Σαββατιάτικη καλοκαιρινή μπουνάτσα, ότι καλύτερο για ψάρεμα με σκάφος....Τα μίλια χάνονται κάτω από το βάρος της πλώρης του μικρού φουσκωτού και οι τόποι αλλάζουν σαν τα πουκάμισα, αλλά το περιεχόμενο του παλιού ταλαιπωρημένου από το χρόνο, ψυγείου να παραμένει φτωχό και παγωμένα άδειο, έτσι όπως ξεκίνησε, φιλοξενώντας θρύμματα πάγου και μπουκάλια με νερό....χωρίς ίχνος σάρκας σκεπασμένης από λέπια να ακουμπά πάνω τους.
Ο χρόνος, αμείλικτος, όπως πάντα κυλά γοργά, σπρώχνοντας τον ήλιο να χαθεί στο βάθος του ορίζοντα, θέλοντας να τελειώσει την μέρα, μια ώρα γρηγορότερα, βυθίζοντας στο σκοτάδι τούτη την πλευρά της γης.
Εικόνες άδειες, από βυθούς στεγνούς από αξιόλογα θηράματα, με το ηθικό να έχει πέσει χαμηλά και το μυαλό γεμάτο απορία, από τις εικόνες που στέλνουν τα μάτια από την τόση γύμνια που αντικρίζουν ώρες ολόκληρες.
Μοναδική παραφωνία, ένας μεγάλος ροφός, γνώριμος κάτοικος περιοχής, σημαδεμένος στη ράχη, από καμάκι που βρήκε ψηλά το στόχο, χαρίζοντας γνώση, μνήμη και επιπλέον εμπειρία στο ψάρι, ανεβάζοντας το βαθμό δυσκολίας της σύλληψής του, στο επίπεδο του αδύνατου, μας κάνει τη χάρη να γίνει ορατός για λίγο, πριν αποφασίσει να μετακομίσει σε μεγάλο βάθος στο ασφαλές και σίγουρο θαλάμι του.
Ψάρι που η εμπειρία που αποκόμισε, πιθανό να το βοηθήσει να ξετυλίξει ολόκληρο το κουβάρι με το νήμα της ζωής του και να σβήσει από βαθιά γηρατειά, σπάνιο φαινόμενο της εποχής μας, εξαίρεση, που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Το ταξίδι, έχοντας χάσει το ενδιαφέρον και τους στόχους του, μοιάζει ατελείωτο και κουραστικό. Το μυαλό δίνει εντολές για κίνηση στα πόδια, αλλά το βάρος της απογοήτευσης, κινεί με μεγάλη δυσκολία το σώμα.
Ο ήλιος παρ όλη την πορεία που έχει διανύσει ακόμα, καίει, αναγκάζοντας τον οργανισμό να καταναλώσει μεγάλες ποσότητες νερού.
Ακόμα και η τύχη παίζει παιχνίδι, με την υπομονή και την κούραση του κυνηγού κόβοντας το λουράκι της ολοκαίνουριας μάσκας.
Η γνώση, που διδάχτηκε ο νους από προηγούμενες παρόμοιες εμπειρίες δεν επιτρέπει να τελειώσει έτσι άδοξα η εξόρμηση.
Μια δεύτερη μάσκα, μόνιμος συνοδός σε όλες τις εξορμήσεις, δίνει την λύση που πρέπει στο σωστό χρόνο.
Το σώμα βυθίζεται στο νερό και τα πόδια αρχίζουν να κινούνται σπρώχνοντας τον θηρευτή περιμετρικά του κάβου διαγράφοντας τόξο πάνω από την αποχή.
Τα νερά καθαρά, έχοντας μεγάλη διαύγεια, παρ όλη τη στασιμότητα τους για αρκετές μέρες τώρα, κάνουν άνετη και ευχάριστη την παρατήρηση του βυθού, καθιστώντας δύσκολη τη διαφυγή οποιασδήποτε κίνησης από την όραση.
Τόπος γνώριμος και οικείος που στο παρελθόν έχει χαρίσει αξιόλογα θηράματα, δεν αφήνει και τούτη την φορά τον επισκέπτη να φύγει άδειος.....
Μια ριγωτή φιγούρα πετάγεται μέσα από τα σπλάχνα της ποσειδωνίας στην αποχή, κινούμενη νευρικά όπως συνηθίζει, με τρόπο που μονάχα αυτή γνωρίζει.
Τα οπτικά νεύρα στέλνουν στον εγκέφαλο την πληροφορία αλλά το μυαλό αργεί να συνειδητοποιήσει και ζητά επιβεβαίωση, την οποία και παίρνει.
Οι παλμοί της καρδιάς αφήνουν το συνήθη ρυθμό που χτυπούν και ανεβάζουν στροφές, στέλνοντας ταχύτερα το αίμα στις αρτηρίες και συνάμα εχθρικά μηνύματα στο θήραμα που το καθιστούν περισσότερο νευρικό από όσο η φύση το έχει προικίσει.
Με ένα τίναγμα της ουράς, η ριγέ κυρία, διανύει σε μήκος περισσότερο από τη μισή διαδρομή του πλάτους της αποχής, κοντοστέκεται και ακινητεί λίγα μέτρα μπροστά από το θαλάμι της, περιστρέφοντας αργά το κορμί της, αναζητά τον διώκτη της.
Στη θέα του, συνειδητοποιεί την αδυναμία διαφυγής και επιλέγει την ασφάλεια του θαλαμιού της, σηκώνοντας με την ουρά της ένα σύννεφο σκόνης στη θέση που πριν λίγο βρίσκονταν.
Με αργές κινήσεις η καμπάνα έρχεται στη δεύτερη θέση της εγκοπής του βέλους, να κουμπώσει, τεντώνοντας όσο περισσότερο γίνεται τα λάστιχα, προσδοκώντας τη μέγιστη δύναμη και προώθηση που μπορούν να δώσουν στο ατσάλι.
Τα μέτρα μειώνονται καθώς τα πόδια, παρακινούμενα από θέληση σύλληψης, σπρώχνουν το σώμα στο βυθό, να προσεγγίσουν από το πλάι το θαλάμι.
Το δάχτυλο νευρικό, παραμένει ακίνητο σαν άγαλμα, περιμένοντας εντολή, που όμως δεν δίνεται ποτέ, παίρνοντας αναβολή για επόμενη βουτιά και προσέγγιση.
Η ριγωτή βλέποντας τη σκιά από το σώμα του θηρευτή να πλησιάζει, με μια εκτίναξη της ουράς της χάνεται στο βάθος του θαλαμιού.                                                     Θήραμα με νου έξυπνο, επιλέγει θαλάμια με κριτήριο τις πολλές διεξόδους διαφυγής και παρατήρησης.
Η ορατότητα πολύ καλή, διευκολύνει την όραση από την επιφάνεια και το μυαλό δουλεύει σε φουλ ρυθμούς προσπαθώντας να μαντέψει.
Δυο τρεις καλόγριες που ακινητούν μπροστά από πλαϊνό άνοιγμα κοντά στη βασική είσοδο του θαλαμιού, κοιτώντας σταθερά προς την ίδια κατεύθυνση, προκαλούν την περιέργεια και γίνονται η επόμενη επιλογή.
Ο χρόνος παραμονής στην επιφάνεια αρκετός για να επαναφέρει παλμούς στο φυσιολογικό και να προετοιμάσει το σώμα για κατάδυση.
Το σκηνικό επαναλαμβάνεται για μια ακόμη φορά και η προσέγγιση γίνεται από αλλού. Το φως του ήλιου άπλετο δεν δυσκολεύει την ορατότητα στο εσωτερικό του χαρακιού, αλλά το ψάρι παραμένει άφαντο.
Άκαρπη προσπάθεια και άμεση επιστροφή στην επιφάνεια, με το νου να δουλεύει με απίστευτες ταχύτητες προσπαθώντας για μια ακόμη φορά να μαντέψει....
Το σκηνικό κουραστικά επαναλαμβανόμενο, σπρώχνει το θηρευτή στο βυθό να ψάξει να βρει....μάταια.
Η στάθμη στις δεξαμενές του αέρα έχει πέσει και η ανάγκη για οξυγόνο διακόπτει κάθε αναζήτηση, επιβάλλοντας ανάδυση.
Η κίνηση που κάνει το σώμα να εγκαταλείψει το βυθό, προκαλεί φόβο και μετακίνηση του ψαριού, που αθέατο ως εκείνη τη στιγμή παρακολουθούσε τα πάντα, κάνοντας το μοιραίο λάθος να προδώσει τη θέση του....σηκώνοντας άμμο.
Στην επιφάνεια με τον οργανισμό να κάνει τα αυτονόητα επαναφέροντας οξυγόνο και διοξείδιο στα φυσιολογικά, το μυαλό βρίσκει χρόνο να επεξεργαστεί τις τελευταίες πληροφορίες και να καταστρώσει στρατηγική ικανή για σύλληψη.
Ο χρόνος κυλά σύμμαχος, ρίχνοντας τους παλμούς του θηρευτή και δημιουργώντας ένα περιβάλλον ηρεμίας στο ψάρι ευελπιστώντας να το κρατήσει αμετακίνητο στην ίδια θέση και ήρεμο, χαλαρώνοντας την άμυνά του.
Κατάδυση με πορεία που θα προσγειώσει μακρύτερα από το στόχο και σύρσιμο  παράλληλα με το βυθό, προσεγγίζοντας το θήραμα από σημείο που δεν το περιμένει.
Η περιέργεια του θηράματος και οι χτύποι της καρδιάς του θηρευτή αναγκάζουν την κυρία να φέρει το πρόσωπό της, να κολλήσει, να γίνει ένα με το παράθυρο του θαλαμιού της, αποκαλύπτοντας τα δυο υπέροχα πράσινα μάτια της.
Το έρπειν τελειώνει και η ώρα της αποκάλυψης έφτασε. Κάθετη ελαφριά ανάδυση και το θήραμα αντικρίζει το τέλος που έρχεται. Το δάχτυλο υποχωρεί πιέζοντας τη σκανδάλη, ελευθερώνοντας το ατσάλι......
Η τελευταία μάχη ξεκίνησε με ένα παραπέτασμα άμμου που κάνει απροσπέλαστη την όραση. Κάθετη ανάδυση με το μουλινέ να ελευθερώνει σχοινί επιτρέποντας στο όπλο να ακολουθήσει το δύτη στην επιφάνεια.                                                                     
Ο χρόνος της ζωής της λιγοστός και οι τελευταίες απέλπιδες προσπάθειες την σπρώχνουν να πεταχτεί έξω από το θαλάμι κάνοντάς την, ορατή από την επιφάνεια.
Με τη βέργα να έχει διαπεράσει τη μαλακιά σάρκα της, πλέον βρίσκεται ακουμπισμένη πάνω στην άμμο αναμένοντας να πέσει η αυλαία...
Δεύτερη βολή απαραίτητη, με το στόχο να επιτρέπει και να επιβάλλει να είναι και η χαριστική.
Σμαράγδι που αντανακλά από το φως του ήλιου, ομορφιά απερίγραπτη, δίνει αξία στο θηρευτή που καταφέρνει να συλλάβει τέτοιο θήραμα.
Η πληρότητα που νιώθεις μετά την σύλληψη, κάνουν το στόμα να σφραγίζει. Οι λέξεις δεν βγαίνουν, φοβούμενες πως πάνω στη χαρά θα βεβηλώσουν και θα μειώσουν την αξία του θηράματος. Προτιμούν να γίνουν προτάσεις με νόημα σε κείμενο, που θα διαβάσουν εκατοντάδες μάτια και θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν τα ίδια συναισθήματα εκείνης της στιγμής, τιμώντας ακόμα περισσότερο το θήραμα...