Α… λένε ότι η ευτυχία είναι κομμένη και ραμμένη ακριβώς στα μέτρα του κάθε ανθρώπου. Λένε επίσης ότι τα ομορφότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή είναι δωρεάν. Η φιλία, η αγάπη είναι πράγματα που κανένα χρηματικό ποσό δε μπορεί να εξαγοράσει. Από την άλλη, παραφράζοντας λίγο τη παραπάνω ρήση, θα έλεγα ότι, μερικά από τα ομορφότερα πράγματα στο κόσμο είναι πραγματικά πολύ οικονομικά, αποκλείοντας εντελώς τον όρο «φτηνά».  Ο λόγος για το μικρό αξιαγάπητο τρισχαριτωμένο συμβατικό «πλοίο» που μας δίνει τόσα πολλά και ζητά απειροελάχιστα…

 

Το σκέφτεσαι ακόμα?

 

Οκ, έλα να σε βοηθήσω να αλλάξεις γνώμη, χμ, θυμάσαι το τελευταίο ψάρεμα? Αυτό που κολύμπαγες 8 ώρες κόντρα στο καιρό? Ναι δε λέω, κορμάρα έχεις φτιάξει (τόση πεδιλιά ρε παιδί μου) αλλά μήπως ήρθε η ώρα να καταναλώνεις την ενέργεια σου σε κατακόρυφες υποβρύχιες μετακινήσεις και όχι σε οριζόντιες μετατοπίσεις? Α, συμφωνείς βλέπω! Σε καλό δρόμο είμαστε. Ναι ξέρω, οικονομική στενότητα και ζορίζεσαι. Και εγώ, αλλά ξέρεις τη λένε: η φτώχια θέλει καλοπέραση! Και το μικρό συμβατικό, δε στοιχίζει πολλά, και σου προσφέρει τόσα, μα τόσα πολλά…

 

Και γιατί μικρό συμβατικό?

 

Όλα εξαρτώνται από το πόσα χρήματα έχει ο κάθε ένας μας. Αν ανήκεις οικονομικά στη κατηγορία: «περίοδος εκγύμνασης», τότε μάλλον δεν έχεις τα χρήματα για εκείνη τη θαλαμηγό. Αλλά ακόμα και αν έχεις τα χρήματα για λίγο μεγαλύτερο γαστράτο με τρέιλερ, είναι πολύ πιθανό να μη σου αρέσει καθόλου το οικονομικό καθεστώς των ναύλων για σκάφη, όταν πρόκειται να ταξιδέψεις σε κάποιο από τα πανέμορφα νησιά μας.  Πακέτο μέσα στο αυτοκίνητο, το στήνεις στο νησί και έχεις για όλες τις μέρες των διακοπών σου ένα απίστευτο σύντροφο!

 

Τι ζητάει…

 

Επειδή αν γράψω στοργή αγάπη και διάθεση για περιπέτεια θα ακουστώ ρομαντικός… ας περάσουμε σε κάτι πιο υλιστικό: σχεδόν τίποτα. Ή μάλλον, στοιχίζει από 1.500€ έως 3.500€ για κάποιο μικρό μεταχειρισμένο συμβατικό από πολύ καλή μέχρι  ultra super καλή κατάσταση. Γιατί να πάρεις καινούργιο? Άντε ξεκίνα τις οικονομίες! Αυτό το καλοκαίρι πρέπει να σε βρει καπετάνιο!!! Έξοδα συντήρησης? Περίπου 120€ το χρόνο, αν πιάνουν τα χέρια σου και μπορείς να κάνεις service στο μηχανάκι μόνος σου (απίστευτα εύκολο, υπάρχουν οδηγίες online). Το πολύ 200€ αν το πας κάπου έξω. Και αυτό μόνο μια φορά το χρόνο! Καύσιμα? Χαχα, ποιο πολλά χρήματα δίνεις το χρόνο για το νερό που πίνεις παρά για τα καύσιμα που καίει. Εφορία? Αυτό είναι κάτι σχετικό στην Ελληνική πραγματικότητα του 2012...

Πως διάολο το μεταφέρω?

 

Χμ, υπάρχει και η λύση του τρέιλερ. Τότε θα μου πει κάποιος, γιατί να πάρω συμβατικό? Για να γλυτώσεις τα καραβιάτικα όταν χρειαστεί, θα απαντήσω. Αν πάλι είσαι λίγο βλαμμένος σα και μένα, και δε θες να το έχεις το παιδί στο τρέιλερ έξω στο καιρό, αλλά να το βάζεις στο σπίτι, το πακετάρεις και το μεταφέρεις με το αυτοκίνητο. Ναι σε fiat 500 δε χωράει. Επίσης στη Porsche μέσα μπορεί να σε ενοχλήσει αν βρέξει τη μοκέτα. Αλλά στα περισσότερα φυσιολογικά αυτοκίνητα, με το ρίξιμο των πίσω καθισμάτων, χωράει άνετα, όλο το πακέτο σκάφος-μηχανή-σωστικά. Μαζί και οι εξοπλισμοί για δύο άτομα για υποβρύχιο ψάρεμα. Καλά, εγώ τον Ωρίων (το δικό μου επταγάπητο μικρό «πλοίο», 3.80 συμβατικό) το χωράω σε ένα fiat Panda μαζί με εξοπλισμούς για 2 άτομα, και ψυγείο 50Lt (να γέμιζε πάντα και ψάρια…). Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο!

 

Προτείνεται

 

Συμβατικό με φουσκωτό πάτωμα. Αυτό γιατί πραγματικά κερδίζουμε πάρα πολύ χρόνο αφού το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να φουσκώνουμε μια βαλβίδα παραπάνω, αντί να στήνουμε ολόκληρο πάτωμα. Απλά μη πετάς τα ψάρια χύμα μέσα, εκτός και αν δε βαριέσαι να μπαλώνεις. Επίσης,  σε μικρά μεγέθη, μέχρι 3.40-3.60 είναι εύκολο το σκάφος να είναι μόνιμα φουσκωμένο και να μεταφέρεται στην οροφή του αυτοκινήτου. Δεν είμαι fan της ιδέας γιατί δεν είναι τόσο ασφαλής η οδήγηση, αλλά πάλι, δεν είναι και τραγικά τα πράγματα. Σηκώνουμε λίγο το πόδι από το γκάζι και είμαστε ok. Ας ξυπνήσουμε και μισή ώρα νωρίτερα, δε βαριέσαι.. Όλη μέρα ψάρεμα θα έχουμε. Επίσης προτείνεται η αγορά ηλεκτρικής τρόμπας. Στήνεται το βαρκάκι σε 20 λεπτά με ελάχιστο κόπο. Για τους λάτρεις του step που βρίσκουν ευκαιρία στο τρομπάρισμα με το πόδι να «φτιάξουν συμπαθή οπίσθια» δεν έχω να διατυπώσω αντεπιχείρημα. Είμαι fan του είδους και εγώ τελευταία. Άλλωστε ο χρόνος φουσκώματος είναι ελάχιστα περισσότερος (κάνουμε 30 λεπτά) και μπορεί  πάντα να συνοδεύεται με το αντίστοιχα καυστικά σχόλια προς/από τη παρέα. Είδες? Το μικρό συμβατικό φέρνει πιο κοντά τους ψαροκυνηγούς αφού εξελίσσει τα κοινωνικά σχόλια.

 

Τι σου δίνει…

 

Τα πάντα. Όχι δεν είμαι ρομαντικός. Μπορείς να κάνεις ΤΑ ΠΑΝΤΑ, λίγη τρέλα θέλει, έχεις? Θες να πας στο νησί για διακοπές και να βρεις εκείνη τη φανταστική παραλία που θα είστε με τη γυναίκα σου μόνοι σας γυμνοί πάνω στην άμμο? Θες μικρό συμβατικό. Υπάρχει και η επιλογή του 5++ μετρου φουσκωτού, αρκεί να έχεις τα χρήματα. Αν δεν τα έχεις, τυχερός είσαι: ζεις πιο έντονα τη περιπέτεια! Θες να ξεκινήσεις από την υπήνεμη μεριά του νησιού από μια παραλία που πάνε κατσίκια μόνο και εσύ θες να ρίξεις σκάφος? Θες μικρό συμβατικό! Θες να πας για ψάρεμα και να βάλεις μεγάλα ψάρια μέσα? Θες μικρό συμβατικό (τα ψάρια φαίνονται ακόμη μεγαλύτερα, χα!).  Θες να βάλεις μικρά ψάρια? Χωράνε όλα. Θες να ρίξεις το κορίτσι? Τη βάζεις να κάτσει στο μπαλόνι χωρίς να έχεις πολλά πράγματα στο πάτωμα, και ανοίγεις το γκάζι τέρμα. Το πολύ 3 λεπτά και η θεά είναι στο πάτωμα (το ’χω κάνει, έχει πιάσει!  Φόρα καλού κακού και το quick stop στο χέρι…). Όλα σχεδιασμένα για μια όμορφη ζωή. Ok, αν θες να κάνεις σεξ μέσα πρέπει να πετάξεις όλα τα σωστικά, τα αγκυρόσκοινα και το ντεπόζιτο στη θάλασσα και πάλι μιλάμε για 3.60 μέγεθος και πάνω (να είστε και λίγο άνετα). Αλλά δε στο συνιστώ, μπορεί να φυσάει και να μην είσαι καλός στο κουπί! Προτίμησε τη πλησιέστερη παραλία.

 

Πόσο μακριά μπορώ να φτάσω?

 

Ξέρω γω, τι τρέλα κουβαλάς? Αν μιλάμε για mad scientist και πάνω, μπορείς να γυρίσεις όλο το Αιγαίο. Ναι, δε κάνω πλάκα. Έχεις δει ποτέ πως ταξιδεύει στο swell το μικρό συμβατικό? Απόλαυση!! Χαχα, ακόμα θυμάμαι το ύφος των ανθρώπων σε ένα ιστιοπλοϊκό όταν μας είχαν συναντήσει σε μια μεσοπέλαγη ξέρα 6 nm από τη πλησιέστερη στεριά, κάπου στο Αιγαίο. Παράνομοι, ναι κάτι θυμάμαι ότι γράφει η άδεια πλόων. Hey, η ζωή είναι μια μεγάλη περιπέτεια, τι θα έχουμε να θυμόμαστε?  Προσωπικά, τα αλιευτικά μου ταξίδια είναι από 15nm μέχρι 30nm τα μεγαλύτερα (μαζί με το δρομο της επιστροφής), όχι όμως σε ανοιχτή θάλασσα. Δηλαδή η πλεύση γίνεται συνήθως όχι μακρύτερα από 3 nm από την πλησιέστερη ακτή. Εξαιρέσεις φυσικά πάντα υπάρχουν, έτσι εκτός από κάτι μεσοπέλαγα κομμάτια ,έχω κάνει και μια φορά Επίδαυρο - Αγκίστρι για φαγητό με το κορίτσι (όχι δε με χώρισε τότε, μάλλον της άρεσε).

 

Μικρό συμβατικό για πάντα!

Υπάρχει ένα ψάρι εδώ, σα το δικό μας το λαυράκι. Έχει βέβαια μια μικρή διαφορά: στο μέγεθος. Το Jewfish ή Mulloway  (διαφορετικό από το “αμερικανικό” Jewfish που είναι ροφοειδές) φτάνει περίπου τα 40 κιλά, σε καλή μέρα (αν το πετύχεις). Φαντάζεσαι ε, λαυράκι 40 κιλά... Βέβαια, σα το παλιόψαρο το δικό μας το λαυράκι, πάει και αυτό στα πολύ ρηχά νερά. Και ok, στην Ελλάδα το απολαμβάνεις: νερά σα πισίνα. Εδώ όμως, το πράγμα είναι πολύ δύσκολο. Ψάρεμα... σα να είσαι στο πλυντήριο (και δεν εννοώ στο πρόγραμμα για τα μάλλινα και ευαίσθητα...).

Θα πηγαίναμε με τους Teo, Tony, Peter και Jerry, σε εκδρομή του club μας: San Souci Dolphins! Τοποθεσία 500χλμ περίπου βόρεια του Sydney, το μέρος South West Rocks. Είναι τρία νησάκια, Green, Black  and Fish Rock, με εκπληκτική ζωή γύρω γύρω και διαφορετικές συνθήκες στο κάθε ένα. Συζητάγαμε την εκδρομή κανά μήνα περίπου με τα παιδιά, η φαντασία οργίαζε... Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να έρθω κοντά σε Jewfish στα νερά του Sydney και έλπιζα, να είμαι ειλικρινής, ότι Βόρεια, τα νερά θα ήταν πιο τροπικά από τη νέα μου πόλη. Γιατί ok, ωραίο το ψάρεμα στο Sydney και οι αστακοί super δε το συζητώ! (βέβαια θέλει λίγο προσοχή η χοληστερίνη...) αλλά φορές, καταντά λίγο κουραστικό να κοιτάς κάτω και να μη βλέπεις τα πέδιλα σου από τη θολούρα...(και ως μεσόγειος, ξέρεις, έχεις την έγνοια: που στο διάολο είναι το “στόμα” τώρα... θα το νιώσω?)  Ναι, οι Οκτώβρης-Γενάρης δεν είναι “καλοί” μήνες από άποψη διαύγειας στο Sydney. Πολλά ποτάμια, και οι άνεμοι κρατάνε τη θολούρα στη στεριά. Από Φλεβάρη και μετά (μέσα καλοκαιριού σα να λέμε) καθαρίζουν και γίνονται καλύτερα διαύγειες 12-15 μέτρα. Και στα καλύτερα 20m, εξαρτάται τη μέρα. Anyways...
Οι μαρτυρίες έλεγαν ότι βόρεια, το μέρος ήταν γεμάτο από snapper (κάτι μεταξύ συναγρίδας και φαγγριού), jewfish και πολλά πελαγίσια και όχι μόνο: ψάχνοντας στο διαδίκτυο βλέπεις πλάσματα που κατοικούν εκεί που δεν έχεις την ευκαιρία να τα δεις συχνά αλλού. Eagle rays, bat fish, shovelnose sharks ήταν μόνο μερικά από τα θαυμαστά που έλπιζα να αντικρίσουν τα μάτια μου. Δε ξέραμε βέβαια, αν τη περίοδο που θα πηγαίναμε (τέλη Νοέμβρη) θα είχαν ξεκινήσει τα πελαγίσια “φανατικά”, αλλά ξέρεις πως είναι αυτά τα πράγματα: στην εκδρομή η φαντασία είναι που μετράει, το ταξίδι εκκινεί πολύ πριν...   

Φτάνω Παρασκευή βράδυ στο μέρος (είχαμε κλείσει 3 δωμάτια με το club για περίπου 20 άτομα) και πέφτω για ύπνο σε ένα δωμάτιο με όλη τη παρέα με τη προσμονή των θαυμαστών εκπλήξεων την επομένη. Η ζωή είναι μια μεγάλη περιπέτεια!

Breakfast ή αλλιώς: υγιεινή διατροφή πριν το ψάρεμα.

What the f@ck...??? Hey guys...  you shouldn't be drinking beer for breakfast! Γυρίζουν και με κοιτάνε όλοι με ένα απορημένο βλέμμα... Τι τό 'πα, σαν εξωγήινος ακούστηκα! Και δίκιο είχανε, γιατί δηλαδή να μη πιούμε μπύρα για πρωινό, εκδρομή για ψάρεμα είμαστε στην Αυστραλία! Σκάω χαμόγελο και λέω: ok, μπύρα... Θα συνηθίσω που θα πάει. Όχι, δεν ήπια (εκείνη τη μέρα). Είχα ακόμα τα “κολλήματα” του μεσογειακού τρόπου βουτιάς. Ψωμί σκέτο με μέλι, για να βουτάω (στο πλυντήριο...τρομάρα μου...). Ok, πρέπει να συνηθίσω, κανείς δεν είναι τέλειος! Άσε, είπαμε, ο μεσόγειος μέσα μου καλά κρατεί ακόμα (αργότερα έμαθα να φέρνω "a case of beer"  στη βάρκα ;) ).

Ρίχνουμε τη βάρκα: στο ποτάμι φυσικά. Ναι, εδώ η ράμπα είναι μέσα στο ποτάμι, και για να βγεις έξω στην ανοιχτή θάλασσα περνάς μέσα από ένα ρηχό σημείο που σηκώνει κύμα, πολύ κύμα... . Έχουν πνιγεί αρκετοί άνθρωποι από όσο έμαθα σε αυτό το σημείο. Αλλά ξέρεις πως είναι στην Αυστραλία: να το πω άγνοια κινδύνου? Να το πω θάρρος? Τα παιδιά εδώ δε μασάνε μία! Αλλιώς: γουστάρουν περιπέτεια!!! Δηλαδή σε σημείο ανωμαλίας: γελάνε όταν οι καρχαρίες πάνε να τους δαγκώσουν τα πέδιλα! Που θα πάει, θα το συνηθίσω... Ευτυχώς λοιπόν, γλυτώσαμε από το να μπούμε στο news report. Δε πνιγήκαμε... αυτή τη φορά. Έξω στα ανοιχτά, μας περίμεναν ευχάριστες εκπλήξεις: τα νερά ήταν μπλε, και η θάλασσα (για ωκεάνια δεδομένα) κάλμα. Δηλαδή δεν είχε αέρα, και είχε μόνο μισό μέτρο swell, τυπικά πράγματα...

Και μπαίνουμε στο πλυντήριο... Και επαναλαμβάνω: όχι στο πρόγραμμα για ευαίσθητα και μάλλινα...Ήθελα να διαμαρτυρηθώ στην αρχή λίγο (πάλι...), αλλά λέω από μέσα μου, αφού έτσι είναι πάντα όπου πέφτουμε, τώρα θα αλλάξει... Στο πρώτο σημείο λοιπόν, μόλις έξω από τον κόλπο, είχε ένα μικρό νησάκι που άφριζαν τα νερά (ούτε το Green, ούτε το Fish, ούτε το Black Rock, hold on mate, έχουμε ακόμα ;) ), ε μπήκα και εγώ μέσα. Απίστευτες εικόνες: χελώνες, kingfish (μικρά σε μέγεθος), puffer fish (αυτό το χαριτωμένο που φουσκώνει και γίνεται μπάλα όταν θυμώνει σε μέγεθος περίπου σαν τρίκιλος ροφός) και ... κύμα! Και το πιο σπαστικό είναι, ότι τα ψάρια εδώ πάνε και κάθονται στα ρηχά, έξω έξω, εκεί ακριβώς που σκάει το κύμα (into the wash). Δηλαδή αν ήθελες να τα πιάσεις μια πριν, τώρα θες δύο έτσι παλιοχαρακτήρες που είναι! Ε κλασσικά, στη πρώτη βουτιά, δεν “είχα μπει στο νόημα”, και καθόμουν μακριά από εκεί που αφρίζουν τα κύματα. Έκανα τα καρτέρια μου, αλλά δεν ήρθε τίποτα το αξιόλογο. That's ok, Green rock next!

Green Rock = Λίγο ρεύμα: Δηλαδή μετά βίας μπορείς να κολυμπήσεις γύρω γύρω. Αλλά μιλάμε για πολύ βία! Ένα νησάκι, που γύρω γύρω ήταν άσπρο (στον ωκεανό δε μπορείς να βρείς “υπήνεμη” μεριά, γιατί τo swell είναι βουβός κυματισμός και υπάρχει παντού, σε αντίθεση με το κύμα στη μεσόγειο που οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στον αέρα) και εμείς μέσα στην ασπρίλα. Εικόνες μαγευτικές και πάλι, χελώνες, eagle rays, puffer fish, shovelnose sharks, αλλά δεν πιάσαμε κάποιο πελαγίσιο. Είχε πολλά ψάρια του υφάλου για να κυνηγήσει κανείς, αλλά δεν ήμασταν εκεί για αυτό. Υπομονή και επιμονή. Άλλωστε αυτό είναι το Υ/Ψ: επιλεκτικό πάνω από όλα.

Black Rock: Εδώ ήταν οι εκπλήξεις... Πέφτουμε στο νερό, κλασσικά μην επαναλαμβάνομαι (κύμα/ασπρίλα, you know...), φεύγει ο Daniel και πάει στη μεριά που το νησί χτυπιέται και λίγο από τον άνεμο (πλυντήριο στο   στέγνωμα) γιατί λέει εκεί έχει Jewfish. Ρε δε πά' νάχει, δε πάω εγώ εκεί, αρχίζω τα καρτέρια εκεί που βλέπω ζωή,  δε προλαβαίνω να κάνω 2-3 βουτιές, φωνές! Ο Daniel έκανε το θάυμα του. Ενα Jefish 34 κιλών είναι πάνω στη βάρκα!!!!! Αυτό το ψάρι πρέπει να το δεις για να το πιστέψεις... Η σύλληψη: κάθεται μακριά, εκεί που σταματάνε τα νερά να είναι αφρισμένα, χαλαρώνει, και φεύγει για κάτω (εδώ το ψάρεμα είναι “δυναμική άπνοια” κάτω από τον αφρό). Στη δυναμική επάνω, οδεύει προς την ακτή, και εκεί πέφτει πάνω σε ένα κοπάδι από τέτοια ζώα. Όχι, το ίδιο ρώτησα και εγώ,  δεν έριξε στο μεγαλύτερο. Είχε και πιο μεγάλα... Αλλά πάνω στο χαμό το μεγάλο, σιγά μη σε χαλάσει, τι 34 τι 40 κιλά, μικρές οι διαφορές (ακούς Μητσέα? Και ήταν και κοπάδι από δαύτα!). Μετά τη βολή (ειλικρινά δε ξέρω πως διάολο αναδύθηκε μέσα στο κύμα) τα υπόλοιπα ψάρια έσπασαν και μπήκαν σε μια σπηλιά στο νησάκι. Αλλά δεν ήθελε κανείς μας να πάει, υπήρχε τρόπαιο στη βάρκα. Και πιστέψτε μας, η δική μας χαρά, είναι πιο μεγάλη από του Daniel που έπιασε το ψάρι: εκπληκτικός τύπος που ξέρει να χαίρεται τη θάλασσα και να αποδίδει σεβασμό στα θηράματα του!   

Συνεχίζω από την άλλη μεριά τα καρτέρια, σε κάποιο σημείο βλέπω πολλά μικρόψαρα. Εδώ είμαστε λέω, κάνω καρτέρι, τσούπ να οι μπαμπούλες: 2 grey nurse shark και ένας wobeggong μπροστά μου. Καμιά 100ή κιλά το κάθε ένα. Το εντελώς περίεργο είναι, ότι παρόλο που ήταν η 2η φορά που έβλεπα καρχαρίες στη θάλασσα, δε φοβήθηκα καθόλου. Και αυτό, γιατί οι κινήσεις των ψαριών ήταν τόσο ήρεμες, που δε προσέδιδαν καμία επιθετικότητα. Βέβαια, you can never trust a sharkie, αλλά η εικόνα ήταν πανέμορφη. Αφού σκέφτηκα την επόμενη μέρα να πάρω τη φωτογραφική να τα τραβήξω. Τόσο άνετα ένιωσα. Πάω λίγο πιο κάτω με τον Peter, και αρχίζουμε τα καρτέρια για snapper. Ρε καρτέρι εδώ, καρτέρι εκεί, βρίσκουμε μια συστάδα βράχων στα 17m περίπου που κράταγε πολύ ζωή. Είδαμε φευγαλέα ένα snapper στο καρτέρι, αλλά δεν μας έκανε τη χάρη. Πάνω εκεί έρχεται και ο Daniel, snapper του λέω, μισό παιδιά λέει, και βγάζει ένα δίκιλο ψάρι που είχε στη σημαδούρα του αρχίζει να το κόβει κομμάτια. Κοιτάζω απορημένα εγώ προσπαθώντας να αποτινάξω τις παιδιάστικες ρομαντικές απόψεις για διακριτικότητα στη θάλασσα.... Ναι, εδώ τα snapper τα πιάνουνε με μαλάγρωμα, και είναι πολύ αποδοτική μέθοδος. Όμως είχε πολύ ρεύμα, και 2 κιλά μόνο μαλάγρα, είναι λίγο. Δεν το είδαμε ξανά (άσε που ήρθε και ένας sharkie να “μυρίσει” το μεζέ, ε πήγαμε πιο κάτω...).

Fish Rock = Δρόμος ταχείας κυκλοφορίας:  Μου λέγανε τα παιδιά, mate τώρα θα σε βαφτίσουμε Αυστραλό. Και δε πολυκαταλάβαινα τι εννοούσανε. Αλλά καλό ήτανε! Λοιπόν, αυτό το Fish Rock, είναι ένας βράχος, με ένα πολύ μικρό νησάκι στο ανατολικό του μέρος. Έχει διαύγειες Ελληνικές 30-35m, ναι και εμένα μου βγήκε η γλώσσα στο πάτωμα, αλλά στην Αυστραλία έχει πάντα ένα “αλλά”... φανταστικό βυθό και ψάρια, Jewfish στις αποχές 25++ (ξανά η γλώσσα στο πάτωμα). Great λέω, θα πάμε εκεί που είναι τα jewfish, τι σκατά, σιγά μην έχει κύμα στα 30m!

- Mate, έχει πολύ ρεύμα εδώ, δεν είναι εύκολο να βουτήξεις βαθιά.    
- Ε και? Έχω βουτήξει βαθιά και με ρεύμα στην Ελλάδα.
- Mate, έχει ΠΟΛΥ ρεύμα εδώ...

Λες ε? Καλά, θα δούμε.

Λοιπόν το σενάριο (πάμε ανοικτά, περίπου 100m μακριά από το νησί), σε πετάμε μέσα, και σε παρασέρνει το ρεύμα και άμα έρθει κάτι από κάτω το βαράς. Τώρα το τί μπορεί να έρθει από κάτω, είναι ένα θέμα... Όπως επίσης και το “σε πετάμε μέσα, εκεί που δεν έχει τίποτα”, ρε πάτε καλά?
Ε, με πετάξανε, ωραία ήταν δε λέω, αλλά το πρώτο πέρασμα, ήταν κάπως. Καταρχάς το ρεύμα ήταν τόσο δυνατό, που πραγματικά ήταν αδύνατο να το κολυμπήσεις. Δηλαδή όσο και να ήθελες, απλά δε πήγαινες, λες και έχεις 4 ίππους μοτέρ στα οπίσθια!! Το δεύτερο ήταν, ότι το ρεύμα με παρέσερνε ανάμεσα στα δύο νησιά, και τα είδα όλα! Αλλά όλα λέμε... Μου είχανε πει τα παιδιά, ότι αν με πιάσει, να μη φοβηθώ, θα με περάσει ανάμεσα χωρίς να χτυπήσω, αλλά δεν είναι και ότι πιο εύκολο να τα βλέπεις όλα άσπρα γύρω σου και το βράχο να πλησιάζει. Άσε που, που και που πεταγόντουσαν πελαγίσια μέσα από την ασπρίλα, έτσι για να γίνεται πιο spooky το σκηνικό. Και να έχω και τον Peter, μέσα σε όλο αυτό το χαμό να μου λέει: βούτα mate και κάνε μεσόνερο καρτέρι, ναι έλεγα εγώ από μέσα μου, για να σκάσω στο βράχο υποβρυχίως... Και αφού μας πήρε και μας σήκωσε, μας έβγαλε από την άλλη μεριά, στου διαόλου το κέρατο το ρεύμα. Εκεί κατάλαβα γιατί οι Αυστραλοί έχουν καθρεπτάκι και σφυρίχτρα στη σημαδούρα τους όπως και γιατί έχουν δεμένη τη σημαδούρα στο όπλο. Άμα χάσεις τη σημαδούρα εκεί πέρα, δε σε βρίσκουνε με τίποτα. Anyways... έπιασε ένα  Kingfish o Tony, όχι πολύ μεγάλο, γύρω στα 10 κιλά, και κανείς μας άλλος τίποτα. Έκανα 2 drift έτσι στο ρεύμα. Το δεύτερο ήταν απολαυστικό: σα να είσαι στις νεροτσουλήθρες, μόνο που κρατάς και ψαροντούφεκο! Καλή φάση το ψάρεμα στην Αυστραλία (έχει και μπύρες mate ;) ).

Τα υπόλοιπα παιδιά του club είχανε πιάσει άλλο ένα μαγιάτικο και ένα flathead, και αποσυρθήκαμε για να ξεκουραστούμε, να μοιραστούμε ιστορίες και να ετοιμαστούμε για την επόμενη μέρα (even more beers...). Το βράδυ περάσαμε υπέροχα, ανέλαβα χρέη μάγειρα και φάγαμε μακαρόνια με κυμά (Ελληνική συνταγή παρακαλώ) και kingfish σουβλάκι με πιπεριά και κρεμμύδι (επίσης Ελληνική συνταγή!). Πραγματικά δοκιμάστε το, το μαγιάτικο έχει εντελώς διαφορετική γεύση έτσι!!


Επόμενο πρωί, πρωινό (φαγητό) πάλι (even moooooooooooore beeeeeeeer!), και φύγαμε για τη θάλασσα. Green Rock και αρχίζω να μπαίνω στο νόημα: δυναμική κάτω από τον αφρό, αλλά δεν είδα ψάρι. Τίποτα σε πελαγίσιο δηλαδή, γιατί όλα τα υπόλοιπα τα είχε εκεί. Απίστευτη ζωή σε αυτά τα μέρη, ότι θες βλέπεις. Κοπάδι καλαμάρια κοντά στο βυθό, puffer fish, shovelnose sharks, eagle rays, χελώνες πάλι. Αλλά πελαγίσιο, γιοκ. Στη βέργα μου, γιατί ο Peter έπιασε δύο 15άρια kingies!!!!! Peter is a great spearo!
Φεύγουμε και πάμε στο Black Rock, εκεί που είχαμε δει το snapper, με μια μικρή διαφορά αυτή τη φορά: αδειάζουμε ένα ψυγείο κομμάτια ψαριών (τα υπολείμματα του φιλεταρίσματος της προηγούμενης) και περιμένουμε λίγο. Βουτάμε, είχα πάρει και τη κάμερα για να κινηματογραφήσω τους grey nurse sharks αλλά... Επειδή είχε λίγο αίμα / ψάρι και δάκρυα στη θάλασσα, τα ψάρια είχαν γίνει αρκετά κινητικά, έως επιθετικά. Υπερασπιζόντουσαν το χώρο κυριαρχίας τους. Τίποτα που να προσδίδει την ηρεμία της προηγούμενης ημέρας (μαρέσει που κουβάλαγα και τη κάμερα...). Στη προσπάθεια για καρτέρι, ο Peter όχι εγώ (δεν υπήρχε περίπτωση εγώ...), οι καρχαρίες ερχόντουσαν πάνω του, και παρόλο που το διασκέδαζε, είμαι βέβαιος, δεν τον άφηναν να κάτσει ήρεμα στο βυθό για να αφοσιωθεί στα snapper. Έτσι αλλάξαμε τοποθεσία, λίγο πιο κάτω, μπας και δούμε τα Jewfish, αλλά τίποτα. Δεν είχε ψάρια εκείνη την ώρα στο Black Rock.  
Λίγο πιο πολύ συνηθισμένος πλέον, λέμε  με τα παιδιά να πάμε ξανά στο Fish Rock. Σε ένα πολύ μικρό του μέρος, από ότι μου είπανε, έκοβε το ρεύμα εντελώς, και μπορούσες να σταθείς. Η φαντασία μου οργίαζε: αν μπορείς να σταθείς, ίσως μπορείς να κάνεις και βουτιά στα βαθιά!!! Αυτή τη φορά το Fish Rock ήταν πράγματι διαφορετικό.  Μετά από 2 περάσματα, καταφέραμε και σταθεροποιηθήκαμε στο σημείο που έκοβε το ρεύμα. Το θέαμα μοναδικό. Απίστευτα ψάρια. Τα bat fish απλά πανέμορφα. Είναι ένα πλακέ ψάρι, σε μέγεθος (μήκος) όσο το στέρνο ενός άνδρα 1.80m περίπου. Απίστευτες εικόνες. Προσπάθησα και πιο βαθιές βουτιές, αλλά όσο ήρεμο και αν ήταν το νερό στην επιφάνεια, στα βαθιά το ρεύμα σε πήγαινε ταξίδι προς τα πίσω και μακριά από το νησί. Έτσι, έχασα μια ευκαιρία σε ένα ωραίο kingie, δε ξέρω μέγεθος, ξέρω ότι ήταν μακρινή βολή και η βέργα δεν το τρύπησε καν (έπρεπε να έχω αλλάξει λάστιχα εδώ και κάτι μήνες...). Αλλά ok, τουλάχιστον είδαμε πανέμορφες εικόνες και διαυγή νερά. Στο γυρισμό μας περίμενε η έκπληξη. Ή μάλλον η έκπληξη περίμενε τον Jerry! Πέσαμε σε ένα τελευταίο κάβο πριν την είσοδο του ποταμού. Εκεί, αφού απέφυγα 3 δολοφονικές απόπειρες πνιγμού από τα κύματα (τόσο άσχετος ακόμα), ακούω φωνές: 6kg snapper (αν δεν κάνω λάθος, ίσως και λίγο μεγαλύτερο). Το ψάρι αυτό τρώει τα πάντα. Δεν έχει κυνηγιάρικο χαρακτήρα όπως η συναγρίδα. Τρέφεται κυρίως με οστρακόδερμα (αστακούς), αλλά και με σκουλήκια, τα πάντα. Χαρακτηριστικά, έχει και πλακουτσωτά δόντια, αλλά και κυνόδοντες. Έτσι μπορείς να το δεις να “βόσκει” στην άμμο, συχνά πυκνά. Είναι όμως πολύ επιφυλακτικό ψάρι, δε σε αφήνει να πλησιάσεις κοντά. Και για να είμαι ειλικρινής ακόμα δεν είχα την ευκαιρία να “τα δουλέψω” όπως έχω κάνει με συναγρίδες στα πάτρια εδάφη για να έχω εμπεριστατωμένη άποψη. Στο εγγύς μέλλον, ελπίζω!

Στο ίδιο σημείο λοιπόν που εγώ πέρασα απο πάνω, παλεύοντας με το κύμα, ο Jerry, είδε το snapper να βόσκει στη ρίζα ενός βράχου. Πήγε από πίσω από το βράχο, καταδύθηκε αθόρυβα, σύρθηκε και μόλις ξεπρόβαλε προς το ψάρι, crack η βέργα έσπασε τη σπονδυλική στήλη του ψαριού. Φανταστικό ψάρι, και όμορφη προσέγγιση. Λέω ξανά: εγώ πέρασα από πάνω παλεύοντας με το κύμα...

Λίγο πιο κάτω υπήρχε ένα σημείο που έκανε σπηλιές και πολύ έντονο κύμα. Playground for Jewies. O Daniel παραλίγο να κάνει το θαύμα και 2η φορά.  Αστόχησε δυστυχώς σε ένα επίσης πολύ μεγάλο Jewfish. Πραγματικά αξίζει η περιγραφή για να καταλάβετε τις συνθήκες: αστόχησε σε μικρότερη απόσταση από μισό μέτρο σε 25++άρη ψάρι, γιατί τον κούνησε το κύμα. Είχε μπει στον αφρό μέσα και πάλευε να ξετρυπώσει τα γαμ.... jefish. Και τα βρήκε, αλλά σκέψου σε τι συνθήκες. Και δυστυχώς η εγγύηση του πλυντηρίου δε σε καλύπτει αν αστοχήσεις σε ένα ονειρικό ψάρι...

Αυτή ήταν και η τελευταία βουτιά, φύγαμε, γιατί είχαμε και 500 km ταξίδι γυρισμού. Βγάλαμε φωτογραφίες με όλα τα παιδιά του club και ξεκινήσαμε για πίσω. Από τις εκδρομές που θα θυμάμαι για πάντα. Όπως και κάθε θαλασσινή στιγμή. Το SSDolphins είναι σπουδαία ομάδα ανθρώπων. Η εκδρομή μας έφερε πολύ κοντά ανθρώπους αγνώστους μεταξύ μας.  Στο club ξέρουν να οργανώνουν απίστευτες εκδρομές, και πραγματικά νοιάζονται για τη θάλασσα και τη προώθηση του sport μας. Είμαι πολύ τυχερός που τους γνώρισα :). Θα ήθελα πολύ να γράψω και για τις υπόλοιπες συλλήψεις ψαριών από τα υπόλοιπα μέλη, αλλά δεν τις έζησα από κοντά και δε μπορώ να μεταφέρω τη συγκίνηση των στιγμών. Και δε θέλω να κλέψω ούτε γραμμάριο από αυτή τη συγκίνηση...

Cheers!

Ποιός είναι?

Τί είναι τελικά?

Είναι τα ψάρια που βλέπουμε να κρέμονται από τη κρεμάστρα του?

Ευτυχώς όχι, δε μπορεί να είναι αυτό... Δε θέλω να είναι  αυτό, δεν αντέχω να είναι αυτό...
Κλείνεις τα μάτια στην επιφάνεια, σκέφτεσαι πόσο όμορφα είναι εκεί κάτω, πριν πάρεις τις τελευταίες ανάσες για βουτιά. Εισπνοή, σπάσιμο μέσης και το ταξίδι ξεκινάει. Εκεί κάτω, όπου όλα είναι μαγικά, όπου όλα είναι διαφορετικά, έχεις την ευκαιρία, δόλιε φίλε ελεύθερε δύτη, να αποτινάξεις από πάνω σου το πετσί σου, να γίνεις κάποιος άλλος, κάποιος που ονειρεύεσαι ότι θα μπορούσες να ήσουν. Να βγάλεις το προσωπείο της καθημερινότητας και να υπάρχεις, χωρίς περιορισμούς, χωρίς αναστολές.
Εκεί, θα δείξεις το πραγματικό σου εαυτό. Εκεί θα φερθείς στη θάλασσα, όπως πραγματικά είσαι. Όμορφα, άσχημα, συνειδητά, επιπόλαια, όπως πραγματικά είσαι. Αυτό που είσαι. Εκεί, κάθε φορά που κάνεις μια βολή, αποκαλύπτεις τον εαυτό σου στον εαυτό σου, ελπίζω να το έχεις δει αυτό. Και ελπίζω αυτό που έχεις δει, πραγματικά να σου αρέσει, όταν επιστρέφεις στον άλλο κόσμο, το στέρεο, τον στερημένο από τις ομορφιές και χάρες του ύδατος. Αν όχι, μπορείς πάντα να το αλλάξεις. Δεν έχουν πολλοί άνθρωποι την ευκαιρία να δουν εαυτόν ξεγυμνωμένο. Τι μεγάλη χαρά: μπορούμε να αλλάξουμε όλα όσα δεν μας αρέσουν, αφού μπορούμε και τα βλέπουμε, έστω για στιγμές, εκεί κάτω.
Αρκούν...
Ο ψαροκυνηγός, άκουσα κάποτε ότι είναι τα ψάρια του.

Μεγάλο σφάλμα, ή ίσως, μια εσφαλμένη παλαιά θεώρηση. Ο ψαροκυνηγός είναι οτιδήποτε άλλο παρά τα ψάρια του.

Ο ψαροκυνηγός μου είπε κάποιος φίλος πρόσφατα, είναι οι τόποι του. Σφάλμα και αυτό φίλε, γιατί όταν σε είδα στην ελεύθερη θάλασσα, εκεί που δεν είχες ξαναβουτήξει, σε θαύμασα, και για το ήθος, και για το τρόπο που βούτηξες, και για το τρόπο που συμπεριφέρθηκες στη θάλασσα. Σε θαυμάζω φίλε, και ας μην σε είδα "στο τόπο σου".
Όχι, ο ψαροκυνηγός δεν είναι τα ψάρια του.

Ο ψαροκυνηγός είναι το προσωπικό ταξίδι στον εσωτερικό κόσμο. Και πόσο οξύμωρο, προσωπικό μεν το ταξίδι, αλλά χρειάζεται παρέα για να το ζήσεις: Όχημα του ταξιδιού, είναι οι εικόνες που πυροδοτούν τη φαντασία. Και αυτές, μπορείς να τις απολαύσεις ξέγνοιαστα - απερίσπαστα μόνο με το ζευγάρι που σε ξέρει και σε προσέχει. Μόνο τότε μπορείς να αφοσιωθείς στο κόσμο μέσα σου.
Όχι, ο ψαροκυνηγός δεν είναι τα ψάρια του. Είναι ο δύτης που κάθε φορά που βουτάει αναρωτιέται, "γιατί?"
Το ψάρι?

Το ψάρι είναι τίποτα, ως θήραμα, ως "τρόπαιο". Το ψάρι απλά αντικατοπτρίζει το επίπεδο δυσκολίας που έχεις βάλει στον εαυτό σου εσύ φίλε δύτη. Τίποτα περισσότερο. Και θα το έχεις προσέξει: αν πραγματικά σου αρέσουν οι εικόνες, η μαγεία, αν είσαι ψαροκυνηγός, δεν θα σου αρέσουν οι γνωστές τρύπες, τα γνωστά θαλάμια. Γιατί εκεί, έχεις ξαναδεί το όνειρο, είναι απλά μια επανάληψη, δεν είναι ταξίδι, δεν είναι βήμα μπροστά. Είναι στασιμότητα, δεν είναι μπροστά.

Ο Τσβάιχ είχε γράψει κάποτε:
"ο άνθρωπος απεχθάνεται το τέλειο, γιατί φέρει ένα χαρακτήρα ακαμψίας που ομοιάζει με το θάνατο. Και ο άνθρωπος απεχθάνεται το θάνατο. Μπροστά, πάντα μπροστά. Ακόμα και στο θάνατο, αρκεί να είναι μπροστά"

 

Ο Ψαροκυνηγός, κάτι ευγενικό και εναρμονισμένο με τη φύση, δεν είναι τα ψάρια του.

Δεν μπορεί να είναι τα ψάρια του...

Και τελικά, είναι τόσο επικό το ψάρεμα στα νερά της Αυστραλίας? Τόσο επικίνδυνα όλα? Λοιπόν καμία σχέση. Γίνεται «επικό» (και καλά…) στο μεσόγειο μυαλό μας, λόγω άγνοιας. Τίποτα πιο εύκολο, τίποτα πιο απλό από μία βουτιά στα νερά του Sydney.  Καταρχάς τα δηλητηριώδη, δεν είναι και τόσο διαφορετικά δηλητηριώδη από τα δικά μας. Στη θάλασσα έχεις να προσέχεις για τα σαλάχια, που και στην Ελλάδα έχουν δηλητήριο. Αλλά δε σε νοιάζει, απλά ξέρεις πώς να συμπεριφερθείς μαζί τους. Ένα πετρόψαρο σα το σκορπιό μας με πολύ ισχυρό δηλητήριο. Αλλά όπως ακριβώς και ο σκορπιός μας, αν ξέρεις πώς να το πιάσεις, δεν έχεις πρόβλημα, άσε που αν δε το πειράξεις, δεν έχει και κανένα λόγο να ασχοληθεί μαζί σου (στην έχει πέσει ποτέ σκορπίνα να σε τσιμπήσει? Ε ούτε εμένα, no worries mate). Υπάρχουν τα Jelly fish (τσούχτρες αντίστοιχα) και Blue Bottles (κάτι παρόμοιο), επιπλέουν στο νερό και είναι εμφανή. Πας γύρω γύρω και δεν έχεις πρόβλημα. Άσε που αν διαλέξεις προσεκτικά τον καιρό να είναι στεριανός, δεν έχεις πιθανότητες να δεις. Και οι καρχαρίες? Αυτό πραγματικά είναι εντυπωσιακό. Μιλώντας με κάποιους πολύ έμπειρους ψαροκυνηγούς της Αυστραλίας, επιβεβαιώνεται το (ατυχές ίσως?) γεγονός: είναι σπάνιο να δεις εν δυνάμει επικίνδυνο καρχαρία. Οι μόνοι που βλέπουν παράκτια είναι οι Wobbegong (μα τι ωραία ονόματα!) που είναι μικροί και κάθονται στο βυθό, δεν ασχολούνται μαζί σου, αν δεν ασχοληθείς και εσύ. Λίγο προσοχή θέλει όταν ψάχνεις για αστακούς για να μην είναι μέσα στην ίδια τρύπα, γιατί μπορεί να δαγκώσουν (δαγκώνουν και κρατάνε, δε προσπαθούν να μασήσουν). Και οι Port Jackson,  που εδώ πάνε και τους χαϊδεύουνε. Δεν έχουν καν μυτερά δόντια. Και οι «επικίνδυνοι»? Bull shark, Tiger, Great white? Λοιπόν, ο μόνος για τον οποίο διέκρινα προσοχή και λίγο δέος στα λόγια τους, είναι ο bull shark. Λένε ότι είναι πολύ επιθετικός, αλλά πάλι, ακούω ιστορίες από ψαροκυνηγούς ντόπιους: ψαρεύω 12 χρόνια, δεν έχω δει ποτέ καρχαρία στο νερό. Και απορείς: ρε μπας και έκανα μαλακία και δεν πήγα στο wedding cake island? Για τον Tiger, θα αναφέρω χαρακτηριστικά τα λόγια του Simon Trippe: «Tiger shark is like a puppy: He comes in, you poke him, he goes out. Then again, comes in, you poke, he goes out, and again, and again, and then he leaves, that’s it”. Προσέξτε το “like a puppy”. Τόσο οικεία. Αυτό δε σημαίνει ότι οι καρχαρίες φυσικά είναι ακίνδυνοι, κάθε άλλο, αλλά είναι ο μικρότερος πιθανός κίνδυνος που αντιμετωπίζει κανείς στη θάλασσα. Απλά θέλουν σεβασμό, ως άγρια πλάσματα και γνώση τι να κάνεις αν τύχει και δεις. Γνωρίζοντας ότι είναι πολύ πιο πιθανό να έχεις ένα θανατηφόρο ατύχημα στο δρόμο, σε κάνει να νιώθεις πολύ πιο άνετα όταν βρίσκεσαι στο νερό. Άσε που είναι και ένα άλλο είδος, προστατευόμενο επίσης Grey Nurse Shark που εδώ πάνε και κάνουνε ελεύθερη κατάδυση μαζί τους, με σχόλια του τύπου “it is so relaxing and inspiring to freedive with grey nurse sharks”. Αυτό, θέλω να το δοκιμάσω, η αλήθεια είναι. Άλλωστε αυτοί οι καρχαρίες συνήθως είναι σε προστατευόμενες περιοχές που απαγορεύεται το ψάρεμα, οπότε δεν αγχώνεσαι και πολύ. Ιδίως αν δεις άλλους δύτες να κολυμπάνε μαζί τους, και τη συμπεριφορά του ψαριού, τις κινήσεις του σώματος τους. Καμία εκδήλωση επιθετικότητας. Anyways…

 

Βουτιά Νο 3:

 

Οργανωμένα πλέον, σε εκδρομή club. Θα πηγαίναμε με βάρκες σε ένα σημείο 250χλμ νότια του Sydney. O καιρός φανταστικός, απόλυτη λαδιά (κάτι λιγότερο από 0.5μ κύμα). Η φύση απίστευτη: ένας κόλπος, που στο άνοιγμα του αποτελείται από ένα σύνολο από μικρές παραλίες, διαχωρισμένες μεταξύ τους. Άμμος παντού, και το δάσος με τα τροπικά πουλιά να φτάνει μέχρι την αμμουδιά. Στα αλήθεια η Αυστραλία είναι ένα πανέμορφο μέρος να δει κανείς. Και πρέπει να τη δει. Πέσαμε σε ένα νησάκι, κοντά στην ακτή. Με απόλυτη «διακριτικότητα»: ένα τσούρμο ψαροκυνηγοί χωρισμένοι σε ομάδες των δύο (ένας δεξιά, άλλος αριστερά, καμία σχέση με «ζευγάρι» όπως πρέπει να είναι, αλλά μη τα θέλω και όλα δικά μου). Η ορατότητα ήταν σχετικά καλή, 11-12m, και βρήκα ένα σημείο που είχε πολύ ζωή. Μικρόψαρα.
Είναι εντελώς παράξενο και πρωτόγνωρο να βουτάς σε ξένη θάλασσα που δε ξέρεις τίποτα. Μα απολύτως τίποτα. Δεν ήξερα ποια είναι τα μικρόψαρα στον ωκεανό, ποια η σχέση των ειδών μεταξύ τους. Τι τρώνε τα ψάρια, τι συμπεριφορά έχουν. Δε στα λέει αυτά κανείς από τους οδηγούς που διάβασα. Και ο τύπος στο ψαράδικο που πήγα, και καθόμουνα και κοίταζα προσεκτικά τα στόματα των ψαριών να δω τα δόντια τους, να καταλάβω λίγο συμπεριφορά (αν είναι κυνηγετικά ψάρια ή όχι) μάλλον μου είπε «Are you ok mate?» παρά με βοήθησε στην αναζήτηση μου. Αλλά ο γενικός κανόνας είναι «η ζωή έλκει τη ζωή» και κάθισα να κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα από τη χώρα μου: διακριτικό καρτέρι.
Διακριτικό… Ναι, όταν φύγανε από πάνω μου όλοι, γιατί μόνο εγώ έμεινα στο ίδιο σημείο, και σταμάτησα να ακούω ντουφεκιές και να βλέπω πλαναρίσματα μπροστά μου, τα ψάρια σχετικά ηρέμησαν. Άλλωστε, κανείς από όλους όσους ήμουν δεν έκανε καρτέρι εδώ, πόσο μάλλον κάτω από τα 13m. Και κανείς σχεδόν δεν ενδιαφέρεται, από όσους ρώτησα, για τις διατροφικές συνήθειες των ψαριών. Δεν έχουν ανάγκη: βλέπουν τόσα πολλά ψάρια. Αλλά πάλι, η θάλασσα είναι ένα πεδίο γνώσης, και η απόλαυση που λαμβάνει κανείς από αυτή, είναι ακριβώς αυτό: η γνώση και οι συσχετισμοί μεταξύ των ειδών. Οι εικόνες. Το μονοπάτι της εξέλιξης που σε κάνει να μαθαίνεις πότε και που να κυνηγήσεις το θήραμα σου. Τόσα πολλά περισσότερα από το «βλέπω θήραμα-πατάω σκανδάλη». Αλλά εδώ, στη νέα θάλασσα που είμαι, θα μου πάρει πολύ χρόνο για όλα αυτά. Δεν έχω κανένα να μου δείξει τίποτα…
Διακριτικότητα λοιπόν: βουτιά αθόρυβη, προσγείωση στα 15m και περιμένω. Πανέμορφος βυθός, πολλά ψάρια στο οπτικό μου πεδίο, τα περισσότερα στη κατηγορία υποψήφιο θήραμα και σε μεγέθη σεβαστά. Αλλά που να  βαρέσεις με το 4λάστιχο όταν έχει από πίσω βράχο? Δε βαράς! Ήρθε και ένα κοπάδι blue gropers, κάτι 12-15άρια ψάρια. Το ένα ήρθε τόσο κοντά που άπλωνα το χέρι να το αγγίξω. Οπισθοχώρηση (διακριτικότητα) και ανάδυση. Μπαμ μπουμ να αντιλαλούν οι ντουφεκιές στην επιφάνεια, να σου άλλος ένας πλανάρισμα εκεί που ήταν τα ψάρια. Σιγά μη μένανε. Δε πειράζει, επιτέλους μόνος (δε πίστευα ότι θα το έλεγα ποτέ αυτό στη θάλασσα), σε 3 καρτέρια, τρία ψάρια στη ψαροβελόνα μου και σταμάτησα. Είχα το φαγητό της εβδομάδας. Άλλωστε, δεν έδινε και καμιά ιδιαίτερη χαρά να χτυπάς θηράματα που απλά δε ξέρουνε τι είσαι στο καρτέρι. Σε αυτό το τόπο, και με καμάκι έπαιρνες ψάρια.
Ανεβαίνω στη βάρκα, ήθελα να κάνω βουτιές σε ένα μεσοπέλαγο ύφαλο, με κεφάλι στα 13-19μ και αποχές στα 35-45 περιμετρικά, αλλά κανείς δεν ήθελε να βουτήξει μαζί μου. Αποζημιώθηκα αλλιώς όμως: Σε κάποιο σημείο, βλέπω κάτι πτερύγια στο νερό, φωνάζω στο βαρκάρη, what’s this? Πάμε κοντά και βλέπουμε ένα πανέμορφο θέαμα: 5-6 φώκιες, «ανάσκελα» στην επιφάνεια του νερού να λιάζονται. Μα η Αυστραλία είναι πραγματικά απίθανο μέρος. Έχει τόσα να δεις.
Στη παρέα είχαμε και δύο ψαροκυνηγούς, πολύ δυνατά ντουφέκια, και ακόρεστη όρεξη για ψάρια. Τα πρότυπα στην Αυστραλία στο ψάρεμα, είναι λίγο διαφορετικά από ότι σε εμάς. Εδώ το όριο είναι συνολικά 20 ψάρια για κάθε ψαροκυνηγό, μιας και έχουν πολλά, οπότε δε σταματάνε στο «κάτι παραπάνω» από το φαγητό της εβδομάδας. Και 20 ψάρια εδώ, μπορεί να σημαίνουν πάνω από 100 κιλά (έως και πολύ παραπάνω). Ας πούμε ότι τη στιγμή που ήταν να ανέβουν στη βάρκα, 2 άτομα δε μπορούσαμε να ανεβάσουμε τα ψάρια τους επάνω, και όταν πήγαινε και τρίτος να βοηθήσει, κινδύνευε να μπατάρει η βάρκα. Να πω την αλήθεια, σοκαρίστηκα. Εντελώς όμως. Δεν ήθελα να βουτήξω άλλο, δεν έβρισκα νόημα να σκοτώσω άλλο ψάρι. Και δε κρύβω ότι στενοχωρήθηκα με το σύνολο των ψαριών. Όμως, εδώ τα πρότυπα είναι διαφορετικά και πρέπει κανείς να προσπαθεί να αντιλαμβάνεται το κάθε γεγονός με δεδομένη τη κουλτούρα των Αυστραλών. Είναι ο τόπος τους, και είναι υπέροχος. Κάτι ξέρουν παραπάνω για το πώς να τον διατηρούν, χρόνια τώρα. Πρέπει να μάθω, βλέποντας μέσα από τη ματιά τους.
Στην επιστροφή καθίσαμε και ψήσαμε ψάρια για φαγητό (στη γλίστρα δίπλα υπάρχει ειδικός  πάγκος για να καθαρίζεις τα ψάρια, όπως και ψησταριά για BBQ). Η εκδρομή ήταν υπέροχη και η παρέα το ίδιο. Η δίψα για αναζήτηση γνώσης ασίγαστη φυσικά. Όμορφα ψάρια τριγυρίζουν στο μυαλό μου, snapper, που θα το βρω, τι τρώει, τι κυνηγάει, μόνο κυνηγάει? Ποιο άλλο είδος θα μου προδώσει τη παρουσία του? Θα ψαρέψω σε μεσοπέλαγο ύφαλο? Θα βρω dive buddy να μπορώ να μοιράζομαι τη χαρά και την ομορφιά της θάλασσας? Να μπορώ να βουτάω χωρίς φόβο και κίνδυνο στη κάθε μου βουτιά? Ίσως, όποιος ψάχνει πάντα κάτι βρίσκει. Η περιπέτεια συνεχίζεται...

Ναι, λοιπόν τι να πάρω μαζί μου? Αμ, ψαροντούφεκο, στολή, μάσκα πέδιλα. Όλα ok. Ρούχα? Ε, ότι προλάβω αύριο μια ώρα πριν πάω στο αεροδρόμιο. Προτιμώ να περάσω τις τελευταίες ώρες μου με τους αγαπημένους μου, παρά να ασχοληθώ με ρούχα. Άλλωστε δε χρειάζεται κανείς πολλά για να επιβιώσει. Δωμάτιο? Γιατί να κλείσω από τώρα? Η ζωή είναι μια μεγάλη περιπέτεια, πάμε στο άγνωστο, θα έχει πιο πολύ πλάκα!! Πλάκα κάνεις? Καθόλου, αλήθεια θα είναι πιο ωραία!!! Και ήταν. Κάθε αρχή και δύσκολη φυσικά, αλλά μετά από 1 μήνα κατάφερα να βρω το δρόμο για τη θάλασσα. Παρέα? Που να τη βρω τη παρέα, σπίτι->πανεπιστήμιο->σπίτι κάθε μέρα, Νoοοοο παρέα… Και τί? Βουτιά μόνος, εκεί που έχει όλους τους καρχαρίες του σύμπαντος, και όλα τα δηλητηριώδη πλάσματα που σε τρώνε on sight!?!?! Ναι. Δε γίνεται αλλιώς. Αλλά με τους καρχαρίες και τα πλάσματα? Ε δεν είναι ακριβώς έτσι. Για την ακρίβεια καθόλου έτσι όπως είδα.

 

Και που θα είναι η πρώτη βουτιά? Έλα μου ντε, σάμπως ξέρω και κανά τόπο… Ποια είναι η πιο διάσημη παραλία? Bondi beach. Ε, πάμε εκεί, έχει πανέμορφο τοπίο στα δεξιά, βράχια απίστευτα. Καρχαρίες? Σσσσσσσσσσσσσστ. Τι είναι αυτό? Δε μας αφορά! Εμείς πάμε να κάνουμε το ψάρεμα που ξέρουμε (χο-χο-χο-χο-χο, λέμε τώρα…). Anyways, Έχει πολύ γέλιο να κουβαλάς στο τρένο ένα ψαροντούφεκο 5 κιλών 1.80 συνολικό μήκος. Λαμβάνεις όλες τις «περίεργες» ματιές. Που να δεις, όταν κουβαλάς και ψάρι!!! Παίρνεις εκείνο το αθώο ύφος, κοιτάς το ταβάνι, και προσπαθείς να αγνοείς την ουρά που περισσεύει έξω από τη τσάντα. Αμ, την περίπτωση που έχεις ζωντανό αστακό στο σάκο σου, και κάθε λίγο και λιγάκι «ο σάκος σπαρταράει», ε δε μπορείς να φανταστείς. Απλά αν κάποιος κοιτάζει επίμονα, τον κοιτάζεις και εσύ και με απόλυτα φυσικό ύφος συμπληρώνεις «well, it can’t be a dead body, in such a small bag, so noooo worries mate!», χαμογελάς και αλλάζεις κάθισμα (για προληπτικούς και μόνο λόγους). Μπορείς επίσης να κάνεις το κόλπο «σταυροπόδι», ξέρεις αλλάζεις μεριά στα πόδια σου, προσποιούμενος ότι εσύ κούνησες τη τσάντα. Δε πιάνει, αλλά δίνει μερικά δευτερόλεπτα απολαυστικής αμηχανίας πριν αρχίσουν οι ερωτήσεις από τους γύρω σου.

 

Βουτιά Νο1:
Λοιπόν, εδώ, αν είσαι μεσόγειος, πολύ τον φοβάσαι το καρχαρία στην αρχή. Αλλά πολύ λέμε. Και όλα τα δηλητηριώδη πλάσματα, που δεν είσαι ΚΑΘΟΛΟΥ συνηθισμένος να συναναστρέφεσαι. Αλλά είναι η ανάγκη για τη θάλασσα, αν είσαι γεννημένος θαλασσινός, που σε κάνει να τα παραβλέψεις όλα αυτά. Και στο τέλος, έχεις τα θάρρη σου στο υγρό στοιχείο: εκεί είναι το φυσικό σου περιβάλλον. Η θάλασσα, ακόμα και αν δε ξέρεις, θα σε φροντίσει. Το ξέρεις, είσαι ένα μαζί της.

 

Στα βράχια επάνω λοιπόν, φανταστικός καιρός (δηλαδή μόνο ένα μέτρο κύμα), να αγναντεύω το βυθό από κάτω. Και τώρα? Πως βουτάς εκεί… Και αν είναι το στόμα από κάτω και περιμένει? Μαύρες σκέψεις. Ευτυχώς υπάρχουν πάντα και οι ντόπιοι άνθρωποι. Και δεν είναι ανάγκη να ρωτήσεις αρκεί να τους δεις, πως κολυμπάνε, πως συμπεριφέρονται στο νερό, με τι άνεση κινούνται. Η γλώσσα του σώματος, σε ηρεμεί, και είναι παν-πλανητική για όλα τα είδη (το παγκόσμια δεν είναι δόκιμος όρος: ο πλανήτης Γη, σαφώς και δεν είναι όλος ο κόσμος, μα τι εγωιστές που είμαστε εμείς οι Γήινοι…).

 

Τα πρώτα 20sec, μέχρι να βάλω τα πέδιλα και τη μάσκα (αφού βρέθηκα στο νερό) ήταν . . . ήταν «κάπως» (για να μη χρησιμοποιήσω την εντελώς αδόκιμη φράση: ΧΕΣΙΜΟ ΛΕΜΕ!!!) Δεν ήξερα τι θα συναντήσω, και ας ήταν τα χρώματα, η οσμή, και η γεύση του νερού τόσο οικεία. Φοράω επιτέλους τη μάσκα, και γυρίζω μπρούμυτα. Ούφ, άλλος κόσμος. Τι ανακούφιση να γεύομαι θαλασσόνερο μετά από ένα μήνα. Σα παιδί, σε ζαχαροπλαστείο. Πλατύ χαμόγελο!!! Ψάρια παντού και απίστευτα πολλά. Αλλά μιλάμε για ΠΑΡΑ πολλά!!. Βέβαια τα πολλά, δεν είναι ψάρια που μπορείς ή αξίζει να χτυπήσεις. Άλλωστε, δε μπορούσα να αναγνωρίσω και κάποιο από τα «συνήθη» αλιεύματα του οδηγού του τμήματος αλιείας που είχα. Αλλά η εικόνα είναι σίγουρα εντυπωσιακή. Μου πήρε περίπου 1 λεπτό, να παρατηρώ το βυθό για να ηρεμήσω. Η μαυλιστική μαγεία του, δε γίνεται να σε αφήσει αδιάφορο. Από τις κινήσεις των ψαριών, τις «δονήσεις» που μου έδινε η θάλασσα, καταλάβαινα πόσο ασφαλής ήμουν, και ένιωθα πολύ οικεία, ακόμα και σε ένα εντελώς αλλιώτικο περιβάλλον. Άλλα ψάρια (αμ, οι γύλοι είναι σχεδόν ίδιοι, αλλά διαφέρουν στο μέγεθος: εδώ ξεκινάνε από μισό κιλό και πάνω), άλλα φύκια, δεν υπήρχε Ποσειδωνία. Άλλοι αχινοί (double size), όλα διαφορετικά. Κάτι περίεργα φύκια σα κίτρινες τσουκνίδες μεγάλα και παχιά. Το θαύμα μπροστά μου: σε κοντινή παρατήρηση, ανακάλυψα ένα ψάρι, στο ίδιο χρώμα (και αντίστοιχο σχήμα!) με τα αυτά τα περίεργα φύκια, να κολυμπάει όπως ακριβώς το ρεύμα τα παρέσερνε  για τη τέλεια παραλλαγή! Ορατότητα? Ε, 5-6 μέτρα. Πως είναι στην Ελλάδα? Καμία σχέση . Ορκίζομαι: ποτέ ξανά δε θα παραπονεθώ για τις θολούρες του Κορινθιακού. . .

 

Θετικές σκέψεις, πρέπει να κάνουμε θετικές σκέψεις. Σκεφτόμουνα το φιλαράκι μου από Ελλάδα, που μου έλεγε πάντα για τη θολούρα «καλύτερα ρε φίλε, θα έρχονται τα ψάρια πιο κοντά πιο εύκολα», να παίρνω κουράγιο.  Και λες: θα κάνω ένα καρτέρι αθόρυβο, να δω τι θα έρθει. Αμ δε. Πως διάολο να γίνει αθόρυβο το ρημάδι όταν πρέπει να διώξεις τα 6-8 ψάρια που κάθονται πάνω στην όποια/τυχαία πέτρα θα διαλέξεις για να καθίσεις? Στα αρνητικά (τρόπος του λέγειν, μια χαρά ζεστό με κράταγε) η 8άρα χειμερινή στολή (είναι χειμώνας αυτή τη περίοδο στο Sydney, θερμοκρασίες 14C – 16C, ανάλογα τη περιοχή και τα ρεύματα) με 6 κιλά στη ζώνη. Απλά δε γινότανε τόσο ρηχά (2-5m) καρτέρι. Snorkelin με το όπλο στο χέρι έκανα, σίγουρα δε ψάρευα. Η ελάχιστη διαύγεια (8m ορατότητα max στο συγκεκριμένο σημείο), σε σχέση με όσα έχουμε συνηθίσει, το πρωτόγνωρο του ωκεανού, αυτού του υπέροχου που βλέπεις τη καμπυλότητα της Γης στον ορίζοντα, με κράτησαν απελπιστικά ρηχά (5-6m). Και εκεί που κολυμπάω κανά 5λεπτο, να σου το 7κιλο λεωφορειοειδές από κάτω. Ωχ, τι ήταν αυτό? Λίγο σοκαριστικό και αυτό το ξαφνικό, μιας και τέτοια μεγέθη συνήθως τα έβλεπα στις βαθιές αποχές, μετά από καρτέρι (ήμουνα ψυχολογικά προετοιμασμένος ρε παιδί μου, πως το λένε!). Σίγουρα όχι σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα από την έναρξη της βουτιάς στη θάλασσα. Εκπνοή για πολύ ρηχό «αθόρυβο» καρτέρι (ξέρεις, «φύγε εσύ από αυτή τη πέτρα», εσύ «πιο πέρα», εσύ «μη σε ξαναδώ εδώ» εσύ «τζούς») και βρίσκω ο καψερός λίγο χώρο να κάτσω, έτσι «αθόρυβα» που κατέβηκα… Το 7κιλο λεοφωρειοδές πολλαπλασιάστηκε σε πλήθος και ήρθανε 3-4 να με δούνε. Blue groper, προστατευόμενο εδώ, δεν αγγίζουμε. Κάτι μεταξύ σκάρου και ροφού, με συμπεριφορά σκάρου ξεκάθαρα. Τα ψάρια στο υποτυπώδες καρτέρι, ερχόντουσαν πιο κοντά από τη μύτη του όπλου, σε σημείο ενοχλητικό. Ξέρεις «ρε φίλε, ντουφέκι κρατάω, δε βλέπεις? Που πας?». Μη τα ισοπεδώνουμε και όλα δηλαδή.

 

Και τελικά τα ψάρια είναι τόσο εύκολα εκεί? Καλή ερώτηση. Λοιπόν, όχι. Κοντά στη πόλη, τα ψάρια που επιτρέπεται να χτυπήσεις (δεν αναφέρομαι σε πελαγικά είδη) με το που σε βλέπουν να κολυμπάς εξαφανίζονται. Σα κυνηγημένος σαργός σε κυκλαδίτικο νησί (τρυπώνουνε άμεσα, και φακός δε παίζει). Στο καρτέρι δεν έρχονται πάντα. Εξαρτάται το είδος και τη συμπεριφορά του. Στο συρτό πάντως, δε παίρνουνε χαμπάρι. Σα να βλέπουν εξωγήινο και να θαμπώθηκαν από την ομορφιά του.  

 

Βουτιά Νο2:
Μετά τη πρώτη εμπειρία, που ουσιαστικά ήταν αναγνωριστική (φυσικά και βγήκα άψαρος) ήρθε η ώρα για το δεύτερο τόλμημα. Ο καιρός φάνταζε ιδεώδης για εκείνη τη μέρα, μόνο μισό μέτρο κύμα!!! Διαλέγω Coogee beach (παρεμπιπτόντως: τα ονόματα των περιοχών στο Sydney, σου φτιάχνουν τη διάθεση), έχει εκεί ένα νησάκι (wedding cake) και στο χάρτη φαινότανε αρκετά κοντά. Η δε πίσω πλευρά του γκρεμίζεται γρήγορα στα 25 μέτρα, και εγώ διατηρώ πάντα την ελπίδα να κάνω ένα Greek-like ψαροκυνήγι. Λέμε τώρα. Διακαής πόθοι… Παρατηρώντας το μέρος θα έπεφτα στη θάλασσα από το  νότιο άκρο της παραλίας. Ok αυτό, αλλά το κύμα εκεί έσκαγε και ήταν λίγο θέμα, ας ήταν μόνο μισό μέτρο. «Τι να κάνουμε, εμείς θα πάμε», σκέφτηκα και  έπεσα στο νερό (ο πληθυντικός για να παίρνω θάρρος). Πλάκα είχε, σα το luna park ένα πράγμα, έρχεται το κύμα, πάάάάνω, φεύγει το κύμα, «κάάάάτωωω». Που να δεις στο ρηχό (μέχρι 5μ) καρτέρι: προσπαθείς να γαντζωθείς από τα βράχια, αλλά όταν έρχεται το κύμα, σε πάει 2-3 μέτρα πίσω, μετά άλλα 2-3 μπροστά. ΑΠΟΛΥΤΗ διακριτικότητα λέμε! Τουλάχιστον κάνουν το ίδιο και τα ψάρια, και νιώθεις κάπως καλύτερα. Κολυμπώντας προς το νησί, ήρθε η ώρα της αλήθειας. Αφού έχω απομακρυνθεί κάνα 15λεπτο από την ακτή, σε κάποιο σημείο ο βυθός άγγιζε αισίως τα 10m με ένα σκαλοπάτι και αμέσως από κάτω πήγαινε 13+!!! Ουφ, αρχίζω και νιώθω λίγο στο στοιχείο μου, λέω να κάνω ένα καρτέρι στο «σπάσιμο» των 10m. Βουτιά αθόρυβη (6 κιλά και 2 κοτρώνες στη ζώνη), προσποιούμε το θήραμα, έχω σβήσει από τα «μεσόνερα» (λέγε με 5 μέτρα) και προσγειώνομαι πραγματικά αθόρυβα στο χείλος. Κοιτάζω αριστερά, τίποτα, κάνω να γυρίσω δεξιά: ώπ! Αυτό το τιγρέ που είναι σα διάολος, με πτερύγια καρχαρία, σε μέγεθος καμιά 10αριά κιλά, έχει έρθει πιο κοντά από τη μύτη της βέργας μου, και κολυμπάει να με τσεκάρει. Τραβάω το όπλο πιο πίσω μη το ακουμπήσω, σκιάχτηκα ρε παιδί μου, ας είχα δει δύτες να κολυμπάνε δίπλα του σε video στο web, δεν ήξερα τι είναι (αργότερα έμαθα ότι είναι ο Port Jackson καρχαρίας, ακίνδυνος. Οι Αυστραλοί παίζουν μαζί του). Στρίβω το κεφάλι λίγο πιο δεξιά, να σου ένας blue groper καμιά 15αριά κιλά. Λίγο πιο δεξιά άλλο ένα καρχαριοειδές στα όρια της ορατότητας καμιά 15αριά κιλά. Ναι, εμ, δε νιώθω και τόσο άνετα, πάμε πάνω. Ανάσες και περισυλλογή, πάντα κοιτώντας κάτω και δεξιά αριστερά μην έρχεται τίποτα…: Θέλω να φτάσω στο νησάκι, απέχω μόνο 6-7 λεπτά κολύμπι. Αλλά αν κολυμπήσω, σταματάω να βλέπω το βυθό. Φοβάμαι. Πολύ, μη λέω ψέματα. Τίποτα το «επικό» του στυλ «εγώ ξέρω να ψαρεύω, βουτάω σούπερ» και όλα τα σχετικά. ΦΟ-ΒΑ-ΜΑΙ! Δε ξέρω τη θάλασσα εδώ, δε ξέρω τα φύκια, δε ξέρω αν είναι δηλητηριώδη και αυτά, δε ξέρω τίποτα. Δε ξέρω τι σκατά μπορεί να θέλει να με φάει, όλα είναι διαφορετικά. Πανέμορφα αλλά διαφορετικά. Οκ, θα το παλέψω, θα πάω ρε παιδί μου. Ξεκινάω, θολούρα από κάτω, η σκέψη στο κολλητό: ρε είναι καλύτερα, έρχονται τα ψάρια πιο κοντά. Μαύρη σκέψη για την ώρα… Ας κάνω μια μεσόνερη να δω πως είναι, βουτάω, φτάνω 11m, τότε αρχίζω να βλέπω οριακά το βυθό. Υπολογίζω ότι είναι γύρω στα 17-18m από κάτω μου. Ανάδυση, πάλι σκέψεις: αν στα 10m αρχίζω να βλέπω καρχαριοειδή 10- 15 κιλών και τριπλάσια σε μέγεθος ψάρια, τι στο διάολο θα έχει στα 20m? Μπα, δεν…, χρειάζομαι πληροφορίες. Δεν… Δοκίμασα άλλες 3-4 φορές να υπερνικήσω τις φοβίες μου, αλλά εκείνη τη μέρα δεν τα κατάφερα. Δε μπόρεσα  παρόλο που είχα δει ένα κολυμβητή να κολυμπάει από τη παραλία μέχρι το νησί, χωρίς κανένα εξοπλισμό, εντελώς χαλαρά και άφοβα. Όχι οι Αυστραλοί δεν είναι καθόλου τρελοί, είναι απλά απόλυτα εξοικειωμένοι με την άγρια φύση, και μακριά από κάθε υστερία διέπει μερικούς από εμάς τους μεσόγειους. Πραγματικά ανακαλύπτω τη θάλασσα από την αρχή: θυμήθηκα όταν ήμουν έφηβος και ήθελα να φτάσω απέναντι στα νησάκια της Σαρωνίδας και φοβόμουνα μη δω κανά καρχαρία. Τότε οι φοβίες ίσως ήταν αβάσιμες, τώρα όμως?  Έξωωω!

 

Κοντά στην ακτή, λίγο πριν βγω, βλέπω ένα ψάρι που έχει πολύ πλάκα το ύφος του. Red Morwong λέγεται. Θυμίζει τους εξωγήινους στο District 9. Εξαφάνιση ο ψάρης on sight και αναγκάζομαι να κάνω ψαχτήρι (με 1.80 όπλο στο χέρι, ας είναι…). Αφού κοιτάζω διάφορα δεξιά αριστερά (πουθενά το #@$^morwong) σηκώνω το κεφάλι και βλέπω κάτι σαν διαφορετικού είδους Alien να με πλησιάζει. Μπα λέω? Τώρα, πάλι μη πω ψέματα, μια σουπιά ήταν, αλλά ήταν 4 κιλά και σκιάχτηκα, ήμουνα που ήμουνα αγριεμένος... Ιδίως όταν μετά την ανάδυση, που όλα τα φυσιολογικά ψάρια του κόσμου (δεν είπα πλανήτη Γη ε?) θα έφευγαν από κοντά μου, αυτό  συνέχιζε να πλησιάζει. Και τώρα τι κάνουνε? Ε τη σκούντηξα με τη βέργα του όπλου, αναγνωριστικά, όπως κάνουν με τους καρχαρίες, για να τη διώξω. Ρε ΣΚΙΑΧΤΗΚΑ σου λέω!! Επειδή δε πτοήθηκε ιδιαίτερα, και επειδή μάλλον ήρθε να μου τη πέσει, και επειδή οι σουπιές γιαχνί είναι ιδιαίτερα νόστιμες στην Ελλάδα μας, είπα να της ρίξω. Νόστιμη πράγματι ήταν…

Made of stars. So bright, so strong. We are all made of stars, capable for the unattainable, strong enough for the impossible. So they told you that “you cannot dive at night, it’s dangerous” and they believed that they could keep you away from the beauty… If they only knew, nothing and no one will stop our thirst for life, beauty, love…

 

Hey, have you ever seen the sky at night from a location without artificial light? You can spot so many stars, even a formation like a “bright cloud” stretching throughout the sky, our Galaxy. The one you have heard being referred as “Milky Way”. Lets combine the picture: you, made of stars, the Galaxy full of stars, you wanting to dive into the Galaxy that gave birth to you. That’s about how a nocturnal dive is. Every movement in the water reveals a small star formation, you don’t believe me, do you? Listen: in the sea there are many microorganisms that have the ability to shine (bioluminescence). Result: even the slightest movement of the water causes a cloud of microscopic stars. You see in the palm of your hand a small scale of the same image as the vast universe. Amazing, isn’t ?
So, nocturnal Freediving for recreation. With two ways: either snorkeling by night, either on the rope. We suggest the rope in the beginning to get familiar, later on snorkeling can follow. On the contrary to what everyone might believe: in the nighttime, yes, we can see in the water thanks to the light from the starlit sky. Magical, simply magical… The intense light causes reflections in the water, which makes us go “blind” just like driving in the fog and lighting the large scale of lights of the car. We don’t want light during the night, we dive to be one with the universe in this liquid space.

 

Night Diving on the rope
What we need: 2 large sialum per diver, a flashlight of small dimensions per diver. Ideally we choose different colours of sialum for every diver so we can know who is located beneath the surface. Something pretty important when we have both the diver and safety diver floating next to each other on the surface. One large sialum at the end of the rope and many small ones (the smallest of sizes) to be positioned along the rope beside which we will be diving. We place the small ones about 3 meters apart, just enough distance in other words so as to see the first two avoiding intense light. The light bothers us during the night! I know, it still sounds strange, listen: surely when you want to relax completely for your dives during the day, you close your eyes. Have you ever wondered why? The answer has to do with energy: smaller tension optical stimulant. But, however we close our eyes, some light manages to pass through. That ruins relaxation. During the night, you won’t have that problem: even with the eyes open, the lighting energy that triggers your retina is very small, you are more relaxed!!! Even more relaxed than having your eyes closed during the day, isn’t amazing?
How we do it: the rope is set at the desired depth (choose a spot with a reasonably shallow sea floor for starters, later on its super to go to open water with a boat and in the middle of nowhere!!!), two safety divers at least. All divers position the two sialum they have, the 1st on the strap behind the mask (we place it about the same way as the snorkel, in the centre of the back side of the head), the second on the waist, on the rubber belt (we also place it in the belt, experience has shown that it stays still). The diver has with him the flashlight. He has it switched off (as we said, we don’t ruin the magic) throughout the descent and depth time. At least that is best. Even in deep water we can steel see without a flashlight. In the famous well of Vouliagmeni, one night I could see the bottom (-29m) without the need of a flashlight. The sure thing is we open the flashlight as soon as the emersion begins. Actually, when we turn it on, we point it upwards so as to signal the safety divers that our emersion has begun. At night, the light can be seen even in very deep waters (40+ m) especially when aiming towards the surface. Based on the depth in which we have dived, the safety divers decide when to dive so as to meet at such a depth as the one we mentioned on the previous article. The safety diver now lights the surfacing diver, not directly to the face, bothering him, but somewhere he considers satisfactory to know if everything is OK (everything will be fine, we simply are more careful at night. At the surface, the 1st safety diver comes to the side (not in front!) to light the diver that has just surfaced from the side while the second diver stands in front of him checking for possible signs of hypoxia. The thought behind this is that a) we don’t “blind” the diver so he can give the OK sign as usual, b)we shed light on him to notice all his characteristics and be able to notice if something has gone wrong (samba, blackout, etc.). Usually, because during the night everything seems a bit different, most divers are pretty careful. So just relax and enjoy your dives! Except for the detail concerning the flashlight the rest takes place as if it was a dive during the day. What is pretty important is the positioning of the small sialum on the centre rope, combined with the presence of a lanyard. If you don’t have a way to place the sialum on the rope without them being torn off by the lanyard, you can avoid the use of a lanyard. Place 5 or 10 meters of rope less , furthermore, in the night time we dive seeking the magical experience of liquid space and not performance.

 

Snorkelling at night
At least two people as well. I would suggest you take your “loved” one and head on. Its unbelievably beautiful. Wonder over different locations, close to the shore. The reason is simple, the buoy is not visible during the night and you never know who can pass over it… (if they choose to ignore our buoys during the day, you can imagine about the night). You also need 2 sialumper person, placed as I said: on the head and belt. You also need a flashlight at hand, mostly to signal for the emersion but: it ruins the magic when you turn it on. Safety is done as during the day. It is important to light our flashlight during our emersion pointing it towards the surface, so the safety diver can see us. With a bit acquaintance, you will be able to execute deep dives, but I don’t find the meaning in dives over 20m. As we said: we dive during the night for the magic of the sea and water, not for the performance. Tip: dive close to steep rocks and next to the anaglyph of the sea floor. You will notice a microscopic city of lighting microorganisms. A microscopic factory that gives birth and death to stars, in a microscopic chronic scale. Try out a nocturnal dive and you will remember my words, I know it sounds like a paradox. Just like saying we are made of stars, but that is also true: stars are factories producing chemical elements, beginning from H2 and continuing to He and evolving to the total of the elements. Impossible is nothing!        
n-joy!


Note:
For those that will dive in Greece: It would be best to first inform the closest port police station about the where and how you are going to dive. The port police officers are not used to this activity, especially from freedivers and the last thing you want is to get into any kind of trouble over nothing.

Safety in Competitive Freediving Training
In competitive Freediving we have three main categories: CW (constant weights with fins), CNF (constant weights without fins) and FIM (free immersion). Each one of these three categories has slightly different gear; this however doesn’t mean that we cannot carry a mask and fins (or monofin) even if they are not included in the standard equipment of the category of our training. A diver with a noseclip, without a mask and fins (training for FIM or CNF) simply cannot execute safety for any diver that will dive no matter what the category. Also, a diver attempting a maximum performance effort is not as safe without a lanyard. Training at sea can be done in many ways, we will concentrate mostly on the safety of a deep dive (an attempt for a personal best performance). As for the rest of the safety equipment, we will detect two cases always having as a standard the possibility of something going terribly wrong. According to the diving depth of the athlete we choose to use counterbalance and a depth gauge (sonar) or not.

Things on the rope are very different from spearfishing. The course is predefined as far as direction of movement (a straight line), since the diver always wears a (or at least should wear) a lanyard while diving. What we don’t know is the depth on this straight line, in which the diver is at every time period (except the case we are using a sonar) since in most dives there is usually no visual contact for their largest part.

Equipment for dives smaller than 40 meters. We need at least two safety divers in the water. Simple rope with a buoy and safety is done up to 20-25 meters. That means that for recreation three friends can go to the water with a buoy and by rotation execute safety on every dive. For dives deeper than 40 meters we need more safety measures. Three safety divers in the water (it can also be done with 2 but it’s not the best thing possible), and one person on the boat. Safety divers should be able to dive at 30-35 meters and wait. The buoy by itself is not enough anymore. We need a boat with counterbalance and a depth gauge (sounder/fishfinder). The  counterbalance is a safety system with which a diver can be pulled to the surface from any depth since he/she is wearing a lanyard on their hand. The depth gauge helps us know where the diver is at any point during the dive, determining the time of the 1st safety diver’s descent. So why the difference in equipment and number of people according to the depth? The answer is found in the fact that in dives less than 40 meters, it’s very unlikely a diver will have a shallow water blackout under 30 meters and the safety diver won’t be able to bring him to the surface. There is one more reason. In the procedure of safety in general, the 1st safety diver begins his descent at some point to meet the athlete at a desired depth. Now, the departure time of the safety diver is very important because it finally determines when he will meet with the athlete. If he leaves too early, he will wait too long at the “meeting point” spending much of his apnea (something not good at all!!). Because of that he won’t be in the best condition to execute safety. Furthermore he will also be vulnerable for a dangerous incident if he prolongs his dive excessively. If his departure is late, he will not meet the athlete at the meeting point something that leads to the increase of possibilities for something to go wrong since the athlete will be ascending for some time without someone close to him. The time of departure is found after taking into consideration the knowledge of the overall time of the dive or/and the position of the diver according to the images by the sonar. However, just like in any procedure here also there is fault in this estimation. The fault in the estimation of time is due to many reasons, but mostly because the rhythm and hydrodynamics differ according to the position of the athletes body (even because of concentration), altering the speed of the descent / ascend. This therefore, affects the overall time of the dive and actually, the deeper the dive, the larger the fault since it adds up. In one case, as I was executing safety, the time of the dive changed to +40 seconds compared with the initial time the diver had given. That, believe me, was not very pleasant…

Safety Technique: The technique is the same for any depth. Small differences are noticed when there is a sonar on board. What we must achieve: the 1st safety diver must be at the desired meeting point at the same time or even some second earlier than the ascending athlete. The desired depth may be different from ideal if the athlete requests it (some divers want the safety diver to be at an exact depth so as to know when to stop fin movements, while others usually seek the presence of the safety diver in deeper than usual waters mostly for psychological reasons).

Before a diver begins we must always know: a) The depth he is going to dive. This is an important factor for determining the meeting point depth. The depth must be also shown by the ending of the diving rope, something that helps the diver’s effort and avoids depth miscalculations. This may not be necessary for shallow dives(where the diver is usually comfortable as far as achieving them) but in deep and difficult dives its mandatory. b) Roughly the duration of the dive. This will determine in some margins, when the 1st safety diver will begin his dive towards the meeting point. If there is a boat and sonar, we will know the exact position of the diver at any time. Also, the time given will help in understanding if the dive is turning out as planned or (in case of a large deviation)if something has gone wrong, something that will trigger the preparation of the safety team even more. A technique usually used by many safety divers is initiating their dive as soon as they feel a tug on the rope by the athlete (the point when the athlete begins his ascend). So, since they roughly have the same distance to cover, they will meet at the middle. This technique however has shown some faults: because the athlete and safety diver don’t necessarily have the same descending/ascending speed, they may never meet at the middle of the course. If for example the athlete is diving in the CNF category, then they surely don’t have the same speed! This is the reason we should not base our dive on this technique. Especially in larger depths where the deviations of the two speeds is larger, we are leaded to a greater fault.

In general, we try to meet the diver during his ascend : a) at the middle of his maximum depth when the dive is up to 40 meters, b)in the 30meters zone when the dive is deeper than 40meters. The reasons for this are: 1) Most incidents of shallow water blackout occur in much shallower waters than 20 meters (something that should not be ruled out), something that means that by diving to 30-35 meters we have almost eliminated the statistic fault according to which we can have a blackout under 20 meters. 2) Under 30-35 meters the mind and senses don’t work the same, so small changes on our body or mood may have a great impact on the progress of the dive without us even realising it. In other words, things start to get dangerous for the safety diver as well if he dives deeper. There is nothing worse for a safety team than trying to face two blackout incidents  (athlete and safety diver) at the same time, instead of one. So, according to the minimum risk principle that we mentioned, its better if the safety divers don’t pass the depth they feel comfortable at.

Initiation of the dive: The 1st safety diver leaves the surface so as to meet the athlete at the meeting point. The time of his descent depends on the diver himself. He is the one who knows how much time is needed to get to the desired depth. If there is a sonar onboard, the diver can ask the person on it to inform him of the athletes position so he can begin his dive towards him. Just before losing visual contact with safety #1, #2 begins his dive. #2 follows him to the point where he barely has visual contact. If #2 also disappears, then #3 also dives focusing on maintaining visual contact only with #2.

If there is no sonar, the three divers may organize the time of each person’s descent among them. By doing so a “ladder” of three safety divers is created with a distance of 10 meters between them, able to act at any point, from 35 meters all the way to the surface. However, the use of a sonar is advised for deep dives.

Gaining Visual Contact
The #1 safety gives an OK sign to the #2 safety. The #2 safety informs with the same sign the #3 safety or the surface. In the case of a shallow dive, the #2 diver will not need to dive and will be constantly located on the surface. #1 waits until the diver is next to him, then he begins to ascend with him always in distance where he can touch him by simply putting his hand out. This is VERY important, never forget it! Safety is always just a bit deeper than the athlete (his face is neck/chest level) so if something goes wrong, the movement will be continuous, bringing the athlete to the surface. At all points during the dive, from the meeting point to the surface, he constantly informs the rest of the safety teams members of the athletes conditions by hand signs. At this point it’s probably difficult to explain how these signs are done by us, but they can easily by invented : one signal for the OK (this one is international to all divers I think), one for “he is not looking very comfortable, he may not reach the surface”, one for “we have a blackout” and one for “bring up the counter weight”. If the third signal is given, it means the athlete is deeper than the safety and that in turn means that the counter weight must be released.

#2 waits all of this time at his station, until #1 and the athlete are next to him. From this point and on, if something goes wrong, #2 takes action since he has larger apnea reserves.

What do I look for on the diver in the surfacing phase
The symptoms of shallow water blackout (as well as how to react to such incidents) you have learned at some training course. Unfortunately I cannot transfer by writing. I will try however to you those things that say that the athlete “is not very well” as he surfaces. The general rule is that the diver is calm and relaxed, I will not see something different than his routine dives, so there is a small possibility of an incident occurring. I check the eyes (face expression in case they are closed), if they are tense (yes, it shows!), a bit more serious than usual (which means he is tense), if there is a slight blackness under the eyes . I watch for the diaphragm to see if he has intense spasm. This will give me a picture of how comfortable he is. I watch for the fin movement technique, to see if its rhythm is normal / calm or something has changed. Changes usually mean that something is not going as planned. When do I intervene: in training, at any point which I think my friend is really stressed. Even if I ruin the practice, avoiding a blackout comes first, something that also teaches the one executing the rescue and surely not the one who showed it. Help can be simple, (a simple push under the armpit while surfacing) or a normal rescue as taught in Freediving schools.

In the next issue: Freediving at night

I remind you that: there is no absolute safety. The things I will describe minimize the chances of a fatal incident occurring. They do not extirpate them.

Spearfishing with a team of 2 members
It’s not the best you can do. For deep spearfishing 3 people are recommended but it can also be done with 2. We fish with 2 people only when: (I) the depth in which fishing is done allows the person responsible for safety to be comfortable in all his dives, (II) eye contact is not lost during the diver’s emersion. That last part is one of the most important safety rules! That means that for deeper waters we simply never go fishing if less than 3!

Our main goal is that the person executing safety must always, at any point, know the position of the diver. This can be achieved with two ways.
•    If the sea floor is just a few meters deeper than the point of eye contact. For example: Let’s say that visibility is 25m but the sea floor is located at 28-29m. In that case you might “know” where your partner is by noticing signs on the shallowest part of the sea floor. In other words, you are directly above him and you can see even in shallower water. It is very important to keep this verticality!! This is because in deep waters small deviations may lead to large distances between 2 people. They may even be some color combination on the sea floor, anything as long as you can locate the position. You can also use signs on land but my experience has shown that this manner is very difficult so as to know exactly where you are. It’s better and safer to use the sea floor. How do we keep the correct position according to the sea floor? Just before losing eye contact you set your signs. You notice some sign on the sea floor that you may recognize, merely even, some sort of geometrical shape, surely a difference in color. Keep the image! Try to vision the same thing over and over again. By that I mean the eye point from the position you are in. For example: see an object near you, now that I am speaking to you. Get up and change seat. Notice how the image you knew changes. It’s the same as taking a picture of the same object from different angles. Remember the image of the sea floor just before losing eye sight with the diver. If you keep this image you will maintain verticality above him. The person who is diving: must always have in mind all the above and the effort you are putting into knowing where he is. By doing so underwater courses that lead to loss of eye sight during emersion are avoided. We already said: If the fish is so far away then he can surface (with some retreat) without scaring the potential victim. It will be there in the next dive. And if it isn’t, who cares. In the depths you choose to dive know, you will find another one a bit further down.

•    If the sea floor is pretty further down from the point of visibility and eye contact. I don’t like what I am going to describe to you (with 2 people) because it doesn’t give the best of chances for security. It’s mostly based on the experience of the divers, something that cannot be put into the margins of any rule and the especially favorable weather conditions. If the sea floor is located in much deeper waters then… you have to be 3 people. Keep in mind what you are about to read just in case you happen to find yourself over deeper waters unexpectedly. Leave and return with one more member. Do not attempt it systematically because chances are you will lose “knowledge” of the diver’s position. In case of two people you will have to dive behind your partner before losing eye sight. A common mistake is choosing to dive a few meters before losing eye sight of the diver who is moving over the sea floor (1 second before). This is wrong because most of the times we usually lose total contact with him. The right thing to do is dive 4-5 seconds before losing eyesight (this is much more than “just before”). These five seconds will allow you to maintain eye contact, without spending a large part of your apnea. Follow him by barely keeping eye contact. It would be best (so as not to frighten the fish) to be in a horizontal position behind your partner. And that is because it has been noticed that fish realize their dominance area based on verticality. It would not be best idea to be attempting an aspetto with your friend being vertically over the fish. If you feel that comfort starts to minimize head for the surface and slowly bring your position vertically over your friend. When you emerge take good breaths and set signs! Either on land or even better on the sea floor as I told you. Your friend will surface close to your position since from the time you left him he could not have attempted a larger course (you had already followed him, remember?). After breathing your attention is mostly on the sea floor, constantly checking around you to see where your partner will surface. You must not only look in the water nut also on over the surface around you, since you may lose him (if he / you have been drifted by the current) and locate him as he surfaces. This last occasion (losing him completely during emersion) means that something went wrong from both of you. It also means that you are now making attempts in depths needing 3 people (so as to remain in mid water, not losing the exact position of the diver). This also might mean that the weather conditions (current, high waves) are dangerous for such attempts with 2 people. High waves are the worst thing possible when trying to locate your partner on the surface. If he has blacked out I doubt it if you will manage to find him before it’s too late (before he takes in water…). Usually high waves mean current and that means even more difficulty in maintaining verticality by you and your partner’s emersion! Pack your things, leave and return another day with a 3d member and good weather conditions.

•    As soon as you hear the sound of a shot

o    If you are already at the surface head towards him! Now you have to help your partner. You have two choices: (I) You relieve him of the gun he is holding. This is to relax him and make his emersion easier. Caution: not in any case should you have your mind on the fish!! Your main objective is to keep your eyes on your partner and to stay right next to him while he takes his first breaths. As you are surfacing try to control the fish, keeping his safety constantly on your mind (ok, if you can pull the fish up at the same time, do it). On the surface you must be next him, wait for the OK sign and then you can concentrate on the fish! (II) You catch your friend by the armpit and by extending your arm upwards you help his emersion. This technique works very well. At the same time your partner continues to enjoy the fight with his prey. In this case we also reach the surface, give the OK sign (even a quick verbal “I am OK” will do since hands are dealing with the fish) and we continue afterwards, knowing that are friend is truly ok.
o    If you are in mid water. You probably have already spent a part of your apnea. If you feel comfortable stay and wait for your friend, take the gun from him or help him surface. If you feel that an important percentage of your apnea has been used, remember: your safety is more important than the safety of your partner. Emerge, take your breaths and always keep eye contact with the diver that is also surfacing. Wait for him to come next to you. Statistically chances are a shallow water black out will happen a few meters from the surface or after the first breath. So according to the possibilities it’s best for you to reach the surface instead of waiting and surfacing also in crucial limits. While on the surface you have the ability (even with 5-6 breaths) to attempt a new dive if needed having much more O2 than before.

In both cases, the person having attempted the dive and who we are looking after also watches us knowing that the person responsible for safety may also be stressed.

Spearfishing with a team of three members
This is where the big games begin. With three people you can practically fish wherever you like, almost with any weather conditions even though I would not advise it with high waves and strong currents. How do we do it? I will refer to the divers members as #1 (diver), #2 (first safety), #3 (second safety).

4-5 seconds before losing eye contact with #1, #2 leaves the surface so as to maintain eye contact. He remains in mid waters as long as necessary, showing with his index finger the position of #1. This is important so as for #3 to know where the diver is if he needs to dive. This is knowledge gained from the competitive environment of AIDA competitions. If for any reason the apnea of #2 comes to an end (he now has the privilege to attempt normal dives since #3 is watching) he heads for the surface. Soon after the first breaths and the OK sign given by #2 to #3, the second leaves the surface so as to continue the observation #1 was doing (this will rarely be needed). As #1 surfaces either #2 or #3 waits so as to help. Regardless if a fish has been speared or not. We hold the diver from the armpit with our hand extended upwards (not from the side the gun is held) and we help in emersion. This helps the team rest and allows more dives in total for everyone. If eye contact is lost between #3 and the position of #1 (something very difficult if all the above are applied) #2 and #3 should surface, spread between them (covering a larger surface area with their eyes) and react in the same manner as if it was 2 people in the team. Something has gone terribly wrong if you have managed to lose eye contact in a 3 member team. Usually delayed starting time from #2 or bad communication between #2 and #3 are to blame. With a little practice you will manage perfectly.
Something important: with 3 people you will manage to fish with constant weights uo to 35 meters and much more with variable weights. Some may take deeper dives with constant weights but usually under 35 meters, most of the divers I know personally, prefer variable weights for several reasons. If you belong to this group (35+), you must keep surface times so as to reject N2. AIDA international proposes the following rule:

Surface time = depth time X 2 times or depth in meters / 5

By doing the math we keep the largest time that results from the above calculations. Practically, for dives larger than 30-35 meters we use the depth/5, since a larger number always occurs in this way. This rule nevertheless is designed for freedivers and not spearos who spend more time on the sea floor and/or produce more muscle strain. When you start diving at around 40 meters or even more, keep larger times. 10 minute breaks are not an extreme number. A team of 4 people for such deep dives works even better since more dives are attempted in an hour by the team. Diver’s disease has been known to affect spearos. Others capable divers may execute deep dives with small surface times and never show symptoms. This is a big conversation which exceeds those I want to tell you now, so please keep in mind: Always keep repetition times.

Remember: greatest safety derives from how you take care of yourself. All the other measures are for the day you will not estimate correctly your abilities (for that specific day). If you tend to show signs of hypoxic incidents regarding to spearfishing, than you are a goner! This is because the environment of the open sea is unforeseen and cannot be categorized. What I wrote above is to make you more relaxed in your dives, more affective as a team and so as to return home the day you didn’t act correctly. In any case they do not replace your ability for self preservation. It doesn’t mean you can use them to dive like there is no tomorrow. Remember the rule of total possibility. If you have an increased chance of having a blackout, you increase the overall chances of a fatal incident taking place.

Here’s how it goes: you, just like me, want to dive in the deepest of the deep. Go as far as you can… and as far as you cannot! Wanna do your “wild thang” stretch your lungs, feel the sweetness of the nitrogen in your body. Push yourself to the limit.  I feel ya mate! I suffer from the same “disease” and can understand you completely. Depth junkie like you! I dig more than 3,4… atmospheres. This time I ain’t gonna tell you one of my stories. I am going to share knowledge on how to go to the place where colors are grey and return. Cause if you don’t return, it’s f@cked up, you will never be able to go back. And this shucks man. Shucks for anyone. For you that won’t ever go back to the deep. Shucks for all the people who love you and will miss you. Shucks from every way you see it.  

 

The good news: You can go much deeper than you think. Believe it! I have met people who within a year have managed to dive close to 40 meters (while before they were merely trying to dive at 12-15 meters). I am talking about athletic freediving, not about spearfishing (did I, at any point, mention that they were wearing fins?). And they were neither batman nor superwoman not even asphyxiophiles!(they do not know the pleasure they’re missing…). Common, everyday people like you, and me. The only difference: they were stubborn and showed great love for what they were doing. And one more thing: they followed the correct path (good freediving course -> Freediving or spearfishing clubs -> company with others).

 

The bad – even better – news: There is no magic formula to go deeper. There is no fast food here. Only persistence, patience, constant training (either at sea or in the pool), constant search for your limits. Limits that are strictly personal for each one of us. Totally idealized. Limits that are constantly changing (even from moment to moment), something that means you have to get to know yourself, listen to him. This training, this quest of limits is not the thing I will speak you about. What I am gonna share with you, what I can show you, is how to work in the team. How to be the safety buddy. How to return. When we talk about deep diving, we are talking about a team. Yes, you heard correctly, a team. Two are not always enough.
From all the possible forms of deep diving, I will specialize on the following activities:    a) Spearfishing, b) Athletic freediving training, c) Nocturnal freediving (that is, night freediving).

 

Basic principles: These apply to all the activities above. Are you with me?

 

1.    Principle of minimum risk: There is no 100% safety in any dive. Liked it or not, this is the truth. Naked in front of you. If you dive deep, the whole universe may work against you and you may never return to the surface. Come on, it gets better: the overall probability of something going wrong, derives from the product of probabilities of the possible dangers

For example. If P1 =0.1=10% is the probability of a diver suffering shallow water blackout (a genuine psycho…), P2 =0.1=10% the probability of his dive buddy losing him on the surface (speaking for this percentage: what closest exists to a blind – hypnotized person …) and accept that these are the sole dangers that exist, then the overall probability of having a fatal incident from the pair mentioned above (to have a shallow water blackout and for the partner not to find him) is  =1%. Small number may it seems, but it’s not! It means that about every 100 dives we have one death!! Think twice then, on how you will minimize your probability of fatality according to the activity you exercise. As we said: there is no absolute safety in any dive, but we can reduce the probabilities (Principle Of Minimum Risk).
I wanna be totally honest with you: All the things I am going to describe you, do not lead to 100% safety, in the same way there is no absolute safety for a skydiver. They do minimize the probability of a fatal incident though. If this ain’t enough for you,  don’t do it. Not all activities are for all people. To each his own. This of course does not mean that deep freediving is what most dangerous you can think of. It is much safer than b.a.s.e. jump for sure, definitely more dangerous than Cricket!  

2.    Nash equilibrium: A group of people is in balance (the system is in prosperity) if every person makes the best possible choice for himself and for the good of the team (more). Think about this: you live and work in a team. Your choices are always connected to the welfare of the team. Every choice you make should always take into consideration the welfare of the team. The common good is the maximum performance in the effort, with the survival of the members being considered a fact.  So the 3d principle I am going to dispence to you now will be clearer.

3.    The life of the person who is exercising safety is more important from the one who is submerged. Let’s analyze this cause it sounds a bit odd. You are exercising safety, watching the diver as best as you can. On your life depends the survival of two persons: Your life and the life of the person who is performing the dive. So your life is more important: It can save two lives. You never put your life at greater risk than the life of the one you are supposed to save, provided you do have the choice of alternative options. If something goes wrong to you, then you are both dead, that is, you failed the safety, the team fails. Example: Your partner has dived and you are in mid water looking over him.  He decides to prolong his dive and you feel that you have to return to the surface so as to be “safe” (minimum risk). What do you do? The mistake: you stay at your spot and maintain visual, even if you feel completely out of air, because visual contact is more important. The correct answer: you begin surfacing having come in a vertical position over him; you reach the surface relaxed (minimum risk) take some breaths and wait for him to surface. In the first occasion (prolonged dive by him) you will have risked the life of both of you. In the 2nd occasion there are many chances of you saving him. First of all, statistically most shallow water blackouts occur close to the surface, so you will see him surfacing. Secondly, you can always (since you took your necessary breaths) dive and search for him or even retrieve him if necessary, something impossible in the case you were in mid water and already feeling the urge for fresh air. Thirdly, being vertically over him, you more or less know where he is.
Shit happens: possibly at some point in your life, the only hope of salvation for your partner may be your intervention with a direct threat to your own life. Mathematics says that you should follow the choice which will secure the slightest risk for the team (it’s better for one to survive instead of no one). Screw the mathematics: Human life is valued when it is governed from intense feelings, ethical principles, beauty. Try to save your friend, even if you die. Even if you both die. Are you with me here? Cool let’s move on.
Deep spearfishing (in the Mediterranean…): a team of equal performance is needed (obvious for you who have taken a freediving course, but repetition does no harm). You cannot do it on your own. Yes you heard correctly, a team. Not just one. Sometimes not even two. A team will help all of you achieve greater safety in your fishing trips. This means greater relaxation for anyone diving. Accordingly, greater performance. Even simpler:  with a proper team you can dive as deep as you like, calm, relaxed, as long as you know that you always have to come back.
Some things I want you to have in your mind about spearfishing:
1.    You must always know where the diver is. That is something completely different from maintaining visual contact. As the depth increases, visual contact becomes harder to keep. An essential element for safety is the knowledge of the position even approximately. That means that at any time you can dive and find exactly where your partner is and if needed even retrieve him in the same dive. So according to the capabilities of the team create by yourself the “approximate”. Practically he should not be in an area of the sea floor with radius larger than 2 meters. Emphasis should be given here on the responsibility the diver has not to change importantly his position during his dive. Knowledge of the position is a success of that/those who are responsible for safety and of the diver who is fishing over the sea floor! We don’t have to travel far to catch fish. If the diver needs to cover a large area crawling on the sea floor, then there are many chances to catch the fish in the next dive (it will not get scared by our surfacing). We never forget: Common good for the team, not for every individual separately.
2.    You should always know the usual performance of the diver. In deeper fishing dives, you will need to dive in mid water if the dive is prolonged, that is if your partner is within limits but attempting a big effort. This is why a watch is needed and the knowledge of the usual dive time of the diver. If you don’t know, before he dives ask him!
3.    Don’t allow your partner to begin a dive if you are not feeling absolutely perfect. Sometimes earnestness kicks in and we want to allow our friend to dive, even if we are not feeling totally relaxed. Big mistake: the good for the team is the common good (Nash equilibrium). Your friend does not want to dive if you cannot exercise safety correctly. Ask him if you don’t believe me. One more thing: Sometimes you will have to remain on the surface so as to rehabilitate not only O2 and CO2 but also N2 levels (according to the depth/time of the dive). For the last of those, we know only a few things up to today, but some rehabilitation times are taught at freediving courses. Apply them, even if we are talking about safety dives.
4.    Maybe today you are not feeling well to dive deep. It may even be your 2nd or 3d consecutive fishing trip that you are not feeling well for deep dives although you do have conquered depth several times. This means you cannot exercise safety. Don’t be ashamed to say so! Anyone who systematically fishes in deep waters knows very well that performance can change from day to day and even from hour to hour. There may be 1002 reasons that have affected you and you cannot dive today. Don’t push it, it’s not a shame! It happens to EVERYONE. You should always have in mind the Nash equilibrium theory: The common good of the team is important so as to have maximum safety. Your friend doesn’t wanna dive if you are not feeling well, don’t forget that.
5.    Help in relaxation. Hold your friend on the surface while he is relaxing. This is very important under the presence of current. There are however some limits: when he leaves you should be able to execute a dive (that means your tongue won’t have gone through the snorkel due to panting). So we help in relaxation but not against our ability to dive. Tip: In my team we usually hold the person preparing to dive from the heel. Actually, as soon as he begins, we give him a small push with the hand on the heel. This helps the diver cover the first and most difficult meters of the descent, making rehabilitation easier when he returns to the surface. It also allows a few more dives. It doesn’t help you dive deeper. We have are other methods to achieve that.
6.    Emersion. When you see him emerging without having hit any fish, take care in being next to him when he surfaces. It’s more risky than diving and following him all the way to the surface, however practically the overall possibility of having a fatal incident is very small. A “+” is that you need less time to prepare for the next dive (you are already relaxed, you simply wait for your partner to “prepare” himself and you dive).
7.    Surface. This is something taught in freediving courses but strangely how, many people seem to forget it while spearfishing, considering it probably an exaggeration. That is why I am pointing out once again here. On the surface you must be close enough to the person that emerged so as to reach him by simply holding your hand out (considering that you are waiting for him on the surface and have not dived to accompany him). You should not need to swim so as to reach him! We NEVER stop looking at our partner if he hasn’t taken his first breaths (hook breath). We always wait until he gives us the OK sign (yes the same sign given in freediving competitions). The OK sign is not too much at all: first of all it’s a sign of respect towards our partner so as to end his tension and caution. Secondly there is no better way to show/understand if someone is truly well or not. It’s an important difference from “feeling well”, all the people who have taken part in competitive freediving can verify you that. I could continue arguing on the OK sign but I won’t. Just, please do it.

On the next issue: Spearfishing with a team of two and three members

… hell again, the giant has awakened, gathers everything up again and heads for the deep and I, ruined, cannot hold him. My hands are hurting, my gloves have begun to tear. But I still don’t give up, NEVER! I just hope the line and shaft will hold, I murmur... My spell for this battle, that which gives me strength.

I collect line once again; once again the giant lets himself come closer to the surface. Closer this time. It’s a large beautiful fish. My hand muscles are burning, but I continue to hold the line. I don’t give up, I don’t relax. I know very well that things can be easily overturned in the underwater world, especially with such beings. It moves again, heads for the deep. I relax the tension of the line in my hand and the unexpected happens. The line tangles up on my ankle. It now holds the tendon and my heel. As if he knows, my rival pulls strongly. I get pulled under and lose it. I feel my leg burning and it drives me wild. There is blood in the sea everywhere, blood from the fish, blood from me.

I’m going wild, can you understand? I panic and do that which you never do with a tuna: I wrap my hand around the line and pull with all my strength. I’m pulling with my soul, with my mind, with my thoughts, with my life. No, I don’t surrender, NEVER!

It’s as if faith wanted to spare me this time. The fish stops pulling and I, with one good fin, with another almost torn off and with the skin ripped open, manage to get to the surface. I am even fiercer now, since I’m wounded. I will win fish; I will take you with me. With one hand I hold the line and with the other I put on the fin again. Hand by hand I retrieve it. Yes, it’s coming. It’s dying now. Yes, I am winning! It’s only 20 meters from the surface. I the fraudulent, say I won. I the arrogant one say I won, without knowing…

My ancestors awake in me, memories of a thousand years awake and I scream. I scream with a clarion voice, so it will last forever. So my victory will travel till the end of the horizon and more. I scream and shred the foundations of the day. I scream so as to get rid of any civilization that covers me. I scream because I am savage. Which means: Free!

Can you feel, or am I talking to the wind? CAN YOU FEEL?

The creature is coming closer, the shaft going through its body, banged up from the battle, but still holding. Then the unexpected happens, a wave raises me higher, the next brings me lower, the tension on the line is broken, the shaft falls and the barbs close. It’s impossible… IT’S IMPOSSIBLE! The fish starts to sink and I almost break down in tears. I gather my pieces, with any energy I had left and put the shaft back on the gun, so as to catch the fish. Only moments go by, I load one rubber band and begin my descent. As far as my lungs will take me. As much as my soul will stand. Out there, in the middle of nowhere, with the air howling.

Can you feel me?

I dive without any hope, towards nowhere. In the blue. I dive as much as I can. But the giant is nowhere to be seen. I dive and I dive again but still nothing.

I turn face up on the surface and break into tears. I scream for a second time now. I scream to show the Gods that I am truly mad. So they will get frightened by me, the puny, small me. I scream because I am savage. Because this feeling spreads to all of my body and cannot be expressed only by tears. I scream to wrong time, so it will know it is not fair.

So be it, what does fair mean? Fair and unfair are human notions that have nothing to do with nature. Unimportant things men have set around them so as to survive in their life. I live outside of this community. I am free. So be it, I smile and murmur with my mind the words of the “old man”:
I have nothing against you fish. You are beautiful and your fight is honest and strong. But I have my own fight.

When the tears dried up, I lifted my head to see where I was. So, right in the middle of nowhere. Land was barely visible when the waves lifted me higher. But I don’t give up. I will make it. I gather up all my pieces and head towards the headland from which everything started.

I must have swum for over two hours, luckily with the wind behind me, half an hour before sunset when I reached the headland with the shaft still in my hand. I am exhausted, completely ruined. My whole body is burning up. “All I want to do is get out” someone would say. But not me.

The thought goes vaguely through my mind: “Do you surrender?” NEVER!

I lift my head out of the water and scream. I straighten the shaft over my knee and charge the weapon.

I wait, in front of me the cliff… Because savage, means…… FREE!

NOTE:     The story you have just read is based on true facts. To be free means to exist without rules. To be savage means to live without rules. The next time you will hold your prey on the surface, let out a scream. Allow your ancestors to awaken in you. Let them drink blood from your heart and set you free. Break the barriers set by civilization. Become one with nature, become wild. That means: free…