Τα γυρίσματα διήρκεσαν περί τα 5 λεπτά, η επεξεργασία έγινε σε πλοίο της άγονης γραμμής τη επόμενη... την 6η μέρα είχε πιάσει τα 4000 hits στο YouTube!
Κι όμως, η ιδέα υπήρξε 2 χρόνια νωρίτερα στις Μπαχάμες. Τότε, μας είχαν πάει για ψάρεμα με σκοπό την κινηματογράφηση. Στο νερό, Herbert, Trubridge και εγώ με χαβανέζικες σφεντόνες. Επίσης στο νερό, 5 κάμεραμαν με μπουκάλες και επαγγελματικά housing!... Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία , όπου διαδραματίστηκαν σκηνές εντυπωσιακές και πρωτοποριακές για την παγκόσμια ψαροντουφεκάδικη κινηματογράφηση! Παραδόξως, τα ψάρια μετά από κάποιες ώρες συνήθισαν την πολυκοσμία και τη φασαρία. Διάφορα πελαγίσια, άρχισαν να κολυμπούν ανάμεσα στις μπουρμπουλήθρες, δύτες και καμάκια - μου θύμιζαν, αναλώσιμους κομπάρσους σε ασπρόμαυρη ταινία Ταρζάν. Κάποια στιγμή έγινε και το απίστευτο, ένα χτύπημα μου σε μαγιάτικο , κινηματογραφήθηκε από 3 διαφορετικές γωνίες!! Καθότι και η σφεντονά δεν έχει δεμένο το καμάκι, το ψάρι πέρασε μπροστά απ' όλες τις κάμερες. Πίσω του, μια κομπανία από ελευθέρους, αυτονόμους και σκυλάκια. Όπως και να χει, το ψάρι μικρό και τα πλάνα κατακουνημένα και κομμένα.
Τότε ίσως ήταν , που για πρώτη φορά, με πήραν στα σοβαρά. Για μήνες πριν προσπαθούσα να τους πείσω, ότι η Ελεύθερη κατάδυση κινηματογραφείτε μόνο με ελεύθερη κατάδυση. Έλεγα μάλιστα, ότι αν επενδύσουν όλο αυτό το χρόνο και χρήμα πηγαίνοντας κάπου πολύ πιο κοντά, όπως στην Ελλάδα, θα είχαμε μεγαλύτερη επιτυχία - άσε που θα τρώγαμε και ψάρι. ( στις Μπαχάμες τα περισσότερα ψάρια δεν τρώγονται λόγω sigateras)
Κατόπιν, ήρθε η ύφεση και όλα έγιναν αργά, πολύ αργά. Μου πήρε κάπου 8 μήνες να ετοιμάσω τον εξοπλισμό, κάμερες, και να βρω τόπο και άνθρωπο. Μετά ήρθε και η απαγόρευση του ερασιτεχνικού τόνου, οπότε αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε πάλι για εξωτερικό.
Όμως, υπάρχουν και οι μέρες που όλα πάνε καλά!
Ο τόνος επετράπη από τον Ιούνιο, το τόνο - πέρασμα της Κρήτης άργησε 15 μέρες και εγώ μόλις επέστρεφα από εξωτερικό με 3 ολοκαίνουργια bluewater όπλα! Το πρόγραμμα ήταν να πάμε για σκανδαλόπετρα στη Ρόδο, αλλά μετά από ένα τηλεφώνημα του Βαγγέλη Μουδριανάκη από την Κρήτη, μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο “tuna vortex”. 24 ώρες μετά από το τηλέφωνο του Βαγγέλη, εγώ με πλοίο από Πειραιά, ο Herbert με αεροπλάνο από Βιέννη και ο σκηνοθέτης Άλεξ Αμπελα από Γαλλία βρισκόμασταν σε μια βάρκα στο Ρέθυμνο!
Σημειωτέων , ότι ο ίδιος ο σκηνοθέτης πλέον κατείχε τα 30 μέτρα ελεύθερης, κουβαλώντας και ένα επαγγελματικό housing Subal (!). Μέσα στη βάρκα, 3 τονοντούφεκα μονταρισμένα με HD βίντεο housings πάνω τους, 2 κάμερες Cannon MkII, 8αρες βεργες, 2 πλήρη καλαδούρια με bungee, 5 άτομα , και ο σκύλος ο “Ζορρό”.
Όμως, σύντομα, μας πέσανε τα φτερά... Μετά από 3 μέρες πορείας ανάμεσα Κρήτη - Μηλο, δεν είχαμε δει τίποτα από τόνο. Και ενώ είχαμε κάνει ωραίες ψαριές με συναγρίδες, ροφούς και μαγιάτικα, υπήρχε μια αίσθηση απογοήτευσης(!).
Κάπως έτσι, την 4η μέρα βρεθήκαμε σε μια ταβέρνα πάνω σένα κάβο μεσημεριάτικα. Η θάλασσα είχε κύμα, εμείς ήμασταν 3 μέρες στον ήλιο μόνο με βραδινό φαγητό, άσε που είχαμε κάψει και ένα βυτίο βενζίνα. Και ενώ είχαν βγει και κάτι μπύρες, και η συζήτηση γύρο από προπονήσεις και όπλα είχε ανάψει... κάτι άλλαξε στην ατμόσφαιρα... Ο Βαγγέλης σηκώθηκε αργά και με ανησυχητικά μεγάλη ηρεμία είπε “πρέπει να φύγουμε”.
Μέχρι να μπούμε στη βάρκα και να μαζέψουμε την άγκυρα, η θάλασσα λάδωσε. Και αντί για επιστροφή, βάλαμε πάλι δρόμο για πέλαγος. Κάπου 1 ώρα μετά, και ενώ δεν φαινόταν στεριά πουθενά, οι περισσότεροι στη βάρκα κοιμόμασταν. Το να φωνάξει κάποιος “ τόνοι!, τόνοι!”, ήταν πλέον πολύ ντεμοντέ αστείο- το χαμε βαρεθεί, κανείς δεν αντιδρούσε. Αύτη τη φορά όμως ήταν αλήθεια! Μια μικρή βάρκα που συναντήσαμε ανέβαζε έναν 50αρι που είχε πιάσει με συρτή. Μας έδειξαν την κατεύθυνση που είχε πάρει το κοπάδι, και φύγαμε ολοταχώς προς κάτι άσπρες κουκίδες. Ένα τέταρτο της ώρας αργότερα, φτάνουμε σε 3 μικρές βάρκες, μια αλάνα που έβραζε, και καμιά 100αρια γλαρούς.
Σε 5 λεπτά, ο Herbert, που ήταν και ο μόνος που δεν είχε πιεί (!!), είχε ντυθεί και όπλιζε το πρώτο όπλο. Προφανώς δεν είχε ακόμα πιστέψει τι θα συμβεί, και όπλιζε το “μικρό” ΗΒ130αρι, αφήνοντας το γιγαντιαίο 140R2 παραπονεμένο. Εγώ άναβα κάμερες και έστρωνα τα bungee. Ο σκηνοθέτης, τα χε χάσει λίγο και προσπαθούσε να ντυθεί και να ρυθμίσει την κάμερα ταυτόχρονα!
Ο Βαγγέλης από την άλλη, βλέποντας την πορεία των ψαριών, αλλά και τ' ότι οι άλλες βάρκες πέρναγαν πλαναριστές μέσα από το κυρίως κοπάδι, έκανε ένα μεγάλο κύκλο και έσβησε τη μηχανή.
“Όλα για όλα, να πέσουν τα ψάρια πάνω μας. -Dive!” τους είπε. Πριν καλά καλά, ρίξω όλα τα καλαδούρια στο νερό, και τα ψάρια ήταν παντού. Πολλές 100αδες τόνοι από 50 έως και 400-500 κιλά πέρναγαν όπου και αν κοίταζες. Τέτοιο κοπάδι δεν είχα δει ούτε ακούσει πότε στη ζωή μου. Σύμφωνα με το σχέδιο, θα επιχειρούσαμε πρώτα για κάτι σίγουρο κάτω από 60κιλα. Σκοπός εξάλλου ήταν ένα μοναδικό κινηματογραφικό πλάνο, και όχι ρεκόρ μεγέθους - με τα αντίστοιχα ρίσκα. Ήταν και αργά το απόγευμα και δεν είχαμε ούτε χρόνο ούτε καύσιμα για μια πολύωρη μάχη. Έτσι και ο Herbert, με την πρώτη βουτιά κτυπάει ένα ψάρι. Όταν μου πε ότι βάρεσε χαμηλά κάτι γύρω στα 50κιλα, έπιασα το τεντωμένο bungee για να “τελειώνουμε”...όμως, μόλις το τράβηξα λίγο το πέταξα αμέσως πίσω! “ Δεν είναι 50κιλα” απάντησα και η υπόλοιποι στη βάρκα έβαλαν τα γέλια μαζί μου. Τα καλαδούρια έπιασαν μια σταθερή σχεδόν ταχύτητα 3 μιλίων, και πολύ συχνά ξανασυναντιόταν με το κυρίως κοπάδι. Σπανίως βυθιζόταν και το δεύτερο καλαδούρι, όμως το ψάρι δεν πλησιάζονταν. Αυτά είναι χαρακτηριστικά του χτυπήματος με 2φτερη αντί για αποσπώμενη. Οπότε πάει να τραβήξει το ψάρι πολύ, η βέργα το τουμπάρει αναγκάζοντας το να κόψει. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί έχουν καταφέρει μεγάλα ψάρια με απλά όπλα και μουλινέ – Μαζί βέβαια με αρκετή τύχη...
Κάπου 45 λεπτά αργότερα, ο Herbert κατάφερε επιτέλους να το δευτερώσει καίρια, και στην ίδια βουτιά το έφερε επάνω. Ένας πολύ μεγάλος τόνος τελικά, κλασική οφθαλμαπάτη κυνηγιού Bluewater: Όταν ένα ψάρι είναι στο μπλε είναι πολύ δύσκολο να εκτιμηθεί η απόσταση. Έτσι μπορεί να φανεί μικρότερο και πιο κοντά απ' ότι πραγματικά είναι. Εξού και η χαμηλή βολή, που δείχνει ότι έγινε στο όριο του βεληνεκούς. Μια καλή τακτική, ειδικά σε μεγάλες ορατότητες, ειναι να μην πυροβολούμε πριν διακρίνουμε βασικά χρωματικά χαρακτηριστικά του ψαριού. ( το ασπρο το ματιού, σχέδια του σώματος, πτερύγια).
Και έτσι, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, προετοιμασίες και διαβουλεύσεις μηνών έπιασαν τόπο!
Είχαμε ένα μοναδικό επαγγελματικό HD πλάνο 80 δευτερολέπτων! Εκατοντάδες ήρεμα τεράστια ψάρια περιστρέφονται μέσα στην ιδία εικόνα, και στη μέση ένας άνθρωπος. Βαθύ γαλάζιο, χωρίς μαλάγρες, δίχτυα και σχοινιά. Κοντινό και μακρινό πλάνο της ιδίας φάσης, δίνοντας την πλήρη εικόνα του μεγαλείου. Κατά πολλούς, αυτό το μικρό φιλμάκι είναι το καλύτερο φιλμ ψαροτούφεκου που είδαν πότε...
