Τον Γιάννη Σιδέρη τον είδα για πρώτη φορά στο 1ο Champions League που είχε γίνει στην Χαλκιδική. Εκείνοι που τον γνώριζαν μιλάγανε για ένα χαρισματικό και έξυπνο παιδί με επιδώσεις μάλλον... εξωπραγματικές για την εποχή. Στον αγώνα εκείνο θυμάμαι πως δεν είχε πάει ιδιαίτερα καλά. Ήταν άλλωστε και ο πρώτος του στην Ελλάδα, όμως σίγουρα τον πείσμωσε και στο επόμενο Πανελλήνιο κατέβηκε και έπαιξε πολύ δυνατά. The rest is history... Από τότε μετράει έξη (!) Πανελλήνια Πρωταθλήματα, αρκετές συμμετοχές στο εξωτερικό ενώ έχει καταφέρει την μεγαλύτερη πρόκριση Έλληνα αθλητή κατακτώντας τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βενεζουέλα. Ποιές οι απόψεις του αλλά και τα μελλοντικά του σχέδια; Διαβάστε παρακάτω...


1.    Γιάννη καταρχάς σε ευχαριστούμε για το χρόνο σου και για την ευκαιρία που δίνεις στους επισκέπτες του e-blue magazine να σε γνωρίσουν λίγο καλύτερα. Ξεκινώντας τη συνέντευξη αυτή, πες μας μερικά πράγματα για τον εαυτό σου.

Γεννήθηκα στο Κρανίδι (Αργολίδος) οπού και διαμένω, είμαι 36 χρονών, σπούδασα οικονομικά στην Ιταλία και αγαπώ πολύ το υποβρύχιο ψάρεμα .

2.    Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με το υποβρύχιο ψάρεμα, ποιος ήταν ο «μέντοράς» σου αλλά και ποιό ήταν το πρώτο σου αξιόλογο ή μη θήραμα;

Γύρω στα 12 έκανα μακροβούτια και έπιανα χταπόδια. Μέχρι τα 17 έκανα ψαροτούφεκο χειμώνα καλοκαίρι αρκετά συχνά με μέτριες επιτυχίες και μετά πήρα την πρώτη μου στολή και ξεκίνησα να μένω ακόμη περισσότερες ώρες στο νερό. Το πρώτο μου αξιόλογο θήραμα ήταν ένας ροφός γύρω στα 2.5 - 3 κιλά. Δεν είχα την τύχη να έχω κάποιον μέντορα. Άκουγα, διάβαζα και δοκίμαζα, όπλα και τεχνικές στη θάλασσα. Όλες οι πληροφορίες που συγκέντρωνα από σχετικούς και ασχέτους καταγράφονταν στο DNA μου, τα αποκωδικοποιούσα και τα προσάρμοζα στις ανάγκες μου. Όταν συναντούσα δυσκολίες τα έβγαζα πάλι στην επιφάνεια και το ξεσκαρτάρισμα συνεχιζόνταν, ακόμη συνεχίζεται...

3.    Πότε και με ποια αφορμή αποφάσισες να ασχοληθείς με το αγωνιστικό τμήμα του υποβρυχίου ψαρέματος;

Ανέκαθεν διάβαζα νέα για το αγωνιστικό ψαροτούφεκο, με συνάρπαζαν οι αγώνες και ένιωθα δέος για τους ξένους πρωταθλητές. Είχα συμμετάσχει σε 3 αγώνες στην Ιταλία  με μέτρια αποτελέσματα. Έπειτα ήρθε η γνωριμία μου με το Νίκο Καμπάνη ο οποίος μαζί με το Σάκη Πίκουλα με παρότρυναν να ασχοληθώ με τους αγώνες. Ο πρώτος μου αγώνας σε Ελληνικό έδαφος πλέον, πραγματοποιήθηκε στη Χαλκιδική. Ήταν το πρώτο Champion League, στο οποίο για να συμμετάσχεις έπρεπε να ήσουν μέλος εθνικής ομάδας. Συμμετείχα μαζί με τον Ugo και το Σάκη. Ήμουν αρκετά σίγουρος για τον εαυτό μου και το πλήρωσα ακριβά... Αποδείχτηκε πως ήθελα πολλή δουλειά ακόμη και πως είχα θέσει χαμηλά standards σε σύγκριση με αυτό που πίστευα τότε πως είναι ποιοτικό ψαροτούφεκο.

4.    Σε κάθε τομέα, για να έρθουν επιτυχίες πρέπει να υπάρξει και η ανάλογη αφοσίωση. Εσύ έχεις κάνει «θυσίες» στη ζωή σου ώστε να πετύχεις το στόχο σου στο υποβρύχιο ψάρεμα;

Όσο πιο μικρός ήμουν τόσο λιγότερα χρειαζόταν να κάνω, νόμιζα ότι το τσιγάρο ή κάποια ποτά δεν επηρέαζαν τις βουτιές μου. Με το πέρασμα των χρονών ανέβηκαν αρκετά οι απαιτήσεις μου και όλη η ζωή μου μπήκε σε πρόγραμμα. Τι θα φάω, τι ώρα, πόσο θα κοιμηθώ έπρεπε όλα αυτά να μπουν σε μια τάξη και καταχρήσεις κομμένες εννοείται. Έχω συνειδητοποιήσει πως όσο πιο μηχανική και προγραμματισμένη είναι η ζωή μου έκτος νερού τόσο πιο  σταθερή απόδοση έχω στη θάλασσα. Ακόμη και σε επίπεδο φιλίας ή σχέσεων, απομάκρυνα οποιοδήποτε πρόσωπο με επηρέαζε αρνητικά στην επαφή μου με το ψάρεμα. Δεν μπορώ να τα ονομάσω θυσίες όλα αυτά, είναι τρόπος ζωής πλέον για μένα. Ήταν περισσότερο δύσκολο όταν ήμουν νεαρός γιατί δεν ταυτίζονταν με τη ζωή που έκαναν οι συνομήλικοι μου.

5.    Μετά από τόσες συμμετοχές αλλά και σημαντικότατες επιτυχίες, ποια είναι η γνώμη σου για τους αγώνες. Έχει αλλάξει αυτή σε κάποια σημεία με την πάροδο του χρόνου και αν ναι, γιατί και πως;

Τους αγώνες τους αγάπησα πολύ! Κατάφερα να μην αφομοιωθώ από αυτούς, κράτησα κάποιες αρχές που είχα πριν την ένταξη μου σ' εκείνους. Οι αγώνες  με έκαναν καλύτερο ψαρά δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. Δεν είμαι ο ίδιος που ήμουν όταν ξεκίνησα και δεν θα γινόμουν ποτέ αν δεν περνούσα μέσα από τον αγωνιστικό στίβο. Εξακολουθώ να βελτιώνομαι με τη συμμετοχή μου σ’ αυτούς παρόλο που ο χρόνος που μπορώ να αφιερώσω έχει μειωθεί. Οι αγώνες ανέκαθεν είχαν ένα σκοπό: να προσφέρουν θέαμα και να αναδείξουν μια ιεραρχία στο χώρο. Θέαμα στους απλούς ψαροτουφεκάδες για το επίπεδο που μπορεί να φτάσει κάποιος και για το μέγεθος των συλλήψεων που μπορούν να γίνουν σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Οποίος δεν μπορεί να το αντέξει επειδή είναι βαρύ το θέαμα ας μη το παρακολουθεί! Το θέμα είναι να δει ένας περαστικός ψαριές στο ζύγισμα και να πει καλοπροαίρετα "αυτή είναι ψαριά, υπάρχουν αυτά τα ψάρια στη περιοχή μας; ".  Ιεραρχία στους  δήθεν γκουρού του χώρου που το παίζουν όλοι δάσκαλοι, βαθύτες και τρομεροί ψαροτουφεκάδες. Έπρεπε να υπάρχει ένας τρόπος σεβασμού που να βάζει φρένο στις φανφάρες όσων μιλάνε πολύ, έπρεπε να ξεχωρίζουν οι γνώστες από τους φαφλατάδες όπως σε όλους τους χώρους. Τα τελευταία  χρονιά οι αγώνες στην Ελλάδα έχουν εκφυλιστεί γιατί υπονομεύονται από τους παλιούς γκουρού και από εμπόρους του χώρου που δεν είναι έτοιμοι να δεχτούν τη νέα τάξη πραγμάτων και αντιδρούν γιατί δεν μπορούν να έχουν κάποιο οικονομικό όφελος μέσα από την διαφήμιση σε αυτούς. Εδώ βγήκα 2ος στον κόσμο 3 χρόνια πριν και είδα κάτι φωτογραφίες μου όμοιες με γραμματόσημο στα περιοδικά του χώρου. Φέραμε 3 DVD με σκηνές από το ταξίδι μας στη Βενεζουέλα και βάλαμε 10λεπτά προβολής μονό για να μην  "κουράσουμε" τον κόσμο! Έπρεπε να δείτε 6σελιδη αφιέρωση στο Ramazoti από το pesca sub (ιταλικό περιοδικό) για το ξύλινο μετάλλιο που έφερε στην Ιταλία (έτσι χαρακτήρισαν την 4η θέση του στην κατάταξη). Είναι αστείο να είμαι περισσότερο αναγνωρίσιμος στο εξωτερικό πάρα στην Ελλάδα.  Φέτος η χωρά μας ήρθε 3η στο Ευρωαφρικανικό, ελπίζω  τα παιδιά να χουν καλύτερη αντιμετώπιση...

6.    Έχοντας πλέον όχι μόνο την εμπειρία αλλά και ένα βαρύτιμο μετάλλιο από το εξωτερικό, που πιστεύεις πως διαφοροποιείται αφενός το αγωνιστικό αλλά και αφετέρου γενικότερα το υποβρύχιο ψάρεμα στην Ελλάδα αλλά και που οφείλεται αυτό;

Η άποψη μου είναι πως στους αγώνες κάνεις πράξη τα όσα κάνεις στο ψάρεμα σου, εκείνα που πραγματικά κατέχεις και έχουν γίνει κτήμα σου. Με την διαφορά πως όλα γίνονται ακόμη πιο γρήγορα κάτω από πίεση χρόνου (π.χ. σαν να βάλεις 10 μαθηματικούς να λύσουν το ίδιο πρόβλημα σε περιορισμένο χρόνο ή 10 υδραυλικούς να επισκευάσουν μια ζημιά...) μετράει η φυσική σου κατάσταση, σκοπευτική δεινότητα, το καθαρό μυαλό, η αποφασιστικότητα σου, η εξυπνάδα σου και η δυνατότητα να πραγματοποιείς όλα εκείνα που σχεδίασες πριν τον αγώνα, να τα βάζεις με τα κατάλληλα ψάρια την κατάλληλη στιγμή και  να μην είσαι  ΑΕΡΟΛΟΓΟΣ... ( κουράστηκα πλέον να ακούω από συναθλητές μου: είχα 10 ροφούς, μου βράχωσε ένα ψάρι, σκίστηκε ένα άλλο, ήμουν αδιάθετος για να βουτήξω εκεί που έπρεπε...) όλα αυτά μας χαρακτηρίζουν και στα ψαρέματα μας. Δεν είναι άλλο το ψάρεμα και άλλο οι αγώνες, εμείς είμαστε που διηγούμαστε υπερβολές για τα ψαρέματα μας στο φιλικό μας περίγυρο με αποτέλεσμα να εκτεθούμε στον αγώνα και να ψάχνουμε δικαιολογίες για να καλύψουμε τα προφανή. Πριν 2 χρόνια με είχαν καλέσει σε ένα αγώνα στη Μαγιόρκα. Είδα τον Dominges (πορτογάλο) να αλλάζει 3 φορές στολή λόγω κρύου. Δεν είχε φέρει μαζί του την κατάλληλη, στο τέλος τον είδα να φορεί το τριάρι το σακάκι πάνω από το πεντάρι, μάλλον ούτε αναπνοή δεν θα μπορούσε να πάρει! Τελειώνοντας τον αγώνα δεν παραπονέθηκε απλά είπε ότι ήθελε 2  παραπάνω μέρες αναγνώρισης για να μπορέσει να κοντράρει τους ισπανούς γιατί είχαμε μονό 2! Δικαιολογίες στη μετριότητα μας βρίσκουμε όλοι άλλα έτσι χάνουμε την ουσία που είναι η εξέλιξη του εαυτού μας.

7.    Τι θα ήθελες να απαντήσεις σε όλους εκείνους, γνώστες και μη που τάσσονται ενάντια στους αγώνες;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Παλαιότερε είχα διαβάσει κάποια άρθρα για πρωταθλητές που δεν μπορούσαν να πάνε τα μέτρα που πάει ο τάδε ντόπιος ψαροντουφεκάς ή δεν ψάρευαν καλά σύμφωνα με κάποιον άλλο super ήρωα της περιοχής μας που έτυχε να ψαρέψουν μαζί και πως λόγω προετοιμασίας πολλών ημερών πάνε καλά σε αγώνες... Αυτός ο τρόπος σκέψης προσέλκυε κόσμο στους αγώνες. Το συμπέρασμα απλό. Παλαιοτέρα οι αθλητές θεωρούνταν ανταγωνίσιμοι.  Τα τελευταία χρόνια βλέπω μια αποστασιοποίηση  και εναντίωση  (από ένα μικρό, ευτυχώς, μέρος του κόσμου)  γιατί οι πρωταθλητές έγιναν πολύ καλοί, βουτάνε αρκετά βαθειά και χτυπάνε πολλά ψάρια! Έγιναν αυτομάτως κατακριτέοι. Ότι  σκοτώνουν ψάρια  για βαθμούς και για προσωπική καταξίωση. Ένα έχω να πω:  ΖΗΛΕΙΑ και ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!!!! Γι αυτό η χωρά μας έχει φθίνουσα πορεία, λόγω υποκρισίας και @α@ρολογιας! Άλλα λεμέ, αλλα εννοούμε και άλλα κάνουμε. Οποίος τάσσεται εναντίων των αγώνων μπορεί κάλλιστα να σταματήσει να κάνει ψαροτούφεκο!!!  Νομίζετε πως ενδιαφέρει τα ψάρια για ποιό λόγο πεθαίνουν? ( αν γίνουν γεύμα για μωρό, τραπέζι σε προϊστάμενο ή φίλους, πεσκέσι σε γιατρό... δωρεά σε γηροκομείο...)  Άλλοι ψαρεύουν για διασκέδαση, άλλοι για επιβεβαίωση του εγώ τους, άλλοι για μεροκάματο, άλλοι για μόστρα ή μαγκιά, άλλοι νιώθουν κυνηγοί και άλλοι για να ξεδώσουν από την καθημερινότητα... Ο καθένας ας κάνει την αυτοκριτική του! Το σίγουρο είναι πως αν όλοι οι ψαροτουφεκάδες ψάρευαν με τους κανονισμούς του Πανελληνίου Πρωταθλήματος σήμερα θα είχαμε περισσότερα ψάρια στις θάλασσες μας!

8.    Μετά το έκτο(!) Πανελλήνιο πρωτάθλημα που κατέκτησες φέτος, νιώθεις πλέον κορεσμό ή αυτό σου δίνει ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο για να συνεχίσεις δυναμικά στο μέλλον νιώθοντας παράλληλα και μεγαλύτερο "βάρος";

Νομίζω πως έχω κερδίσει όλα εκείνα που ονειρευόμουν μικρός. "Βάρος" δεν ένοιωσα ποτέ. Κάθε αγώνας για μένα ήταν κατάθεση ψυχής. Κουράστηκα όμως από τους συμμετέχοντες στο εσωτερικό και την απαξίωση στην Ελλάδα! Έχω πέσει σε 7 Πανελλήνια Πρωταθλήματα με 4 - 5 διαφορετικούς κανονισμούς. Όταν ξεκίνησα ποτέ δεν σκέφτηκα να προτείνω κάτι που θα συνέφερε εμένα και θα μείωνε την απόδοση των συναθλητών μου. Σήμερα ο κάθε ένας προτείνει ότι τον βολεύει π.χ αθλητές ψηφίζουν να  βγει ο φακός  γιατί δεν επιτρέπεται από τη νομοθεσία μας και μεταγενέστερα εμφανίζονται σε DVD του χώρου να ψαρεύουν μόνο με φακό πετσοκόβοντας μαύρα ψάρια αμφιβόλου μεγέθους ή συμμετέχουν σε αγώνες ( πχ Γλαυκου) που επιτρέπουν τη χρήση του φακού! Τα  περιοδικά του χώρου κάθε μήνα γυρίζουν DVD οπού οι φακοί παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η παρανομία αυτή δεν ενοχλεί κανένα αναγνώστη άραγε? Μόνο στους αγώνες ήταν κατακριτέα? Όταν μου τέθηκε το ερώτημα δεν υπερψήφισα την πρόταση γιατί έτσι αυτομάτως θα έθετα την πλειοψηφία των συναθλητών μου έκτος συναγωνισμού (εφόσον το μέτρο αυτό ευνοεί μόνο τους βαθύτες) και δεν την καταψήφισα εφόσον ο φακός χρησιμοποιείται ευρέως στους αγώνες του εξωτερικού. Μετά μειώσαμε τον αριθμό των μαύρων ψαριών που κατά κόρον κτύπαγα μόνο εγώ σε αγώνες. Επιτρέπουμε ένα ροφό λες και ροφούς έβγαζαν όλοι! Ορίσαμε τον τόνο στα 30 κιλά επειδή ο Περιστέρης χτύπησε 3 ψάρια σε ένα πανελλήνιο και παραλίγο να κάνει το θαύμα για 4η φορά, χωρίς προετοιμασία. Υπάρχουν και άλλα που δεν υπάρχει λόγος να αναφέρω. Μοναδικό κίνητρο όλων αυτών ήταν το κυνήγι του τίτλου! Αφού τρώσανε τους κανόνες και δεν μπορούσαν πλέον να χάνουν με μεγάλη διαφορά, φτάσαμε στο πρωτάθλημα των Μεθάνων με αυξημένες συμμετοχές και όνειρα  από πολλούς για τίτλο. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να πάρω μέρος για λογούς υγείας και βιάστηκαν κάποιοι να πουν πως λόγος ήταν ο φακός. Φέτος στο Τυρό κατέβηκα χωρίς προετοιμασία (απέναντι σε αθλητές που έκλεισαν μήνα προετοιμασίας) μόνο και μόνο για να αποδείξω πως ξέρω να ψαρεύω και χωρίς φακό. Παρόλο που το Ευρωαφρικανικό στην Αλγερία, οπού ήρθα έκτος στην κατάταξη, είχε διεξαχθεί χωρίς φακό... Τα αποτελέσματα γνωστά:  ακόμη και οι φίλοι μου εκ των υστέρων έγραψαν πως θα ποντάριζαν τα χρήματα τους σε άλλον... Τι ντροπή!!  Πάντα είχα ανάγκη να ατενίζω κάτι ψηλότερα  από μένα για να βελτιωθώ, η ανάγκη όμως των Ελλήνων είναι να γκρεμίζουν το καλύτερο για να προβάλουν το ΕΓΩ τους! Το κεφάλαιο αγώνες δεν έχει κλείσει για μένα όμως ποτέ δεν θα ναι το ίδιο αγνό...

9.    Από όλους αυτούς τους αγώνες που έχεις στο ενεργητικό σου, ποιοί είναι εκείνοι που "χάρηκες" περισσότερο αλλά και ποιός εκείνος που δεν θα ήθελες να ξαναζήσεις ποτέ...

Η δεύτερη θέση στο παγκόσμιο της Βενεζουέλας μου έδωσε ανείπωτη χαρά καθώς κατάφερα να ανέβω στο βάθρο ανάμεσα σε αθλητές ( ήρωες) που διάβαζα από τα περιοδικά όταν ήμουν πιτσιρικάς. Εκείνοι με αποδέχτηκαν αμέσως, στο τέλος της βραδιάς είχαμε γίνει φίλοι, το να αλλάζεις αστεία με το Ramazoti και τον Bellani  ή τον Carbonel ή τον Tores δεν είναι λίγο. Έπειτα  το φετεινό πρωτάθλημα στον Τυρο, με έκανε ευτυχισμένο γιατί κερδήθηκε με 3 μέρες αναγνώριση μόνο! Στον αντίποδα η πολύ άσχημη εμφάνιση που έκανα στο παγκόσμιο του 2006 στην Πορτογαλια, αφού μετά από 10 μέρες αναγνώρισης χάλασε πολύ ο καιρός και πήγε στα σκουπίδια η προετοιμασία, μας έριξαν απροειδοποίητα σε τράπεζα εναλλακτική και δεν κατάφερα να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων. Νερά θολά (μισό μέτρο), ύψος κύματος 7 μέτρα, ήταν σκληρό μάθημα.

10.    Μία από τις πολλές αρετές που διαθέτεις και σε έχει βοηθήσει σημαντικά είναι η σχεδόν «ενοχλητική» εξοικείωση που έχεις με το βάθος. Πως ξεκίνησε αυτή η τόσο ιδιαίτερη σχέση με το βαθύ μπλε;

Είναι μονόδρομος το βαθύ ψάρεμα στο Πόρτο Χέλι και την Ύδρα  εξαιτίας της παράνομης αλιείας με μπουκάλα και ναργιλέ που διενεργείται στα μέρη μας σαν να είναι κάτι φυσιολογικό. Από κει και πέρα δεν ένιωσα ποτέ πως κάνω κάποια υπερβολή, νιώθω το ίδιο άνετα στα 10 μέτρα όσο και στα 40 με τη διαφορά πως παίρνω τις ίδιες προφυλάξεις και στις δυο περιπτώσεις!


11.    Ποιο ψάρι μπορεί να καυχιέται πως είναι το «βαθύτερό» σου και σε τι βάθος αποχαιρέτησε τον μάταιο τούτο κόσμο;

Το βαθύτερο μου ψάρι είναι στα 63 μέτρα με εναλλασσόμενα και στα 51 μέτρα με σταθερά βάρη. Στα καθημερινά μου ψαρέματα κοιτώ να μην περνάω τα 38 μέτρα το χειμώνα και τα 43 -44 το καλοκαίρι  με σταθερά. Αν για κάποιο λόγο χρειαστεί να δουλέψω ώρα στο βυθό για ένα περίτεχνο κτύπημα στην τρύπα ή βραχώσει ένα ψάρι, τότε θα χρησιμοποιήσω εναλλασσόμενα. Πάντως τα πιο παραγωγικά μέτρα για μένα είναι από 25 - 37. Για να πάω βαθύτερα πρέπει να υπάρχει κάποιος πολύ σοβαρός λόγος που δεν μπορώ να φανταστώ σήμερα .

12.    Οι περισσότεροι σε γνωρίζουν μέσα από τους αγώνες όπου και χρησιμοποιείς πολύ συχνά τη μέθοδο των εναλλασσόμενων βαρών. Ποια είναι η άποψή σου για αυτή την τεχνική και ποιος ο λόγος που την επιλέγεις για τους αγώνες;


Τα εναλλασσόμενα τα χρησιμοποιώ για ασφάλεια, αφού στον αγώνα δεν τηρούμε χρόνους ασφαλείας και εννίοτε παρασυρόμαστε από το πάθος της νίκης. Αλλιώς επιλέγονται σαν τεχνική όταν  θελήσω περισσότερο χρόνο βουτιάς στον πάτο. Στα προσωπικά μου ψαρέματα τώρα, μόνο όταν βραχώσει κάποιο ψάρι! Παλαιοτέρα τα χρησιμοποιούσα (λανθασμένα) περισσότερο, σχεδόν καθολικά. Συνειδητοποίησα όμως ότι χάνεις την εμπιστοσύνη στις προσωπικές σου δυνάμεις και γίνεσαι λιγότερο αποδοτικός και εξαρτημένος. Τα ψαρέματα μου γινόντουσαν με στημένο τρόπο και με τον καιρό άρχισε να  αδρανεί το κυνηγητικό μου ένστικτο. Απλά πέρναγα να δω σήμερα 10 τρύπες αύριο άλλες 10 και ούτω καθεξής. Ήρθε ο αγώνας στην Αστυπάλαια οπού και βούταγα στα τάρταρα με μέτριο αποτέλεσμα και ο Mazzari με τον  Molteni σήκωσαν ένα σκασμό ψάρια ρηχότερα (οι άλλοι δε με άγγιξαν, ψάρευαν κάτω από κλουβιά ιχθυοτροφείου..). Αναθεώρησα και με τον καιρό έμαθα να τα χρησιμοποιώ όταν έπρεπε  και όλα πήγαν καλυτέρα. Ψάρια υπάρχουν αρκετά μέχρι τα 35 μέτρα στην χωρά μας, υπάρχουν σίγουρα περισσότερα βαθύτερα μα είναι μεγάλο το ρίσκο.

13.    Στα προσωπικά σου ψαρέματα προφανώς δεν βασίζεσαι μόνο στα αποσπώμενα, ποια είναι η αγαπημένη σου τεχνική αλλά και αγαπημένο θήραμα;

Αν μπορώ να δώσω μια ταυτότητα στο ψάρεμα που με εξιτάρει να πραγματοποιώ είναι  "βαθειά ελεύθερη βουτιά με άδειο μυαλό". Κρατώ συνήθως ένα 90 - 95αρι στο χέρι για βολές μέσα ή έξω από την τρύπα και προσπαθώ σε κάθε βουτιά (ακόμη και όταν καταδύομαι για να συλλάβω ένα ψάρι που είδα να μπαίνει σε τρύπα) να έχω ανοιχτό μυαλό για ότι προκύψει... Είμαι έτοιμος να αλλάξω πλάνο βουτιάς ακόμα και αν προδιαγράφεται σίγουρη επιτυχία, μου αρέσει να ρισκάρω, λειτουργώ περισσότερο με το ένστικτο πάρα με τη λογική. Τα εναλλασσόμενα σε περιορίζουν σ’ αυτό. Οι πίγκες είναι η αδυναμία μου λόγω του χαρακτήρα και της αγριάδας που εκπέμπουν. Είναι ψάρι που μπορεί να σε κάνει να ξεπεράσεις τα όρια σου για αυτό θέλει σεβασμό και προπάντων  όταν αρχίζει να σε τραβάει βαθιά, άμεσο ζύγισμα της κατάστασης  και έγκυρη απόφαση επιστροφής  μας στην επιφάνεια.

14.    Ποια είναι η πιο έντονη στιγμή που έχεις βιώσει μέσα στη θάλασσα;


Αλήθεια είναι πως έχω κάποιες στο μυαλό μου άλλα σε κερδίζει πάντα η πιο πρόσφατη. Πέρυσι το χειμώνα έχει ένα εξάρι νοτιά και βρίσκομαι νοτίως της Ύδρας σε ένα μεσοπέλαγο κομμάτι. Μετά από 4 ώρες ψάρεμα είμαι χωρίς αποτέλεσμα, ξαφνικά βλέπω ένα ροφό οπού και θαλαμώνει στα 30 περίπου μέτρα. Μετά από 7-8 βουτιές εντοπίζω που κρύβεται άλλα από εκεί που είναι, το ψάρι δεν βγαίνει. Καταστρώνω ένα σχέδιο και με μπόλικες ελπίδες τσιμπώ το ψάρι στην ούρα  με την βέργα από το 85αρι μου με απώτερο σκοπό να προχωρήσει σε ένα τούνελ οπού και ήλπιζα πως θα του έβλεπα το κεφάλι. Πράγματι, στην ίδια βουτιά το εγχείρημα έχει επιτυχία και ο ροφός κεραυνοβολείται , τον βγάζω έξω από την τρύπα άλλα λόγω του μεγάλου χρόνου που έχει διαρκέσει η βουτιά, αφήνω το 12αρι ροφό  κάτω, ανοίγω μουλινέ και ανεβαίνω στην επιφάνεια. Ενστικτωδώς αρχίζω να μαζεύω το μουλινέ κοιτώντας έξω από το νερό που περίπου είναι η βάρκα μου για να κατευθυνθώ. Έχω σχεδόν τελειώσει το μάζεμα όταν νιώθω 2-3 σκορτσαρίσματα στη βέργα... Ζωντάνεψε σκέπτομαι.. Αμ δε! Βάζω το κεφάλι στο νερό και τι να δω, ένα κήτος ίσα με 4 μέτρα (μια φώκια σαν θαλάσσιος ελέφαντας)  έχει βουτήξει το ψάρι από την ουρά και κατευθύνεται προς το πάτο της ξέρας. Ενστικτωδώς σφίγγω το σκοινί του μουλινέ με το χέρι μου, λάθος κίνηση! Έσκισε το γάντι αμέσως και ένιωσα το σκοινί μέσα στη σάρκα μου. Απίστευτη δύναμη! Σαν τρενο που περνά δίπλα σου και προσπαθείς να απλώσεις χέρι πάνω του για να πιαστείς! Άρχισα να ακολουθώ τη φώκια κτυπώντας το χέρι μου στο νερό και βγάζοντας κραυγές και μπουρμπουλήθρες από το στόμα μπας και τρομάξει και αφήσει το ροφό μου που με τόσο κόπο είχα συλλάβει! Εκείνη για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ανέβαινε στο κεφάλι της ξέρας. Με μια αστραπιαία κίνηση αφήνει την ουρά και βουτάει τον 12αρη από το κεφάλι γκρεμίζοντας τα όνειρα μου για επανάκτηση του τροπαίου. Είχα το κήτος κάτω από τα ποδιά μου, στα 10 περίπου μέτρα βάθος,  ήμουν στο μάτι του καιρού, μονός, σε μια απέραντη ερημιά και καταριόμουν την τεμπελιά της για κυνήγι. Δάκρυσα από τα νεύρα ,δεν μπορούσα να κάνω τίποτε, είχα λαχανιάσει από τα φευγιά και το μάζεμα του σχοινιού και τότε έγινε το αναπάντεχο. Η φώκια αφήνει το ροφό για λίγα δευτέρα μετέωρο, δεν χάνω ούτε δευτερόλεπτο, κατεβαίνω για να αρπάξω το ροφό μα με μια στροφή του κορμιού της βρίσκομαι απέναντι της και ανάμεσα μας ο ροφός. Βγάζω το μαχαίρι από τη ζώνη και αρχίζω να κτυπάω το φακό  μου και να βγάζω μπουρμπουλήθρες ανοιγοκλείνοντας ταυτόχρονα τα πέδιλα μου. Σαστισμένο το θηρίο με κοιτά χωρίς να επιτίθεται στο ψάρι ή σε εμένα, αρπάζω το ροφό και ανεβαίνοντας στην επιφάνεια συνειδητοποιώ πως η διάμετρος του κεφαλιού της είναι όσο οι πλάτες μου! Εκείνη με ακολουθεί και δυο μέτρα από την επιφάνεια στρίβει πάλι για κάτω. Κολυμπώ προς το σκάφος  προσπαθώντας να κρατήσω την ψυχραιμία μου ενώ στο φουσκωτό συνειδητοποιώ πως στην κάθε  τρύπα από τα δόντια της στα μάγουλα του ροφού χωράει ο αντίχειρας μου!!

15.    Ακολουθείς κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα προπόνησης / διατροφής; Πιστεύεις πως οι δύο αυτοί παράγοντες επηρεάζουν γενικότερα τις επιδόσεις στο υποβρύχιο ψάρεμα;  

Η καλύτερη προπόνηση για μένα είναι το ίδιο το ψάρεμα. Όλες οι άλλες μορφές προπόνησης πιθανόν να μας βοηθάμε να διατηρήσουμε τη φυσική μας κατάσταση  άλλα εκείνο που μετράει στο ψάρεμα είναι η τεχνική! Προσέχω τη διατροφή μου αρκετά και κοιτώ να τρώω γεύματα με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη, τρώω παρόμοια γεύματα τις ίδιες ώρες της ημέρας, όταν δεν βουτάω. Τρώω ακόμη και 4 μικρογεύματα κάθε μέρα ανεξάρτητα από το αν πεινάω ή όχι.

16.    Και τώρα για ένα αστείο… Το νομοθετικό πλαίσιο που αφορά την αλιεία και ιδιαίτερα την υποβρύχια αλιεία πως θα το χαρακτήριζες. Νιώθεις πως σε καλύπτει αφενός ως ψαροκυνηγό και αφετέρου ως Έλληνα πολίτη;

Κενά υπάρχουν στις νομοθεσίες όλων των χωρών. Η απαγόρευση του Μαΐου είναι άδικη γιατί δεν συμπεριλαμβάνει και τους επαγγελματίες οπότε δεν προστατεύονται τα ψάρια που γεννάνε. Τα τελευταία χρόνια με την αλλαγή του κλίματος έχουν αλλάξει και οι ημερομηνίες αναπαραγωγής των ψαριών. Δεν ξέρω πως μπορεί να προσαρμοστεί η απαγόρευση αυτή στις σωστές μέρες για να έχει αποτέλεσμα, άλλωστε όλοι στενοχωριούνται όταν κτυπάνε ένα ψάρι με αυγά! Το πόσα ψάρια μπορεί να κτυπάει ένας ψαροντουφεκάς είναι πρόβλημα, αφού κάποιος που πάει 30 μέρες το μήνα για ψάρεμα μπορεί να κτυπά 30 μαύρα ψάρια, ενώ ένας που πάει τα σαβ\κυριακα μόνο 8 (το παράδειγμα είναι υποθετικό)! Ίσως αφού έχουμε το δικαίωμα  να συλλαμβάνουμε ένα την ήμερα δηλαδή 30 το μήνα, να μπορούμε να δηλώνουμε στο λιμεναρχείο πως σήμερα πιάσαμε 3 και να αφαιρούνται από το σύνολο μας. Εφόσον μιλάμε για αστεία, μια πρόταση έκανα κι εγώ. Πόσες φορές τυχαίνει μια εξόρμηση να πάει χάλια ενώ κάποια άλλη να μπορούσε να πάει καλυτέρα και να μην έχει αίσιο τέλος εξαιτίας της απαγόρευσης αυτής... Όταν ο νομοθέτης έγραψε ότι απαγορεύεται η αλιεία με πηγή φωτός δεν είχε υπόψη του τα φακουδάκια των πρωινών ψαροντουφεκάδων άλλα τους προβολείς των νυχτερινών! Πάρα ταύτα μπορούμε και χωρίς φακό αρκεί να το κάνουμε όλοι! Οι υπερβολές είναι αυτές που οδηγούν στην παρανομία τους ψαροτουφεκάδες. Ίσως θα μπορούσε να γίνει και κάποια ρύθμιση για να δοθούν ακόμη και επαγγελματικές άδειες αλιείας. Έτσι και αλλιώς είναι η οικολογικότερη μορφή αλιείας.

17.    Ποια θα ήταν η θέση σου σε ενδεχόμενη δημιουργία θαλάσσιων πάρκων στα Ελληνικά ύδατα;

Είμαι εντελώς αντίθετος με την δημιουργία θαλασσίων πάρκων. Αυτά καταντούν τσιφλίκια λίγων που έχουν την άκρη να ψαρέψουν σε αυτά ενώ απαγορεύονται για όλους τους υπόλοιπους!!  Σπούδασα στην Ιταλία η όποια έχει υιοθετήσει το σύστημα των θαλασσίων πάρκων εδώ και αρκετά χρόνια. Πιτσιρικάς τότε, χωρίς οικολογικές ανησυχίες, αφού η παρανομία θα γινόταν σε ξένη χώρα, μέσω ενός γνωστού κατάφερα και ψάρεψα σε δυο από αυτά! Ήταν φτωχά, κάποιος άλλος θα χε περάσει πριν από εμένα... Γνωρίζω επίσης άτομα που έχουν κατά καιρούς ψαρέψει στην Αλόννησο και προσπαθούν να ξαναπάνε με κάθε τρόπο (λιμενικούς ή επαγγελματίες ). Δεν νομίζω πως χρειάζεται να πω περισσότερα. Είμαι κάθετος ειδικά για τα δεδομένα και την νοοτροπία των Ελλήνων. Θάλασσα δωρεάν για όλους αλλά με μέτρο!!

18.    Με το διαδίκτυο πως τα πας; Ποια είναι η γνώμη σου για τα forum – καφενεία αλλά και γενικότερα για την ηλεκτρονική και διαδραστική αυτή πλευρά του υποβρυχίου ψαρέματος;

Το είπες και μονός σου.. όλοι ξέρουμε ποιους συναντάμε στα καφενεία... Κάποτε μπήκα στη διαδικασία να ασχοληθώ λίγο με τα forum και έκανα κάποιες μικρές παρατηρήσεις..... ότι στα καφενεία ξέρεις ποιον έχεις απέναντι σου, στα forum οχι. Ότι τα περισσότερα post γινόντουσαν Δευτέρα με Παρασκευή πιθανόν μέσα από pc της δουλείας τους σκοτώνοντας την ώρα τους και πως τα παιδιά δεν είχαν καμία διάθεση για προσωπική επαφή. Ένιωσα ακόμα ότι απομακρύνουν τους ανθρώπους..... μέσα από αυτή την ψευδαίσθηση της παρέας ελλοχεύει η μοναχικότητα, καλύπτονται συναισθηματικά και δεν αναζητούν χρόνο για προσωπική συνεύρεση. Η επαφή με το διαδίκτυο θέλει μέτρο, ειδικά όταν μιλάμε για φυσιολάτρεις σαν τους ψαροτουφεκάδες και σωστή διαφύλαξη από τους δημιουργούς του forum για να υπάρχει κύρος. Χωρίς ταυτότητα ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει. Κρίμα που δεν τον γνωρίζω προσωπικά για να δω και αν κάνει πράξη τα όσα λέει!!

19.    Κλείνοντας, τι θα ήθελες να μεταφέρεις στους επισκέπτες του e-bluemagazine που θα διαβάσουν αυτή τη συνέντευξη;

Τους ευχαριστώ καταρχήν για το χρόνο που μου αφιέρωσαν και εσάς που μου δώσατε βήμα μέσα από τον ιστότοπό σας. Θα ήθελα να σταθώ ξανά στο θέμα της ασφαλείας στις βουτιές τους. Καμία μέρα δεν είναι σαν τις προηγούμενες και αν κάνουμε λάθος δεν θα υπάρξει επόμενη! Όσες φωτογραφίες ψαριών και να δω, όσα μέτρα και αν ακούσω πως βουτάει κάποιος δεν θ΄ ανέβει περισσότερο στα μάτια μου από ότι ένας ειλικρινής  αγνός ψαροκυνηγός που σέβεται πάνω από όλα τον εαυτό του και τη θάλασσα.



Γιάννη, σε ευχαριστούμε και πάλι!