Στα χρόνια της ενασχόλησης μου με το υποβρύχιο κυνήγι έχω ψαρέψει με όλα τα μήκη όπλων. Κοντά – μεσαία - ΜΑΚΡΙΑ!! Το μήλον της έριδος, τα μακριά όπλα. Τα τελευταία χρόνια πολλά fantasy όπλα έχουν κατακλύσει την Ελληνική αγορά. Όπλα εισαγωγής - μεγάλα brand names της διεθνούς σκηνής. Ακόμα καλύτερες Ελληνικές κατασκευές - μελετημένες προτάσεις που φέρνουν την ταπεινή Ελλαδίτσα πρωταγωνίστρια στο χώρο. Τρελό customizing, όπλα μύθοι, στιβαρές κατασκευές. Όπλα απίστευτα ,ικανά να κάνουν τη σύλληψη ενός αξιόλογου θηράματος εύκολη υπόθεση… πολλαπλά λάστιχα, ατελείωτα εκατοστά κάνης, εξωτικά υλικά κατασκευής, εξωπραγματικά βεληνεκή - ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ! Για πολλά χρόνια σαν νεότερος εραστής του υγρού στοιχείου, κυνηγός ψαριών με την αντοχή των πνευμόνων μου και τη δύναμη της ψυχής μου, το όπλο που βρισκόταν γέρα κρατημένο στο δεξί μου χέρι και μαζί τα όνειρα και οι προσδοκίες για ψάρια τρόπαια (άγουρες σκέψεις ενός νεομύητου , αλλά και οι μόνες που θα σε οδηγήσουν στο μακρύ δρόμο της αυτογνωσίας, της εξέλιξης και της επιτυχίας ) ήταν ένα 90αρι. Στην αρχή χωρίς μουλινέ χωρίς πετονιά χωρίς διπλά λάστιχα, χωρίς… χωρίς… χωρίς…
Αργότερα όταν οι ανάγκες μου για βεληνεκές και διάτρηση αυξήθηκαν, οδηγήθηκα στην αγορά ενός μακρύκανου όπλου. Το πρώτο μου 110. Επηρεασμένος από τα περιοδικά της εποχής και θύμα της ανωριμότητας μου ώστε να μην μπορώ ακόμα να διαβάσω ανάμεσα στα μικρά γράμματα των διαφημίσεων και των υποσχέσεων για μεγάλους ροφούς και γιγαντιαία μαγιάτικα, κατέληξα στην αγορά ενός Carbon της γνωστότερης τότε εταιρείας, το οποίο και εξόπλισα με δυο 19αρια latex. 85,000δρχ τότε. Ακόμα με πονάει η τσέπη μου! Τα δετά άγνωστα σε μένα τότε και οι δυο σπαστές καμπάνες σιγουρεύτηκαν στις ισάριθμες εγκοπές της 6.5αρας δίφτερης. ΜΕΓΑΛΕΙΑ ΚΥΡΙΟΙ!!! Είχα στα χέρια μου το όπλο φονιά. Η αυτοπεποίθηση (και κάτι άλλο) στα ύψη. Το καρτέρι ξεκίνησε με την καλύτερη ψυχολογία. Ήθελα ένα μεγάλο μαγιάτικο για τα καλορίζικα, σαν αυτά που είχα πάρει με εκείνο το ταπεινό 90αρακι - με διπλά λάστιχα όμως, μουλινέ και δίφτερη. Είχα εξελιχθεί βλέπετε. Ένα 5κιλο μαγιάτικο περνά μπροστά από την αιχμή μου. Απογοήτευση. Ήθελα ένα μεγάλο για το ΄΄πανίσχυρο΄΄ καινούριο μου τουφέκι. Ας είναι δε πειράζει θα το ματώσω με αυτό! Το δάχτυλο θα απελευθερώσει την αποθηκευμένη δύναμη των λάστιχων και η βέργα θα πλήξει το μανάλι περνώντας το σχοινάκι… Όνειρα θερινής νυκτός... Η εφαρμοζόμενη στο δάκτυλο δύναμη δε θα σταθεί αρκετή για να υλοποιηθεί το προσδόκιμο σενάριο και θα μείνω με την απορία των πεπραγμένων… Το υπερόπλο μου να με προδώσει; Αποκλείεται. Η υποψία για ενεργοποιημένη ασφάλεια θα καταρριφτεί με ένα γρήγορο έλεγχο. Σκατά! Το μανάλι θα κάνει ένα μεγάλο κύκλο να επανελέγξει το περίεργο ον με την ακόμα πιο περίεργη συμπεριφορά και τις αστείες κινήσεις. Το χέρι θα τεντωθεί εκ νέου και ο δείκτης θα ξαναπιέσει τη σκανδάλη. @ρχίδια... Φανερά νευριασμένος θα πατήσω με όλη μου τη δύναμη τη σκανδάλη και αυτή τη φορά με έναν ξερό απόλυτο ήχο η βέργα θα φύγει και θα περάσει το ψάρι στο σχοινί… Το επόμενο πρωί θα με βρει στο τηλέφωνο με τον εισαγωγέα της εταιρείας στην Αθήνα να ζητάω εξηγήσεις για τη συμπεριφορά του όπλου… Με τα πολλά και αφού με συμβούλευσαν – άκουσον άκουσον - να χρησιμοποιώ μόνο 16αρια αλλά και πάλι θα είχα σκληρή σκανδάλη, το όπλο μπήκε αγγελία και ταξίδεψε για να ψαρέψει πλέον στα νερά της Κέρκυρας…
Επιστροφή στο αγαπημένο μου 90αρακι…
Καιρό μετά δε θυμάμαι, ο Άρης (υποτιθέμενο αφεντικό μου σε αυτή την απονενοημένη προσπάθεια e-magazine) αποφάσισε να αγοράσει όπως πρόσταζαν οι επιταγές της εποχής ένα από τα πρώτα Ζωνο-όπλα! Έτσι έμεινε παραγκωνισμένο και παραπονεμένο στην αποθήκη του το προηγούμενο του 110. 115 γράφει ο σωλήνας αλλά αναφερόταν στο ολικό μήκος. Το πουλάω μου είπε. Πόσο του ανταπάντησα. Θα τα βρούμε απήντησε. Τυπικός Ελληνικός διάλογος! Ποτέ δεν πλήρωσα για το όπλο. Τουλάχιστον όχι με την καθολική έννοια της αγοραπωλησίας!!! Ένα όπλο Ελληνικότατο με μηχανισμό σκανδάλης ΑΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΤΟ ,σημείο αναφοράς ακόμα και γα τις καινούργιες κατασκευές, ίδιο με αυτόν που χρησιμοποιούσε το εν λόγο καινούριο απόκτημα του ‘αφεντικού’ και πρωτοποριακό. Ένα υβριδικό concept. Ένας carbon σωλήνας κολλημένος μόνιμα πάνω από έναν συμβατικό αλουμινίου!!! Ανωμαλία… ούτε στα σύγχρονα πολυλάστιχα τέτοια κόλπα. Επιπλέον ο Άρης είχε φροντίσει στα πλαίσια αναβάθμισης, να αντικαταστήσει την εργοστασιακή σπαστή κεφαλή του όπλου με τη μεταγενέστερη της ίδιας εταιρείας ανοιχτή πλέον, ανεβάζοντας το μήκος της κάνης κάνα 2-3cm ακόμα! Αυτήν τη φορά φρόντισα να αγοράσω μια καινούρια 6.5άρα δίφτερη με καρχαριάκια και ένα γεμάτο μουλινέ που βίδωσα στον υποφυλακτήρα της σκανδάλης! Δύο φρέσκα δετά 19αρια θα ολοκληρώσουν το σετάρισμα. Με’ γεια μου.. Πήρα πολλά ψάρια με αυτό το όπλο… Σπάνια το φρόντισα όπως του άξιζε…. Ελάχιστες φορές με απογοήτευσε. Ποτέ δε διαμαρτυρήθηκε, ποτέ δε μουλάρωσε… Ακόμα και φέτος το καλοκαίρι όταν αστόχησα σε ένα ψάρι 30 κιλών στα 12 μέτρα βάθος, υπαίτιος ήταν το ξερό μου το κεφάλι που άφησε το o-ring να συγκρατεί μόνο το πάνω φτεράκι στο σημείο του πύρου. Έτσι όταν η βέργα ξεκίνησε να σκοτώσει το μεγάλο Μάη το o-ring δεν έφυγε στο σώμα της βέργας και εμποδίζοντας το κάτω φτερό να κλείσει ανασήκωσε την 7άρα και την έστειλε πάνω από το ψάρι!!! ΈΛΕΟΣ..
Αυτό το όπλο λοιπόν φίλοι μου έχει ψυχή….
Το καρτέρι για τις συναγρίδες έχει παρεκκλίνει λίγο σε βάθος λόγω κακής εκτίμησης από τη θολούρα. Τα κόκκινα πουθενά αλλά ένας μεγάλος ροφός θα ανηφορίσει να γνωριστούμε! Είμαι επιφυλακτικός, καθώς τα λάστιχα είναι οπλισμένα ώρα και το βάθος θα επηρεάσει με τη σειρά του τη δύναμη της βέργας. Έξοδος από το πόστο και με μια - δυο ήρεμες πεδιλιές θα έρθω πιο κοντά στο ψάρι. Ο 14αρης θα γυρίσει στο πλάι ,ακριβώς πριν πατήσω τη σκανδάλη σημαδεύοντας κατάμουτρα. Ο σύντροφός μου όμως θα με λυτρώσει. Η βέργα θα σφηνωθεί στη ραχοκοκαλιά του όμορφου βασιλιά - χωρίς να ξεπεράσει - και θα με ακολουθήσει αδιαμαρτύρητα από την άκρη του μουλινέ στον κόσμο του αέρα!
Αυτό το όπλο έχει ψυχή…
Το μεγάλο μαγιάτικο περνάει μπροστά μου ήρεμο και περίεργο… Η κοιλιά του αγγίζει την κορυφή της παρατεταμένης φυκιάδας και το μάτι του ανιχνεύει το μαύρο ον που είναι ξαπλωμένο στο βυθό. Έχω πάρει αρκετά ψάρια του είδους στο παρελθόν και αυτό μου επιτρέπει να παραμείνω ψύχραιμος και να μην ανεβάσω παλμούς και ας είναι το μεγαλύτερο που έχω δει! Ξέρω πως έχω μικρές πιθανότητες διάτρησης σε μια ενδεχόμενη βολή στο σώμα, έστω και αν η φαινομενική μου αδιαφορία το έχει φέρει κοντά. Ο σεβασμός στη μεγαλειώδη δύναμη των ντεμαράζ ενός τέτοιου γίγαντα καθώς μάχεται για τη ζωή του, είναι κάτι που αλλάζει την ψυχοσύνθεση ενός υποβρύχιου κυνηγού για πάντα! Ένα σύγχρονο πολυλάστιχο θα εύρισκε εδώ το σημείο αναφοράς του. Τον απόλυτο λόγο της ύπαρξής του. Έχω όμως εμπιστοσύνη στο όπλο μου και θα δοκιμάσω κάτι εναλλακτικό και πιο extreme. Το χέρι θα σηκώσει τα 110 εκατοστά του και η μύτη της βέργας θα κλειδώσει στον εγκέφαλο του ψαριού καθώς αυτό απομακρύνεται .Το δάχτυλο θα πατήσει τη σκανδάλη και το ταξίδι της δίφτερης θα τερματίσει 12-14 cm μέσα στο κρανίο του μεγάλου Μάη αναγκάζοντάς τον να φρενάρει βίαια με σπασμούς! 37 κιλά θα με συντροφεύσουν στο δρόμο για την επιφάνεια. Προσωπικό ρεκόρ! Το λατρεύω αυτό το όπλο!!!
Έχω σταμπάρει ένα καλό μαύρο σε ένα βαθύ μονόπετρο το οποίο και θαλάμωσε… δεν έχω άλλη επιλογή όπλου αφού έχω ξεκινήσει το ψάρεμα μου μόνο για καρτέρια. Η μέση θα σπάσει και τα πέδιλα θα σπρώξουν το σώμα στα βαθιά ,στο θαλάμι του ροφού. Οι αργές πεδιλιές θα σβήσουν λίγα μέτρα πάνω από το βράχο. Οι αισθήσεις σε επιφυλακή για εκείνο το γλυκό ξεμύτισμα αλλά τίποτα. Επαφή με το βυθό. Το χέρι θα τραβήξει το κορμί λίγο πιο κοντά στο σκίσιμο του βράχου. Μια σκοτεινή φιγούρα παρατηρεί στην είσοδο μα η λογική δε θα επιτρέψει στο αίσθημα του κυνηγού να κυριεύσει το μυαλό! Μικρή αναμονή καθώς το ψάρι οπισθοχωρεί στην ασφάλεια της τρύπας του… το πλάνο της βουτιάς δεν περιλάμβανε βολή στη τρύπα. Εξάλλου κάτι τέτοιο θα ήταν απαγορευτικό για ένα διπλά οπλισμένο 110 στην τελευταία εγκοπή της βέργας… Η γοητεία του απρόβλεπτου και η πρόκληση να ανταπεξέλθεις σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα της βουτιάς με όπλο τη σιγουριά του εξοπλισμού σου και των δυνατοτήτων του είναι ένα από τα στοιχεία που μαγνητίζουν όλους τους υποβρυχίους κυνηγούς. Το όπλο ασυναίσθητα θα σημαδέψει από κοντά τον εγκέφαλο του 14αρη ροφού που πλέον είναι καθαρά ορατός και το ψάρι δε θα ξαναδεί ούτε θα ξανανιώσει ποτέ τίποτα. Το παλιό 110 θα καθαρίσει πάλι την πίστα. Λύσιμο μουλινέ ,ανάδυση και στην επόμενη βουτιά μαζί επιφάνεια. Ήρεμα και με ασφάλεια.
Η κόκκινη 4αρα έχει περάσει πετονιά στην προηγούμενη βουτιά αλλά η βολή ψηλά στη ράχη δε θα μου επιτρέψει τον πανηγυρισμό και το ψάρι θα εξαφανιστεί στο βαθύ μπλε που το γέννησε…. Ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά το κρύψιμο μου στο βυθό στην αμέσως επόμενη βουτιά, μια συναγρίδα μυθική θα αχνοφανεί στα όρια της θολούρας περνώντας ταχύτατα σε μεγάλη απόσταση… το όπλο μου δεν έχει καν το σχήμα σουπιάς που έχουν οι νεότεροι ανταγωνιστές του, ωστόσο είναι ελαφρύ και το χαμηλό προφίλ του θα το στρίψει εξίσου γρήγορα, πλάγια στο διαμήκη άξονα και μια βολή για σεμινάριο θα πλήξει τη δρακουλιάρα στο κεφάλι… στην επιφάνεια θα φωνάξουμε όλοι μαζί για ένα αστραφτερό ψάρι τρόπαιο 9 κιλών… Κοίταξα το ηλικιωμένο’ μου όπλο… πολλά νεότερα και δυνατότερα από αυτό μακρύκανα δε θα τα κατάφερναν σε μια τόσο γρήγορη μετατόπιση και αστραπιαία βολή!
Η σημερινή εξόρμηση έχει πάει πολύ καλά… Έχω ήδη δυο μεγάλες συναγρίδες στη βάρκα με δύο αλάνθαστες βολές σε πρώτο χρόνο και επιστρέφω στο ίδιο κομμάτι για μερικά καρτέρια ακόμα… τα νερά είναι πεισματικά θολά μέρες τώρα αλλά αυτό δε θα σταθεί ιδιαίτερο εμπόδιο για έναν τόπο που μου είναι ιδιαίτερα γνωστός… το καρτέρι θα με φέρει μέσα σε ένα σύννεφο από σαργούς και υπομονετικά θα αναμείνω τις συναγρίδες… Μια καφετιά απροσδιόριστη σκιά θα μου κινήσει την απορία… Λες να είναι εκείνη η μεγάλη στήρα που είχα δει πριν κάνα μήνα; Eνα σύντομο αργό συρτό θα ξεκαθαρίσει τη θολή εικόνα αποκαλύπτοντας ένα υπέροχο ψάρι να πεταλουδίζει περίεργο μπροστά μου… η βέργα είναι ελαφρώς στραβωμένη στη μύτη από την πρώτη συναγρίδα που χτυπήθηκε βίαια στο βράχο πριν προλάβω να την πάρω ψηλότερα από το βυθό ,ωστόσο η βολή θα γίνει - με μικρή επιφύλαξη - και τα 7 χιλιοστά ατσαλιού θα ραγίσουν όλα τα σκληρά κόκκαλα του κρανίου της μεγάλης στήρας. Ακόμα ένα προσωπικό ρεκόρ χαρισμένο απλόχερα από το όπλο μου. 5.600!!!
Πολύς λόγος έχει γίνει στο παρελθόν στα περιοδικά του χώρου και γίνεται καθημερινά στα forums που αποτελούν την εξέλιξή τους. Γνώμες δίνουν και παίρνουν! ‘Όπλα, υπερόπλα και άλλα όπλα… Ξύλα, carbon, υαλονήματα, αλουμίνια… Όλα προσανατολισμένα να πιάσουν ψάρια. Ψάρια έξω από την τρύπα, ψάρια που απαιτούν μακρινές βολές και δύναμη διάτρησης. Έχω αγοράσει και ξύλινο 120. Τρία λάστιχα, 7αρα βέργα, ασφυκτικά γεμάτο μουλινέ… Ένα όπλο που προοριζόταν να κατακεραυνώσει τα μεγάλα μαγιάτικα που πέρναγαν λίιιγοοο πιο μακριά από κει που έφτανε το γερασμένο μου και για πολλούς κατακριτέο παρωχημένο και αστείο 110. Το δοκίμασα… αφού έμαθα και τα δικά του χούγια δε μπορώ να πω πως είμαι παραπονεμένος από το καδρόνι. Δεν έχει όμως αυτό που έχει το 110 μου… ΨΥΧΗ. Και μέχρι να μου δείξει πως είναι κάπου εκεί κρυμμένη θα συνεχίσω πεισματικά να κρατάω κυρίως αυτό το 110!!!! Ίσως κάποτε να αγοράσω και εγώ ένα από εκείνα τα πανάκριβα κάρβουνα που πολεμάει να κουμαντάρει ο καταδυόμενος συφερτός. Αυτό το όπλο όμως δε θα το ξεχάσω ποτέ. Πρέπει να του κάνω και ένα δώρο να του δείξω ότι το εκτιμώ και το σέβομαι. Ένας μοχλός στο μουλινέ και ένα φρένο που χάθηκαν θα είναι μια καλή αρχή. Τώρα τελευταία μάλιστα αποφάσισα πως πρέπει να το αναβαθμίσω λιγάκι. Του αξίζει άλλωστε. Λέω λοιπόν να αντικαταστήσω τη λαβή του με μια μεταγενέστερη της εταιρείας που έχει και αυτόματη σχοινοπιάστρα γιατί η δικιά του έχει απολέσει και την εργοστασιακή άθλια που είχε. Ίσως ακόμα να δοκιμάσω να το φέρω στα όρια των δυνατοτήτων του. Λέω λοιπόν να…. λιμάρω την κεφαλή που δέχεται μόνο δυο λάστιχα και να του φορέσω τρία 14αρια και να πουλήσω το ξύλινο….. Μμμμμμμ…… Λες; Τι πιστεύετε και σεις ;
Καταληκτικά αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσει ο καθένας είναι πως αυτό που χρειάζεται είναι να τελειοποιήσει την τεχνική του, να μάθει να είναι υπομονετικός και επιλεκτικός. Το όπλο απλά θα συμπληρώσει αυτό που ο ίδιος με τις δικές του δυνάμεις και επίπονες προσπάθειες έχει καταφέρει. Να γίνει κομμάτι του υποβρύχιου γίγνεσθαι. Να καταφέρει να ξεγελάσει τα ψάρια να έρθουν λίγο πιο κοντά. Είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη η πρόκληση και συγχρόνως η ικανοποίηση να καταφέρεις να προσελκύσεις ένα ψάρι κοντά σου από το να πατήσεις απλά μια σκανδάλη ενός υπερόπλου και να του φυτέψεις μια 8mm μπετόβεργα στο σώμα. Σκεφτείτε το. Οι περιπτώσεις που θα χρειαστεί να αξιοποιηθούν στο ακέραιο ποσοστό του 100% οι δυνατότητες ενός μπαζούκας είναι λίγες. Τις περισσότερες φορές ένα γήινο 110 με σωστό setup μπορεί να κάνει θαυμάσια τη δουλειά .Τι διάολο; Πως πιάναμε ψάρια τόσα χρόνια;
Εξαίρεση αποτελούν οι μεγάλοι τόνοι και τα πραγματικά μεγάλα μαγιάτικα.
…..Κρύψιμο πίσω από το βράχο. Μια μεγάλη πίγγα πλησιάζει διστακτικά. Τα πνευμόνια έχουν αρκετό οξυγόνο. Λίγο ακόμα…. εκεί. Εκεί σε φτάνει το όπλο μου. ΒΟΛΗ!!!.....
