Κάθε ψαρευτική μας εξόρμηση ξεκινά με την προσδοκία ότι θα συναντήσουμε ψάρια! Καλό θα είναι λοιπόν να γνωρίζουμε τα χαρακτηριστικά και τη συμπεριφορά του κάθε ψαριού, έτσι ώστε να μπορούμε να κάνουμε τις κατάλληλες κινήσεις και να έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Όπως και άλλες φορές έτσι και τώρα θα ασχοληθούμε με κάποιο ψάρι που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως θήραμα. Δεν είναι άλλο από τη στήρα. Θα αναλύσουμε τη μορφή της, τη συμπεριφορά της, το που «συχνάζει», αλλά και τις τεχνικές του ψαρέματός της.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΗΡΑ

Γνωριμία με τη στήρα ή αν προτιμάτε την επιστημονική ονομασία, Epinephelus fasciatus ή Epinephelus Alexandrinus. Καταρχήν, μοιάζει τόσο με το ροφό, που μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε κάτι σαν την πρώτη του ξαδέλφη. Εξάλλου, τα δύο αυτά είδη ανήκουν στο ίδιο γένος (Epinephelus) και ζουν και τα δύο σε βραχώδη περιβάλλοντα. Βέβαια, διαφέρει στα σημεία με το ροφό, ξεκινώντας από το χρώμα του σώματός της, το οποίο είναι ανοιχτό γυαλιστερό καφέ και στα βαθιά αποκτά πράσινη απόχρωση. Επίσης, έχει οριζόντιες λεπτές κίτρινες ρίγες στα πλάγιά αντί για πιτσιλιές και η ουρά της έχει σχήμα ημισελινοειδές. Το κάτω σαγόνι της προεξέχει σε σχέση με το πάνω, περισσότερο από ότι του ροφού και διαθέτει πολλά, μικρά και κοφτερά δόντια. Γενικότερα, έχει κομψότερη σιλουέτα με καλύτερη υδροδυναμική από το ροφό, του οποίου το κεφάλι είναι μεγαλύτερο αναλογικά με το σώμα του. Παρόλα αυτά, η ομοιότητα τους είναι αρκετή ώστε κάποιες φορές να μην είναι σίγουρος κανείς, αν το ψάρι που είδε να κινείται ανάμεσα στα βράχια ήταν στήρα ή ροφός. Ένα άλλο ψάρι που μοιάζει πολύ με τη στήρα είναι η πίγγα. Μάλιστα, δεν είναι απίθανο να τις δούμε να κολυμπούν η μία δίπλα στην άλλη. Η μεγάλη ομοιότητά μπορεί να μας μπερδέψει, αλλά με μία προσεκτικότερη ματιά θα διαπιστώσουμε ότι η πίγγα έχει ακόμα πιο έντονο «προγναθισμό» και είναι σαφώς πιο σκούρα.

Η ΕΓΩΙΣΤΡΙΑ… ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ

Η στήρα μπορεί να ζει σε κοπάδια αποτελούμενα συνήθως από ψάρια του ίδιου μεγέθους και είδους, σε ομάδες, σε ζεύγη αλλά και μόνη της. Είναι ψάρι αεικίνητο και νευρικό, σε σημείο που πολλές φορές χαρακτηρίζεται από ανθρώπους του χώρου ως χορεύτρια του βυθού. Είναι εξαιρετικά περίεργη και εγωίστρια. Θα σπεύσει πρώτη να πλησιάσει στο καρτέρι, προλαβαίνοντας οποιοδήποτε άλλο ψάρι. Αυτό δε σημαίνει ότι θα φτάσει απαραίτητα σε απόσταση βολής. Εκτός από περίεργη είναι συνάμα και δειλή, ή τουλάχιστον λιγότερο θαρραλέα από το ροφό. Αυτό το αποδίδουμε στο μικρότερο μέγεθός της που δεν της δίνει την αυτοπεποίθηση και την αποφασιστικότητα του πιο «αρχοντικού» ροφού. Γι’ αυτό και δε συναντάμε συχνά ενήλικα μέλη του είδους στη ρηχή ζώνη, αφού εκεί αισθάνονται άβολα και ευάλωτα.

Ο ΒΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΤΗΡΑΣ

Ο βυθός που προτιμά η στήρα είναι οι βραχώδεις αποχές με απότομη κλίση και ειδικότερα αυτές που σχηματίζουν επίπεδα σκαλοπάτια με άμμο. Πιο συγκεκριμένα, είναι πολύ πιθανό να τη συναντήσουμε σε σαμάρια και φρύδια του σκληρού υποστρώματος τα οποία εξέχουν μέσα από αμμώδεις βυθούς. Εξίσου πιθανό είναι να την εντοπίσουμε σε κατρακύλια που σχηματίζουν μία αποχή την οποία διαδέχονται φυκιάδες. Εδώ συνήθως θα δούμε τις στήρες να τρυπώνουν δύο ή και τρεις μαζί στο ίδιο θαλάμι.  Επίσης, η παρουσία της στήρας μπορεί να γίνει αντιληπτή ανάμεσα σε φύκια φυτρωμένα σε αργιλώδες έδαφος, γεμάτο «αόρατες» σχισμάδες στο όριό του με την άμμο. Η στήρα έχει ιδιαίτερη προτίμηση σε σχισμές στο βράχο, σε ηφαιστιογενή πετρώματα, σε μεγάλα μονόπετρα και σε επικλινείς εκτάσεις από άμμο στη βαθιά ζώνη. Το μέρος που θα επιλέξει πρέπει να είναι ανοιχτό με «διαδρόμους» που θα τη καλύπτουν και θα τη προστατεύουν κατά τις μετακινήσεις της από θαλάμι σε θαλάμι. Έτσι, στους βραχώδεις βυθούς θα επιλέξει τα σημεία όπου τα βράχια συναντούν την άμμο και την ποσειδωνία. Θα πρέπει, πάντως, να γίνει σαφές ότι αντί για τα ρηχά, η στήρα θα προτιμήσει τα βαθιά, γεμάτα ρεύματα νερά .

ΟΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΤΟΥ ΨΑΡΕΜΑΤΟΣ ΤΗΣ

Η επιλογή του κατάλληλου βυθού είναι το πρώτο βήμα στο ψάρεμα της στήρας. Το δεύτερο και σημαντικότερο περιλαμβάνει την τεχνική της προσέγγισης. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να είμαστε άμεσοι και αποφασιστικοί στις κινήσεις μας. Η κάθετη βουτιά πάνω από τη στήρα ενδεχομένως να φέρει άμεσο αποτέλεσμα, ιδιαίτερα αν μπορέσουμε να μπούμε χωρίς πολύ κόπο στην αρνητική πλευστότητα και να καταδυθούμε χωρίς καμία άλλη κίνηση με το όπλο πάντα έτοιμο για βολή. Η αντίδραση της όταν την πλησιάσουμε με τον παραπάνω τρόπο, ιδιαίτερα αν είναι μεγάλο ψάρι, θα είναι μικρές και νευρικές κινήσεις ή το ξεκίνημα ενός κατεβάσματος προς τα βαθιά με μικρές κυκλικές υποχωρήσεις. Με την εμπειρία και το ένστικτο μπορούμε να καταλάβουμε ορισμένες φορές αν το ψάρι θα μας δώσει τελικά τη βολή, ή αν θα κρατήσει απόσταση ασφαλείας, όσο κατεβαίνει με αυτόν τον τρόπο προς τα βαθιά. Καλό θα είναι να μην παρασυρθούμε και να μη συνεχίζουμε τη βουτιά πέρα από το βάθος στο οποίο ψαρεύουμε με ασφάλεια. Αν την ακολουθήσουμε για πολύ, δεν το έχει σε τίποτα να αρχίσει να ανεβοκατεβαίνει στα βαθιά παίζοντας μαζί μας. Και αυτό το ανεβοκατέβασμα είναι σίγουρα κάτι που ξεπερνάει τα όρια του ψαροκυνηγού. Δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε στιγμή κυνηγώντας μια μεγάλη στήρα ότι ο σκοπός της, μόλις καταλάβει ότι την απειλούμε, είναι να μας εξαντλήσει.
Βέβαια, όταν δούμε μία στήρα να κινείται προς το θαλάμι της, σε «ασφαλές» για εμάς βάθος, αποκτούμε αμέσως αυξημένες πιθανότητες για τη σύλληψη της. Η τεχνική του ψαρέματός της όταν κρύβεται στο θαλάμι της είναι σχετικά εύκολη υπόθεση. Και εδώ, όμως, χρειάζεται ταχύτητα διότι αν της το επιτρέψουμε εύκολα θα πεταχτεί έξω πριν προλάβουμε να προσεγγίσουμε την τρύπα. Ακόμα και όταν φτάσουμε τελικά μπροστά στην τρυπωμένη στήρα, τα αντανακλαστικά μας πρέπει να είναι σε εγρήγορση. Δεν είναι διόλου απίθανο, με την όποια καθυστέρηση μας, το ψάρι να γίνει νευρικό να αισθανθεί ανασφάλεια, και να κολυμπήσει για ακόμα μία φορά έξω με ιλιγγιώδη ταχύτητα και να χωθεί βαθιά στην πλησιέστερη στενή χαραμάδα.
Αν τελικά δεν προτιμάμε το πλανάρισμα ή το ψάρεμα στην τρύπα, πρέπει να ξέρουμε ότι η σύλληψη της στήρας με το καρτέρι είναι μια μέθοδος που θέλει καλή δυνατότητα άπνοιας και αυτοσυγκέντρωση, τόσο ώστε να φλερτάρουμε με την επικίνδυνη ζώνη. Τις περισσότερες φορές η στήρα θα προσεγγίσει το δύτη σε απόσταση 5 μέτρων, χωρίς να δείχνει διάθεση ούτε να πλησιάσει περισσότερο αλλά ούτε να απομακρυνθεί. Σε αυτή την περίπτωση, μπορούμε να έρθουμε σε απόσταση βολής με κάποιο τέχνασμα, ανάλογα πάντα με τη μορφολογία του βυθού. Τώρα, σε ένα βυθό γεμάτο ογκόλιθους, η κλασική θέση του ψαροκυνηγού πίσω από μια μεγάλη πέτρα επιβάλλεται να είναι πολύ διακριτική. Το όπλο δεν πρέπει να εξέχει αλλά να παραμένει προσκολλημένο στα τοιχώματα ώστε να καμουφλάρεται. Τότε η στήρα θα πλησιάσει για να ικανοποιήσει την περιέργεια της. Το καλό κρύψιμο του ψαροκυνηγού πάντα καταφέρνει να την προκαλεί κοντά του. Εδώ είναι που τα πράγματα μπορεί να γίνουν για ακόμα μία φορά περίπλοκα. Δεν αποκλείεται να παίξει και αυτή το ίδιο παιχνίδι σταματώντας πίσω από ένα βράχο παρατηρώντας με επιφυλακτικότητα τον κυνηγό. Κυνηγός και θήραμα στην ίδια θέση, ο ένας να παρατηρεί τον άλλο! Μία λύση είναι το συρτό καρτέρι.

ΔΙΑΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΟΠΛΟ

Δεν υπάρχει ένα και μόνο κατάλληλο όπλο για το ψάρεμα της στήρας. Αντιθέτως, το σωστό όπλο θα είναι κάθε φορά αυτό που ταιριάζει στην τεχνική που χρησιμοποιούμε. Για την κάθετη βουτιά «πάνω» στο ψάρι ένα μακρύ λαστιχοβόλο με βέργα 6 ή 6,5 mm θα μας βοηθήσει πολύ στο να κάνουμε πραγματικότητα τη σύλληψή της. Στο καρτέρι, ένα μακρύ όπλο (π.χ. 100 – 115 εκατοστών) με δυνατά λάστιχα θα ήταν το ιδανικότερο. Και αν χρειαστεί να «κατεβούμε» στο θαλάμι της, ένα 90άρι, ή και πιο κοντό, με βέργα 6 έως και 6,5 χιλιοστά θα μπορούσε να μας βοηθήσει σημαντικά, επιτρέποντας μας πιο γρήγορες κινήσεις. Σε όλα τα παραπάνω μήκη όπλων το μουλινέ κρίνεται τουλάχιστον απαραίτητο.

Ψάρια σαν τη στήρα αποτελούν σημαντική προσθήκη σε μία ψαριά. Όχι μόνο λόγω της γεύσης τους αλλά και λόγω των απαιτήσεών τους ως θηράματα. Θέλουν σωστή κρίση, προσοχή και άμεσες κινήσεις από τον ψαροκηνυγό προκειμένου να βρεθούν στα χέρια του και δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να χαριστούν σε αυτόν. Έτσι, πέρα από τη θεωρητική γνώση σχετικά με το συγκεκριμένο ψάρι, η εμπειρία μπορεί να παίξει τελικά τον πιο σημαντικό ρόλο.