?
-Τι να κάνει? το ψάρι ήταν μισοπεθαμένο, αλλά ήταν λέει μεγάλο!
-ΤΟ ΨΑΡΙ ΜΟΥ είναι, ΤΟ ΨΑΡΙ ΜΟΥ, αφου σου είπα ήταν πολύ μεγάλο!!

Στέφεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ…

-Δεν πειράζει θα πιάσεις άλλο!
-Όχι μωρό μου, εγώ ήθελα αυτό το ψάρι, ΤΟ ΨΑΡΙ ΜΟΥ!!!

Ἡσαΐα χόρευε…

Το μυστήριο τελείωσε αλλά εγώ έβλεπα μπροστά μου πάλι τη συναγρίδα. Μία ώρα μετά και ενώ ρωτούσα για πολοστή φορά, τότε και μόνο τότε ο Γιάννης μου αποκάλυψε ότι μου έκανε πλάκα! Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε σύντομα να πιάσω μία, γιατί αυτό το ψάρι θα μου δημιουργήσει ψυχολογικά.

Το κακό είναι πως κάθε φορά που πάω από τότε στο σημείο που τις είχα βρεί, βλέπω συναγρίδες, όλων των μεγεθών, αλλά δεν έρχονται. Και καλύτερα σημεία βρήκα να κρυφτώ και πολύ ωραία καρτέρια έκανα, αυτές τίποτα. Ευτυχώς που αυτό το διάστημα δεν έπιασε  κάποια ο Γιάννης να τη φέρει σπίτι και γλιτώσαμε το θερμό επεισόδιο!

Πέρασαν ακριβώς 4 μήνες. Το Σάββατο 22 Οκτώβρη  το πρωί ο Γιάννης έφυγε για τη δουλειά και ‘γω για ψάρεμα. Το ραντεβού μας ήταν στην παραλία το απόγευμα, την ώρα που θα έβγαινα από το νερό. Τα νερά ήταν θολά, αλλά είχα τέτοια λαχτάρα να ψαρέψω που δεν με ένοιαζε, ούτε καν το νερό που είχε κρυώσει ένα βαθμό μέσα σε μια βδομάδα.
Μετά από μια ώρα βλέπω ένα κοπάδι μεγάλους σαργούς μεσόνερα. Τα ψάρια ήταν νευρικά και σκόρπισαν στα μονόπετρα, χωρις να τρυπώνουν. Ανάμεσά τους μακριά βλέπω και μία συναγρίδα και ακόμα πιο μακριά, άλλη μία.

-Ωπα εδώ είμαστε!

Το ψάρια ήταν 2-3 κιλά και αποφάσισα να κάνω καρτέρια μήπως έρθουν. Πάω κρύβομαι, περιμένω, περιμένω, περιμένω, τίποτα…Τη σκέψη ότι από τότε που μου σκίστηκε η άλλη, δεν έχω σταυρώσει ούτε μία και μου έχει σχεδόν δημιουργηθεί ψυχολογικό, την έδιωξα ως κακή και αρνητική. Ναι αλλά και πάλι τα ψάρια δεν έρχονταν.

Ξαφνικά ένας μεγάλος σαργός έρχεται και μπαίνει σε ένα χαράκι κάτω απ τα πόδια μου.

-Βρε αι στο διάολο, κάθομαι και σας παρακαλάω και οι σαργοί κάνουν πάρτυ!

Παρατάω τα καρτέρια, βουτάω, παίρνω το σαργό. Δίπλα βλέπω άλλον έναν να χάνεται σε μία πλάκα. Βουτάω, ήταν στενή, πλαγιάζω και περιμένω μήπως εμφανιστεί, όταν ξαφνικά βλέπω μια κίνηση. Μπροστά μου στα ανοιχτά  μία συναγρίδα κόβει βόλτες. Τότε  σκέφτηκα πως για να τις βλέπω συνέχεια, κάτι σημαίνει. Ίσως είναι αυτή η ευκαιρία μου, να πάρω μία να σπάσει η συναγριδο-γκαντεμιά. Και ξέχασα αμέσως τους σαργούς. Βρήκα μία πολύ ωραία κρυψώνα, πήγα στρώθηκα και περίμενα. Περνούσε η ώρα και συναγρίδα δεν έβλεπα, οπότε το πήρα απόφαση ότι δεν θα μου κάνουν τη χάρη και βγαίνω από την κρυψώνα μου. Τότε τις είδα! Μακριά αλλά είχαν ξεκινήσει να έρχονται ή τουλάχιστον έτσι ήθελα να πιστευω. Μέσα σε δύο δευτερόλεπτα το αποφάσισα και γύρισα πίσω!! Χώθηκα πάλι εκεί που ήμουν κρυμμένη και τα ψάρια συνέχισαν να έρχονται! Για την ακρίβεια η πρώτη ήρθε σχεδόν από πάνω μου! Η βολή έγινε στα μούτρα, μπήκε απ το ένα μάγουλο και βγήκε απ το άλλο. Η γκαντεμιά επιτέλους είχε σπάσει!
Ηταν τέτοια η χαρά μου που μόλις κρέμασα το ψάρι, πήρα τον Γιάννη τηλέφωνο απ το κινητό που έχω πάντα στη σημαδούρα, να του πω τα νέα! Λίγη σαργοί ακόμα συμπλήρωσαν την ψαριά και το ψάρεμα τελείωσε με ένα τεράστιο χαμόγελο.

Ο Γιάννης μου έχει πει τι να κάνω όταν χτυπάω συναγρίδα, για να πάρω και άλλη απ το κοπάδι. Όταν ήρθε λοιπόν στην παραλία το απόγευμα, του είπα το στόρυ και με ρώτησε.

-Μόλις τη χτύπησες τι έκανες?
- Σε πήρα τηλέφωνο!!!

Το βράδυ έβλεπα ροζ όνειρα. Είμαι καθισμένη και σε ένα ροζ συννεφάκι καιρό τώρα. Όλα του γάμου δηλαδή…ροζ!!!

Αντε βρε και στα δικά σας!