. . Κόλαση πάλι, ο γίγαντας ξύπνησε, τα μαζεύει όλα για κάτω και εγώ τσακισμένος, δε μπορώ να τον κρατήσω. Τα χέρια μου πονάνε, τα γάντια μου έχουν αρχίσει να σκίζονται. Αλλά εκεί, δεν παραδίνομαι. ΠΟΤΕ! Μονάχα να κρατήσει η βέργα, να κρατήσει η πετονιά, σιγομουρμουρίζω. . .  Το ξόρκι μου για αυτή τη μάχη, αυτό που μου δίνει δύναμη.

Ξανά μαζεύω σχοινί, ξανά ο υπέροχος γίγαντας αφήνεται να έρθει  πιο κοντά στην επιφάνεια.  Πιο κοντά αυτή τη φορά. Αρχίζει και ασημίζει. Είναι μεγάλο αυτό το υπέροχο ψάρι. Οι μυς των χεριών μου καίνε όπως κρατώ το νήμα. Αλλά δεν παραδίνομαι, δεν χαλαρώνω. Ξέρω ότι όλα ανατρέπονται από στιγμή σε στιγμή στον υδάτινο κόσμο, με τέτοια πλάσματα. Κουνιέται πάλι, φεύγει για κάτω. Χαλαρώνω λίγο το νήμα από τα χέρια μου, και συμβαίνει το αναπάντεχο: μπλέκεται μια σπείρα σχοινιού στον αστράγαλο μου. Πιάνοντας από πίσω τον τένοντα και τη φτέρνα. Λες και ξέρει ο αντίπαλος, τραβάει δυνατά. Βυθίζομαι και τα χάνω. Νιώθω ένα κάψιμο στο πόδι και λυσσάω. Αίμα στη θάλασσα από παντού, αίμα από το ψάρι, αίμα από εμένα.

ΛΥΣΣΑΩ μωρέ, καταλαβαίνεις? Τρελαίνομαι και κάνω αυτό που δε πρέπει ποτέ να κάνεις στη τούνα: γυρνάω μια γύρα το σχοινί γύρω από τη παλάμη και τραβάω με όλη μου τη δύναμη. Τραβώ με τη ψυχή μου, με το μυαλό μου, με τις σκέψεις μου, με τη ζωή μου. Όχι δεν παραδίνομαι, ΠΟΤΕ!

Λες και η μοίρα αυτή τη φορά ήθελε να μου χαριστεί. Σταματά το ψάρι, και κερδίζω με ένα πέδιλο καλό, με ένα πέδιλο μισοβγαλμένο, με το δέρμα σκισμένο, τα μέτρα μέχρι την επιφάνεια. Άγριος τώρα. Πιο άγριος παρά ποτέ γιατί είμαι λαβωμένος. Θα νικήσω ψάρι, θα σε πάρω μαζί μου. Κρατώ με το ένα χέρι το νήμα, με το άλλο φορώ ξανά το πέδιλο και τραβώ. Χεριά στη χεριά το ανεβάζω. Ναι, ανεβαίνει. Πεθαίνει πλέον. Ναι, κερδίζω! Είναι 20 μέτρα μόνο από την επιφάνεια. Νίκησα λέω, ο δόλιος. Νίκησα λέω, ο αλαζών, χωρίς να ξέρω. . .

Ξυπνούν οι πρόγονοι μέσα μου, ξυπνούν οι μνήμες χιλιετιών και κραυγάζω. Κραυγάζω με φωνή στεντόρεια, να ακυρώσω το χρόνο. Να διαρκέσει η στιγμή για πάντα. Να ταξιδέψει η νίκη μου στα πέρατα του ορίζοντα. Κραυγάζω να σχίσω τα θεμέλια της μέρας. Κραυγάζω να αποτινάξω από πάνω μου τον μανδύα του πολιτισμού. Το μανδύα που μου έχουν φορέσει. Κραυγάζω γιατί είμαι άγριος. Πάει να πει: λεύτερος.


Νιώθεις μωρέ, για μιλάω του αγέρα? Ν Ι Ω Θ Ε Ι Σ ?


Έρχεται το πλάσμα, η βέργα περασμένη στο κορμί του, στραβωμένη, αποκαμωμένη και αυτή από τη μάχη, αλλά κρατάει. Και γίνεται το αναπάντεχο: ένα κύμα με ανεβάζει ψηλά, και καθώς το επόμενο με κατεβάζει χαλαρώνει το νήμα, πέφτει η βέργα και κλείνουν τα φτεράκια. Δεν είναι δυνατόν. . . ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ! Το ψάρι αρχίζει να βουλιάζει και εγώ κοντεύω να βάλω τα κλάματα. Μαζεύω τα κομμάτια μου, με όσες δυνάμεις μου έχουν απομείνει να βάλω τη στραβή βέργα ξανά στο όπλο, να μπορέσω να πιάσω το ψάρι. Στιγμές περνάνε μόνο, οπλίζω ένα λάστιχο, και αρχίζω να βουτάω. Όσο αντέχουν τα πνεμόνια μου. Όσο αντέχει η ψυχή μου. Εκεί στη μέση του πουθενά, με τον αγέρα να ουρλιάζει.


Με νιώθεις μωρέ?


Βουτάω ανέλπιδα, στο πουθενά. Στο μπλέ. Βουτάω όσο μπορώ και όσο δε μπορώ. Αλλά ο γίγαντας πουθενά. Ξανά βουτιά, και ξανά, αλλά ο γίγαντας πουθενά.

Γυρνώ ανάσκελα στην επιφάνεια και βάζω τα κλάματα. Κραυγάζω για δεύτερη φορά τώρα. Κραυγάζω για να δείξω στους θεούς ότι με έχουν θυμώσει. Να φοβηθούν εμένα τον ελάχιστο, εμένα το τιποτένιο. Να τους δείξω το κρίμα τους. Κραυγάζω γιατί είμαι άγριος. Γιατί το συναίσθημα πλημμυρίζει το κορμί μου, δε μπορεί να εκφραστεί μόνο με δάκρυα. Ουρλιάζω να κριματίσω το χρόνο, να ξέρει ότι ήταν άδικος.

Ας είναι, τι πάει να πει άδικος? Το δίκαιο και το άδικο είναι ανθρώπινες έννοιες, δεν έχουν σχέση με τη φύση. Τιποτένια πράγματα που έστησε γύρα του ο κακομοίρης ο άνθρωπος για να κουτσοπορευτεί τη ζωή του. Αλλά εγώ είμαι άγριος, δεν έχω ανάγκη από αυτά. Ζω έξω από αυτή τη κοινωνία. Είμαι λεύτερος. Ας είναι, χαμογελώ και ψυθιρίζω με το νου μου τα λόγια του «Γέρου»:

Δεν έχω τίποτα μαζί σου ψάρι. Είσαι όμορφο, κι ο αγώνας σου είναι τίμιος και δυνατός. Εγώ όμως έχω τον δικό μου.

Σα στερεύουν τα δάκρυα, σηκώνω το κεφάλι να δω που είμαι. Μάλιστα, στη μέση του πουθενά. Η στεριά μάλλον αχνοφαίνεται, όταν με σηκώνει το κύμα ψηλά. Αλλά εγώ δε το βάζω κάτω. Θα τα καταφέρω. Μαζεύω τα κομμάτια μου και κινώ για το κάβο που ξεκίνησαν όλα.

Θα κολύμπαγα 2 ώρες περίπου, ευτυχώς με τον καιρό στη πλάτη, μισή ώρα πριν το σούρουπο, με τη τσακισμένη βέργα στο χέρι φτάνω στο κάβο. . . Κατάκοπος, τσακισμένος. Καίει όλο το κορμί μου. «Θέλω μόνο να βγω έξω», θα έλεγε κάποιος. Αλλά όχι εγώ.

Φευγαλέα περνά η σκέψη στο μυαλό μου: «Παραδίνεσαι?» ΠΟΤΕ!

Βγάζω το κεφάλι έξω από το νερό και κραυγάζω. Ισιώνω τη βέργα στο γόνατο και οπλίζω.

Καρτέρι, μπροστά μου ο γκρεμός. . . Γιατί είμαι άγριος, πάει να πει: λεύτερος.  



Επιμύθιο:

Η ιστορία που διάβασες βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Ελεύθερος σημαίνει να υπάρχεις χωρίς κανόνες. Άγριος σημαίνει να ζεις χωρίς κανόνες. Στο επόμενο θήραμα που θα φέρεις στην επιφάνεια της θάλασσας, σύρε κραυγή. Επέτρεψε στους προγόνους σου να ξυπνήσουν μέσα σου. Άσε τους να πιούνε αίμα από τη καρδιά σου, θα σε λευτερώσουν. Σπάσε τα δεσμά του πολιτισμού. Γίνε ένα με τη φύση, γίνε άγριος. Πάει να πει: λεύτερος. . .