Μία αναφορά στο χειμερινό μας ταξίδι στη Νορβηγία, στο νησί Hitra (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2009)

Μέρος πρώτο: Φύγαμε!

Συνήθως επισκεπτόμαστε τη Νορβηγία όχι μία φορά, αλλά αρκετές φορές το χρόνο. Οι προηγούμενες εκδρομές μας είχαν γίνει όμως σε θερμότερες εποχές, από τον Απρίλη μέχρι και το Σεπτέμβρη. Μονάχα μία φορά είχαμε τολμήσει να επισκεφτούμε τη χώρα προς το τέλος του Μαρτίου και αυτός ήταν ένας από τους λόγος που έκανε να θέλουμε να «αψηφήσουμε» τη Νορβηγία το χειμώνα, κατά τη διάρκεια των πιο σφοδρών μηνών της. Άλλωστε, οι πληροφορίες από ντόπιους ψαράδες που μιλούσαν για μεγαλύτερα είδη (άνω των 10kg) μπακαλιάρου και άλλων ειδών στα παγωμένα χειμερινά νερά της Νορβηγίας μας είχαν τραβήξει την προσοχή. Έτσι λοιπόν, στα τέλη Νοεμβρίου 2009, μας δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε επιτέλους το όνειρό μας. Η ομάδα μας αποτελούνταν από 3 Γερμανούς: τους Slava (Nurnberg), Dima (Aachen)  και τον γράφον. Μόλις φορτώσαμε όλο τον εξοπλισμό, ρούχα και λοιπά περιουσιακά στοιχεία στο παλιό αλλά αξιόπιστο Mercedes-Universal, ξεκίνησε το ταξίδι μας. Η διαδρομή ήταν γνωστή και δύσκολη: Γερμανία – Δανία – Σουηδία – Νορβηγία. Πληροφοριακά αγαπητοί μου αναγνώστες, υπάρχουν δύο εναλλακτικές οδοί που μπορείτε να επιλέξετε ταξιδεύοντας από τη Γερμανία προς τη Νορβηγία.

Επιλογή πρώτη
Από το Puttgardern (Γερμανία) υπάρχει ένα καράβι που καταλήγει στη Δανέζικη πόλη Rodby και φεύγει κάθε μισή ώρα. Μπορείτε να προμηθευτείτε εισιτήρια απευθείας στην είσοδο των επιβατών. Να και μία συμβουλή. Είναι προτιμότερο να αγοράσετε εισιτήριο επιστροφής προς τη Σουηδία μιας και υπάρχει μία εταιρία, παρόμοια με την πρώτη που κινείται από Δανία προς Σουηδία. Αγοράζοντας αυτό το εισιτήριο, το ταξίδι προς τη Σουηδία θα σας στοιχήσει πολύ λιγότερο.  Το εισιτήριο αυτό είναι ανοιχτό και όταν το χρησιμοποιήσετε, θα μπορέσετε να μπείτε με μία κάρτα που σας δίνετε, από μία άλλη πύλη, ξεχωριστή από αυτή των υπόλοιπων επιβατών. Για να καταλάβετε το κόστος, το εισιτήριο τριών ατόμων και του αυτοκινήτου δεν ξεπέρασε τα 200€.
Το ταξίδι με το καράβι από το Puttgardern (Γερμανία) έως το Rodby διαρκεί 40-50 λεπτά. Από το Rodby (Δανία) ακολουθείτε την πορεία προς το Helsingor (Δανία) όπου αλλάζετε και πάλι με ένα καράβι για το Helsingborg (Σουηδία) και το οποίο διαρκεί άλλα 15-20 λεπτά. Από εκεί συνεχίζετε μέχρι το Oslo και στη συνέχεια, στο Trondheim.

Επιλογή δεύτερη
Ταξιδεύετε δια ξηράς έως το Fredeikshavn (Δανία) και παίρνετε το καράβι απευθείας για Oslo. Είναι καλύτερο να προμηθευτείτε τα εισιτήρια μέσω internet μιας και όσο νωρίτερα τα παραγγείλετε, τόσο φθηνότερα θα είναι. Αυτός ο τρόπος έχει δύο σημαντικά πλεονεκτήματα: Μπορείτε να ξεκουραστείτε σε μία από τις άνετες καμπίνες ενώ παράλληλα η διαδρομή είναι 500 – 600 χιλιόμετρα μικρότερη. Στον αντίποδα, πρέπει να γνωρίζεται πως υπάρχει ένα μόνο καράβι κάθε 24 ώρες, επομένως εάν το χάσετε θα πρέπει να περιμένετε στο λιμάνι μέχρι το επόμενο.

Μέρος δεύτερο: Φτάσαμε!

Με όλες τις πιθανές κακοτυχίες πίσω μας (χιόνι, παγωμένη βροχή και γλιστερούς δρόμους) επιτέλους φτάσαμε – ή μάλλον μας μετέφεραν – στον τελικό μας προορισμό, το νησί Hitra. Βολευτήκαμε στο camping Dolmsundet της μαρίνας. Πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι, είχαμε ανακαλύψει πως ο Einar, ιδιοκτήτης του καταλύματος, είχε μία ιδιαίτερη προσφορά για τους κυνηγούς του χειμώνα: με 25€ κατά άτομο ημερησίως, προσέφερε μία καμπίνα με όλες τις ανέσεις (ντους, τουαλέτα, θερμαινόμενο πάτωμα, κουζίνα με ψυγείο, πιάτα και τηλεόραση), ένα σκάφος με μία τετράχρονη μηχανή και βυθόμετρο και ακόμη και ψυγεία βαθιάς ψύξης για τα αλιεύματα. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν το απεριόριστο Wi-Fi. Ήταν μία πολύ συμφέρουσα προσφορά που και εκμεταλλευτήκαμε, επιλέγοντας μία ηλιόλουστη καμπίνα δύο επιπέδων για 4 άτομα που βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο νερό. Εξυπηρέτησε όλες τις ανάγκες μας άψογα. Οφείλω επίσης να αναφέρω πως οι ανέσεις για τους ψαροκυνηγούς δεν σταματούν εδώ. Υπάρχει ένα «στεγνό» δωμάτιο όπου τοποθετώντας από το βράδυ τη στολή, την επομένη το πρωί θα την παραλάβετε στεγνή. Υπάρχουν θερμαινόμενα αποδυτήρια για να αλλάξετε και να κάνετε απευθείας το ντους σας ενώ τέλος για την εξυπηρέτηση των ψαροκυνηγών υπάρχουν ξύλινοι πάγκοι προετοιμασίας των ψαριών με το ανάλογο νερό και εργαλεία…

Μέρος τρίτο: Το κυνήγι!

Μόλις τακτοποιηθήκαμε στο camping, επισκεφτήκαμε το φίλο μας Yuri, έναν δύτη από την Εσθονία που εργάζεται στη Νορβηγία και ο οποίος έχει εξερευνήσει σε βάθος το υποβρύχιο ψάρεμα και τους τόπους του σε αυτήν την περιοχή. Κατά τη διάρκεια της συνάντησής μας, μας αποκάλυψε μερικούς όμορφους τόπους για ψάρεμα καθώς και μερικές αποικίες οστράκων (θα σας μιλήσω για αυτά παρακάτω).
Έφτασε λοιπόν το πρώτο μας ψαρευτικό πρωινό. Ψάχνοντας για όστρακα, ξεκινήσαμε με ασκήσεις άπνοιας. Αυτό μας πήρε αρκετή ώρα – παραπάνω από μία ώρα τουλάχιστον – μιας και όλοι μας ψάχναμε προς κάθε κατεύθυνση. Το νερό ήταν τόσο καθαρό που μπορούσα να εντοπίσω ένα όστρακο από την επιφάνεια σε βάθος 12-13 μέτρων. Σε βάθος 9-10 μέτρων βρήκα μία μικρή αμμώδη αποχή. Εκεί εντόπισα μερικά όστρακα, όμως ακόμη δεν είχαμε βρει καμία αποικία… Επιδιώκοντας όλο και βαθύτερες βουτιές κοντά στο βυθό, σε ένα βάθος της τάξεως των 12-13 μέτρων άρχισαν να εμφανίζονται όλο και περισσότερα όστρακα. Επιτέλους, τώρα μπορούμε να αρχίσουμε να μαζεύουμε τρόπαια! Μερικοί μπορεί να το θεωρήσουν βαρετό, όμως εμείς το εκμεταλλευτήκαμε ως απνεϊστική εξάσκηση, ευκαιρία για τη ρύθμιση των βαρών και τέλος, τα όστρακα αυτά είναι νοστιμότατα και πολύ υγιεινά. Υπήρχαν φορές που επέστρεφα στην επιφάνεια μετά από μία βουτιά με 6 ή 7 κομμάτια! Αραιά και που εντόπιζα και μεγάλα καβούρια που βρισκόντουσαν σκαμμένα στην άμμο. Όταν η θερμοκρασία αρχίζει να πέφτει, επιλέγουν αυτήν τη μέθοδο σε αντίθεση με τους θερμότερους μήνες όταν και κάθονται εκτεθειμένα πάνω στον πυθμένα. Με αυτά και αυτά κατάφερα να μαζέψω πραγματικά πολλά όστρακα. Ο Slava πάλι, είχε ακεφιές, μιας και κατάφερε να χάσει το καινούργιο του όπλο πριν ακόμη το χρησιμοποιήσει. Βέβαια εκείνος έφταιγε μιας και δεν το είχε ασφαλίσει σωστά πάνω στη σημαδούρα. Την περισσότερη ώρα λοιπόν, την έφαγε ψάχνοντας αδίκως το όπλο ενώ ο Dima μπορεί να μην βρήκε πολλά όστρακα, όμως κατάφερε να χτυπήσει μία γλώσσα και έναν μπακαλιάρο 5κιλών. Το βράδυ μαγειρέψαμε “cuisine a-la Norse”: Μπακαλιάρος au gratin, φρέσκα και μαγειρεμένα όστρακα, βρασμένα καβούρια και τηγανητό συκώτι μπακαλιάρου. Σχεδιάζοντας την επόμενη μέρα, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε πρώτα την αποικία με τα όστρακα και στη συνέχεια να ασχοληθούμε με το ψάρεμα.
Το επόμενο πρωί μας βρήκε πάνω από τη γνωστή πλέον αποικία. Λίγο αργότερα είχαμε καταφέρει να συλλέξουμε περισσότερα από 300 (!) κομμάτια, επομένως κατευθυνθήκαμε προς το προεπιλεγμένο κομμάτι για ψάρεμα. Τα καλύτερα σημεία για ψάρεμα στη Νορβηγία είναι εκεί όπου εντοπίζονται στην επιφάνεια κοπάδια μικρότερων ψαριών – δολωμάτων που τρέφονται με πλαγκτόν. Αυτά μπορεί να είναι και δίπλα σε αντικείμενα που επιπλέουν ή κάτω από γέφυρες. Οι θηρευτές (μεγάλοι μπακαλιάροι και άλλα είδη ψαριών) περιμένουν λίγο βαθύτερα, κόντρα στο ρέμα ως βοσκοί που παρατηρούν και ακολουθούν τα κοπάδια του δολώματος. Μόλις πεινάσουν, ανεβαίνουν στην επιφάνεια, επιτίθενται στο κοπάδι των μικρών ψαριών και ξαναβυθίζονται. Βρήκαμε λοιπόν ακριβώς το σωστό σημείο. Με τη βοήθεια του βυθόμετρου, εντοπίσαμε ένα κοπάδι από μικρά ψάρια. Αγκυροβολήσαμε, πέσαμε στο νερό και κατευθυνθήκαμε προς το κοπάδι. Ο εντοπισμός του κοπαδιού δεν είναι εύκολος μιας και τα ψάρια κινούνται σε βάθος 8-10 μέτρων και οι μαύρες ράχες τους έχουν την τάση να εξαφανίζονται όταν το περιβάλλον είναι σκοτεινό (ενδεικτικά, σε εκείνο το σημείο το βυθόμετρο έδειξε 50 μέτρα). Έπρεπε να εκτελέσουμε επαναλαμβανόμενες καταδύσεις. Επιτέλους να τα! Καθώς καταδυόμουν εντόπισα ένα μικρό κοπάδι ψαριών. Το βάθος ήταν 12 μέτρα, όμως ήμουν ήδη στην αρνητική, κινούμενος προς τα ψάρια χωρίς όμως να χρησιμοποιώ τα πέδιλα. Κοίταξα προς κάθε κατεύθυνση εντοπίζοντας μόνο ψάρια δολώματος ενώ από κάτω μου υπήρχε μια επιβλητική μαυρίλα! Τρόμαξα και έφυγα για την επιφάνεια. Τώρα έπρεπε να ηρεμίσω, να πάρω τις ανάσες μου και να ετοιμαστώ για μία ακόμη βουτιά. Δεν κατάφερα να περάσω το κοπάδι με την πρώτη. Σίγουρα οι κυνηγοί ήταν βαθύτερα, όπου έπρεπε και να πάω, όμως οι 3-4 βαθμοί του νερού δεν άφηναν και πολλά περιθώρια για μεγάλες βουτιές.
«Λοιπόν αυτό ήταν, επιτέλους οργανώθηκα και κατεβαίνω εκ νέου». Έφτασα το κοπάδι του δολώματος αλλά συνέχισα να κινώ τα πέδιλα, αν και σε αργή κίνηση. Το κοπάδι αραίωσε. Σταμάτησα να κινώ τα πέδιλα και βρέθηκα πίσω από το κοπάδι. Ξαφνικά, στα αριστερά μου είδα τη μουσούδα ενός μπακαλιάρου να μου χαμογελά. Αργές κινήσεις τώρα… κάνοντας μικρές πεδιλιές μείωνα την απόσταση. Στο διάφανο αλλά σκοτεινό νερό δεν ήταν εύκολο να υπολογίσω την απόσταση ανάμεσα σε εμένα και το ψάρι, ειδικά χωρίς σημεία αναφοράς. Παρά όλα αυτά κατάφερα να υπολογίσω το μέγεθος του ψαριού που ήταν περίπου 5κιλά. Το τρόπαιό μου όμως ξαφνικά κατάλαβε τον κίνδυνο, γύρισε και άρχισε να μου δείχνει την… ουρά το, κινούμενο προς τα βαθιά. Συνειδητοποίησα πως σε λίγα δευτερόλεπτα το ψάρι θα είχε χαθεί εντελώς. Είναι επίσης σημαντικό να αναφέρω πως πλέον ήμουν στα 19 μέτρα! Αποφάσισα λοιπόν να κάνω τη βολή καθώς το ψάρι απομακρύνονταν, θέλοντας παράλληλα να δοκιμάσω το νέο μου ξύλινο. Ομαλά και αθόρυβα, όπως και το ψάρι, η βέργα έφυγε για το στόχο. Ξαφνικά κατάλαβα πως είχε πετύχει το ψάρι. «Μα πως;» «θα κρατήσει η βέργα;» ρώταγα τον εαυτό  μου. Μην έχοντας και πολύ χρόνο για χάσιμο, έφυγα προς την επιφάνεια με το βάρος του ψαριού να με ακολουθεί. Κάποια στιγμή, νιώθοντας αρκετή αντίσταση στην άκρη του σχοινιού, πίστευα πως το ψάρι έδινε τη δική του δυναμική μάχη. Επιτέλους αέρας. Εισπνοή – εκπνοή, αλλά κοίτα να δεις! Τράβηξα τη βέργα κοντά μου. Με τα μάτια μου να έχουν πεταχτεί λίγο πιο έξω, αντίκρισα ένα τέρας καρφωμένο πάνω στη βέργα με το στόμα ανοιχτό! Γρήγορα έπιασα το ψάρι από τα σπάραχνα και έτρεξα στη βάρκα. Ο Slava ήταν ήδη εκεί και με βοήθησε με το ψάρι και τη βέργα ενώ ανέβηκα και εγώ μιας και είχα αρχίσει να κρυώνω. Παράλληλα είδα πως και ο Dima ερχόταν προς το σκάφος. Δεν σας κρύβω πως είχα εντυπωσιαστεί από το θήραμά μου. Ζυγίζοντάς το λίγο αργότερα, η ζυγαριά σταμάτησε στα 14.14kg!! αποτελώντας το μεγαλύτερο μπακαλιάρο που έχω καταφέρει να πιάσω. Έχοντας ανέβει όλοι μας στη βάρκα, ξεκινήσαμε για έξω. Τα παιδιά επίσης τα είχαν πάει περίφημα πιάνοντας από έναν μπακαλιάρο ο κάθε ένας. Τελικά, το μεγαλύτερο ψάρι της εκδρομής πιάστηκε από τον Slava. Ένας μπακαλιάρος 14.78 κιλών ενώ ο Dima κατάφερε ένα ψάρι του ίδιου είδους 13 κιλών.
Όλα τα ψαρέματά μας ήταν παρόμοια. Εντοπισμός του κοπαδιού με τα μικρόψαρα, κατάδυση κάτω από αυτό και προσπάθεια σύλληψης κάποιου μπακαλιάρου που θα εντοπίζονταν. Εννοείται πως πάντα προηγούνταν μία στάση στις αποικίες οστράκων για να ζεσταθούμε και να μαζέψουμε αυτόν τον υπέροχο μεζέ που καταναλώναμε φρέσκο ακόμη και κατά τη διάρκεια της πλεύσης στην επιστροφή. Τα ψάρια που δεν καταναλώθηκαν από εμάς μετά το ψάρεμα, κόπηκαν σε φιλέτα και τακτοποιήθηκαν στα ψυγεία. Αργότερα τα πήγαμε σπίτι, μαζί με τα όστρακα βέβαια, κάνοντας ένα φοβερό τραπέζι στις οικογένειές μας. Καταψύξαμε τα όστρακα σε ξύλινες παλέτες και αργότερα αποθηκεύσαμε μικρά παγωμένα κομμάτια ως ravioli. Επίσης δοκιμάσαμε ένα τοπικό πιάτο – χαβιάρι από ψάρι lumpfish. Το Lumpfish είναι ένα νόστιμο ψάρι που μοιάζει με ένα κομμάτι χοιρινό (!). Οι Νορβηγοί λένε πως μερικοί παίρνουν το χαβιάρι αυτού του ψαριού, προσθέτουν μαύρο χρώμα και το πουλούν ως το πανάκριβο μαύρο χαβιάρι. Πράγματι ήταν φανταστικό. Καταφέραμε να φάμε ένα ολόκληρο μπολ συνδυασμένο με ψωμί και βούτυρο...  


Ορίστε μερικές συμβουλές εάν πρόκειται να επισκεφτείτε τη Νορβηγία το χειμώνα.

1.    Στο σκάφος πρέπει να έχετε περισσότερα ζεστά ρούχα. Περισσότερο ταλαιπωρηθήκαμε από το κρύο γυρίζοντας προς το λιμάνι με το σκάφος παρά το γεγονός πως είχαμε νιτσεράδες και κουβέρτες.
2.    Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στη διάρκεια του φωτός της ημέρας και προγραμματίστε ανάλογα το ψάρεμά σας. Το χειμώνα το φως της μέρας διαρκεί 4 ώρες το πολύ, μετά δεν θα μπορείτε να δείτε τίποτα!

Προτάσεις Εξοπλισμού

1.    Λείες – Ξυρισμένες στολές πάχους τουλάχιστον 7mm
2.    Όπλα μεγαλύτερα των 100cm
3.    Πέδιλα κατασκευασμένα από carbon
4.    Γάντια πάχους τουλάχιστον 5mm και καλτσάκια πάχους 7mm
5.    Σημαδούρα