Γιώργο θέλουμε να μας πεις πόσο καιρό ασχολείσαι με την ελεύθερη κατάδυση. Φαντάζομαι πολλά χρόνια… και τι σε τράβηξε σε αυτήν την ασχολία.

Εντατικά ασχολούμαι από το φθινόπωρο του 2005, όταν «τέλειωσα» ένα σχολείο Ε/Κ β΄ επιπέδου. Τι με τράβηξε σε αυτή την ασχολία; Μάλλον  2 πράγματα, η από μικρή ηλικία ενασχόλησή μου με τον αθλητισμό και η παταγώδης αποτυχία μου στο υ/κ. Και εξηγούμαι: στο τέλος των διακοπών κάποιου καλοκαιριού ανακάλυψα στο εξοχικό μου ένα ψαροτούφεκο (BALCO SUB 60) που μου είχε πάρει ο πατέρας μου προ αμνημονεύτων ετών. Είπα λοιπόν να ξαναδοκιμάσω την τύχη μου σε αυτό το σπορ. Μάταια όμως, καθώς η βέργα ήταν σκουριασμένη και με το πρώτο ζόρι έσπασε. Έδωσα ραντεβού όμως με τα ψάρια για το επόμενο καλοκαίρι. Το επόμενο καλοκαίρι ήρθε και πριν φύγω διακοπές πήγα και αγόρασα ένα 60αράκι και μαζί με εξοπλισμό που αν τον αναφέρω θα γελάει και ο κάθε πικραμένος άρχισα να ψαρεύω καθημερινά (στις διακοπές) και μάλιστα χωρίς στολή! Από θηράματα όχι και τίποτα σπουδαίο εκτός από κάποιες μουρμούρες με … αυτοκτονικές τάσεις.
Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου ένα περιοδικό του χώρου όπου το μάτι μου καρφώθηκε στις διαφημίσεις σχολείων Ε/Κ. Εκεί είδα ότι μέσω ενός τέτοιου σχολείου θα μπορούσα να βουτήξω βαθύτερα κι έτσι να πιάσω τα θηράματα που μου γλίτωναν (δεν ήξερα ο άπειρος ότι όσο βαθιά και να βουτήξεις τα ψάρια θα μπορούν πάντα να πηγαίνουν βαθύτερα και γρηγορότερα …)
Πήρα λοιπόν την απόφαση και τον Οκτώβριο του 2005 παρακολούθησα ένα σχολείο Ε/Κ.
Ακολούθησε ένας χρόνος μεταξύ γυμναστηρίου, πισίνας και θάλασσας και η γνωριμία μου με την AIDA Hellas. Το γεγονός δε ότι έβλεπα εντυπωσιακή (για τα δικά μου δεδομένα) πρόοδο στο «σχοινί» σε αντίθεση με το υ/κ με έσπρωξε προς την Ε/Κ. Στις αρχές  του 2007 έλαβα μέρος στο πρώτο μου event πισίνας και από εκεί και πέρα όλα πήραν τον δρόμο τους.

Δηλαδή η Ε/Κ προέκυψε επειδή ήσουν φυγόπονος. Διάλεξες την εύκολη λύση ;-)

Δε θα έλεγα ότι ήταν και τόσο εύκολη λύση η ε/κ έτσι όπως την είδα εγώ. Από την αρχή έβαζα ψηλούς για μένα στόχους και δεν δικαιολογούσα στον εαυτό μου ούτε μία «κοπάνα» από την προπόνηση. Ξεκινούσα προετοιμασία από το Νοέμβριο και τέλειωνα το Σεπτέμβριο του επόμενου χρόνου  με τον αγώνα της AIDA Hellas. Το καλοκαίρι οι διακοπές μου περιορίζονταν στο μισό γιατί στη διάρκειά τους δεν μπορούσα να βρω ζευγάρι για προπόνηση στο σχοινί και δεν ήθελα να απέχω για πολύ καιρό.
Εν τω μεταξύ κάποιες ψαρευτικές εξορμήσεις στις αρχές (πριν διαλέξω … κατεύθυνση) μου φάνηκαν απίστευτη ταλαιπωρία (και μάλιστα χωρίς αποτέλεσμα). Mία ήταν ανάμεσα Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά με εξωτερική θερμοκρασία 4°C, βροχή και θερμοκρασία θάλασσας 12°C. H άλλη Μ. Σάββατο από το πρωί στις 07:00 μέχρι το βράδυ στις 10:00 με ένα μικρό φουσκωτό, άνεμο 5 Beaufort και άφθονο κοπάνημα.  Όχι, δεν κάναμε νυχτερινό. Τέτοια ώρα γύρισα σπίτι.
Όπως καταλαβαίνεις μετά από αυτά δεν χρειάστηκα και πολλή σκέψη για να διαλέξω …  

Ποιοι άνθρωποι πιστεύεις ότι σε βοήθησαν στο χώρο αυτό.

Είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι που με βοήθησαν όλα αυτά τα χρόνια. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Άλλος λίγο, άλλος πολύ. Τους ευχαριστώ όλους και θα προσπαθήσω να μην ξεχάσω κανέναν. Αν αυτό γίνει ζητώ προκαταβολικά συγνώμη. Η σειρά που θα τους αναφέρω είναι καθαρά χρονική.
Κατ’ αρχήν ο Φοίβος Διακογιάννης ο οποίος ήταν αυτός με τον οποίο πηγαίναμε κάθε εβδομάδα στο γνωστό μας «πηγάδι» για προπόνηση και ανεχόταν κάθε παραξενιά μου στη βουτιά ( και τότε είχα πάρα πολλές …). Βέβαια, ήταν ο ίδιος που ήταν μαζί μου στις ψαρευτικές εξορμήσεις που περιγράφω παραπάνω και δεν θέλω να ξαναζήσω αλλά δεν πειράζει.
Ο Δημήτρης Λιπατεντζόγλου τον οποίο γνώρισα στην πισίνα που έκανα προπόνηση και ο οποίος όντας παλιός αθλητής Ε/Κ μου έδειχνε και με διόρθωνε συνεχώς.
Ο Γιώργος Γεωργάς ο οποίος εδώ και περίπου 4 χρόνια με έχει αναλάβει προπονητικά.
Οι κατά καιρούς εκπαιδευτές μου Roberto Calich, Γιάννης Γιαννόπουλος, Σταύρος Καστρινάκης, Παναγιώτα Μπαλάνου.
Ο Νίκος Κουβαράς, ο Παναγιώτης Λιανός, ο Αλέξανδρος Τζανεράκης, ο Αλέξανδρος Χάδιαρης τους οποίους στο ξεκίνημα αλλά και αργότερα βομβάρδιζα με ερωτήσεις με κάθε μέσο (τηλέφωνο, διαδίκτυο, κλπ).
Τα κατά καιρούς ζευγάρια μου σε προπονήσεις Βασίλη Γκαρούτσο, Βαγγέλη Βασιλικό, Θεόφιλο Κυρατσούλη, Ανδρέα Δημητρίου.
Ειδικότερα για τη φετινή βουτιά θα πρέπει να ευχαριστήσω: το Χρήστο Παπαδόπουλο και το Γιώργο Παναγιωτάκη μαζί με τους οποίους το καλοκαίρι είχαμε γίνει σχεδόν μόνιμοι κάτοικοι του Ηραίου και με πρόσεχαν και τους πρόσεχα σε κάθε βουτιά. Το Δημήτρη Κούμουλο που ήταν δίπλα μου πριν το official top καθώς και τον άνθρωπο που ήταν δίπλα μου σε όλη τη διάρκεια του αγώνα.

Ποιους αθλητές ή μη, ξεχωρίζεις και για ποιο λόγο.

Θα περιοριστώ μόνο σε αθλητές και θα ξεκινήσω από το άθλημα που ασχολήθηκα και αγάπησα για πολλά χρόνια, το μπάσκετ. Στον ελληνικό χώρο λοιπόν ξεχωρίζω το Ν.Γκάλη (που για μένα ήταν μακράν ο καλύτερος Έλληνας παίκτης) και στο εξωτερικό τον M. Jordan.
Για την Ε/Κ ποιους άλλους; Τον H. Nitsch  και τον Μ. Γιάνκο από τον οποίο θα ήθελα μια … βουτιά βαθύτερη από τα 100m γιατί ξέρω ότι μπορεί!

Φέτος το καλοκαίρι έκανες μια εντυπωσιακή επίδοση και εμφάνιση στον αγώνα της  AIDA Hellas, θες να μας μιλήσεις για αυτή σου την εμπειρία;

Η φετινή μου επίδοση στον αγώνα της AIDA Hellas ήταν πιστεύω εντυπωσιακή αλλά μόνο για τα δικά μου δεδομένα. Υπάρχουν συναθλητές μου που έχουν βουτήξει πολύ βαθύτερα και πολύ πιο εύκολα. Παρ’ όλ’ αυτά όταν ξεκίναγα την Ε/Κ θεωρούσα στο μέλλον πιο πιθανό να πιάσω το Joker παρά να βουτήξω 72 μέτρα.
Η επίδοση λοιπόν αυτή είναι αποτέλεσμα συνεχούς προπόνησης και ενασχόλησης με την Ε/Κ  τα 4 τελευταία χρόνια. Ειδικά δε το καλοκαίρι που μας πέρασε από τον Μάιο μέχρι και όλο τον Σεπτέμβριο  μαζί με  τον Χρήστο Παπαδόπουλο και τον Γιώργο Παναγιωτάκη, δεν αφήσαμε να περάσει ένα Σάββατο που να μην πάμε στο Λουτράκι ή κάπου αλλού για βουτιά.
Η αλήθεια είναι ότι ούτε και εγώ περίμενα μια τέτοια επίδοση. Ο λόγος ήταν ότι το χρόνο που μας πέρασε άλλαξα εξοπλισμό (από διπλά σε μονοπέδιλο) και οι εμπειρίες των παλαιότερων αθλητών έλεγαν ότι την πρώτη χρονιά και μέχρι να το μάθεις καλά, να είσαι και ευχαριστημένος αν καταφέρεις την ίδια  επίδοση που είχες κάνει  με διπλά πέδιλα. Την προηγούμενη χρονιά είχα βουτήξει με διπλά 60μ. Έλα όμως που εγώ ήθελα πάντα κάτι παραπάνω … έστω 1, 2, 3 μέτρα μου έφταναν. Όταν ήρθαν τα 12μ  παραπάνω έμεινα κι εγώ έκπληκτος και φυσικά υπερευχαριστημένος.

Πιστεύεις ότι το μονοπέδιλο υπερτερεί από τα διπλά και γιατί;

Ναι, το πιστεύω ακράδαντα. Ίσως μάλιστα έπρεπε να αποτελεί και ξεχωριστή κατηγορία από τα διπλά πέδιλα. Επιστημονικά τεκμηριωμένη απάντηση γιατί, δεν ξέρω να σου δώσω. Όμως από τη στιγμή που το έβαλα στα πόδια μου είδα μεγάλη διαφορά.

Γιώργο ξέρεις ότι μου αρέσει να σε πειράζω για την ηλικία σου, αλά ομολογώ πως μας έβαλες τα γυαλιά για τα καλά και θέλω όταν μεγαλώσω να σου μοιάσω. Μπορώ λοιπόν να κλέψω λίγο από την προπόνηση σου, αποκάλυψε μας τι κάνεις προπονητικά;

Τα 2 πρώτα χρόνια δεν έκανα κάτι ιδιαίτερα προσανατολισμένο στην άπνοια. Τρέξιμο, βάρη και κολύμπι στην πισίνα. Ειδικά δε στην πισίνα  είχα και πρόβλημα μην... πνιγώ μιας και ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα και δεν ήξερα να κινούμαι με σωστό ρυθμό. Από κει και μετά οι απαιτήσεις αυξήθηκαν και έτσι απευθύνθηκα σε παλιότερους και εμπειρότερους αθλητές Ε/Κ και κυρίως στον Γιώργο Γεωργά στον οποίο οφείλω πολλά..
Πιο συγκεκριμένα: με αφετηρία το τέλος του πανελληνίου πρωταθλήματος Ε/Κ της AIDA Hellas που γίνεται συνήθως το Σεπτέμβριο ακολουθεί ένας μήνας πλήρους αποτοξίνωσης και αποχής από κάθε μορφής άπνοια και προπόνηση. Μετά ακολουθούν ένα 2μηνο αερόβιας προπόνησης, ένα 2μηνο προπόνησης αντοχής στη δύναμη με λίγες άπνοιες και μετά άλλο ένα 2μηνο άπνοιας στην πισίνα.. Με αυτά τα 2μηνα έχω φτάσει στον Μάιο όπου και ξεκινάνε οι βαθιές βουτιές. Συνήθως σε βάθη της τάξεως του 70-80% της προηγούμενης μέγιστης επίδοσης και με συχνότητα 2 φορές την εβδομάδα. Από τον Ιούνιο και μετά, κάθε Σάββατο ή Κυριακή προσθέτω μέτρα. Στην αρχή συνήθως 5μ και μετά όταν φτάσω την μέγιστη του προηγούμενου χρόνου 2μ.
Θεωρώ επίσης απαραίτητες τις διατάσεις σε όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Ο Γιώργος είναι αρθρογράφος του ηλεκτρονικού αυτού μέσου και τον τελευταίο καιρό ασχολείται με άρθρα για διατροφή. Εσύ προσέχεις τη διατροφή σου και σε πόσο ποσοστό πιστεύεις ότι ευθύνεται για τις επιδόσεις σου;

Πάλι μου βάζεις δύσκολα. Τη διατροφή μου την πρόσεχα αρκετά και πριν την ενασχόλησή μου με την Ε/Κ. Όχι βέβαια ευλαβικά αλλά σε γενικές γραμμές. Καταναλώνω άφθονα φρούτα και λαχανικά. Εννοείται ότι δεν καπνίζω και δεν πίνω οινόπνευμα. Όχι για χάρη της Ε/Κ αλλά από άποψη.
Για ποσοστό ούτε λόγος. Με πολλή επιφύλαξη θα έλεγα περίπου ένα 20%. Άσε που κάθε χρόνο αλλάζω και άποψη για το τι είναι σημαντικότερο. Τα πρώτα χρόνια θεωρούσα πολύ σημαντικό να έχω άριστη φυσική κατάσταση. Τώρα πια θεωρώ ότι είναι εξίσου σημαντική και η ψυχολογική κατάσταση για μια καλή επίδοση.

Θα μπορούσες να μας πεις λίγα πράγματα για την εμπειρία σου και προσφορά σου στην AIDA Hellas

Για την AIDA Hellas έμαθα ψάχνοντας στο διαδίκτυο. Αφού «ξεψάχνισα» καλά το site και διάβασα ότι άρθρο υπήρχε σε αυτό  πήγα σε κάποιο σεμινάριο και έγινα μέλος. Περιττό να πω ότι δεν έχασα κανένα από τα επόμενα σεμινάρια που διοργανώθηκαν. Έμαθα πάρα πολλά πράγματα και το κυριότερο, γνώρισα αφ’ ενός μεν παιδιά που είχαν την ίδια όρεξη με μένα για προπόνηση στο «σχοινί» και αφ’ ετέρου έμπειρους δύτες οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να με βοηθήσουν και να  μου λύσουν οποιαδήποτε απορία από την πιο απλή μέχρι την πιο σύνθετη. Θεωρώ ότι χρωστάω πολλά σε αυτόν τον σύλλογο και  γι αυτό από πολύ νωρίς έβαλα υποψηφιότητα για το ΔΣ απ’ όπου βοηθάω από τη θέση του γραμματέα αρχικά και του ταμία μέχρι σήμερα.

Θα ήθελα να μας περιγράψει ένα γεγονός στο νερό η στην καταδυτική κοινότητα που σου έκανε εντύπωση

Μεγάλη εντύπωση μου έκανε το ρεκόρ που έκανε ο William Trubridge στα 101 μέτρα χωρίς βάρη και χωρίς πέδιλα. Πραγματικά μου φαίνεται απίστευτο.

Εκτός από τους αγώνες είναι κάτι άλλο που σε ελκύει στην ελεύθερη κατάδυση;

Προς το παρόν με ελκύουν μόνο οι αγώνες. Ίσως αργότερα που θα έχω μεγαλώσει κι άλλο.... να ασχοληθώ και με την υποβρύχια φωτογραφία. Oπότε θα σε χρειαστώ οπωσδήποτε...

Μα πόσο κι άλλο;;;;;;  
Αν με αφήσεις να σε περάσω σε ένα αγώνα έχεις από μένα ότι θες στη φωτογραφία.

Όταν διαπιστώσω ότι δεν μπορώ να βουτήξω βαθύτερα από την προηγούμενη χρονιά τότε θα σημαίνει ότι μεγάλωσα αρκετά ώστε να ασχοληθώ με κάτι πιο light.
Με περνάς σε όλα τα υπόλοιπα, άσε κάτι και για μένα. Τα ψάρια που έχεις πιάσει εσύ εγώ δεν τα έχω δει καν …

Με το ψαροτούφεκο τι σχέση έχεις; Πως σου φαίνεται;

Όταν έχεις 3-4 προπονήσεις την εβδομάδα στην πισίνα και μία στη θάλασσα δε σου μένει χρόνος και όρεξη για ψαροτούφεκο. Όμως στις διακοπές όπου σε 10 – 20 λεπτά δρόμο βρίσκομαι στο κέντρο του Αιγαίου τότε τα πράγματα αλλάζουν. Αν δε με εμποδίζουν οι μόνιμοι βοριάδες των Κυκλάδων κάνω σχεδόν καθημερινά. Βέβαια με έναν δικό μου παράξενο και αναποτελεσματικό τρόπο. Καρτέρια δεν κάνω γιατί η ακινησία με … εκνευρίζει. Γι αυτό άλλωστε και η στατική μου είναι για γέλια. Μ’ αρέσει να διανύω μεγάλες αποστάσεις και αντίθετα απ’ ότι θα περίμενε κανείς ψαρεύω απελπιστικά ρηχά. Κι αυτό γιατί θέλω απλά να περάσω ευχάριστα χωρίς να απασχολήσω το μυαλό μου με χρόνους επιφανείας, διαλείμματα, διαφραγματικούς και άλλα παρόμοια. Το κακό είναι ότι τώρα τελευταία έχω αρχίσει και λυπάμαι τα κακόμοιρα τα ψαράκια αλλά ευτυχώς ένας ροφός ή σαργός στα κάρβουνα αποτελεί πάντα μεγάλο πειρασμό …

Ποια είναι η γνώμη σου για τους αγώνες ψαροτούφεκου;

Για τους αγώνες υ/κ ακούγονται πολλά. Επειδή όμως δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με το συγκεκριμένο θέμα δεν μπορώ να έχω άποψη. Γι αυτό που είμαι όμως σίγουρος είναι ότι εφ’ όσον γίνονται θα πρέπει να γίνονται με όσο το δυνατόν πιο οικολογικούς κανονισμούς και όσο το δυνατόν περισσότερο σεβασμό για το περιβάλλον. Θεωρώ π.χ. πολλή σωστή κίνηση την απαγόρευση χρήσης φακού κατά τη διεξαγωγή τους.

Θα ήθελα να μας πεις πως σου φαίνεται το e-bluemagazine και να μας προτείνεις σε ποίον θα ήθελες να πάρουμε την επόμενη συνέντευξη;

Τα πρώτα χρόνια που ξεκίνησα να ασχολούμαι με την Ε/Κ όταν δεν ήμουνα στην πισίνα ή τη θάλασσα ήμουνα στον υπολογιστή και τα γνωστά forum πάρα πολλές ώρες. Τώρα πια οι ώρες έχουν μειωθεί αρκετά. Παρ’ όλ’ αυτά θα σας «επισκεφτώ» τουλάχιστον μία φορά ημερησίως για να δω αν υπάρχει κανένα καινούριο άρθρο και να το διαβάσω. Είμαι φανατικός αναγνώστης του Φοίβου και του Γιώργου. Να πω και για σένα ή θα θεωρηθεί «γλείψιμο»;
Όπως καταλαβαίνεις δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Σίγουρα θα σου πρότεινα κάποιον καλό αθλητή Ε/Κ. Π.χ. τον Δημήτρη τον Χατζηασλάν του οποίου θαυμάζω τις επιδόσεις αλλά κυρίως την απίστευτη «αναισθησία» του (με την καλή έννοια) πριν τη βουτιά όταν  εγώ πραγματικά «ζω ένα δράμα» μέχρι το official top. Μόλις όμως κάνω την πρώτη πεδιλιά όλα παίρνουν το δρόμο τους.

Ποια είναι τα αγωνιστικά σου σχέδια για το μέλλον;

Αν και ο καινούριος χρόνος δεν μπήκε «με το δεξί» ( προέκυψαν πολλά σημαντικά προσωπικά προβλήματα καθώς και ένας μικροτραυματισμός στο πόδι ) νομίζω ότι έχω αρκετό χρόνο για να ελπίζω σε μια λίγο πιο βαθιά από την περσινή βουτιά σε κάποιον επίσημο αγώνα.

Σε ευχαριστούμε θερμά καλές θάλασσες. Η συνεχεία στους αγώνες και στις ζυμώσεις της AIDA.

Κι εγώ σας ευχαριστώ και καλές και ασφαλείς βουτιές σε όλους.

Μάχιμα φουσκωτά, μικρά συμβατικά ή μεγαλύτερα γαστράτα, με καιρό ή χωρίς. Λείες ξυρισμένες, παλαιομοδίτικες αλλά ανθεκτικές διπλόφοδρες, μάσκες σαν θυροτηλέφωνο ή τόσο μίνιμαλ που σχεδόν δεν βλέπεις. Αλουμινένιοι σωλήνες όπλων μονοκόμματα carbon,  ξύλινα και κάθε λογής περίεργη κατασκευή. Carbon πέδιλα που αναζητούν το ιδανικό προφίλ και φθηνά τίμια πλαστικά. Ρολόγια με όλων των ειδών τα alarm, με καταμέτρηση του βάθους κάθε δευτερόλεπτο, ζώνες ελαστικότατες ή βαρίδια πλάτης κλπ κλπ…
Όλα αυτά για να κάνουμε ψαροντούφεκο, να φάμε ένα ψαράκι, να το φάνε τα παιδιά  μας, να το φωτογραφίσουμε, να το επιδείξουμε, να το πουλήσουμε, όλα αυτά μαζί ένα από αυτά, ή μέρος αυτόν, σίγουρα όμως εκφράζουμε την ανδρεία μας.
Η αλήθεια είναι πως όσο και να γκρινιάξω, το ψαροντούφεκο είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη διαδικασία, που χρειάζεται να αναπτύξει κάποιος πολλές και διαφορετικές ικανότητες, δίνοντας ιδιαίτερες συγκινήσεις κοντά στο φυσικό περιβάλλον και φρεσκότατη υγιεινή τροφή, πράγμα που στις μέρες μας σπανίζει, μάλιστα για την πλειοψηφία των ανθρώπων είναι ανύπαρκτη.

Κάποτε χαζεύοντας το οπλοστάσιο ενός φίλου έπεσε το μάτι μου σε ένα πολύ περίεργο όπλο.
Ήταν αγρατζούνιστο. Δεν είχε φτεράκι. Η βέργα στη μύτη της ήταν μπογιατισμένη άσπρη. Η πετονιά ήταν σαν κλώστη και υποψιάζομαι πως αν καθόμουν κι άλλο να το χαζεύω, πριν αρχίσω τις ερωτήσεις θα έβρισκα και άλλα ασυνήθιστα και αντιψαρευτηκά σημεία. Τον ρώτησα, τι είναι?  Χαμογέλασε πονηρά και μου είπε πως είναι του γλυκού νερού. Έτσι με αντιμετωπίζουν όλοι όταν κάνω ερωτήσεις για το ψαροτούφεκο, σαν μικρό παιδί. Μόνο το μάγουλο δεν μου τσίμπησε. Και αφού τον στόλισα με το αντρικό κοσμητικό αλλά πάντα διαχρονικό και τίμιο επίθετο, πήρα την απάντηση μου ως ίσος άνδρας ποια. Είναι για υποβρύχια σκοποβολή σε πισίνα. Από μέσα μου, και μπροστά στη μούρη του σκληροπυρηνικού φίλου μου ψαροτουφεκά, αναφώνησα νοερά, νάτη η αθλητική έκφραση του ψαροτούφεκου.

 

Με αυτές τις σκέψεις ταξίδευα με το φίλο Γιώργο για τον αγώνα σκοποβολής του Σ.Φ.Υ.Δ.Β Ιάσων ….

 

Στο Βόλο, μπαίνοντας στην πισίνα διαπίστωσα με χαρά πως ήταν μια ιδιαίτερα σύγχρονη πεντακάθαρη και όμορφη πισίνα. Τα παιδιά που διοργάνωναν των αγώνα ήταν πολύ φιλόξενα και χαμογελαστά.. Την προσοχή μου τράβηξε μια ανοξείδωτη κατασκευή στην άκρη τις πισίνας που κουνούσε ένα στόχο δεξιά αριστερά, τα πράγματα δυσκολεύουν χρόνο με το χρόνο σκέφτηκα… Ο αγώνας έρεε πολλή ομαλά με κέντρα, παράκεντρα αλλά και τρύπες εκτός στόχου.
Όλο αυτό το περιβάλλον με έκανε να νιώσω τόσο άνετα που ενώ πήγα να καλύψω τον αγώνα φωτογραφικά, ζήτησα να λάβω και εγώ μέρος. Ο φίλος Γιώργος Δούναβης ανέλαβε να μου κάνει μίνι αλλά εξαιρετικό σεμινάριο σκοποβολής. Συνήθως στους αγώνες ένα τσούρμο νέων αθλητών τον παρακολουθούν, δίνοντας τους σημαντικότατες συμβουλές, με το κόστος να τον κερδίζουν κάποιοι. Αλλά τι ποιο όμορφο να σε περνούν οι μαθητές σου;
Η διαδικασία, αν έχετε διαβάσει την ανταπόκριση του αγώνα  σε αυτό το link θα την ξέρετε ή θα τη μάθετε τώρα με τη μετάβαση σε αυτό. Βολές σε σταθερό στόχο από 3 μέτρα σε κινούμενο στην ίδια απόσταση και 2 βολές στα 6 μέτρα. Ομολογούμενος  ο Βαφειάδης Παναγιώτης που κατέλαβε και την πρώτη θέση είχε εξαιρετικές βολές στα 6 μέτρα κερδίζοντας επάξια τον αγώνα. Καλές βολές είχαν οι περισσότεροι αθλητές αλλά δεν ήταν όλες τους, με αποτέλεσμα να στοιχίσει σε κάποιους, βγάζοντας χαμηλή βαθμολογία. Τον αγώνα ακολούθησε η απονομή με τις απαραίτητες φωτογραφίες, τις υποσχέσεις για νέες αναμετρήσεις όπλων γλυκού νερού και πειράγματα. Αναρωτιόμουν αν η ψαροτουφεκάδες εκφυλλίζονται σε εκλεπτυσμένους αθλητές σκοποβολής ή απλώς φόρεσαν ( τα καλά τους) για αυτόν τον όμορφο αγώνα και εγώ απλώς φαντασιώνομαι.

Σε αυτό το άρθρο θα αναλύσουμε τη φωτογράφιση ενός θέματος, το οποίο θα βρίσκεται το μισό μέσα στο νερό και το μισό απ’ έξω. Ας δούμε πρώτα τι φακό χρειαζόμαστε, θέτοντας  ως κριτήριο την εστιακή του απόσταση ή πιο απλά τη γωνία θέασης.

Πώς λειτουργούν όμως οι φακοί εκτός νερού;

Πολύς κόσμος πιστεύει πως η χρήση ενός ευρυγώνιου φακού ή ενός τηλεφακού έχει να κάνει με την απόσταση που βρίσκεται το θέμα από το φωτογράφο. Αυτό είναι κάτι που ισχύει,  θα δούμε όμως τι άλλο επηρεάζει την επιλογή του φακού  κάνοντας ένα πείραμα.  Παίρνουμε ένα παραλληλεπίπεδο αντικείμενο (στην περίπτωση μας δυο κασέτες mini DV),  τα τοποθετούμε σε ένα επίπεδο και από πίσω τους βάζουμε ένα χαρτόνι παράλληλα με την επιφάνεια του αισθητήρα,  για να σημαδέψουμε επάνω του το κάδρο που θα φωτογραφίσουμε. Βάζουμε στη μηχανή μας έναν ευρυγώνιο ή ζουμάρουμε στο wide. Καδράρουμε, σημαδεύουμε στο χαρτόνι το περίγραμμα του κάδρου μας έχοντας τη μηχανή σε τρίποδο και φωτογραφίζουμε. Στη συνέχεια βάζουμε έναν τηλεφακό ή ζουμάρουμε στο tele (αν έχουμε zoom φακό),  μετακινούμε το τρίποδο απομακρύνοντας το από το θέμα μας έτσι ώστε να δούμε τα σημάδια από την προηγούμενη φωτογράφιση στα όρια του κάδρου μας και ξανά-φωτογραφίζουμε.
Θα περιμέναμε οι φωτογραφίες που βγάλαμε να είναι πανομοιότυπες. Αν όμως  τις συγκρίνουμε, θα δούμε πως αυτό που διαφέρει είναι η προοπτική που δίνει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα σε κάθε περίπτωση.  Μπορούμε  να έχουμε αυτή την επιλογή υποβρυχίως; Δυστυχώς όχι. Δεν μπορούμε γιατί στο πείραμα που κάναμε, για να έχουμε το ίδιο κάδρο και στις δύο περιπτώσεις, χρειάστηκε να απομακρυνθούμε από το θέμα μας, πράγμα που δεν εφαρμόζεται κάτω από το νερό. Δεν εφαρμόζεται γιατί αν απομακρυνθούμε θα παρεμβληθεί ανάμεσα σε εμάς και το θέμα μας ακόμη μεγαλύτερη ποσότητα νερού και αυτό θα έχει σαν συνέπεια την απορρόφηση του φωτός και τη μείωση των χρωμάτων. Συνεπώς αυτό που θα καθορίσει την επιλογή του φακού μας,  δεν θα είναι η αίσθηση της προοπτικής αλλά το εύρος του κάδρου μας. Για παράδειγμα αν το αντικείμενο που θέλουμε να φωτογραφίσουμε είναι ένα κοχύλι,  τότε το εύρος του κάδρου μας θα είναι πολύ μικρό, άρα χρειαζόμαστε ένα φακό με μικρή γωνία θέασης ώστε να γεμίζει το κάδρο μας με το κοχύλι, έναν τηλεφακό δηλαδή. Εάν θέλαμε να φωτογραφίσουμε ένα δύτη που καταδύεται, καθώς το μέγεθος του είναι μεγαλύτερο ενώ παράλληλα δεν θέλουμε να απομακρυνθούμε, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε έναν ευρυγώνιο φακό, όπως ευρύ πρέπει να είναι και το κάδρο μας. Δυστυχώς τα πράγματα είναι μονόδρομος χωρίς να μας δίνεται η επιλογή να έχουμε την προοπτική της αρεσκείας μας.
Ας δούμε τώρα τι φακό χρειάζεται να επιλέξουμε για την φωτογράφιση ενός αντικειμένου που το μισό θα είναι μέσα στο νερό και το άλλο μισό έξω από νερό. Ο φακός που μας εξυπηρετεί είναι ένας αρκετά ευρυγώνιος γιατί σε ένα ευρύ κάδρο θα έχουμε αρκετό θέμα πάνω και κάτω από την επιφάνεια.
Καθώς και ένα μεγάλο Dom port. Dom port  είναι το κοίλο κρύσταλλο που έχει το κουτί στεγανοποίησης για τους ευρυγώνιους φακούς. Το μεγάλο port θα βοηθήσει ώστε να απομακρύνει λίγο την επιφάνεια του νερού από το φακό μας κάνοντας τη να φαίνεται σαν μια  λεπτή γραμμή και όχι σαν ένα χοντρό διαχωριστικό που θα κλέβει την παράσταση.

Αυτά είναι τα δυο πρώτα απλά βήματα για να πετύχουμε το διπλό περιβάλλον, υποβρύχιο και εναέριο. Στο επόμενο άρθρο θα ολοκληρώσουμε την τεχνική αυτή εξηγώντας την εστίαση και τη φωτομέτρηση.