Ο καθένας από εμάς αγαπητοί μου φίλοι έχει έναν αγαπημένο ψαρότοπο ή κάποιους ψαρότοπους. Πολλές φορές μάλιστα όχι απαραίτητα πλούσιο και μερικές φορές αρκετά δύσκολο!

 

Παρόλα αυτά εμείς οι λίγο περίεργοι, μαζόχες, κολλημένοι συνεχίζουμε να επιμένουμε και μάλιστα να λαχταρούμε να πάμε όσο μακριά και αν είναι. Θες οι παλαιότερες αναμνήσεις των παχιών αγελάδων με τα εύκολα και πολλά ψάρια, θες ο συνειρμός σχετικά με μία όμορφη περίοδο της ζωής μας είναι πολλές φορές αρκετά για να πάρουμε για άλλη μια φορά την απόφαση να βάλουμε πλώρη προς τα εκεί.   

 

Κάπως έτσι λειτουργώ και εγώ με το νησί μου. Από μικρό παιδί δεν μπορώ να σκεφτώ Αύγουστο χωρίς την Ίμβρο, ούτε Ίμβρο χωρίς το ψαροτούφεκο. Φυσικά το ψάρεμα δεν είναι η μοναδική, αλλά μία από τις αιτίες που με κάνουν να πηγαίνω κάθε χρόνο εκεί. Τι κι αν τα ψάρια κάθε χρόνο είναι λιγότερα και δυσκολότερα, τι κι αν μου βγαίνει η γλώσσα για δυο τρία κομμάτια, εγώ εκεί! Γιατί απλά είναι ο τόπος μου, τα νερά μου, κι ας είμαι εκεί μόνο είκοσι μέρες το χρόνο.

 

Εκεί έμαθα να κολυμπώ. Εκεί έπιασα πρώτη φορά το ψαροτούφεκο, τον πρώτο μου ροφό, την πρώτη συναγρίδα, το πρώτο λαβράκι...Έτσι λοιπόν όσα ψάρια και να πιάσω σε άλλα μέρη, η Ίμβρος δεν παύει να βρίσκεται στο πίσω μέρος του μυαλού μου μέχρι την επόμενη φορά που θα ξαναβρεθώ εκεί.

 

Φέτος, ο ξάδελφος μάς έκανε την τιμή να βαφτίσει το μικρό μας και να γίνει και κουμπάρος! Έτσι, μετά από αρκετά χρόνια απουσίας ο Μαρίνης ήρθε στα πάτρια με την κάμερα στο όπλο! Τα πρώτα ψαρέματα φτωχά, κουραστικά και τραγικά, αφού βάρκα δεν είχαμε και εξαντλούσαμε τις γνωστές και πολυψαρεμένες ανοιχτοσιές με τη βοήθεια του σκούτερ. Ο μικρός (ο Σπυρίδων Μαρίνης) άρχισε να ξενερώνει...

 

“Ρε συ, στην Αθήνα πιο πολλά βγάζουμε” μου έλεγε και δεν είχε άδικο.
“Τι θες να κάνουμε χωρίς σκάφος ρε ξάδελφε;” του έλεγα.
“Να, όπου να΄ ναι έρχεται ο Χακάν και θα δεις...”

 

Σήμερα, αύριο... μέχρι που να΄ τος! Ο άνθρωπος άφησε οικογένεια με νεογέννητο και ήρθε. Αύριο θα βαρέσουμε πολλά ψάρια μας έταξε, όπως συνηθίζει άλλωστε! Γιατί χάρη στα μεσοπέλαγα στίγματα του και με λίγη επιμονή τα ψάρια βγαίνουν σχεδόν πάντα. Όλα καλά, έλα όμως που εγώ αυτή τη φορά δεν μπορούσα.... λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων! Αν είναι δυνατόν. Τόσο καιρό το λογαριάζαμε και τώρα...Δεν πειράζει εγώ θα έρθω την άλλη φορά τους είπα δίνοντας τους την ευχή μου και έμεινα στη στεριά. Τα παλικάρια γέμισαν τη βάρκα με δύο μαγιάτικα, ένα μεγάλο μαύρο, μία συναγρίδα, και ένα παντελή (σηκιό) σαν τη συναγρίδα!

“Έχουν μπει ψάρια στην πέτρα σου” μου είπε ο Χακάν όπως συνηθίζει να λέει το συγκεκριμένο κεφάλι από παλαιότερες εμπειρίες μας. Θα πάμε και παρέα. Πώς θα γίνει οι μάηδες είναι εκεί!
-Πλάνα βγάλατε;
-Άσε, ο έμπειρος  έκανε το λάθος του ατζαμή!
-Δηλαδή;
-Κατάφερα να κλείσω την κάμερα και νόμιζα ότι τράβαγα...μου λέει ο ξάδελφος.
-Μη σε νοιάζει, θα ξαναπάμε του είπα.
-Και ήρθαν τόσο όμορφα...

 

Πάντως δε λέω, ο νονός τάισε το σόι εκείνο το βράδυ μέχρι σκασμού!
Την επόμενη φορά όμως ήμουν στη βάρκα! Αν και με μελτέμι, πιστοί στο ραντεβού μας πέσαμε στο νερό για να παλέψουμε με το ανάποδο ρέμα και τα κύματα! Τα νερά της περιοχής δε φημίζονται για τις ορατότητες...γι΄ αυτό με το που πέφτεις, ψάχνεις να βρεις τα μαυρόασπρα στο κεφάλι για να προσανατολιστείς. Αν χαλαρώσεις, το ρέμα σε έχει πάρει!

 

Βρίσκουμε λοιπόν το κεφάλι. Και νάτα! Προτεραιότητα στην κάμερα και η πρώτη βουτιά στον ξάδελφο. Έλα όμως που ξύπνησε το ένστικτο του κυνηγού στον τρίτο της παρέας και θεωρώντας δεδομένο το πλάνο ακολούθησε τον Μαρίνη για να βαρέσει άλλο ψάρι. Αποτέλεσμα να σπάσει το κοπάδι και να μη βαρέσουν τίποτα! Ακολούθησαν πλαναρίσματα που φάνηκαν κάποια ψάρια τρομαγμένα. Θα κάνω ένα καρτέρι κάτω είπα στον ξάδελφο και με έγνεψε καταφατικά. Πριν από τις τελευταίες ανάσες, δεν ξέρω το πώς, αλλά μου ήρθε και του είπα να αλλάξουμε όπλα για να μη χάσουμε το πλάνο αν καθόταν κανένα ψάρι. Έδωσα λοιπόν το ξύλινο παίρνοντας το νέο trygons που έφερε την κάμερα! Ας δοκιμάσουμε τον πάτο σκέφτηκα και ξεκίνησα για ένα καρτέρι προσπαθώντας να διαλέξω πόστο βολικό στο ρέμα. Καθώς κατέβαινα, αντιλήφθηκα δύο καλές συναγρίδες και έστρωσα προς την κατεύθυνσή τους. Και όμως επειδή σ΄αυτό το κεφάλι εμένα με αγαπούν οι μάηδες....νάτα τα πουλάκια μου παρήλασαν από μπροστά μου για να διαλέξω ένα από τα μεγάλα. Είναι λίγο μακριά σκέφτηκα, αλλά τώρα δεν είναι ώρα για τέτοια και πάτησα σκανδάλη. Το ψάρι δεν κατάλαβε πώς έφαγε την οκτάρα και εγώ πώς το όπλο δεν κλότσησε καθόλου παρά την τόση δύναμή του! Δόξα τω Θεώ! Πάλι μου έδωσε ψάρι σ΄αυτόν τον τόπο! Το ψάρι ήρθε στην επιφάνεια αρκετά εύκολα δίνοντας χαρά σε όλη την παρέα. Ο Χακάν  χαρακτηριστικά επανέλαβε το “πάλι σου έδωσε ψάρι η πέτρα σου!”. Ακολούθησαν οι απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες ... Ο δε ξάδελφος δε δίστασε να φάει ένα ωμό φιλετάκι επωφελούμενος από την τομή του ψαριού! Το μελτέμι σε συνδυασμό με το αυγουστιάτικο απόγευμα και τα αρώματα από τη στεριά έδιναν ένα ιδανικό τέλος στην εξόρμηση.

Τελικά, τώρα που γράφω το άρθρο, για μια ακόμη φορά συνειδητοποιώ ότι αυτός ο τόπος θα έχει πάντα κάτι το ξεχωριστό είτε δίνει είτε δε δίνει ψάρια.
Καλό χειμώνα σε όλους με καλές και ασφαλείς βουτιές!

Hellespont, the narrows, where East meets West. The Middle East with Europe. The Marmara with the Aegean. The two seas and their currents. The clear and murky waters. Where the schools of bonito and bluefish travel. Where the large sea bass and amberjacks begin their journey. Where all cruise ships and tankers pass along with the fishing fleet of the Black Sea.

 

A place full of history, conflicts, wars, castles, civilizations from ancient times up to today because of the strategic location. The neighborhood of Troy, of Tenedos and Imvros. Amazing natural beauty. A unique spot and one of the most important in the Mediterranean.

 

Ever since I held a speargun in my hand, every time we headed towards our island (Imvros), the narrows and the Mavria islands (located between Imvros, Tenedos and Hellespont) were always a dream of mine. They were full of mystery and tales from early sponge collectors – spearos of the island. Every year the same unanswered question: When will I finally make it…? There you must go when the wind is from the south and weak… how can that be possible with the powerful meltemi of the August? This can only be achieved September – October, with a good boat and an even better boatman. Something very difficult to achieve all together and while on vacation!

 

Years passed… I got married… had children… but my dream was never realized. The exception concerned the narrows where I had managed to dive twice. All of this since the Autumn of 2007 when I found myself on the island to baptize my younger child. Hakan made the proposition. Do you want to go to Mavria? The weather will be just perfect and you will like it! Are you kidding… of course!!
The distance between Mavria and Imvros may be relatively small (15 nautical miles) but it’s not easy to be covered if the weather isn’t right. That day everything was blessed. The journey and the weather. We started fishing from waypoint to waypoint and all around the reef that surrounds the islands. The conditions are very peculiar and constantly change every 100 – 200 meters due to the currents. It was the first time I was diving with so many different conditions while trying to reach the sea floor 17m beneath me. Your plans were constantly changed while on the same dive. Your goal is to find the spots with less current and of course, like any pelagic fishing spot, your success depends on your waypoints and the boatman. Rarely will you manage to dive at the same spot twice while at the same time you can easily understand how well trained you are. Every time I surfaced I searched for the boat since if the boatman lost you… that meant the end of you!
The fish were plenty while at the same time my friend always reminded me how lucky I was since most of the spots are usually covered by strong currents. As we were taking a break on the boat, I asked Hakan if he had ever visited a reef called “Barbaresa”. He’s answer was negative but he also proposed we go there today! Thanks to technology (GPS) we found it, along with many strong currents. Nevertheless, with a little patience and persistence fishing was possible.

 

The wooden gun will replace the usual one in my hand and one ambush will follow the other until… there they are! Dentex and mostly vulnerable. Newcomers from deeper waters that will give us 3 fish from their school. The difficulty was not found in luring them close, but in the descent towards the spot you had chosen from the surface. At some point, as I see them approach, something scares them and they flee to all directions. What did I do wrong? I never moved! As I began surfacing my questions were answered seeing a large dusky grouper that had come to my ambush. My dark friend headed up – current to a bundle of rocks. Now, let’s see how smart you are, I whispered…  

 

Once again I started swimming, panting in the current. I relaxed leaving the water to bring me over the spot so as to begin my dive. Just before I begin, I see the boat collecting my friend and coming towards me. It’s the last dive of the day, and God willing, I take the last breath. The dive begins and shortly after I’m over the spot I want so as to start crawling towards the fish. Since you came to my aspetto, you should be around here somewhere… I reach the drop off and look under, to the left, to the right and there he is! He is waiting for me. As I move as slowly as possible towards him, I wish just for a good shot and… BANG! The shaft will penetrate the fish on the side of the head and I will collect it through the rope of the reel from the surface. The best possible finale.

 

After a great trip, the RIB will bring us back to the beach where all my family awaits! I have noticed that almost every time they wait for me, fishing has gone well, a subject nevertheless to be analyzed on another article. Without Hakan’s knowledge and waypoints, success would not have been easy. The day ended with the necessary pictures and a promise to do it again in the future!

 

Before you start planning about how to get to this magical place, I should tell you that this year I found myself over the same spots in the beginning of October. H managed to pull the trigger only once and this on a silver seabream I missed. The waters were clearer than the first time and the currents were completely different. Many smaller fish, but nothing worth spearing. An unforeseen place, like so many others…

Latin Name: Dicentrarchus lavrax
Family: Moronidae

The lavrax is the most common hunter of the shallow waters. We will find it over any kind of sea floor, almost anywhere: on the sand, in the mud, over small or large rocks, over steep submerged cliffs and of course around posidonia (kelp) as long as these areas can provide food and proper hunting conditions. It may hunt from the surface to even among the rocks of the sea floor. It prefers areas with strong currents due to the food that is usually found there, like headlands, reefs, ferry routes – canals or sea walls around ports. Reserves that also favor the growth and existence of the European Sea bass are lagoons, where great gatherings of this species have been noticed. The system of this species can withstand great differences in the salt percentage of the water; this is the reason why it can be spotted in lagoons and river mouths, places with almost no salt at all.  It feeds on smaller fish, shell fish, mollusks and any other sea organism that may trigger its hunting instincts.
This fish may appear to be local but actually it migrates from area to area, from deeper to shallower waters and even from one sea to another. Its journey from the Black Sea to the Marmara and from there in the Aegean Sea, following the schools of other fish and vice versa, is a characteristic example.
The lavrax, while in a certain area, follows particular routes during the day passing from certain points on specific hours of the day. So even though fishing for this species is considered more efficient with the first light of the day or late in the afternoon, in many areas one can come upon fish even in at mid day! They are more common when the tide comes in.
In many areas we will find them from the end of August up to the middle of October only for them to disappear and appear once again towards the end of November and mostly during January – February, when it is their mating season. It stays close to the shore up to the month of April. These areas can be categorized into hunting and reproductive spots.
During January, these fish create small or even large schools and slowly move towards their reproductive spots. The bad weather combined with low water temperature lures the schools close to the empty beaches. These schools are consisted from fish of the same gender and usually of the same size. On these mating spots, the males are first to arrive. They are usually small fish of 1 or even rarely 1.5kg. Choosing a spot on the beach, they will wait for the larger and full of eggs females to appear. On the peak of mating, they may move in a few centimeters of water so as to deposit their eggs in the current of the waves, rubbing their large bellies on the shallow sea floor or even among them.

Fishing for the Lavrax

The spearo that will come across a large lavrax for the first time will probably turn out to be a fanatic of this manner of fishing, searching for lavrax everywhere! There are some spearos that will dedicate some hours from their fishing trips to these fish even in the summer time, hoping to come face to face with a large specimen of the species.
The cold waters combined with shallow waters make them a perfect fish to hunt during the winter. Taking into consideration the above, one can easily understand that this species is pretty vulnerable to any spearo. The lavrax spearo must be patient and persistent since many times he may return completely “empty” from these trips. Many good fishing spots may stop rewarding the spearo with fish due to overfishing, pollution, behavior change from the fish or even the creation of a fish farm. Nevertheless, the original lavrax hunter will continue seeking for these fish in the wild, away from fish farms, factories, ports or even sewers (!) that may end up in the sea.  
This article is for those who want to enjoy eating their catch along with their family and friends without feeling ashamed about the spot they managed to spear the fish.

Equipment

Wetsuit
We will need a warm and comfortable wetsuit since fishing is static and with great heat loss. The choice between a smoothskin and nylon exterior is strictly subjective. The smoothskin exterior will mostly help when changing spots. What is surely necessary is an open cell interior which has proven to be the warmest choice all around, especially in the winter time. Good combinations are considered a 7 -8mm jacket and 5-6mm pants. Those who don’t want to spend extra money can simply reinforce their existing wetsuit with a smoothskin - open cell vest underneath, which works very nicely. The more experienced divers know that additional heat will derive from swimming between the dives, increasing in that manner circulation and body heat. As far as camouflage is concerned, most lavrax hunters are fans. However my opinion is that if the ambush is executed correctly and the fish are willing to approach, camouflage plays no role in success.

Socks
A very important piece of equipment for any winter fishing! Whatever type you choose, take care in them being warm and watertight. Heat loss from the feet can destroy our fishing trip no matter what wetsuit we are wearing.

Gloves
Even though many prefer thicker gloves, the usual neoprene – leather ones will also work perfectly. If you insist, you may replace the classic glove with a thicker one on the hand that is not holding the gun, since feeling to the fingers is necessary for correct shots.

Weights
It’s only natural that all that neoprene will need many weights for shallow waters. Weights positioned on the back will distribute the ballast perfectly, protecting at the same time the waist from so much weight. Many even prefer some weights on the feet. Careful with exaggerations of excessive weights that sink the body after the diver exhales, ruining relaxation and our apnea. Correct ballast regulation is one of the key elements for success. A spearo that is trying to stay submerged or who is not comfortable because of the extra weights will not be effective in general.

Fins
In this way of fishing, large fins are not necessary since the dives are mostly in shallow waters of 5-6 meters the most. If you take into consideration that long distances are covered by swimming and that sometimes dives are not even necessary, executing aspetto’s from the surface, the fins must be soft and comfortable. This of course doesn’t mean that we have to change our fins. Simply high performance fins are not necessary.

Mask
Small volume masks are not needed due to the small depth. What is more important is optical range. In the market one will find many models for any face. Constant research from the companies has resulted in low volume masks with larger optical range than those with medium volume! All you have to do is search for the model that better fits your face.

Gun
The gun used for fishing lavrax must have velocity and accuracy. Its size will be determined by the clarity of the waters. Usually, a gun of 82 – 90 cm with a 6-6.25mm shaft will cover the needs of most lavrax hunts. Of course there are some conditions where a 60cm gun will work more efficiently while in other cases a 100 – 110cm gun with two rubber bands may be more suitable. As we said above, visibility in the water determines the size. The reel may not be essential but in its minimal form finds perfect use. Now if you want to specialize your equipment even more, a two barb shaft will work perfectly on these fish. I personally have chosen an 88cm railgun with a 120cm – 6.3 shaft and one pair of soft 17mm rubber bands. When I don’t miss (!) the fish usually pass on the line.

Buoy
The truth must be said. It will make our life difficult! However to be legal and safe especially in an area with many boats, it’s necessary. We can adjust it to our needs, replacing the usual buoy with a smaller one and using a thick line instead of rope for the first 15 meters, all of which comes to a quick release weight of the belt.


Technique

Shallow aspetto is the basic technique for fishing these beautiful fish. Even though many consider best to place the body towards the coastline, I prefer a position parallel to the shore so as to control the fish that may come from different directions until we understand their routes. When the ambush begins, we should check the perimeter with gentle movements of the head. The gun must be pulled back, keeping the elbow bent so as to precede, lowering the body and head at the same time and luring the fish in. As in any ambush, the spot is very important for the outcome. In general, having discovered the area and routes used by the fish, our ambush must be set at the limits of this space, not trespassing into it, something that will scare off the fish.
Be persistent when small baitfish are in the area. Posidonia combined with sand is a perfect spot for an ambush. Sometimes we may find ourselves completely exposed on the sand, searching for something to hold on to. There we will see how good we are at aspetto’s! The glance is also important, as in any ambush. When the fish hesitate coming closer, try larynx sounds or release a small bubble. Some even throw a small pebble in front of them before starting the dive…
Don’t be quick to shoot the mullets that move in these areas because the lavrax will usually follow last. When you come across small lavrax, ignore them or even change spot since larger fish rarely will also follow.
Surface ambush is very effective in some areas especially in early morning. The diver must be discrete and well hidden to be effective. He has to stay cool and patient while shots may be taken by instinct. Quick shots are also necessary in murky waters, where the fish may approach the diver easier but they also disappear very quickly. With experience and time the spearo will learn to take shots on the shadows that pass in the murky waters. Such a successive shot will always be remembered by the spearo.
At some point we may see them reproducing, with the small males following the large, full of eggs, female. Respect must be shown in such a case, leaving the fish be in their reproductive role.
If you come across them as you swim, take the shot calmly at the closest to you since you will probably never see them again! If they are not close enough to take a shot, place your body as a barrier from the open side since they will probably head to deeper waters. An opportunity may be given to you by the fish as they try to realize what is happening and how to react. All of that of course in clear waters. In murky conditions there is only one choice: one more ambush!
If you ever spear badly a lavrax in shallow waters and you don’t have a reel, if the water is clear enough, leave the gun and simply follow the fish. Soon enough t will try to find shelter under a rock or in seaweed.
Finally, if you discover a good fishing spot be reasonable and always note dates and conditions which are very important elements for this manner of fishing.

Ελλήσποντος, Δαρδανέλια, τα στενά, το Μπουγάζι, εκεί που σμίγει η Ανατολή με τη Δύση. Η Μ. Ασία με την Ευρώπη. Ο Μαρμαράς με το Αιγαίο. Οι δύο θάλασσες και τα ρεύματα τους. Η διαύγεια με τη θολούρα. Εκεί που ανεβοκατεβαίνουν τα κοπάδια των γοφαριών και της παλαμίδας. Εκεί που μπαινοβγαίνουν οι λαύρακες και τα μαγιάτικα. Τα κρουαζιερόπλοια, όλα τα φορτηγά πλοία του ανατολικού μπλοκ, τα αναρίθμητα ψαροκάικα όπως και όλος ο αλιευτικός στόλος της Μαύρης θάλασσας.

 

Ένας τόπος που είναι γεμάτος ιστορία, συγκρούσεις, πολέμους, κάστρα, πολιτισμούς από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα λόγω θέσης. Η γειτονιά της Τροίας, της Τενέδου και της Ίμβρου. Τεράστια φυσική ομορφιά. Τόπος μοναδικός και ένα από τα σημεία αναφοράς της μεσογειακής λεκάνης.

 

Από τότε που πρωτόπιασα το ψαροτούφεκο στα χέρια μου σε κάθε ταξίδι προς τα πάτρια (την Ίμβρο), τα Στενά και τα Μαυριά (νησάκια μεταξύ Τενέδου και Ελλησπόντου) αποτελούσαν ένα από τα ψαρευτικά μου όνειρα. Ήταν γεμάτα μυστήριο και ιστορίες από τους παλιούς σφουγγαράδες - ψαροτουφεκάδες του νησιού. Κάθε χρόνο η ίδια αναπάντητη ερώτηση: Πότε θα τα καταφέρω;… Εκεί πρέπει να πας με νοτιαδάκι...πού να το πετύχεις τον Αύγουστο που λυσσομανά το μελτέμι! Θέλει Σεπτέμβρη - Οκτώβρη, καλή βάρκα και γάτα βαρκάρη. Δύσκολο να τα έχεις όλα μαζί στις διακοπές!
Τα χρόνια πέρασαν… παντρεύτηκα… έκανα παιδιά… αλλά από Μαυριά τίποτα! Εξαίρεση τα Στενά που είχα βουτήξει δύο φορές. Μέχρι που το Σεπτέμβρη του 2007 βρέθηκα οικογενειακώς στο νησί για να βαφτίσουμε το μικρό. Τότε λοιπόν ο Hakan έκανε την πρόταση. Πάμε στα Μαυριά; Ο καιρός θα είναι ότι πρέπει και θα σ’ αρέσει! Άκου λέει ... φύγαμε!
Η μικρή σχετικά απόσταση που χωρίζει την Ίμβρο από το σημείο (γύρω στα 15 μίλια) δεν είναι εύκολο να καλυφθεί, αν δεν το επιτρέπει ο καιρός. Εκείνη την μέρα όμως όλα ήταν ευλογημένα! Και ο καιρός και το ταξίδι. Αρχίσαμε λοιπόν το ψάρεμα βουτώντας από στίγμα σε στίγμα και από σήκωμα σε σήκωμα της ξέρας που περιτριγυρίζει το σύμπλεγμα των νησιών. Ο τόπος έχει μοναδικές συνθήκες που εναλλάσσονται συνεχώς λόγω ρευμάτων και φυσικά ποτέ τις ίδιες που διαφέρουν ανά 100-200 μέτρα! Πρώτη φορά βρέθηκα να καταδύομαι σε τρία διαφορετικά νερά σε διαύγεια και θερμοκρασία σε βάθος μόλις 15-17 μέτρων! Άλλα ήθελες να κάνεις ξεκινώντας τη βουτιά στην επιφάνεια και άλλα έκανες στον πάτο. Εκεί ψάχνεις πού έχει λιγότερο ρεύμα και όπως όλα τα μεσοπέλαγα κομμάτια η επιτυχία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα στίγματα και τον καλό βαρκάρη. Πολύ δύσκολα ξαναβουτάς στο ίδιο σημείο και φυσικά καταλαβαίνεις σε τι σημείο βρίσκεται η φυσική σου κατάσταση! Περιττό να πω ότι έψαχνα το φουσκωτό σχεδόν μετά από κάθε βουτιά. Γιατί πολύ απλά αν σε χάσει ο βαρκάρης ... χάθηκες!

 

Τα ψάρια μας τα έδινε απλόχερα μπορώ να πω... ενώ ο φίλος μου δεν έπαυε να μου τονίζει πόσο τυχερός είμαι ,αφού σε κανονικές συνθήκες τα περισσότερα σημεία έχουν το ρεύμα ποτάμι! Σε κάποια ανάπαυλα πάνω στη βάρκα ρωτώ στον Hakan αν είχε βουτήξει ποτέ σε κάποια ξέρα, την επονομαζόμενη Μπαρμπαρέσα! Ο φίλος μου απαντά: όχι αλλά θα πάμε σήμερα! Χάρη λοιπόν στην τεχνολογία (GPS) τη βρήκαμε. Ρέμα και πάλι...μα αν δεν έχει εκεί, πού θα έχει; Παρόλα αυτά με επιμονή και υπομονή ψαρευόταν.

 

Στο χέρι το ξύλινο που αντικατέστησε το συμβατικό και το ένα καρτέρι ακολούθησε το άλλο μέχρι που νάτες! Συναγρίδες αρκετά ευάλωτες. Νεοφερμένα ψάρια από τα βαθιά θα μας δώσουν τρία από την παρέα τους. Η δυσκολία δεν ήταν να τις φέρεις σε βολή, αλλά να μπορέσεις να κατέβεις στο πόστο που διάλεγες λόγω ρεύματος. Κάποια στιγμή καθώς καρτερεύω και το κοπάδι πλησιάζει...κάτι τις τρομάζει και σπάνε παίρνοντας δρόμο! Μα αφού δεν κινήθηκα καθόλου! Τι έκανα λάθος; Δεν πρόλαβα όμως να ξεκολλήσω από το βυθό και όλα εξηγήθηκαν καθώς αντιλήφθηκα το μεγάλο ροφό που είχε έρθει και αυτός στο καρτέρι σκορπίζοντας τον πανικό τριγύρω. Ο φίλος μας έφυγε κόντρα στο ρεύμα πηγαίνοντας προς την αποχή με τα μονόπετρα. Για να δούμε είπα, πόσα ξέρεις από έρποντες ψαροτουφεκάδες!
Άντε πάλι κολύμπι, ρεύμα, λαχάνιασμα, χαλάρωση μέχρι να έρθω στο σημείο που έπρεπε για να ξεκινήσω τη βουτιά. Καθώς είμαι έτοιμος να λυγίσω τη μέση βλέπω τη βάρκα από μακριά να μαζεύει το φίλο μου και να παίρνει πλώρη για μένα. Τελευταία βουτιά σκέφτομαι και ο Θεός βοηθός, ενώ παίρνω την τελευταία εισπνοή! Η βουτιά ξεκινάει και έρχομαι στο σημείο που θέλω για να αρχίσω να σέρνομαι προς το σπάσιμο. Άντε να δούμε, αφού ήρθες στο καρτέρι κάπου εδώ θα περιμένεις περίεργος... Φτάνω στο σπάσιμο και κοιτώ κάτω ,αριστερά, δεξιά και νάτος! Με περίμενε λαμπάδα το πουλάκι μου. Μια βολή Παναγιά μου μόνο λέω... καθώς γλιστρώ όσο πιο ευγενικά μπορώ και... μπαμ! Την έφαγε στο μάγουλο. Δώρο Θεού σκέφτομαι και κάνω το σταυρό μου, καθώς μαζεύω το ψάρι με το μουλινέ. Το καλύτερο φινάλε.
Μετά από ένα καταπληκτικό ταξίδι το φουσκωτό μάς πάει στην παραλία όπου μας περίμενε όλη η οικογένεια! Σχεδόν κάθε φορά που με περιμένουν στην παραλία το ψάρεμα έχει στεφθεί με επιτυχία! Όμως αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο. Η επιτυχία δε θα ήταν εύκολη χωρίς τη γνώση του τόπου και τα στίγματα του Hakan. Ακόμη καλύτερο λοιπόν το φινάλε με τις απαραίτητες φωτογραφίες και... εις άλλα πολλά!
Πριν να αρχίσετε να ψάχνετε για το πώς και αν μπορείτε να βουτήξετε στα Μαυριά να σας πω ότι φέτος βρέθηκα και πάλι στον τόπο στις αρχές Οκτωβρίου. Πάτησα τη σκανδάλη μόνο μία φορά, αν δε κάνω λάθος, που αστόχησα σε ένα σκαθάρι. Τα νερά ήταν πιο καθαρά από την πρώτη φορά με διαφορετικά ρεύματα. Πολλά μικρά ψάρια χωρίς όμως κανένα αξιόλογο.

 

Απρόβλεπτος τόπος όπως όλοι οι πελαγίσιοι!

Λατινική ονομασία: Dicentrarchus labrax
Οικογένεια: Moronidae

Το λαβράκι αποτελεί τον κύριο κυνηγό της ρηχής ζώνης. Θα το συναντήσουμε σχεδόν σε κάθε είδους βυθού. Είναι ένα ψάρι που βρίσκεται σχεδόν παντού: στην άμμο, τη λάσπη, τα βότσαλα, σε βυθούς με μονόπετρα, πλάκες, βραχώδεις τοίχους και ποσειδωνίες αρκεί να υπάρχει τόπος για κυνήγι και τροφή. Κυνηγά στον αφρό, στα μεσόνερα αλλά και στο βυθό. Συχνάζει σε σημεία που υπάρχουν δυνατά ρεύματα λόγω τροφής, όπως σε κάβους, σε ξέρες, σε πορθμεία και δίαυλους ή κυματοθραύστες. Βιότοποι που ευνοούν την ανάπτυξη αλλά και την παρουσία του λαυρακιού είναι οι λιμνοθάλασσες, όπου και παρατηρούνται μεγάλες συγκεντρώσεις αυτού του είδους. Ο οργανισμός του ψαριού αυτού αντέχει σε μεγάλες αλλαγές αλατότητας, για αυτό και το προσελκύουν οι λιμνοθάλασσες και οι εκβολές ποταμών, μέσα στα οποία επιβιώνει συχνά σε περιβάλλον με μηδενική σχεδόν αλατότητα. Τροφή του αποτελούν τα μικρά ψάρια, οστρακόδερμα, μαλάκια και οποιοσδήποτε άλλος θαλάσσιος οργανισμός του ερεθίσει τα αρπακτικά του ένστικτα.
Το ψάρι αυτό αν και φαίνεται καταρχήν σαν ντόπιο μπορούμε να πούμε ότι μεταναστεύει από περιοχή σε περιοχή από τα βαθιά προς τα ρηχά και ακόμη από θάλασσα σε θάλασσα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πορεία του από τη Μαύρη Θάλασσα στο Μαρμαρά και στην συνέχεια στο Αιγαίο ακολουθώντας τα κοπάδια των γοφαριών και αντίστροφα.
Τα λαυράκια ακολουθούν συγκεκριμένες διαδρομές κατά τη διάρκεια της ημέρας περνώντας από τα ίδια σημεία τις ίδιες ώρες της ημέρας όσο βρίσκονται σε μία περιοχή. Έτσι ενώ το κυνήγι τους χαρακτηρίζεται πολύ πιο αποδοτικό με το πρώτο φως της ημέρας ή αργά το απόγευμα, σε πολλές περιοχές μπορούμε να τα συναντήσουμε ακόμη και το μεσημέρι! Κατά κανόνα εμφανίζονται όταν φουσκώνουν τα νερά(πλημμυρίδα).
Σε πολλές περιοχές θα το συναντήσουμε τέλος του Αυγούστου ως τα μέσα Οκτωβρίου για να ξαναεμφανιστεί προς τα τέλη του Νοεμβρίου με αποκορύφωμα τους μήνες Ιανουάριο-Φεβρουάριο όπου και είναι η περίοδος αναπαραγωγής του. Παραμένει στις ακτές μέχρι και τον Απρίλιο. Οι περιοχές αυτές μπορούν να χωριστούν σε τόπους που τα ψάρια αυτά κατά κύριο λόγο κυνηγούν και σε τόπους αναπαραγωγής.
Το Γενάρη τα λαβράκια σχηματίζουν μικρά ή μεγάλα κοπάδια και μετακινούνται προς τους τόπους αναπαραγωγής τους. Το χαμηλό βαρομετρικό με την κακοκαιρία και οι χαμηλές θερμοκρασίες στο νερό δημιουργούν συνθήκες που τραβούν τα λαυράκια στις άδειες από κόσμο παραλίες. Τα κοπάδια αυτά αποτελούνται από ψάρια του ίδιου φύλου και συνήθως τα ψάρια έχουν το ίδιο μέγεθος. Στις ακτές πρώτα εμφανίζονται τα αρσενικά ψάρια που είναι και πιο μικρά από τα θηλυκά, σπάνια βρίσκουμε αρσενικό λαβράκι πάνω από 1,5 κιλό. Το κοπάδι των αρσενικών ψαριών θα διαλέξει κάποιο χώρο στην ακτή όπου θα περιμένει την εμφάνιση των μεγάλων αυγωμένων θηλυκών. Στο αποκορύφωμα του ζευγαρώματος συνηθίζουν να βγαίνουν έξω-έξω όπου θα αφήνουν τα αυγά τους στο ρεύμα τρίβοντας τις βαριές κοιλιές τους στον πάτο και μεταξύ τους.


ΨΑΡΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ
Ο ψαροτουφεκάς που θα αντικρίσει πρώτη φορά ένα μεγάλο λαυράκι να πλησιάζει, πολύ πιθανό να  γίνει φανατικός του είδους ψάχνοντας το παντού! Δεν είναι λίγοι αυτοί που αφιερώνουν ακόμη και το καλοκαίρι την τελευταία σκάλα του ψαρέματος τους σε επιλεγμένα σημεία με την ελπίδα να συναντήσουν κάποιο μεγάλο του είδους.
Τα κρύα νερά του χειμώνα σε συνδυασμό με το μικρό βάθος που αλιεύονται τα λαυράκια τα κάνει πρώτα στις προτιμήσεις των περισσοτέρων χειμερινών ψαροτουφεκάδων. Άρα είναι και πολυκυνηγημένα με ότι συνεπάγεται αυτό. Ο λαυρακοκυνηγός πρέπει να χαρακτηρίζεται από υπομονή και επιμονή αφού πάρα πολλές εξορμήσεις του θα καταλήξουν άψαρες. Τόποι που χαρακτηρίζονται κλασικοί λαυρακότοποι παύουν να είναι, εξαιτίας υπερβολικής ενόχλησης - αλιείας των ψαριών αυτών ή αλλαγή συνήθειας - συμπεριφοράς τους στη γύρω περιοχή λόγω κάποιας ιχθυοκαλλιέργειας. Παρόλα αυτά ο καθαρόαιμος λαυρακοκυνηγός θα κυνηγά αυτά τα όμορφα ψάρια συστηματικά στο φυσικό τους περιβάλλον αποφεύγοντας τα λιμάνια και τις ιχθυοκαλλιέργειες. Γιατί για όσους ξέρουν, δε συγκρίνεται η ικανοποίηση της σύλληψης ενός πελαγίσιου 3κιλου, με τα ,αν και πολλά, χαζά και μικρότερα ψάρια που γυροφέρνουν υπό άθλιες συνθήκες κοντά σε μία ιχθυοκαλλιέργεια! Δεν συζητάμε για άλλους που φτάνουν σε σημείο να ζητούν τον εύκολο τρόπο κοντά σε βυρσοδεψία, βιολογικούς κ.α.!!!
Το άρθρο αυτό λοιπόν, απευθύνεται σε αυτούς που θέλουν να τρώνε τα πεντανόστιμα λαυράκια με την οικογένεια ή τους φίλους τους χωρίς ενδοιασμούς και με καμάρι για το πού και το πώς τα έπιασαν.

Εξοπλισμός

Στολή
Θα χρειαστούμε μια ζεστή και άνετη στολή αφού το ψάρεμα είναι στατικό με μεγάλη απώλεια θερμίδων. Η επιλογή λείας ή φόδρας στην εξωτερική επιφάνεια είναι καθαρά υποκειμενική. Η λεία επιφάνεια θα μας βοηθήσει περισσότερο στη θερμομόνωση και στεγανότητα στις μετακινήσεις παρά μέσα στο νερό. Απαραίτητη μπορώ να χαρακτηρίσω την ξυρισμένη εσωτερικά στολή που είναι γνωστή πλέον για τα πλεονεκτήματα της ιδιαίτερα την χειμερινή περίοδο. Επιλογές σε συνδυασμό πάχους 7 σακάκι- 5 παντελόνι ή 8-6 αντίστοιχα χαρακτηρίζονται αρκετές για το συγκεκριμένο κυνήγι. Όσοι θέλουν να προσαρμόσουν την ήδη υπάρχουσα στολή τους στα λαυρακοκυνήγια μπορούν να την ενισχύσουν με την προσθήκη ενός λεπτού λείου-ξυρισμένου γιλέκου που βοηθά πάρα πολύ. Οι έμπειροι γνωρίζουν καλά ότι η μεγαλύτερη παραμονή στο νερό θα επιτευχθεί όχι μόνο με την καλή στολή αλλά και τις απαραίτητες και επιβεβλημένες μετακινήσεις με κολύμπι που αυξάνουν την κυκλοφορία-θερμοκρασία στο σώμα. Όσον αφορά τώρα στην παραλλαγή στη στολή, οι περισσότεροι λαυρακοκυνηγοί είναι οπαδοί της. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι ,όταν το καρτέρι μας είναι σωστό και τα ψάρια θέλουν να πλησιάσουν, λίγη σημασία παίζει η μονόχρωμη ή χρωματισμένη στολή.

Καλτσάκια
Πολύ σημαντικό τμήμα του εξοπλισμού για όλα τα χειμερινά ψαρέματα! Όποιο τύπο και να διαλέξετε θα πρέπει να είναι ζεστά και στεγανά. Η απώλεια θερμότητας από τα πόδια μπορεί να καταστρέψει το ψάρεμα μας όσο και καλή στολή να έχουμε!

Γάντια
Αν και πολλοί προτιμούν πιο χοντρά από τα κλασικά δερμάτινα - neoprene γάντια, η πράξη μάς λέει ότι με τα τελευταία δε θα χάσουμε θερμότητα. Αν επιμένετε, μπορείτε να αντικαταστήσετε με πιο χοντρό γάντι μόνο το αριστερό (ή το δεξί αν είστε αριστερόχειρες), για να μη θυσιάσετε την καλύτερη αφή που απαιτείται στο χέρι που κρατά το όπλο.

Βάρη
Είναι αυτονόητο ότι το πολύ neoprene θα χρειαστεί και πολλά κιλά για τα ρηχά νερά. Τα βάρη στην πλάτη θα βοηθήσουν πολύ στη σωστή και μη επώδυνη κατανομή τους στο σώμα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που προτιμούν και βάρη στα πόδια. Προσοχή στις υπερβολές με τα παραπανίσια κιλά που μας βυθίζουν σε κάθε εκπνοή μας χαλώντας τη χαλάρωση και κατά επέκταση την άπνοια μας. Η ρύθμιση των βαρών αποτελεί ένα από τα βασικά σημεία εφαρμογής - επιτυχίας της τεχνικής αυτής. Ένας ψαροτουφεκάς που ή προσπαθεί να κρατηθεί στο βυθό ή αντιθέτως είναι σφιγμένος λόγω δυσφορίας, που αισθάνεται από τα πολλά κιλά, δε θα είναι και αποτελεσματικός στο ψάρεμα.

Πέδιλα
Σε αυτό το ψάρεμα δεν είναι απαραίτητα τα μακριά πέδιλα, αφού χαρακτηρίζεται περισσότερο από επιφανειακό κολύμπι παρά από κατάδυση. Συνήθως βυθιζόμαστε το πολύ σε 5-6 μέτρα εκτός εξαιρέσεων. Ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις που εφαρμόζουμε το επιφανειακό καρτέρι, δηλαδή είμαστε εντελώς αβύθιστοι! Άρα τα πέδιλα πρέπει να είναι άνετα, δηλαδή μαλακά. Αυτό φυσικά, δε σημαίνει ότι πρέπει να αντικαταστήσουμε τα πέδιλα μας με άλλα για το συγκεκριμένο κυνήγι. Απλώς δεν χρειαζόμαστε πέδιλα μεγάλων επιδόσεων.

Μάσκα
Δε θα χρειαστούμε μάσκες μικρού όγκου λόγω περιορισμένου βάθους. Το ζητούμενο είναι το μεγαλύτερο οπτικό πεδίο. Η αγορά διαθέτει πάρα πολλές επιλογές για κάθε πρόσωπο. Η διαρκής αναζήτηση των εταιρειών έχει παρουσιάσει στην αγορά μάσκες μικρού όγκου με καλύτερο οπτικό πεδίο από άλλες μεσαίου! Δεν έχετε παρά να ψάξετε για να βρείτε ποια ταιριάζει περισσότερο στο πρόσωπό σας.

Όπλο
Το όπλο για τα λαυράκια πρέπει να χαρακτηρίζεται από ευθυβολία και ταχύτητα. Η επιλογή για το μήκος του έχει να κάνει με την ορατότητα των νερών. Συνήθως ένα όπλο 82-90 εκατοστών με 6-6.25χιλ βέργα καλύπτει τα περισσότερα λαυρακοψαρέματα. Ενώ υπάρχουν και συνθήκες που επιβάλουν 60άρι με γαλλική τρίαινα όπως και άλλες ένα 100-115 με διπλά λάστιχα(!). Γνώμονας όπως είπαμε είναι η ορατότητα της περιοχής που διαλέγουμε. Το μουλινέ αν και δε χαρακτηρίζεται απαραίτητο η μίνι μορφή του φαίνεται ιδανική. Εάν δε, θέλετε να εξειδικευτείτε πλήρως, μία δίφτερη βέργα με καλοσχεδιασμένα φτερά εδώ βρίσκει απόλυτη εφαρμογή. Προσωπικά έχω καταλήξει σε ένα όπλο 88εκ. με βέργα 1,20εκ - 6,20χιλ και ένα ζευγάρι 17άρια μαλακά λάστιχα. Όταν δεν αστοχώ (!), τα ψάρια περνούν στο σχοινί!

Σημαδούρα
Κακά τα ψέματα. Θα μας κάνει τη ζωή δύσκολη! Απαραίτητη όμως για να είμαστε νόμιμοι και ασφαλείς όταν στην περιοχή κυκλοφορούν και πλεούμενα! Μπορούμε να  την προσαρμόσουμε στις ανάγκες αυτού του ψαρέματος επιλέγοντας ένα μικρό σημαδουράκι ξεβραχώματος στη θέση της μεγαλύτερης σημαδούρας και με χοντρή πετονιά στα  πρώτα 15 μέτρα (δε θα χρειαστούν παραπάνω) που θα καταλήγει σε ένα μολύβι ταχείας απελευθέρωσης.


Τεχνική

Το ρηχό καρτέρι αποτελεί τη βασική τεχνική ψαρέματος των όμορφων αυτών ψαριών.
Αν και το κλασικό καρτέρι του λαυρακιού λέει, ότι κοιτάμε προς το γιαλό, θα έλεγα ότι προτιμότερο είναι να έχουμε διαγώνια τοποθέτηση και πολλές φορές παράλληλη προς την ακτή για να ελέγχουμε και τα ψάρια που μπορεί να έρθουν από άλλες κατευθύνσεις μέχρι να ανακαλύψουμε την πορεία τους. Όταν ξεκινήσουμε το καρτέρι ελέγχουμε το χώρο περιμετρικά με αργές κινήσεις του κεφαλιού. Φροντίζουμε να έχουμε μαζεμένο το όπλο με λυγισμένο τον αγκώνα μας για να το προτάσσουμε μπροστά χαμηλώνοντας ταυτόχρονα το σώμα και το κεφάλι μας ενθαρρύνοντας τα ψάρια να πλησιάσουν. Όπως σε όλα τα καρτέρια έτσι και σε αυτό, το πόστο, δηλαδή το σημείο που διαλέγουμε, είναι καθοριστικής σημασίας στην προσέλκυση των ψαριών. Σε γενικές γραμμές αφού ανακαλύψουμε την περιοχή και τους διαδρόμους που κινούνται τα λαυράκια πρέπει να καρτερεύουμε στα όρια αυτού του χώρου ,χωρίς να εισβάλουμε μέσα σε αυτόν, κάτι που θα συνεπάγεται με το να τρομοκρατήσουμε τα ψάρια.
Επιμένετε στα καρτέρια όπου βρίσκετε αθερίνα. Οι ποσειδωνίες και τα σύνορα τους με την άμμο είναι καταπληκτικά πόστα για καρτέρι. Πολλές φορές μπορεί να βρεθούμε τελείως ακάλυπτοι πάνω στην άμμο αναζητώντας σημείο για να κρατηθούμε. Εκεί θα φανεί και πόσο καλοί είμαστε στην ενέδρα! Προσοχή στο βλέμμα αφού όπως σε όλα τα καρτέρια τρομάζει τα ψάρια. Επιχειρείστε λίγους λαρυγγισμούς ή αφήστε φυσαλίδες σαν εσχάτη λύση μόνο όταν τα ψάρια απομακρύνονται ή δεν μπαίνουν στο βεληνεκές. Μερικοί ρίχνουν ένα βοτσαλάκι στο νερό πριν το καρτέρι(!)
Μη βιαστείτε να πατήσετε τη σκανδάλη στους κεφάλους που συνυπάρχουν στις περιοχές του, γιατί συνήθως το λαυράκι ακολουθεί τελευταίο. Όταν συναντάτε πολύ μικρά λαυράκια προσπεράστε τα γιατί το πιθανότερο είναι το σημείο να μην έχει μεγάλα.
Το επιφανειακό καρτέρι αποδίδει σε μερικές περιοχές ειδικά το ξημέρωμα. Εδώ απαιτείται πάρα πολύ καλή και διακριτική απόκρυψη μέσα στα βράχια της ακτής. Η μεγάλη ψυχραιμία, υπομονή και βολή σε πρώτο χρόνο είναι προσόντα που ανταμείβουν τον ψαροτουφεκά που διαλέγει αυτόν τον τρόπο ψαρέματος. Γρήγορες βολές απαιτούνται και στα θολά νερά όπου τα ψάρια αν και πλησιάζουν πολύ κοντά εξαφανίζονται και πολύ γρήγορα! Με την εμπειρία και το πέρασμα του καιρού ο ψαροτουφεκάς θα μάθει να επιχειρεί βολές ακόμη και σε σκιές ψαριών. Η επιτυχία μετά από μια τέτοια βολή θα σας μένει αξέχαστη για πολύ καιρό.
Είναι πολύ πιθανό να τα συναντήσουμε σε ώρα ζευγαρώματος όπου τα αρσενικά (συνήθως γύρω στο κιλό) ακολουθούν τα βαριά, γεμάτα αυγά θηλυκά. Καλό θα είναι να συμπεριφερθούμε με σύνεση, σεβόμενοι τη φύση αφήνοντας τα μεγάλα θηλυκά να αναπαράγουν το είδος που τόσο μας συγκινεί!
Αν τα συναντήσετε καθώς κολυμπάτε, κάντε ήρεμα και αποφασιστικά βολή στο πιο βολικό γιατί το πιο πιθανό είναι να μην τα ξαναδείτε! Αν δεν είναι αρκετά κοντά σας για να επιχειρήσετε βολή κόψτε τον δρόμο τους προς τα βαθιά όπου και έχουν την τάση να φύγουν. Πιθανόν να σας δοθεί ευκαιρία για βολή καθώς θα διστάσουν να περάσουν με την μία από κάτω σας. Όλα αυτά φυσικά σε καθαρά νερά γιατί στα θολά η επιλογή είναι μία: το επόμενο καρτέρι!
Αν χτυπήσετε ποτέ λαυράκι άσχημα χωρίς να έχετε μουλινέ και φοβάστε ότι θα σχιστεί ενώ τα νερά έχουν αρκετή ορατότητα για να το ακολουθήσετε, αφήστε το όπλο! Το πιθανότερο είναι να πάει να λουφάξει ή σε πέτρα ή μέσα στα φύκια.
Αν καταφέρετε να βρείτε ένα καλό λαυρακότοπο, κάνετε σωστή διαχείριση και σημειώστε τις συνθήκες και τις ημερομηνίες που παίζουν μεγάλο ρόλο ειδικά σε αυτό το ψάρεμα.

Καλές βουτιές!