ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ

Όπως πολύ καλά γνωρίζετε στο υποβρύχιο κυνήγι δεν μπορούμε να μιλάμε για τίποτα σχεδόν με βεβαιότητα. Δεν σημαίνει ότι επειδή ένας ροφός αντέδρασε με έναν τρόπο τότε όλοι θα κάνουν το ίδιο. Αυτά γινόντουσαν παλαιότερα, όταν τα ψάρια ήταν ακόμη απονήρευτα και όχι τώρα που πλέον ξέρουν ακόμη και την μάρκα του όπλου που κρατάμε. Όμως αυτή δεν είναι άλλωστε και η γοητεία του ψαρέματος; Για το λόγω αυτό λοιπόν, όπως και τα ψάρια εξελίχθηκαν αναπτύσσοντας μεθόδους άμυνας απέναντί μας, έτσι και οι κυνηγοί ανέπτυξαν παλαιότερες τεχνικές, εμπλουτίζοντάς τες με νέα στοιχεία και τεχνάσματα που τράβηξαν και πάλι την προσοχή των ψαριών.

Έτσι, ένα πλανάρισμα μπορεί να καταλήξει σε καρτέρι με λίγο σύρσιμο πάνω στην επιφάνεια του βυθού αν κατά την κάθοδό μας είδαμε κάποιο κοπάδι με συναγρίδες  ή και σε ψαχτήρι αν το θήραμα πρόλαβε και κρύφτηκε πριν μπούμε σε βολή. Ο σύγχρονος υποβρύχιος κυνηγός, όπως έχει αναφερθεί και παλαιότερα, πρέπει πλέον να διαθέτει πέρα από ταλέντο και φυσική κατάσταση και την ανάλογη φαντασία που θα του επιτρέψει να προσαρμόζεται πιο εύκολα μέσα στον τόσο απρόβλεπτο υποβρύχιο κόσμο. Ο συνδυασμός κάποιον τεχνικών μπορεί να φανεί σε πολλές περιπτώσεις πιο αποδοτικός, παράλληλα όμως απαιτεί από το δύτη που θα επιλέξει να κινηθεί με αυτόν τον τρόπο μεγαλύτερες επιδώσεις και το σημαντικότερο όλων μεγάλη εμπειρία έτσι ώστε να είναι αποδοτικός και συνάμα ασφαλής.

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΨΑΡΙΩΝ  

Παρομοίως με τον εξοπλισμό έτσι και εδώ για τις αντιδράσεις και μόνο π.χ. του ροφού ή της στήρας θα μπορούσαν να γραφτούν ατελείωτες σελίδες. Αυτό που θα επιχειρήσουμε να κάνουμε εδώ είναι να παρουσιάσουμε σε γενικές γραμμές πώς συμπεριφέρεται κάθε ψάρι απέναντι στον κυνηγό που το πλησιάζει πλανάροντας.

Η πιο συνηθισμένη εικόνα στο πλανάρισμα είναι αυτή ενός μαύρου ψαριού που σε στάση «λαμπάδας» κάθεται και μας παρατηρεί. Εάν το ψάρι είναι ήρεμο, είτε αυτό είναι ροφός, στήρα, πίγκα ή σφυρίδα, τότε θα μας επιτρέψει να κάνουμε τη βολή ακόμη και κατά μέτωπο από κοντινή απόσταση αν και προτιμότερο είναι να αφήσουμε το ψάρι να γυρίσει προφίλ δίνοντάς μας μεγαλύτερο στόχο. Στην περίπτωση τώρα που το ψάρι είναι πονηρεμένο το πιθανότερο είναι να κατευθυνθεί με ορμή προς το θαλάμι του, όπου και νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια. Ο μόνος τρόπος  με τον οποίο μπορούμε να κινηθούμε απέναντι σε ένα τέτοιο ψάρι είναι να προσπαθήσουμε να βρεθούμε μεταξύ αυτού και του θαλαμιού του ανακόπτοντας έτσι την πορεία του ή να καταδυθούμε μακρύτερα εκτελώντας μία πολύ ήρεμη βουτιά και ακουμπώντας το βυθό, να συρθούμε προς το σημείο που είδαμε τελευταία το ψάρι (οι συνδυασμοί τεχνικών που λέγαμε προηγουμένως). Βέβαια ακόμη και αν το θήραμα μπει στο θαλάμι του, εφόσον η βουτιά μας δεν το τρόμαξε, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα αυτό να κάθεται στο προθάλαμο γεμάτο περιέργεια. Μάλιστα στην περίπτωση κάποιας σφυρίδας μπορεί και να βγάλει ελαφρώς το κεφάλι της έξω από την τρύπα θέλοντας να δει τι απέγινε ο κυνηγός. Επομένως η βουτιά μας καλό θα ήταν να συνεχιστεί μέχρι την είσοδο του θαλαμιού προτάσσοντας το όπλο προς την κατεύθυνση αυτή έτοιμο για βολή. Για τις στήρες και τις πίγκες ένα πλανάρισμα που δεν έγινε δεκτό από τα ψάρια μπορεί να καταλήξει σε καρτέρι μιας και τα είδη αυτά είναι επίσης αρκετά ευάλωτα με την τεχνική αυτή. Το ίδιο ισχύει και για τις σφυρίδες με μόνη διαφορά ότι το σύρσιμο προς την κατεύθυνσή τους και μάλιστα κατά μέτωπο είναι ακόμη πιο αποδοτικό. Όσο για τους σαργούς τις τσιπούρες και τους σηκιούς, συνήθως θα συλληφθούν στο πλανάρισμα έχοντας παραλλαχθεί μέσα στην φυκιάδα ή διπλά σε κάποια πέτρα με την ελπίδα ότι μένουν αθέατα ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που η εμπιστοσύνη που τους παρέχει το θαλάμι τους, στέκεται αφορμή ώστε αυτά να συλληφθούν λίγο έξω από αυτό. Και πάλι αν η κατάδυσή μας δεν είναι σωστή, το ψάρι θα τρομάξει αλλάζοντας συμπεριφορά και καταφεύγοντας στη σίγουρη λύση της φυγής, είτε προς το πέλαγος είτε προς το θαλάμι του.  

Δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το πλανάρισμα χωρίς να αναφερθούμε στα θηράματα των ανοιχτών νερών. Τα μαγιάτικα αν και επιρρεπή στην τεχνική του καρτεριού συνήθως αποτελούν κλασικό θήραμα για το πλανάρισμα στο μπλε. Εάν πρόκειται για κοπάδι το πιο σύνηθες είναι να εμφανίζεται σε μακρινή απόσταση πρώτα κάποιο μεμονωμένο ψάρι, το οποίο λειτουργεί ως οδηγός ελέγχοντας την παρουσία του κυνηγού, και στην συνέχεια να εμφανίζονται και τα υπόλοιπα μέλη του κοπαδιού. Στην περίπτωση αυτή ο δύτης πρέπει να φανεί ψύχραιμος ελπίζοντας ότι η παρουσία του τράβηξε την προσοχή των ψαριών ενώ αν αυτά πλησιάσουν πρέπει να κρύψει εντελώς τις προθέσεις του αφήνοντάς τα να πλησιάσουν όσο το δυνατών κοντύτερα για να έχει μια σίγουρη και ασφαλής βολή. Αν πάλι μιλάμε για ένα μεμονωμένο ψάρι ή για ένα ζευγάρι ψαριών που κινείται στα μεσόνερα τότε ο κυνηγός θα εκτελέσει ένα σβηστό πλανάρισμα προς το ψάρι ή τα ψάρια υπολογίζοντας την πιθανή τους πορεία έτσι ώστε οι νοητές γραμμές της πορείας του ψαριού και του κυνηγού να διασταυρωθούν. Συνήθως τα μεγάλα μαγιάτικα νιώθοντας τη σιγουριά που τους παρέχει ο όγκος τους και η θέση τους στο υποβρύχιο περιβάλλον, θα δεχτούν τον δύτη δίνοντάς του την ευκαιρία για μία αποτελεσματική βολή. Τα τονάκια , οι παλαμίδες αλλά ακόμη και ο βασιλιάς του πελάγους, ο αεικίνητος μεγάλος τόνος, κινούνται κυρίως στα μεσόνερα σε μία συνεχής αναζήτηση για τροφή. Έχοντας εντοπίσει το κοπάδι τον μικρόψαρων τα ψάρια αυτά θα ξεκινήσουν την επίθεσή τους με ασύλληπτες ταχύτητες. Αν ο κυνηγός έχει τοποθετήσει το σώμα του στην κατάλληλη θέση, τότε αυτά συνεπαρμένα από την ένταση του κυνηγιού θα τον πλησιάσουν αρκετά δίνοντάς του έστω και για πολύ λίγο ευκαιρία για βολή.

Σημαντικό είναι να αναφερθούμε και σε κάποια ποιο σπάνια θηράματα. Η συναγρίδα είναι σίγουρα ένα από τα πιο σπάνια ψάρια που θα πιάσει ο κυνηγός στο πλανάρισμα. Η μόνη στιγμή κατά την οποία το ψάρι αυτό είναι ευάλωτο, είναι όταν για λόγους που μόνο αυτό γνωρίζει, αποφασίζει αντί να τραπεί σε φυγή, να παραμείνει ακίνητο δίνοντας στο σώμα του τις χαρακτηριστικές παχιές κάθετες ρίγες και να παραλλαχθεί ανάμεσα στην ποσειδωνία ή στα βράχια. Βέβαια σε πολύ βαθιά νερά όπου το κοπάδι είναι πιο ήρεμο, ένα σβηστό πλανάρισμα  προς τα ψάρια σε συνδυασμό με μια μακρινή βολή έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να έχει θετικό αποτέλεσμα. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για ένα ακόμη πιο σπάνιο θήραμα που ακούει στο όνομα Φαγκρί. Ένα ψάρι που συναντάτε κυρίως στα βαθιά και που κάποιες εποχές αποφασίζει να κινηθεί σε πιο βατές, για τον ελεύθερο δύτη ψαροκυνηγό, ζώνες βάθους όπου και συμπεριφέρεται μάλλον περίεργα βραχόνοντας σε εντελώς επιπόλαια θαλάμια ή υιοθετώντας την συμπεριφορά τις ξαδέρφης του της συναγρίδας που περιγράψαμε προηγουμένως.

Κλείνοντας, ελπίζω τα άρθρα αυτά να κάλυψαν αρκετές απορίες που μπορεί να υπάρχουν γύρο από το πλανάρισμα και την εφαρμογή του κρατώντας πάντα κατά νου ότι τίποτα δεν είναι στάνταρ στη θάλασσα όπου οι κανόνες που εμείς ως άνθρωποι θέλουμε να θέτουμε αποδεικνύονται  συχνά μηδαμινοί. Καλές βουτιές και πάντα με ασφάλεια!!