Όποιος ισχυριστεί ότι ξεκίνησε το υποβρύχιο κυνήγι βουτώντας κατευθείαν βαθιά, με καλή τεχνική και συλλαμβάνοντας άμεσα μεγάλα και δύσκολα θηράματα, κατά 99 % ψεύδεται ( το 1% το άφησα για τυχών ανθρώπους – φαινόμενα που μπορεί να υπάρχουν ανάμεσά μας ). Όλοι περάσαμε από τα διάφορα στάδια που μεσολαβούν μέχρι ένας κυνηγός να θεωρείται έμπειρος, αν μπορεί ποτέ να υπάρξει κάτι τέτοιο στην θάλασσα. Έτσι, ήρθε η στιγμή της πρώτης εξίσωσης, της πρώτης χειλούς, του πρώτου κέφαλου, σαργού, λαυρακιού και ροφού. Αναμφισβήτητα αφού πέσει το σημαντικότατο οχυρό των ροφοϊδών, επόμενοι στόχοι είναι τα πελαγίσια ψάρια μεταξύ των οποίων και η βασίλισσα της αποχής, η Συναγρίδα. Στο άρθρο αυτό θα σας διηγηθώ για την δική μου ‘πρώτη’ αλλά και για όσα μεσολάβησαν μέχρι να φτάσει η στιγμή αυτή…
Ήταν το πρώτο καλοκαίρι που ασχολούμουν λίγο πιο εντατικά με το υποβρύχιο κυνήγι. Παρέα με τον ξάδερφο – δάσκαλο, κολυμπούσαμε ένα κομμάτι με ισοβαθή βυθό στα νότια της μαρτυρικής Ίμβρου. Ενώ λοιπόν παρακολουθούσα διακριτικά τις προσπάθειες του Σπύρου ο οποίος γνώριζε ότι το κομμάτι κάνει συναγρίδες, από κάτω μας πέρασε το ομορφότερο και αγριότερο ψάρι που είχα μέχρι εκείνη την στιγμή αντικρίσει. Μία τεράστια συναγρίδα πάνω από 7 κιλά πέρασε εντελώς αδιάφορη και απομακρύνθηκε προς το πέλαγος. Μπορεί το ψάρι να μην ξαναεμφανίστηκε όμως η εικόνα της με το επιβλητικό σχήμα και το σκούρο γκρι της ράχης της , δεν σας κρύβω ότι απασχόλησε αρκετά της ψαροφαντασιώσεις μου. Δύο χρόνια αργότερα, έχοντας συλλέξει κάποιες εμπειρίες, αποφάσισα ότι θα δοκίμαζα να κυνηγήσω συναγρίδες. Οι προσπάθειες διαδέχονταν η μία την άλλη μέχρι που ένα απόγευμα, αφήνοντας το μακρύ όπλο στη σημαδούρα, θεώρησα σωστό να βγω τελείως γιαλό για να ξεκουραστώ και να κυνηγήσω και κάποιο από τα λαβράκια και σαργούς που κρατούσε ο τότε πλούσιος εκείνος τόπος. Πράγματι σε λίγο κρατούσα τον πρώτο σαργό ενώ λίγο πριν ξεκινήσω για το επόμενο καρτέρι μία μεγάλη σιλουέτα ψαριού κινήθηκε στο όριο του οπτικού μου πεδίου. Κρύφτηκα καλά και περίμενα. Σε λίγο ένα τεράστιο κεφάλι με πεταχτούς κυνόδοντες εμφανίστηκε και άρχισε να τρέχει προς το μέρος μου. Σήκωσα το όπλο, σημάδεψα καλά και πάτησα τη σκανδάλη βέβαιος για το αποτέλεσμα όταν το ψάρι είχε φτάσει ένα μέτρο από τη βέργα… Το μοιραίο όμως δεν συνέβη. Η σκανδάλη του όπλου κόλλησε, η βέργα δεν ξεκούμπωσε ποτέ, ενώ η 5άκιλη συναγρίδα αφού πλησίασε άλλο λίγο έφυγε ήρεμη και ατάραχη από εκεί που ήρθε…
Συνέβησαν πολλά ακόμη περιστατικά μεταξύ των οποίων αρκετές αστοχίες και διάφορα ακόμη τραγελαφικά που με έκαναν να πιστεύω ότι δεν θα έπιανα ποτέ μου ένα τέτοιο φοβερό ψάρι. Όλα αυτά βέβαια μέχρι την στιγμή που απλά το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Ήταν αρχές του Οκτώβρη και παρέα με δύο πολύ καλούς φίλους βρισκόμαστε πάνω από ένα κεφάλι κάπου στο Νότιο Αιγαίο. Η ξέρα είναι πραγματικά φανταστική. Τεράστια μονόπετρα και πλάκες φιλοξενούσαν σχεδόν όλα τα είδη ψαριών χαρίζοντας αλησμόνητες εικόνες και εμπειρίες. Σε μία βουτιά το ζευγάρι μου θα εντυπωσιαστεί από τον αριθμό των σκαθαριών και ένα σύντομο καρτέρι θα του αποκαλύψει ένα κοπάδι από 2κιλες συναγρίδες μεταξύ των οποίων και μία μεγαλύτερη. Αφήνοντας το όπλο κάτω, μου εξήγησε ότι είχε βολή στα μικρότερα άτομα του κοπαδιού, βολή που δεν επιχείρησε επειδή το μεγαλύτερο ψάρι φάνηκε ήρεμο και πρόθυμο να έρθει στο καρτέρι. Αφού ηρέμησα προσπαθώντας να απωθήσω τις όποιες κακές σκέψεις περί αποτυχίας, ξεκίνησα την βουτιά μου προς το όπλο που αχνοφαινόταν . Με το που στρώθηκα πίσω από την πέτρα που υπήρχε για να με καλύπτει, τα μικρά ψάρια μπήκαν αμέσως σε βολή ενώ το μεγαλύτερο άρχισε σιγά σιγά να πλησιάζει. Χαμήλωσα το βλέμμα, τραβώντας λίγο και το σώμα μου προς τα πίσω ενώ έσφιξα τη λαβή του ξύλινου όπλου με τα διπλά και τη δίφτερη. Τελικά η βολή έγινε στην πρώτη υποψία γυρίσματος από την πλευρά του ψαριού με τη βέργα να το πλήττει χαμηλά στη μέση. Έφυγα για πάνω, έκπληκτος από την εκρηκτική αντίδραση του ψαριού ενώ βλέποντας την άσχημη πληγή, άφησα την συναγρίδα να μπει κάτω από έναν μεγάλο βράχο που βρισκόταν τέσσερα μέτρα βαθύτερα. Ενώ αναδυόμουν ξετυλίγοντας το μουλινέ, το ζευγάρι μου κατέβηκε και έδωσε τέλος τόσο στον αγώνα του ψαριού όσο και στη δική μου αγωνία. Μαζεύοντας το πανέμορφο θήραμα από την επιφάνεια πλέον, δεν μπορούσα σχεδόν να το πιστέψω… Στο νου μου ήρθαν όλες οι παλαιότερες αποτυχίες και ατυχίες καθώς και όλα όσα μεσολάβησαν ώστε να έρθει αυτή η στιγμή. Σίγουρα όλα γίνονται για κάποιον λόγο, έτσι και εγώ βλέποντας τώρα όλα αυτά τα γεγονότα συνειδητοποιώ ότι πολύ απλά δεν ήμουν έτοιμος κυρίως ψυχολογικά να συλλάβω ένα τέτοιο ψάρι παλαιότερα, όλα έγιναν όταν έπρεπε και με τον τρόπο που έπρεπε συντελώντας τα μέγιστα ώστε η εμπειρία μου αυτή, να χαραχτεί ανεξίτηλα στις αναμνήσεις μου…
