Ήταν περίπου το 1998 όταν βούτηξα για πρώτη φορά στα θολά νερά του Σαρωνικού κόλπου. Έχοντας αποκτήσει τις πρώτες καταδυτικές μου εμπειρίες δύο χρόνια νωρίτερα στα πλούσια (τότε) νερά της Ίμβρου, δεν σας κρύβω ότι ο υψηλός βαθμός δυσκολίας και πονηριάς που χαρακτήριζε τα θηράματα της πρωτεύουσας, σε συνδυασμό με το μεγάλο για εμένα βάθος που αυτά κινούνταν με έκαναν να απογοητευτώ αρκετά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι όποτε ο ξάδερφός μου, μου έλεγε ότι θα πάμε στα ‘κοντινά’, χάλαγε σχεδόν τελείως η διάθεσή μου. Όμως, κάθε αρχή και δύσκολη, όπως συνηθίζουμε να λέμε. Τα χρόνια πέρασαν και μαζί τους πήραν τη δυσφορία που μου προκαλούσε τότε ο φοβερός αυτός τόπος. Η αποκάλυψη ήρθε λίγα χρόνια αργότερα, όταν μια γνωριμία που εξελίχθηκε σε φιλία μου άνοιξε στην κυριολεξία τα μάτια. Τόποι και θηράματα εμφανίστηκαν εκεί που δεν το φανταζόμουνα. Τα βάθη σιγά – σιγά άρχισαν να μεγαλώνουν ενώ εκλεκτά θηράματα που ακούνε στο όνομα Στήρα και Σφυρίδα, άρχισαν να στολίζουν τις μέχρι τότε αδιάφορες ψαριές μου…
Ο Σαρωνικός κόλπος ίσως να είναι μοναδικός σχετικά με την μορφολογία του βυθού του. Μεγάλα ισοβαθή τμήματα που τα διαδέχονται βαθύτερα σπασίματα και σηκώματα, εγγυούνται ότι ο τόπος αυτός πάντα θα έχει ψάρια. Η μεγαλύτερη γοητεία του, είναι τα ξεκομμένα και εντελώς απομονωμένα τμήματα βυθού που συγκεντρώνουν μερικές φορές όλα τα θηράματα μιας περιοχής. Μιλάμε για τόπους που μπορεί να αποτελούνται από μία και μοναδική πέτρα έως και μεγάλα μονόπετρα και πλάκες μέσα στα φύκια ή στην άμμο. Οι μικρές αυτές οάσεις μπορούν, εάν προστατευτούν και συντηρηθούν από τον κυνηγό, να του χαρίζουν πανέμορφα θηράματα καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου. Όσον αφορά το βάθος, ο κανόνας λέει ότι τα περισσότερα ψάρια θα βρεθούν στα βαθιά έως πολύ βαθιά. Αυτό όμως δεν είναι πάντοτε απαραίτητο. Κομμάτια πλούσια σε ζωή, όπως αυτά που ανέφερα προηγουμένως, μπορεί να μας δώσουν καταπληκτικά θηράματα σε ζώνες βάθους που από καιρό θεωρούνται νεκρές.
Πώς να ήταν άραγε ο τόπος αυτός πριν 20 χρόνια; Γνωρίζοντας τις ποσότητες των ψαριών που ακόμη και τώρα συντηρεί ο τόπος, βλέποντας νεκρά κομμάτια καταπληκτικής διαμόρφωσης δεν είναι λίγες οι φορές που έχω πει “τι να γινόταν εδώ παλιά!!” Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σαρωνικός έχει χαρακτηριστεί, τελείως δικαιολογημένα, ως « Βασίλειο της Στήρας ». Η ποσότητα αυτού του είδους είναι και πάλι μοναδική. Ίσως μονάχα η Χαλκιδική να μπορεί να ανταγωνιστεί έναν τόσο μεγάλο αριθμό ψαριών. Δύσκολα ψάρια με ακόμη δυσκολότερες κατοικίες που κατάφεραν να προσαρμοστούν άψογα στα νέα δεδομένα. Οι σφυρίδες έρχονται να ακολουθήσουν τις ξαδέρφες τους τόσο ποσοτικά όσο και στο θέμα της προσαρμογής. Πεντανόστημα και πραγματικά εντυπωσιακά θηράματα, που θα ανταμείψουν τον επίμονο κυνηγό και θα ξαφνιάσουν τον άπειρο με την εκρηκτική και αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά τους. Από το μενού βέβαια που έχει να σερβίρει ο τόπος αυτός δεν λείπουν και οι Πίγκες, ενώ κάποιες συγκεκριμένες περιόδους μεγάλοι Σαργοί βραχώνουν σε πλάκες παραλίων που το καλοκαίρι ο κόσμος απολάμβανε το μπανάκι του. Όσο για τον άρχοντα της αποχής τον Ροφό, είναι γεγονός ότι υπάρχουν αρκετά άτομα και μάλιστα μεγάλα. Όμως και αυτά έχουν μάθει να αναγνωρίζουν τον κίνδυνο που έρχεται από τον ουρανό τους, έτσι πολλές φορές παραμένουν αθέατα. Βέβαια δεν χρειάζεται να σας πω ότι κάποιες περιόδους που γίνονται ανεβάσματα, ο τυχερός δύτης που θα βρεθεί στο νερό και στον κατάλληλο τόπο, μπορεί να αντικρίσει πραγματικά εξωπραγματικές εικόνες…
Πέρα από τα βαθιά σπασίματα και σκαλοπάτια, ο Σαρωνικός μπορεί να δώσει ( και πολύ συχνά δίνει ) πολύ όμορφα θηράματα σε βάθη μέχρι πέντε μέτρα. Ο τεχνίτης του ρηχού καρτεριού διαλέγοντας τα κατάλληλα σημεία, σε συνδυασμό με την συγκεκριμένη ένταση και κατεύθυνση του ανέμου, θα περάσει στην ψαροβελόνα του μεγάλα Λαβράκια και τεράστιες Τσιπούρες αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά ότι δεν θέλει κόπο άλλα τρόπο!
…Ήταν μία από εκείνες τις πρώτες δυνατές εμπειρίες που βίωσα στον αγαπημένο μου πλέον ψαρότοπο. Τέλη Οκτωβρίου και παρέα με τον ξάδερφο και ακόμη έναν φίλο ξεκινήσαμε για μια κοντινή βουτιά. Ο καιρός ιδανικός, είχε βοηθήσει τα μέγιστα ώστε η ενοχλητική θολούρα να απουσιάζει και η ορατότητα να φτάνει σε κάποια σημεία ακόμη και τα 25 μέτρα. Ντυθήκαμε στη γλίστρα και σε λίγο ήμασταν πάνω από την πρώτη μας επιλογή. Τρεις πλάκες ακουμπισμένες πάνω στην ποσειδωνία στο αβυσσαλέο βάθος των 18 μέτρων. Με το που πέσαμε στο νερό είδαμε την πρώτη να μπαίνει ήρεμα κάτω από τη μεσαία πλάκα. Σε λίγο ένα ψάρι 3 κιλών σπαρταρούσε στη βέργα του φίλου μου ενώ εγώ έφευγα προς την δεύτερη πλάκα όπου παρατήρησα μια μικρή θολούρα. Πράγματι οι υποψίες μου επαληθεύτηκαν όταν λίγο πριν φτάσω μπροστά στην είσοδο της πέτρας είδα τα χείλη του ψαριού να τραβιούνται προς τα πίσω. Ήρεμος έφτασα στο άνοιγμα όπου το κακόμοιρο ψάρι με περίμενε κοιτώντας όλο περιέργεια… Χαρές και πανηγύρια για το τετράκιλο ψάρι στην επιφάνεια, όμως η τρίτη πλάκα δεν μπορούσε να μην ψαχτεί. Κατέβηκα πρώτος εγώ, επικεντρώνοντας την προσοχή μου στην είσοδό της. Λίγο πριν κοιτάξω από κάτω, ένα ψάρι κοντά στα 7 κιλά θα έρθει τρομαγμένο από πίσω μου και σχεδόν σπρώχνοντας με, θα μπει μέσα θολώνοντας τα πάντα! Αφού γλίτωσα το έμφραγμα από την τρομάρα μου, κατέβηκε ο ξάδερφός και με συνοπτικές διαδικασίες θανάτωσε το μεγάλο ψάρι που είχε λουφάξει έξω – έξω. Βέβαια εννοείτε ότι τα μαζέψαμε και φύγαμε. Μία σφυρίδα για τον κάθε έναν από εμάς ήταν υπέρ αρκετή, μιας και είχαμε ήδη περάσει τη λεπτή γραμμή της υπερβολής. Όσο για το κομμάτι, αφήσαμε τουλάχιστον άλλες τρεις σφυρίδες και μία μεγάλη στήρα στην ησυχία τους, να κρατάνε τα θαλάμια ζεστά …
Τέτοιες εικόνες αφθονίας δεν είναι καθόλου σπάνιες, αρκεί να αφιερώσουμε τον απαιτούμενο χρόνο και την ανάλογη προσπάθεια. Με την πάροδο των χρόνων ο φανταστικός αυτός τόπος συνεχίζει να με εκπλήσσει με την πολυδιάστατη προσωπικότητά του. Ήξερα από προσωπικές συναντήσεις και εμπειρίες του παρελθόντος ότι υπάρχουν Συναγρίδες και μάλιστα μεγάλες. Η τότε απειρία μου με είχε οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι τα ψάρια αυτά είναι άπιαστα, κάτι που τελικά αποδεικνύεται λάθος, μέγα λάθος…
