ΤΟΠΟΙ

Προσαρμόσαμε λοιπόν τον εξοπλισμό μας και αποφασίσαμε ποια είναι τα θηράματα που μας ενδιαφέρουν. Που θα κινηθούμε όμως για να τα συναντήσουμε και κατ’ επέκταση να τα συλλάβουμε; Σε γενικές γραμμές και πάλι, όλοι οι τόποι μπορούν να μας δώσουν φοβερές εικόνες εφαρμόζοντας την τεχνική του πλαναρίσματος. Οι τόποι είναι άμεσα συνδεδεμένοι και εξαρτώνται από το κάθε είδος ψαριού και τις συνήθειες που αυτό έχει. Άσκοπο με άλλα λόγια θα ήταν να κάνουμε μεσόνερες βουτιές ελπίζοντας στη συνάντηση με ένα πελαγίσιο, όταν κάτω από τα πόδια μας ο βυθός είναι  ρηχός και ισοβαθής. Ο κυνηγός καλείται κάθε φορά να «διαβάσει» τον τόπο που βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια και ανάλογα να προσαρμόσει εξοπλισμό και τεχνική αποσκοπώντας πρωτίστως στην ευχαρίστησή του και στη συνέχεια στην αποδοτικότητα. Το ίδιο πρέπει να γίνεται όταν ο κυνηγός θέλει να ικανοποιήσει το κυνηγετικό του ένστικτο εφαρμόζοντας τη συγκεκριμένη τεχνική στην οποία αναφερόμαστε. Εάν λοιπόν θέλουμε να κυνηγήσουμε μαύρα ψάρια θα επιλέξουμε έναν τόπο πλούσιο σε διαμόρφωση που μπορεί να βαθαίνει ομαλά ή και με απότομα σκαλοπάτια . Σε περίπτωση τώρα που θέλουμε να ανακαλύψουμε τον Terry Maas που κρύβουμε μέσα μας και επιλέξουμε πλαναρίσματα στο μπλε, αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η τόπος στον οποίο θα κινηθούμε να αποτελεί κάποιο πέρασμα είτε είμαστε κοντά στην στεριά είτε σε κάποιο μεσοπέλαγο κομμάτι, ενώ παράλληλα καλό θα ήταν τα βάθη των γύρω νερών να είναι αρκετά μεγάλα. Συνοψίζοντας, η επιλογή του τόπου είναι και πάλι μια πολυσύνθετη υπόθεση. Συνυπολογίζοντας τις δυνατότητές μας, τη διάθεσή μας καθώς και τα είδη ψαριών που μας ενδιαφέρουν, πάντα με ασφάλεια, θα επιλέξουμε και το ανάλογο σημείο. Η εμπειρία και στην περίπτωση αυτή παίζει τεράστιο ρόλο. Καθώς ο καιρός θα περνάει, ο παρατηρητικός κυνηγός θα καταλάβει πότε ένας τόπος μπορεί να φανεί αποδοτικός και πότε όχι. Η παρουσία του ρεύματος από κάποια συγκεκριμένη διεύθυνση ή η απότομη αλλαγή του καιρού και του ανέμου, είναι παράγοντες που μπορούν να μεταμορφώσουν στην κυριολεξία έναν συγκεκριμένο τόπο.

ΠΛΑΝΑΡΙΣΜΑ - Η ΤΕΧΝΙΚΗ

Πάμε λοιπόν και στην τεχνική.  Λέγοντας πλανάρισμα, εννοούμε την τεχνική εκείνη κατά την οποία ο υποβρύχιος κυνηγός καταδύεται και αιωρείται λίγο υψηλότερα από το βυθό με σκοπό τον εντοπισμό κάποιας τοποθεσίας ή κάποιου θηράματος και βέβαια τη σύλληψη αυτού. Αυτή θα μπορούσαμε να πούμε είναι η βάση της τεχνικής. Από εκεί και πέρα προσπαθούμε να προσαρμόσουμε τις θεμελιώδης αυτές αρχές ανάλογα με τις συνθήκες και τις προσδοκίες μας. Όπως και σε όλες τις άλλες τεχνικές, έτσι και στο πλανάρισμα το αποτέλεσμα της όλης προσπάθειάς μας εξαρτάται από την συνολική παρουσία μας στο υποβρύχιο περιβάλλον. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που βρισκόμαστε στην επιφάνεια, έχουμε ήδη γίνει αντιληπτοί από τους κατοίκους του βυθού και κατά συνέπεια οι κινήσεις μας και η γενικότερη συμπεριφορά μας πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο αρμονικές και ήρεμες.

Ο δύτης πρέπει να κολυμπάει με ήρεμες πεδιλιές οι οποίες να μην προκαλούν θόρυβο. Όταν έρθει η ώρα να εγκαταλείψει την επιφάνεια το λύγισμα της μέσης καθώς και οι πρώτες κινήσεις των ποδιών πρέπει να γίνουν σύντομα και αθόρυβα ενώ το όπλο καλό θα είναι να είναι τραβηγμένο πίσω, κολλητά με τα πλευρά. Αυτό θα βοηθήσει σημαντικά τον κυνηγό αν κατεβαίνοντας εντοπίσει κάποιο θήραμα το οποίο κινείται αντίθετα με την πορεία αυτού, μιας και θα είναι πολύ πιο εύκολο να στρέψει και να  προτείνει το όπλο προς την πορεία του ψαριού.

Στην περίπτωση που ο υποβρύχιος κυνηγός έχει εντοπίσει από την επιφάνεια κάποιο ψάρι, θα καταδυθεί προς αυτό προσέχοντας να τοποθετήσει τον ήλιο στην πλάτη του, τυφλώνοντας έτσι εν μέρει το ψάρι, ενώ με την είσοδό του στην αρνητική πλευστότητα θα σταματήσει όλες τις κινήσεις του συγκεντρώνοντας την προσοχή του στις εξισώσεις, που πρέπει απαραιτήτως να είναι όσο το δυνατόν πιο αθόρυβες, καθώς και στο θήραμα προσπαθώντας να το ηρεμήσει και παράλληλα να το ψυχολογήσει. Η είσοδός μας στην αρνητική πλευστότητα είναι καθαρά θέμα ρύθμισης των βαρών που φέρουμε στη ζώνη. Τα πολλά βάρη ναι μεν θα μας βοηθήσουν να καταδυθούμε πιο αθόρυβα και να πλησιάσουμε το ψάρι πιο εύκολα, όμως θα μας δυσκολέψουν στην κρίσιμη φάση της ανάδυσης. Επομένως είναι καθαρά θέμα συνήθειας και επιλογής. Η απόσταση από την οποία θα γίνει η βολή εξαρτάται άμεσα από την συμπεριφορά του ψαριού και τη δύναμη του όπλου που κρατάμε. Εάν το ψάρι δείχνει νευρικό και ανήσυχο τότε με το που νιώσουμε ότι μπήκαμε στο δραστικό βεληνεκές του όπλου πρέπει να επιχειρήσουμε βολή. Αντίθετα αν το ψάρι δείχνει ήρεμο και περίεργο, τότε έχουμε τη δυνατότητα να πλησιάσουμε περισσότερο και να καταφέρουμε μία καλή και γιατί όχι καίρια βολή που θα το ακινητοποιήσει.

Οι κινήσεις που θα γίνουν μετά τη βολή εξαρτώνται από την αποτελεσματικότητά της. Αν το ψάρι έχει πεθάνει τότε μπορούμε να το τραβήξουμε κοντά μας και να το πάρουμε στην επιφάνεια με την μία. Στην περίπτωση που η βολή είναι καλή όχι όμως καίρια, τραβάμε το θήραμα λίγο υψηλότερα από το βυθό για να αποφύγουμε κάποιο βράχωμα ή μπλέξιμο και ανοίγοντας το μουλινέ του όπλου φεύγουμε για την επιφάνεια απ’ όπου θα το μαζέψουμε. Τέλος εάν η βολή είναι άσχημη ή έχουμε αμφιβολίες τότε δίνουμε περιθώριο στο ψάρι να βραχώσει επιπόλαια και να το δευτερώσουμε σε κάποια επόμενη βουτιά. Βέβαια ένα μαγιάτικο ή μια παλαμίδα δεν βραχώνει, επομένως σε μια τέτοια περίπτωση απλά θα προσπαθήσουμε να χειριστούμε το ψάρι πιο απαλά χωρίς να του ασκήσουμε μεγάλη αντίσταση.

Εάν ο κυνηγός δεν έχει εντοπίσει κάποιο θήραμα οι κινήσεις του είναι παρόμοιες, με τη διαφορά ότι δεν πλησιάζει εντελώς το βυθό παρά μένει λίγο υψηλότερα από αυτόν παρατηρώντας τις σκιές που δημιουργούνται ανάμεσα στους βράχους, την αποχή ή ακόμη και το μπλε ψάχνοντας για σημάδια που θα πρόδιδαν κάποιο θήραμα, ανάλογα με το είδος ψαριού που επιδιώκει να κυνηγήσει. Με τον εντοπισμό κάποιου ψαριού ο δύτης έχει δύο επιλογές, οι οποίες εξαρτώνται από τα αποθέματα άπνοιας που αυτός διαθέτει. Να κινηθεί προς αυτό με την ελπίδα χτυπήματος ή να αναδυθεί και ξεκούραστος πλέον να προσπαθήσει να ξεγελάσει το ψάρι. Σίγουρα υπάρχουν και περιπτώσεις, όπως είναι αυτή κάποιας καθισμένης συναγρίδας η οποία παραλλάσσεται πάνω στα φύκια ή δίπλα σε κάποιο βράχο, κατά τις οποίες αν η προσέγγιση δεν γίνει άμεσα, τότε οι πιθανότητες να ξαναβρούμε το ψάρι και να το συλλάβουμε μειώνονται δραματικά. Όμως αυτό που υπερέχει  είναι η ασφάλειά μας, κάτι που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε. Τελειώνοντας σημαντική παράληψη θα ήταν να μην αναφέρουμε ότι το πλανάρισμα είναι η βασική μέθοδος με την οποία εντοπίζουμε ένα κομμάτι του βυθού ή ακόμη και μία μεμονωμένη πέτρα ή πλάκα. Εκτελώντας μεσόνερες βουτιές σαρώνουμε με το βλέμμα μας την περιοχή επικεντρώνοντας την προσοχή μας στα σημεία του πυθμένα όπου η διαμόρφωση παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον…

Στο επόμενο άρθρο θα δούμε παραλλαγές τις τεχνικής αλλά και τις πιο συνηθισμένες αντιδράσεις των υποψήφιων θηραμάτων…