Το ψάρεμα είχε κανονιστεί για το Σάββατο απ’ την αρχή της βδομάδας. Γιώργος, Γιάννης, Ευτυχία. Είχαμε πολύ καιρό να πάμε παρέα και τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν.

-Θα βγάλω αστακούς, ο Γιάννης.
-Θα τα σκοτώσω όλα, ο Γιώργος, που είχε να πάει καιρό για βουτιά.
-Μην κουράζεστε, θα βγάλω τα πιο πολλά ψάρια, τους έλεγα και τα αγόρια γελούσαν…

Σάββατο αξημέρωτα κοτσάρανε το φουσκωτό, φόρτωσαν τα πράγματα (τα αγόρια φυσικά) και ξεκινήσαμε μες την καλή χαρά για τη γλίστρα. Η χαρά μας κόπηκε μόλις είδαμε τη ρεστία. Ο αέρας είχε πέσει, αλλά ο «φούσκος» που λένε και στην Κρήτη, ήταν 2 μέτρα! Αισιόδοξοι ότι το μεσημεράκι θα πέσει, όπως άλλωστε έλεγαν και οι προγνώσεις, αλλάξαμε μόνο το αρχικό πλάνο, ως προς το που θα πέσουμε το πρωί. Φυσικά έπεσα πρώτη στο νερό, «γκρινιάζοντας» γιατί εκεί που ήθελα να ψαρέψω, ήταν απαγορευτικά.

-Έλα βούτα τώρα εδώ και μόλις πέσει ο καιρός θα σε πάω εκεί που θες, με καλόπιανε ο Γιάννης.
-Εδώ δεν έχει ψάρια!
-Εσύ εδώ θα βγάλεις σαργούς! (Έβαλε τα μεγάλα μέσα)

Η «μουρμούρα» μου πρέπει να ακουγόταν από τον αναπνευστήρα, γιατί δεν εξηγείται ότι τα αγόρια γέλαγαν καθώς έπεφτα στο νερό και ο Γιάννης για να με πειράξει φεύγοντας έριξε μια «γκαζιά» με το φουσκωτό. Όταν το κάνει αυτό πάντα βγάζω το κεφάλι από το νερό και φωνάζω «Μη, θα μου διώξεις τα ψάρια!», αλλά τώρα για ποια ψάρια να φωνάξω; Που αν κυκλοφορούσε καμιά καλόγρια θα ήμουν ευχαριστημένη. Και όπως το περίμενα, εκεί που με άφησε δεν υπήρχε λέπι. Δεν έκατσα να σκάσω, αποφάσισα να πλησιάσω όσο μπορούσα τον κάβο μπροστά μου - να καβατζάρω ούτε κουβέντα λόγω καιρού - μήπως και κυκλοφορούσαν ψάρια εκεί. Πράγματι όσο πλησίαζα είδα κάποια κίνηση από σκάρους και μικρούς σαργούς. Για να έχει μικρούς, κάπου εδώ θα είναι και οι μεγάλοι…
Κάνω μια αναγνωριστική βουτιά και όπως πλησιάζω το βυθό βλέπω κάτω από ένα μικρό μονόπετρο δυο κεραίες! Ωραία αρχή! Αστακός με το καλημέρα? Θα πέσει πολύ πείραγμα στα αγόρια! Ο αστακός ήταν μεγάλος και μου έφτιαξε το κέφι. Συνέχισα τις βουτιές και πήρα και έναν ωραίο σαργό, αλλά από λάθος μου σκίστηκε ένας άλλος πολύ μεγάλος και έκανα δέκα βουτιές μήπως τον βρω χωρίς αποτέλεσμα. Σε ένα καρτέρι ήρθε ένας σκάρος - γίγας και πέθανε και αυτός και κάπως έτσι με βρήκε ο Γιάννης που ήρθε να με πάρει, αλλά είδε την έκφραση μου και πρέπει να με λυπήθηκε, γιατί έριξε άγκυρα και ψαρέψαμε για λίγο μαζί.
Μετά τον άκουσα να λέει στον Γιώργο ότι δεν ήθελε να με αφήσει μόνη μου με τέτοιο καιρό, αλλά σε μένα δεν είπε κουβέντα. Πήγαμε παρέα μέχρι τον κάβο αλλά ο καιρός δεν μας άφηνε ούτε να σταθούμε στο βυθό, οπότε λίγη ώρα μετά, μόλις πρότεινε ο Γιάννης να αλλάξουμε τόπο, συμφώνησα αμέσως.
Το πρόβλημα ήταν ότι ο καιρός δεν έλεγε να πέσει, ήταν ακριβώς ο ίδιος με το πρωί και οι επιλογές μας ήταν πολύ συγκεκριμένες. Περάσαμε απ’ τον Γιώργο που τον είχε αφήσει ο Γιάννης σε μια ρηχοπατιά που πάντα του αρέσει να ψαρεύει και τον βρήκαμε με τη μία βέργα άσχημα βραχωμένη, χωρίς ξεβραχωτήρι στη σημαδούρα.  Για σαργό πήγαινε, βράχο βρήκε! Έπεσε ο Γιάννης και του την έβγαλε και μόλις ανέβηκε κάναμε μία μίνι σύσκεψη για τις επιλογές μας, που δεν ήταν και πολλές…

Ο Γιάννης θα πήγαινε με το σκούτερ να ψάξει κάποια κομμάτια του.

-Θες να έρθεις μαζί μου?
-Όχι!
-Που θες να σε πάω?
-Απέναντι.
-Απέναντι δεν γίνεται, δεν είδες τι καιρό έχει?
-Μα αν πέσει?
-Δεν βλέπεις καλή μου τα κύματα, δυο μέτρα είναι! Δεν σε αφήνει να ψαρέψεις.
-Και που να πάω?
-Να σε πάω εκεί? (μου δείχνει ένα κομμάτι μέσα στον κόλπο)
-Τι να κάνω εκεί? Δεν έχει ψάρια!
-Μα δεν έχουμε επιλογές, αφού ο καιρός δεν έπεσε. Πρέπει να προσαρμοστείς στις συνθήκες.
-Ποιες συνθήκες…

 

Με βαριά καρδιά συμφώνησα, δεν είχα και άλλες επιλογές. Καθώς πηγαίναμε βέβαια, έδειξα κάνα δύο μέρη ακόμα ρωτώντας αν μπορώ να πάω σ’ αυτά, αν και η ακτογραμμή ήταν άσπρη από τα κύματα, αλλά για ακόμα μία φορά ο Γιάννης μου εξήγησε τους λόγους που αυτό δεν γινόταν. (Μα τι υπομονή έχει αυτός ο άνθρωπος...)
Βέβαιη πλέον δεν υπάρχει κάποιο άλλο σημείο στην περιοχή που να «κόβει» έστω και λίγο, αφού είχα ρωτήσει για όλα, πήρα το όπλο μου και έπεσα στο νερό. Ήμουν τόσο «ξινή» που ο Γιάννης – τι έφταιγε και αυτός - δεν με χαιρέτησε με τη γνωστή «γκαζιά». Μάλλον σκέφτηκε να μην προκαλέσει την τύχη του…
Πέρασε κάνα μισάωρο με βουτιές χωρίς αποτέλεσμα. Είδα μερικούς κοπαδιαστούς σαργούς αλλά δεν στέκονταν πουθενά. Ώσπου ξαφνικά σε ένα συρτό είδα ένα ροφό 2-3 κιλά. Αλλαξα πορεία και κατευθύνθηκα πάνω του, αλλά λίγο πριν τον φτάσω έστριψε και μπήκε σε μία πλάκα που επικοινωνούσε με δυό – τρία μονόπετρα. Βγήκα και καθώς χαλάρωνα βλέπω ένα πολύ μεγάλο σαργό να βγαίνει από μία σχισμή της πλάκας, να κοντοστέκεται λίγο και να ξαναμπαίνει μέσα. Μόλις έγινε αυτό το μάτι μου γυάλισε! Και αμέσως άλλαξα πλάνο. Ενώ οι περισσότεροι θα πήγαιναν για τον ροφό, εγώ αποφάσισα να βουτήξω απ την άλλη μεριά για το σαργό.  Ο ροφός μπορεί να περιμένει!
Πράγματι κάνω μια αθόρυβη βουτιά, πάω στη σχισμή και κάνω ένα καρτέρι. Περιμένω, περιμένω, περιμένω, τίποτα. Φακό δεν χρησιμοποιώ, οπότε αφού δεν φάνηκε το ψάρι – ήμουν σίγουρη ότι θα βγει γιατί ήταν πολύ ήρεμο - φεύγω, αλλά και πάλι δεν πάω για το ροφό. Κάνω μια βουτιά ακόμα και γυρίζω όλη την πλάκα γύρω γύρω, εκτός από την είσοδο που είχε μπει ο ροφός μήπως και βρω το σαργό. Και πάλι τίποτα. Στο τέλος αποφασίζω να πάω επιτέλους για το ροφό. Ήταν λίγο στενά στο σημείο που μπήκε, πήγα από το πλάι, σύρθηκα λίγο και μπήκα στην τρύπα με το όπλο ευθυγραμμισμένο. Το ψάρι ήταν στη μέση ενός τούνελ αλλά με το φως που έμπαινε από το πίσω μέρος της πλάκας, όλα ήταν πολύ εύκολα. Η βολή έγινε στον εγκέφαλο και στην ίδια βουτιά βγήκαμε παρέα. Αυτός πήρε τη θέση του στη σημαδούρα, αλλά εγώ δεν έφυγα. Μου είχε κάτσει ο μεγάλος σαργός και τώρα που πήρα το ροφό μπορούσα να πάω να ψάξω με την ησυχία μου. Αδυναμίες είναι αυτές!
Πάω λοιπόν πάλι από την μεριά που τον είχα δει να μπαίνει, ξανακάνω ένα καρτέρι, περιμένω και πάλι τίποτα. Στα μέσα της βουτιάς αποφασίζω να ρίξω μια ματιά, αφού τσάμπα περιμένω. Βάζω το όπλο στην τρύπα, κοιτάω μπροστά τίποτα, κοιτάω αριστερά και τι να δώ? Ενας μεγάλος ροφός, ακίνητος, κολλημένος στον βράχο, με την ουρά προς το μέρος μου! Τι να κάνω? Μέσα σε λίγες στιγμές πρέπει να πάρω μία απόφαση. Είχα οπλίσει πρώτη σκάλα γιατί πήγαινα για τον σαργό. Να ανέβω να οπλίσω δεύτερη σκάλα και να κατέβω να του ρίξω, η να ρίξω εκείνη τη στιγμή?
Και αν ανέβω να οπλίσω και πάω και δεν τον βρω εκεί τι θα λέω? Ότι είχα μία ευκαιρία και την έχασα? Σημαδεύω λοιπόν όσο μπορώ καλύτερα στο κεφάλι, γιατί δεν μπορούσα να δω καλά, ρίχνω, αφήνω τη βέργα δίχως να τραβήξω και ανεβαίνω να πάρω όπλο να τον δευτερώσω. Μέχρι να ξανακατέβω η βέργα είχε μετακινηθεί, το ψάρι την είχε φάει καλά στο κεφάλι αλλά δεν το είχε ξεπεράσει. Και την ώρα που προσπαθούσα να βρω κεφάλι, για  να ρίξω μέσα στα θολά, ξεψαρίζει! Σοκ!
Από τη μία η θολούρα, από την άλλη το αίμα, δεν μπορούσα να το εντοπίσω. Αλλά το ψάρι ήταν εκεί γιατί την είχε φάει καλά και έμενε μόνο να το δω. Και το είδα. Μετά από δυο τρείς βουτιές είδα την κεφάλα του να με κοιτάει και η επόμενη βολή ήταν πολύ καλή. Βγήκα να χαλαρώσω, ήσυχη πια ότι το ψάρι δεν θα φύγει και εκείνη την ώρα, έρχεται ο Γιάννης με το φουσκωτό.

-Ήρθα και ‘γω να ψαρέψω εδώ γιατί απέναντι έχει πολύ ρεύμα.
-Ωραία, έλα γιατί χτύπησα ένα ροφό και έχω κάνει πολλές βουτιές.
-Περίμενε, ρίχνω άγκυρα και έρχομαι.

Έρχεται λοιπόν ο Γιάννης και βλέπει τον μικρό ροφό στη σημαδούρα.
 

 

-Μπράβο, τον έβγαλες ε?
-Όχι αυτός είναι μικρός, ο άλλος είναι μεγάλος!!

 

Σε δύο βουτιές ο Γιάννης έβγαλε το ροφό και τότε άρχισαν τα πανηγύρια! Και τα πειράγματα φυσικά!

-Ήταν έξω καλή μου το ψάρι?
-Όχι αλλά τον εντόπισα. Δεν μου είπες να προσαρμοστώ στις συνθήκες? Άλλωστε εμείς οι ναυτικοί τα καταλαβαίνουμε αυτά!

Μετά από καμιά ώρα και αφού έβγαλα ακόμα έναν αστακό πήγαμε να πάρουμε τον Γιώργο που δεν είχε ρίξει τουφεκιά, εκτός απ αυτή που του βράχωσε η βέργα και το πείραγμα συνεχίστηκε.

-Είχε ψάρια δηλαδή από εκεί ε?  Έπρεπε να έρθω και ‘γω.
-Όχι Γιώργο μου δεν κυκλοφορούσε λέπι, αλλά να, εμείς οι ναυτικοί έχουμε εμπειρία…

Ο καιρός έπεσε απόγευμα πια και στην επιστροφή το μόνο που ακουγόταν ήταν η μηχανή του σκάφους και το τραγούδι μου…

-ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΝΑΥΤΙΚΟΙ, ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΝΑΥΤΙΚΟΙΙΙΙΙΙ…

Προληπτική δεν θα έλεγα πως είμαι. Αλλά όπως και να το κάνουμε, το πρώτο ψάρεμα του χρόνου περίμενα να πάει καλά. Η αλήθεια είναι πως ήθελα να πάω για βουτιά την πρωτοχρονιά, αλλά ο καιρός είχε άλλα σχέδια. Την πέρασα λοιπόν στα ορεινά των Χανίων και, με θέα τα χιονισμένα Λευκά Όρη, ονειρευόμουν κοπάδια με σαργούς. Πρωί - βράδυ μάλιστα τσέκαρα τον καιρό, για το πότε θα πέσουν οι αέρηδες. Το καλό ήταν πως είχα δυο βδομάδες άδεια και δεν ανησυχούσα για την κακοκαιρία. Είχα όλο τον καιρό μπροστά μου, να σκοτώσω ψάρια!
Δύο του μηνός επέστρεψα στον πολιτισμό, στις τρεις το πρόγραμμα είχε ψάρεμα. Κλασσικά το απόγευμα της παραμονής θυμήθηκα ότι πρέπει να τσεκάρω τον εξοπλισμό μου, και αυτό για μένα σημαίνει μόνο ένα πράγμα. ΓΙΑΝΝΗΣ!

-Μωρό μου, θα τσεκάρεις τα όπλα μου? Αύριο θα πάω για ψάρεμα.
-Με ποιόν θα πας, εγώ δεν μπορώ, έχω προπόνηση το μεσημέρι.
-Το ξέρω, μόνη μου, δεν με πειράζει. (Αδιάφορη και καλά, αν και δεν κρατιόμουν)
-Γιατί δεν λες του Γιώργου να πάτε μαζί?
-Μπα, αύριο θα επιστρέψει στο γραφείο πρώτη μέρα μετά τις γιορτές, θα έχει δουλειά, δεν του το λέω μην τον ξεσηκώσω. (Η αλήθεια είναι πως ήθελα να πάω μόνη μου, ήθελα όλη τη θάλασσα δικιά μου, να τη χαρώ και να μην έχω κάτι να με απασχολεί).

Ο καλός μου ο Γιάννης, ετοίμασε τα όπλα, τα φόρτωσε κιόλας στο αυτοκίνητο και τον έβαλα να δει και τον καιρό για να μου πει που είναι καλά να πάω, καθώς είχε προηγηθεί κακοκαιρία. Αφού μου βρήκε και το μέρος, άρχισαν τα πειράγματα.

-Να βγάλεις ψάρια έ?
-Αν έχει θα βγάλω.
-Ααα, αρχίσαμε τις δικαιολογίες? Να βγάλεις και να τα αφήσεις αυτά!

Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 7.00 αλλά έξω ήταν ακόμα μαύρη νύχτα. Καμιά ώρα μετά έβαλα τη στολή απ το σπίτι και αποχαιρέτησα τα αγόρια μου, τον Γιάννη, τον Λευτεράκη και το νέο μέλος της οικογένειας, τον Μενέλαο έναν γατούλη 4 μηνών που γαντζωνόταν στο νεοπρέν για να τον πάρω αγκαλιά. (Ευτυχώς που είναι 7 χιλιοστά)

Και δεν φτάνει που βάζω την καινούρια 7άρα απ το σπίτι, κοτσάρω και τη νιτσεράδα από πάνω για να μην με κοιτάνε περίεργα. Είπαμε δεν είμαι προληπτική, αλλά όχι και να με πιάσει κάνα κακό μάτι πρωί πρωί. Το θέμα είναι πως δεν είμαι και ιδιαιτέρως ευκίνητη με τόσο νεοπρέν, νιτσεράδα συν τη ζώνη του αυτοκινήτου, βγαίνω στο δρόμο και λέω «άντε να φτάσω». Το πιο αστείο όμως είναι όταν επιστρέφω που δεν βγάζω την κουκούλα γιατί τα μαλλιά αργούν να στεγνώσουν και κρυώνω. (Ένα κάρο προβλήματα, αλλά βγάζω ψάρια…) Και για να μιλήσω στο τηλέφωνο όταν οδηγώ σφηνώνω το κινητό ανάμεσα στο αυτί και την κουκούλα και κάνω αυτοσχέδιο bluetooth! Πολύ αστείο θέαμα!

Φτάνω λοιπόν και ο καιρός ήταν όπως ακριβώς τον είχε περιγράψει ο Γιάννης. Ο ιδανικός! Το καλό όταν φοράς τη στολή απ το σπίτι είναι ότι σε λίγα λεπτά απ την ώρα που θα φτάσεις στο σημείο, είσαι στο νερό. Και το καλύτερο ακόμα είναι πως λίγα λεπτά από τη στιγμή που έπεσα, είδα ένα κοπάδι σαργούς! Λίγο νευρικοί έμπαιναν στα χαράκια, αλλά αμέσως μετά ξαναέβγαιναν. Δεν ήξερα που να πρωτοκοιτάξω. Ακολουθούσα κάποιον με τα μάτια, τον έχανα μόλις απομακρυνόταν, γιατί είχε και μια θολουρίτσα, διάλεγα άλλον. Κάποια στιγμή αποφάσισα να βουτήξω σε δύο τρία μονόπετρα που επικοινωνούσαν μεταξύ τους γιατί εκεί είχα δει κίνηση. Φτάνω σέρνομαι στην πρώτη τρύπα, περιμένω λίγο, τίποτα. Συνεχίζω για τη δεύτερη όταν βλέπω μια κίνηση σε ένα χαράκι στην τρίτη πέτρα. Είναι ένας μεγάλος σαργός που κινείται και κατά μήκος του χαρακιού και κάποιες στιγμές διακρίνεται η κοιλιά του. Κάθομαι ακίνητη και περιμένω. Στιγμές αργότερα κάνει το λάθος και εμφανίζεται και ξαφνικά βρίσκεται με μία εξαμισάρα να τον έχει ακινητοποιήσει. Τι χαρά! Το πρώτο ψάρι για το 2012 είναι ένας 800άρης σαργός!
Το ψάρεμα συνεχίστηκε χαλαρά και κάθε λίγη ώρα χτυπούσα και από έναν σαργό, με την αγαπημένη μου τεχνική. Αθόρυβη βουτιά, καρτέρι στην τρύπα και υπομονή. Το καλό είναι πως τα ψάρια ήταν όλα μεγάλα και λίγες ώρες μετά είχα μια εντυπωσιακή σαργοψαριά. Βρήκα και τρία χταπόδια, χτύπησα και ένα καλό σκάρο και είχα σταμπάρει και κάτι ωραία μπαρμπούνια την ώρα που έπεσα, τα οποία είχα σκοπό να τσακίσω αν τα έβρισκα στην επιστροφή. Είχα μία πολύ ωραία ψαριά για τα δεδομένα μου, άλλωστε όταν βγάζω σαργούς είμαι ευτυχισμένη και ήδη σκεφτόμουν τα αστεία που θα κάνω στον Γιάννη, αλλά και τον φίλο μου τον Σπύρο απ το Ηράκλειο, που τρελαίνομαι να πειράζω!
Το κακό είναι πως είχα απομακρυνθεί αρκετά και το βοριαδάκι  που είχε βάλει ξαφνικά θα το είχα κόντρα στην επιστροφή. Βέβαια έχω κάνει και πολύ χειρότερα, αλλά όταν πάω μόνη μου για βουτιά είμαι πολύ προσεκτική, καθώς δεν θέλω το παραμικρό να μου χαλάσει το ψάρεμα και τη διάθεση. Έτσι λοιπόν έβαλα γκάζια να γυρίσω μιας και η ώρα ήταν δύο, ήθελα και καμιά ώρα κολύμπι και ποιος ξέρει? Μπορεί να μου φύλαγε καμιά έκπληξη στην επιστροφή…
Πράγματι, κολυμπούσα αρκετά γρήγορα χωρίς να ψάχνω, άλλωστε είχα ψαρέψει ωραία, όταν ξαφνικά είδα μία κίνηση σε ένα μονόπετρο. Αν έχω δει καλά αυτή είναι ουρά μαύρου, σκέφτηκα καθώς χαλάρωνα. Πλησίασα όσο πιο αθόρυβα μπορούσα από μπροστά, κοίταξα στην είσοδο, τίποτα. Συνέχισα τη βουτιά και στο πλάι της πέτρας είδα μια κεφάλα να με κοιτάει. Μπάμ και μένει ξερό! Τραβάω, βγαίνει αλλά λίγο πριν βγει ολόκληρο το ψάρι, κάπου μάγκωσε, τον άφησα και βγήκα. Χρειάστηκαν ακόμα  δύο βουτιές και ο ψάρης ήταν δικός μου! Τι ευτυχία ήταν αυτή!!!
Στην επιστροφή, λίγα μέτρα από εκεί που είχα πέσει, είδα και πάλι ένα κοπαδάκι με μπαρμπούνια ακίνητα στην άμμο και δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Τα πελέκησα και αυτά και βγήκα τρισευτυχισμένη!!!
Ένα ζευγάρι που μάζευε σταμναγκάθι ξαφνιάστηκε όταν το πλησίασα. (Ήθελα να κάνω δημόσιες σχέσεις για να με βγάλουν καμιά φωτογραφία) αλλά δεν χρειάστηκε, γιατί πρόθυμοι άφησαν την τσάπα και με ακολούθησαν. Η έκπληξή τους μεγάλωσε όταν είδαν τα ψάρια και τα χταπόδια. Η κυρία μάλιστα μου είπε πόσο της αρέσουν και πριν προλάβει να αντιδράσει είχα βάλει το ένα σε μία σακούλα και της το πρόσφερα. Δεν ήθελε να το πάρει και πείστηκε μόνο όταν τους είπα ότι δεν θα κάτσω να με φωτογραφίσουν και αυτή την ωραία ψαριά δεν θα την θυμάμαι, χωρίς ένα ντοκουμέντο. Οι φωτογραφίες που μου έβγαλε ο σύζυγος ήταν βέβαια κουνημένες, εκτός από μία, αλλά η διάθεση μετράει.
Στον δρόμο μόνο που δεν πέταγα! Έφτασα στο σπίτι με 5 λεπτά διαφορά από τον Γιάννη που γύριζε απ την προπόνηση.

-Πως πήγε μωρό μου?
-Καλούτσικα, έβγαλα κάτι ψαράκια.
-Καλούτσικα ή καλά?
-Ε θα δεις μόνος σου, αλλά φέρε βρε αγάπη μου το ψυγείο απ το αυτοκίνητο γιατί είναι βαρύ και δεν μπορώ να το σηκώσω!
-Τι έκανες πάλι βρε τράτα?

Ακολούθησε πάρτυ! Ο Μένιος τριγύριζε γύρω απ το ροφό μέχρι που αναγκαστήκαμε να τον κλείσουμε στο ψυγείο και ο Λευτεράκης συμμετείχε στη χαρά χωρίς να ξέρει ακριβώς γιατί. Έβλεπε εμάς χαρούμενος και γαύγιζε και αυτός. Μία τρελή τρελή οικογένεια!

Το πρώτο ψάρεμα του 2012 πήγε καλύτερα από ότι και εγώ η ίδια περίμενα. Άντε και καλή μας χρονιά!

Τα ψαρέματα σταμάτησαν τρεις μέρες πριν το γάμο. Η αλήθεια είναι πως μου πέρασε από το μυαλό να ψαρέψω παραπάνω, αλλά σκεφτόμουν το σημάδι στο πρόσωπο. Είμαι σίγουρη πως ξέρετε ποιό σημάδι.. Τη γνωστή διχρωμία που μας κάνει σαν τον Joker στο Batman. Ακόμα και η 12ωρη αντηλιακή που χρησιμοποιώ δεν το εξαφανίζει, οπότε αποφάσισα λόγω της περίστασης να το αποφύγω. Έτσι λοιπόν Τετάρτη ξύπνησα ορεξάτη πρωί - πρωί. Ήθελα να είμαι νωρίς στο νερό να το χαρώ όλη μέρα. Η εποχή τέλεια, 22 Ιουνίου και η θάλασσα μία υπέροχη μπονάτσα.
Επέλεξα να πάω κοντά, για να μη χάσω χρόνο στη διαδρομή, όλοι οι άλλοι είχαν ετοιμασίες - τους είχα στρώσει στη δουλειά - και έτσι πήγα μόνη μου. Μόλις έπεσα στο νερό ξέχασα τα πάντα. Το κομμάτι δύσκολο με πολλά ψάρια, τα οποία όμως θέλουν ψάξιμο. Στα γνωστά σημεία οι μεγάλοι σαργοί έκαναν παρέλαση, αλλά έμπαιναν σε κείνες τις δαιδαλώδεις τρύπες τους και δεν ξαναέβγαιναν.
Μόνο που όπως έχω ξαναγράψει, στους σαργούς έχω αδυναμία και δεν δέχομαι το όχι για απάντηση. Έτσι λοιπόν κουράστηκα λίγο παραπάνω, αλλά η ψαροβελόνα μου όσο  περνούσαν οι ώρες, γέμιζε. Είχα πάρει και μερικά ψάρια κοντά στο κιλό και ήμουν πολύ χαρούμενη. Δύο μαύρα που είδα δεν έβγαιναν και αποφάσισα να ανοιχτώ σε ένα πονηρό ξεκομμένο σημείο, μιας και ήμουν μόνη  στην περιοχή. Η αλήθεια είναι πως είμαι κρυψίνους και παράξενη με τα μέρη που ψαρεύω και δεν θέλω πολλά πολλά. Ειδικά αν είναι άλλοι στην περιοχή.
Έφτασα λοιπόν μετά από αρκετό κολύμπι και αμέσως το ψιλό «έδειξε» πως παίζουν ψάρια στην περιοχή. Το κακό είναι πως δεν είχε καλά σημεία να κρυφτώ. Βρήκα ένα σπάσιμο στο βράχο και έκανα ένα καρτέρι και πέρασε μακριά μου μία μεγάλη τσιπούρα. Το σημείο που διάλεξα δεν ήταν καθόλου καλό και αναζήτησα άλλο. Κολύμπησα λίγο και βρήκα ένα σκαλοπάτι που με έκρυβε μόνο από μπροστά και αριστερά. Δεν είχα και πολλές επιλογές και έτσι πήγα και λούφαξα όσο μπορούσα καλύτερα. Πέρασε κάνα λεπτό όταν ξαφνικά είδα από μακριά μία φοβερή εικόνα. Ένα κοπάδι συναγρίδες 5 ψάρια, όλα ένα μπόι, 6-7 κιλά να έρχονται καρφί πάνω μου! Ήταν τόσο χοντρά τα κεφάλια τους που έκρυβαν το υπόλοιπο σώμα τους και είχαν   το γνωστό τους τσαμπουκαλεμένο ύφος.  Τα ψάρια έρχονταν από μία φυκιάδα στα δεξιά μου και με πλησίασαν από τη μεριά που ήμουν ακάλυπτη. Χώθηκα όσο μπορούσα καλύτερα και το πρώτο ψάρι ήρθε στα τρία μέτρα  και σταμάτησε, ενώ οι άλλες ήταν πιο πίσω, εκτός βολής.
Διόρθωσα όσο μπορούσα το όπλο και πάτησα τη σκανδάλη τη στιγμή που το ψάρι έστριβε. Φρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ
Καθώς έβγαινα στην επιφάνεια και το μουλινέ ξετυλιγόταν, ήξερα πως δεν ήταν η βολή που έπρεπε να κάνω. Την είχε φάει στην κοιλιά. Έπιασα το σχοινί που είχε σταματήσει να ξετυλίγεται και το ψάρι τράβαγε, αλλά την επόμενη στιγμή ήταν τόσο ελαφρύ και κατάλαβα ότι το όνειρο μου είχε ξεψαρίσει μαζί με τη συναγρίδα!
Μαύρα πανιά! Η στενοχώρια μου που έχασα και χάλασα ένα τέτοιο ψάρι ήταν απερίγραπτή! Έψαξα μήπως την πετύχω κάπου βραχωμένη χωρίς απότέλεσμα. Φυσικά στις επόμενες βουτιές ούτε λόγος για να εμφανιστούν ψάρια, οπότε μες τη μαύρη πίκρα αποφάσισα να βγω. Πάει το ψάρι μου, πάει!!
Τις επόμενες τρεις μέρες, έλεγα τον πόνο μου σε όποιον με καταλάβαινε.

-Ρε μ@λ@κ@, μου ξεψάρισε μια μεγάλη συναγρίδα.

Μάλιστα δύο μέρες μετά έστειλα το φίλο μου τον Γιάννη που ήρθε από την Αθήνα για ψάρεμα στο σημείο και είδε συναγρίδες, αλλά μόνο στην πρώτη βουτιά. Με αυτά και με κείνα ήρθε το Σάββατο, οπότε άφησα για λίγο τη συναγρίδα στην άκρη. Σάββατο απόγευμα φτάνουμε στο εκκλησάκι, ακολούθησε η τελετή παράδοσης-παραλαβής και μόλις σταθήκαμε στο σημείο για να ξεκινήσει το μυστήριο, γυρίζει ο Γιάννης και μου λέει.

-Πήγε ο Κουκούλας σήμερα για μπάνιο στο (μου είπε το μέρος που είχα πάει για ψάρεμα) και βρήκε μία συναγρίδα σκισμένη στη κοιλιά, μισοπεθαμένη.

-ΤΟ ΨΑΡΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ!!!
-Και εγώ αυτό είπα

Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν…

-Δεν μου κάνεις πλάκα?
-Όχι  μωρό μου.

-Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε…

-Ποσα κιλά ήταν το ψάρι?
-Μεγάλο.
-Πόσο?
-6-7 κιλά.

Ἀῤῥαβωνίζεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ…

-Μωρό μου σίγουρα δεν μου κάνεις πλάκα?
-Μα καλά, θα σου έκανα πλάκα γι αυτό το θέμα?

Κύριε, ἐλέησον.

-Και τι έκανε?
-Τι να κάνει? το ψάρι ήταν μισοπεθαμένο, αλλά ήταν λέει μεγάλο!
-ΤΟ ΨΑΡΙ ΜΟΥ είναι, ΤΟ ΨΑΡΙ ΜΟΥ, αφου σου είπα ήταν πολύ μεγάλο!!

Στέφεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ…

-Δεν πειράζει θα πιάσεις άλλο!
-Όχι μωρό μου, εγώ ήθελα αυτό το ψάρι, ΤΟ ΨΑΡΙ ΜΟΥ!!!

Ἡσαΐα χόρευε…

Το μυστήριο τελείωσε αλλά εγώ έβλεπα μπροστά μου πάλι τη συναγρίδα. Μία ώρα μετά και ενώ ρωτούσα για πολοστή φορά, τότε και μόνο τότε ο Γιάννης μου αποκάλυψε ότι μου έκανε πλάκα! Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε σύντομα να πιάσω μία, γιατί αυτό το ψάρι θα μου δημιουργήσει ψυχολογικά.

Το κακό είναι πως κάθε φορά που πάω από τότε στο σημείο που τις είχα βρεί, βλέπω συναγρίδες, όλων των μεγεθών, αλλά δεν έρχονται. Και καλύτερα σημεία βρήκα να κρυφτώ και πολύ ωραία καρτέρια έκανα, αυτές τίποτα. Ευτυχώς που αυτό το διάστημα δεν έπιασε  κάποια ο Γιάννης να τη φέρει σπίτι και γλιτώσαμε το θερμό επεισόδιο!

Πέρασαν ακριβώς 4 μήνες. Το Σάββατο 22 Οκτώβρη  το πρωί ο Γιάννης έφυγε για τη δουλειά και ‘γω για ψάρεμα. Το ραντεβού μας ήταν στην παραλία το απόγευμα, την ώρα που θα έβγαινα από το νερό. Τα νερά ήταν θολά, αλλά είχα τέτοια λαχτάρα να ψαρέψω που δεν με ένοιαζε, ούτε καν το νερό που είχε κρυώσει ένα βαθμό μέσα σε μια βδομάδα.
Μετά από μια ώρα βλέπω ένα κοπάδι μεγάλους σαργούς μεσόνερα. Τα ψάρια ήταν νευρικά και σκόρπισαν στα μονόπετρα, χωρις να τρυπώνουν. Ανάμεσά τους μακριά βλέπω και μία συναγρίδα και ακόμα πιο μακριά, άλλη μία.

-Ωπα εδώ είμαστε!

Το ψάρια ήταν 2-3 κιλά και αποφάσισα να κάνω καρτέρια μήπως έρθουν. Πάω κρύβομαι, περιμένω, περιμένω, περιμένω, τίποτα…Τη σκέψη ότι από τότε που μου σκίστηκε η άλλη, δεν έχω σταυρώσει ούτε μία και μου έχει σχεδόν δημιουργηθεί ψυχολογικό, την έδιωξα ως κακή και αρνητική. Ναι αλλά και πάλι τα ψάρια δεν έρχονταν.

Ξαφνικά ένας μεγάλος σαργός έρχεται και μπαίνει σε ένα χαράκι κάτω απ τα πόδια μου.

-Βρε αι στο διάολο, κάθομαι και σας παρακαλάω και οι σαργοί κάνουν πάρτυ!

Παρατάω τα καρτέρια, βουτάω, παίρνω το σαργό. Δίπλα βλέπω άλλον έναν να χάνεται σε μία πλάκα. Βουτάω, ήταν στενή, πλαγιάζω και περιμένω μήπως εμφανιστεί, όταν ξαφνικά βλέπω μια κίνηση. Μπροστά μου στα ανοιχτά  μία συναγρίδα κόβει βόλτες. Τότε  σκέφτηκα πως για να τις βλέπω συνέχεια, κάτι σημαίνει. Ίσως είναι αυτή η ευκαιρία μου, να πάρω μία να σπάσει η συναγριδο-γκαντεμιά. Και ξέχασα αμέσως τους σαργούς. Βρήκα μία πολύ ωραία κρυψώνα, πήγα στρώθηκα και περίμενα. Περνούσε η ώρα και συναγρίδα δεν έβλεπα, οπότε το πήρα απόφαση ότι δεν θα μου κάνουν τη χάρη και βγαίνω από την κρυψώνα μου. Τότε τις είδα! Μακριά αλλά είχαν ξεκινήσει να έρχονται ή τουλάχιστον έτσι ήθελα να πιστευω. Μέσα σε δύο δευτερόλεπτα το αποφάσισα και γύρισα πίσω!! Χώθηκα πάλι εκεί που ήμουν κρυμμένη και τα ψάρια συνέχισαν να έρχονται! Για την ακρίβεια η πρώτη ήρθε σχεδόν από πάνω μου! Η βολή έγινε στα μούτρα, μπήκε απ το ένα μάγουλο και βγήκε απ το άλλο. Η γκαντεμιά επιτέλους είχε σπάσει!
Ηταν τέτοια η χαρά μου που μόλις κρέμασα το ψάρι, πήρα τον Γιάννη τηλέφωνο απ το κινητό που έχω πάντα στη σημαδούρα, να του πω τα νέα! Λίγη σαργοί ακόμα συμπλήρωσαν την ψαριά και το ψάρεμα τελείωσε με ένα τεράστιο χαμόγελο.

Ο Γιάννης μου έχει πει τι να κάνω όταν χτυπάω συναγρίδα, για να πάρω και άλλη απ το κοπάδι. Όταν ήρθε λοιπόν στην παραλία το απόγευμα, του είπα το στόρυ και με ρώτησε.

-Μόλις τη χτύπησες τι έκανες?
- Σε πήρα τηλέφωνο!!!

Το βράδυ έβλεπα ροζ όνειρα. Είμαι καθισμένη και σε ένα ροζ συννεφάκι καιρό τώρα. Όλα του γάμου δηλαδή…ροζ!!!

Αντε βρε και στα δικά σας!

Το καλοκαίρι και φέτος είχε πολύ ψάρεμα. Τρεις μέρες εν πλω, επιστροφή, ξεκούραση, προμήθειες και πάλι πίσω. Πολλές φορές φεύγαμε από το βράδυ, έτσι ώστε να κοιμηθούμε στο φουσκωτό και να μην έχουμε πολλές μετακινήσεις το πρωί. Έτσι και κείνο το Σάββατο αποφασίσαμε να φύγουμε νύχτα και στις 12.00 έβλεπα ήδη τα πρώτα όνειρα, με μονόπετρα γεμάτα ψάρια. Τώρα που το σκέφτομαι ένας φίλος λέει πως η Ευτυχία είναι η μόνη γυναίκα που όταν της μιλάς για μονόπετρο, το μυαλό της πάει σε ροφούς! Πόσο δίκιο έχει!

Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 06.00 αλλά ήταν ακόμα νύχτα. Που να πω του Γιάννη να ξυπνήσει νυχτιάτικα μες το καλοκαίρι? Το κάνω το χειμώνα, να το κάνω και το καλοκαίρι? Α πα πα πα πα! Έκανα υπομονή κάνα 40λεπτο και μόλις άρχισε να χαράζει, τσουπ όρθια.

-Τι ώρα είναι?
-Επτά(ψεύτρα) αγάπη μου (μέλι έσταζα). Σήκω να φτιάξουμε καφεδάκι.

Στις 08.00 είχαμε ρίξει άγκυρα και στις 08.15 ήμουν στο νερό. Ε βέβαια, γιατί το μόνο που είχα να κάνω ήταν να βάλω τη στολή. Τα υπόλοιπα όπλα, σημαδούρες και πέδιλα τα περιμένω στο χέρι. Καλομαθημένη η κυρία!

-Θα φτιάξω τις πετονιές στα όπλα μου και θα πάω να κάνω μερικά καρτέρια. Πήγαινε προς τα κάτω, που δεν θα έχεις και κόντρα και θα έρθω να σε βρω, μου είπε ο Γιάννης μόλις μπήκα στο νερό.

Δεν είχε ρεύμα, αλλά ένα καλό 4-5άρι το είχε, το οποίο μόλις βγήκα από το κολπάκι που είχαμε αγκυροβολήσει έγινε αισθητό. Το κακό δεν ήταν τόσο ο καιρός όσο η μαυρίλα. Ο ήλιος δεν είχε γυρίσει ακόμα μιας και ήταν νωρίς το πρωί και είχα από πάνω, ψηλά μαύρα βράχια, από κάτω, μαύρο βυθό και μόλις ανοιγόμουν από τα βράχια, αέρα. Τι ωραία! Στο συγκεκριμένο μέρος δεν είχα ξαναψαρέψει, αλλά για να βουτήξω να δω τι παίζει, ούτε λόγος. Είχα αγριευτεί, και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να φτάσω σε ένα σημείο που το ξέρω, να αρχίσω το ψάρεμα. Άλλωστε όσο περνούσε η ώρα, τόσο φώτιζε σιγά - σιγά, αλλά κοντά στα βράχια που κολυμπούσα ήταν πίσσα κατράμι! Ξαφνικά βλέπω το ψιλό νευρικό.
Βρε λες να βγει κάνας ούρπης να με φάει, αναρωτήθηκα και κοίταζα γύρω γύρω να δω τι τρόμαξε τα ψάρια. Ώσπου είδα. Λίγα μέτρα πιο μπροστά, εκεί που τελείωνε η σκιά και άρχιζε ο ήλιος εμφανίστηκε ένας ροφός. Ένας μεγάλος ροφός για την ακρίβεια στα 10-15 μέτρα ,που πήγαινε για τα βαθιά. Το ψάρι ήταν πολύ ήρεμο λες και δεν υπήρχα και προς στιγμήν σκέφτηκα πως δεν με είχε δει. Ακόμα όμως και όταν διόρθωσα την πορεία μου και το ακολούθησα από την επιφάνεια, δεν άλλαξε συμπεριφορά. Το ψάρι συνέχισε να βαθαίνει και εγώ να το ακολουθώ, χωρίς να έχει αλλάξει το παραμικρό στη συμπεριφορά του. Ίχνος νευρικότητας. Περίμενα λοιπόν από στιγμή σε στιγμή να χωθεί σε κάποιο θαλάμι, από αυτά που αν μπει το ψάρι το χαιρετάς για πάντα, ώσπου ξαφνικά σταμάτησε.

Δεν μπορούσα όμως να καταλάβω αν χώθηκε γιατί δεν είδα κάποια κίνηση, αλλά και πάλι δεν είχε λογική να σταματήσει έτσι απότομα, χωρίς να έχει τρυπώσει. Κάνω μια μεσόνερη και μόλις φτάνω στα 15 μέτρα βλέπω το ψάρι, ακίνητο, ξαπλωμένο μπροστά από ένα μονόπετρο με ένα σύννεφο καλόγριες από πάνω του. Το ψάρι συνέχιζε να δίνει την εντύπωση ότι η παρουσία μου του ήταν αδιάφορη, κάτι που πραγματικά με είχε ενθουσιάσει. Από την άλλη όμως σκεφτόμουν πως ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό αυτό που συνέβαινε και αποφάσισα να κάνω άλλη μία βουτιά, να το πλησιάσω για να δω τι θα κάνει, ή για είμαι ακριβής, που θα πάει να μπει, γιατί ήμουν σίγουρη πως κάπου θα τρύπωνε.
Λύνω τη σημαδούρα και την επόμενη στιγμή τη βλέπω δέκα μέτρα μπροστά. Ολη αυτή την ώρα που κοίταγα το ψάρι, είχα ανοιχτεί καμιά 50αριά μέτρα από τα βράχια, χωρίς να δίνω σημασία στον αέρα που ερχόταν απ' τον κάβο πολύ δυνατός. Αναγκάστηκα να λύσω όλο το σχοινί της σημαδούρας και να ρίξω το βαρίδι μπροστά από ένα βράχο να σφηνώσει, για να τη σταθεροποιήσω. Ωραία και τώρα μπορούσα να βουτήξω απερίσπαστη στο ψάρι.

Χαλαρώνω, βουτάω, 10..15, σβήνω πάνω του, φτάνω 20 και ο ροφός ακόμα ακίνητος. Το κακό, για μένα, ήταν πως είχε σταματήσει λίγο πριν από τα 30 μέτρα. Κόβω τη βουτιά και ανεβαίνω. Και τώρα τι κάνουμε? Αν και είχα 3όπλα μαζί το πιο μακρύ ήταν το 82άρι που κρατούσα. Σκέφτηκα να πάω να του ρίξω, αλλά μετά? Και αν πάω γρήγορα και το τρομάξω? Και αν στρίψει και δεν το πάρω καλά και θέλει κοντράρισμα? Και να μου ξεψαρίσει και το χαλάσω? Και αν ζοριστώ στην ανάδυση? Ειδικά αυτό το τελευταίο ήταν που με απασχολούσε περισσότερο…

Το ψάρι είχα πλέον πειστεί πως ήθελε να πεθάνει και ήθελα πολύ να το σκοτώσω, αλλά μόνη μου δεν ένιωθα άνετα να το κάνω. Μέσα σε λίγες στιγμές βρήκα τη λύση. Γιάννης. Όμως είχαν περάσει περίπου 45 λεπτά από τη στιγμή που χωριστήκαμε και δεν ήξερα πόσο θα καθυστερήσει. Σκέφτηκα να γυρίσω πίσω να τον ειδοποιήσω, αλλά απ τη μία είχε καιρό και θα έπρεπε να κολυμπήσω κόντρα και απ' την άλλη δεν ήξερα αν είχε πάει προς την αντίθεση κατεύθυνση. Αποφάσισα λοιπόν να μείνω εκεί και να τον περιμένω. Ήταν άλλωστε τόσο ωραίο το θέαμα! Τα μάτια μου είχαν συνηθίσει τη θολουρίτσα και έβλεπα το ψάρι απ την επιφάνεια! Με έπαιρνε ο καιρός, έκανα μερικές πεδιλιές, επέστρεφα στο σημείο και πάλι τα ίδια. Έμεινα εκεί μισή ώρα, μέχρι που άρχισα να τρέμω, απ το κρύο!
Αποφάσισα λοιπόν να συνεχίσω το ψάρεμα- μπας και είχα ψαρέψει και καθόλου-και να επιστρέψω εκεί με τον Γιάννη. Σημάδια δεν χρειάστηκε να βάλω ιδιαίτερα, εκτός απ το ότι έχω ενσωματωμένο gps, είχα μείνει τόση ώρα εκεί που είχα χαρτογραφήσει όλη την περιοχή. Αφού σκέφτομαι να τη φτιάξω και σε χάρτη! Καλά και σεις το πιστέψατε?

Συνέχισα λοιπόν μέχρι που φάνηκε το κομμάτι που ήθελα εξ αρχής να ψαρέψω. Και μαζί και ένας ροφός να πεταλουδίζει στη σκιά. Βρε μπας και είναι του ροφού σήμερα? Ήταν μάλλον το άχτι που είχα από τον προηγούμενο και ο καημένος ούτε που κατάλαβε πόσο γρήγορα πέθανε. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη, αλλά εμένα το μυαλό μου ήταν αλλού. Ε δεν βλέπω και κάθε μέρα μεγάλους ροφούς να θέλουν να πεθάνουν! Ώσπου είδα τον Γιάννη να έρχεται! Με συνοπτικές διαδικασίες του εξήγησα τι και πως και μέσα σε 5 λεπτά είχε ρίξει άγκυρα και κολυμπούσαμε προς στο σημείο, το οποίο ήταν πολύ κοντά. Μόλις πλησιάσαμε είδα το ψάρι απ' την επιφάνεια. Η αλήθεια ήταν πως δεν μπορούσε να το διακρίνει κάποιος χωρίς βουτιά, αλλά τόση ώρα που το κοιτούσα είχα αφήσει τα μάτια μου πάνω του. Τόσο ωραίος ήταν ο άτιμος!

Δεν χρειάστηκε καν να βουτήξω. Έδειξα του Γιάννη το σημείο απ' την επιφάνεια, έκανε μία μεσόνερη, βγήκε και στην ερώτηση αν τον είδε μου έκανε με το χέρι το σήμα Οκ. Ήταν τόση η χαρά μου που τον είχε δει, γιατί είναι μερικές εικόνες που όσο και να τις περιγράψεις, δεν περιγράφονται. Με ρώτησε αν ήθελα να βουτήξω αλλά για μένα ήταν πια σαν να είχαμε το ψάρι στη σημαδούρα! Μια-μιση ώρα απ την στιγμή που το πρωτοείδα ο ροφός ήταν ακόμη στην ίδια θέση! Η συνέχεια ήταν ακριβώς όπως την είχα φανταστεί. Ο Γιάννης βούτηξε, σημάδεψε ανάμεσα στα μάτια γιατί πίστευε πως τελευταία στιγμή το ψάρι θα έστριβε, κάτι που δεν έγινε και η βέργα του ήταν το τελευταίο πράγμα που είδε ο ροφός πριν μας αφήσει χρόνους. Οι φωνές που έβαλα όταν βγήκαμε στην επιφάνεια έδιωξαν ακόμη και τα αγριοκάτσικα!

 

 

Για την ιστορία το ψάρι ήταν δέκα κιλά...

-Έλα ρε, πότε είναι ο γάμος?
-25, από πότε θα έρθεις?
-Έχω μία βδομάδα άδεια, να την πάρω πριν η μετά?
-Μετά, να κάνουμε κάνα ψάρεμα.
-Καλά δεν θα πάτε ταξίδι?
-Ναι για ψάρεμα, θα έρθεις μαζί.
-Ε, να μην σας ενοχλώ.
-Δεν μας ενοχλείς. Εκτός και αν δεν θες να ψαρέψεις στα ωραία μέρη της Κρήτης…
-Α καλά, θα έρθω!
-Φέρε sleeping bag, Δευτέρα πρωί φεύγουμε!

Η συνομιλία με το φίλο μου το Γιάννη, έγινε αρχές Ιουνίου. Οι μέρες πέρασαν γρήγορα και στις 24 ήρθε Χανιά, με το αμάξι τίγκα στον εξοπλισμό. Στολές, όπλα, ψυγείο, σκούτερ, εφεδρικά και το sleeping bag φυσικα. Μάλιστα πήγαμε παρέα και αγόρασε και μία σκηνή για «παν ενδεχόμενο», όπως μου είπε. Δεν είχε ξανακοιμηθεί στην εξοχή και του φαινόταν «κάπως». Το Σάββατο κύλησε σαν νερό, την Κυριακή μέχρι να χαιρετήσουμε φίλους, νύχτωσε, και το πρωί της Δευτέρας μας βρήκε να φορτώνουμε το φουσκωτό, με τον Λευτεράκη να μην κρατιέται από τη χαρά του, καθώς του είχαμε πει τη μαγική λέξη. ¨Βαρκάδα¨
Πρώτη επιλογή μας το «ευτυχουλο-μέρος». Το αγαπημένο μου. Είχα καιρό να ψαρέψω με το ζευγάρι μου και μου είχε λείψει. Το πλάνο ήταν να ψαρέψω στην αρχή με τον Γιάννη και μετά να βουτήξουν οι «Γιάννηδες» παρέα. Τα νερά ήταν καθαρά και δροσερά. Για 3άρα ακόμα ούτε λόγος και επιλέξαμε 5-3 με τονΓιάννη να μας κοροϊδεύει. Αλλά τι περιμένει κανείς από κάποιον που η πιο χοντρή του στολή είναι 5άρα και τη φοράει με το ζόρι στο καταχείμωνο…

-Τι βυθό έχει εδώ?
-Μαλλιαρά μονόπετρα, έχει πολλά μαύρα και τάκους σαργούς. Α, να κοιτάς και για κολωχτύπες!
-Ωωωωωωωωω!!!!!

Η αλήθεια είναι πως τους έχει μεγάλη αδυναμία γι αυτό και λίγη ώρα μετά, που χτύπησε μία, μέσα σε τρύπα και του ξεψάρισε, έσκασε. Μισή ώρα έκανε βουτιές για να τη βρει, χωρίς αποτέλεσμα.
Λίγο πιο κάτω βλέπω ένα ροφό 3-4 κιλά. Το κακό είναι ότι με είδε και αυτός και μπήκε σε ένα χαράκι. Πλησίασα από τη μεριά που περίμενα να τον δω αλλά μέχρι να συνηθίσουν τα μάτια μου, τσουπ χώθηκε. Ψάχνω το μονόπετρο γύρω - γύρω, τίποτα. Πάνω από το χαράκι που χώθηκε είχε μία πέτρα, πάω από την άλλη μεριά και κάνω ένα καρτέρι και βλέπω μια σκιά. Μόνο που δεν ήταν ο ροφός αλλά ένας σαργός ένα κιλό. Μένω ακίνητη μήπως και εμφανιστεί και ο ροφός, αλλά δεν..Είπα να μη χάσω και το σαργό και του μπουμπούνισα μία, ούτε που κατάλαβε από πού του ήρθε.
Ο Γιάννης ήταν λίγα μέτρα μπροστά μου και έκανε καρτέρια και σχεδόν σε κάθε βουτιά έβλεπε ψάρια. Ροφούς και σαργούς αλλά έμπαιναν σε πολύ δύσκολες πέτρες. Σχεδόν άκουγα τα επιφωνήματα του. Ωωωωωωωωω!!!

-Έλα κοντά, μπήκε ένας ροφός εδώ, θα τον ψάξω λίγο.

Με τον Γιάννη πάνω από το κεφάλι μου, άρχισα πάλι να ψάχνω, μέχρι που σε μία βουτιά είδα το ραχιαίο του. Στην επόμενη είχε μετακινηθεί και στην μεθεπόμενη το ίδιο. Ήταν νευρικός, τώρα ήταν η ευκαιρία μου. Μετά από μία ακόμη βουτιά μπήκε πάλι στο χαράκι, αλλά αυτή τη φορά έβλεπα το κεφάλι του. Μέγα λάθος και μοιραίο, όπως αποδείχθηκε. Μας ταλαιπώρησε λίγο η πετονιά που μάγκωσε, αλλά σε 20 λεπτά τον κρέμασα στη σημαδούρα.
Σχεδόν ταυτόχρονα ήρθε και ο Γιάννης να μας πάρει με ένα κορδόνι σαργούς. Στο επόμενο μέρος μία συναγρίδα κουτούλησε τον Γιάννη ο οποίος έψαχνε ένα χαράκι, ενώ ο άλλος Γιάννης από πάνω παρακολουθούσε σοκαρισμένος τη σκηνή. Ο Γιάννης ούτε που την πήρε χαμπάρι! Για κάτι τέτοια άλλωστε τον φωνάζουμε «τρελό». Δύο αστακοί και κάτι λιανά συμπλήρωσαν την ψαριά και ήταν ώρα για ξεκούραση. Στα ντεσού της ημέρας ο Λευτεράκης που κολύμπησα μαζί του για να τον βγάλω έξω να κάνει πιπί, αλλά ο πονηρός για να γλιτώσει το κολύμπι ήρθε και έκατσε στην πλάτη μου και τον μετέφερα και το πήγαινε και στο έλα!!!
Μιάμιση ώρα μετά και αφού φάγαμε το ωραίο φαγάκι που είχαμε πάρει μαζί (είναι απ τις πιο ωραίες ώρες τις ημέρας μετά από ψάρεμα) ήρθε η ώρα του ύπνου. Εμείς στο φουσκωτό και ο Γιάννης έξω, σε ένα σημείο που έχουν ρίξει τσιμέντο ειδικά για σκηνές. Έστησε τη σκηνή του, τη γέμισε απ έξω φιδάκια πασαλείφθηκε με Autan και σε λίγη ώρα μπορεί και να ροχάλιζε, δεν ξέρω. Το κορυφαίο έγινε τα ξημερώματα που κάτι, έξω από τη σκηνή, κάθισε στο κεφάλι του και ο Γιάννης μες τον ύπνο του το έσπρωξε και είπε «φύγε Λευτεράκη!» αλλά σχεδόν ταυτόχρονα κάθισε στα πόδια του και ο Γιάννης πριν ξανακοιμηθεί σκέφτηκε πόσο γρήγορα πήγε ο Λευτεράκης στα πόδια του. Μόνο που όταν ξύπνησε είδε πως ήταν ένα κοπάδι κατσίκες που είχαν περικυκλώσει την σκηνή του!!!
Η μέρα όμως ήταν δική του και τώρα που το σκέφτομαι οι κατσίκες μάλλον του έφεραν γούρι. Γιατί έβγαλε τον πιο μεγάλο του ροφό, ένα ψάρι 7,5 κιλά και οι φωνές του ακούστηκαν σε όλη την περιοχή! Ένας ακόμα ροφός, μία στήρα, σαργοί καικολοχτύπες συμπλήρωσαν την ψαριά, αλλά η μέρα δεν είχε τελειώσει. Το καλύτερο το είχε φυλάξει ο Γιάννης του φίλου μας για το τέλος. Αλλάξαμε τόπο και μου είπε θα τον πάει σε μία πέτρα του, στο πουθενά που μπαίνουν μέσα 2-3 σφυρίδες,5-6 στήρες και μεγάλοι σαργοί. Του «τρελού» του έχω πει εδώ και δύο χρόνια για την πέτρα αυτή, στην οποία ο Γιάννης παίρνει ένα ψάρι τη φορά αλλά φέτος δεν την είχε ακόμα επισκεφθεί.
Μπορεί ο «τρελός» να έκανε σαν τρελός όταν του είπε ο Γιάννης ότι θα τον πάει εκεί, αλλά με μένα συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Να βουτάω στα θολά μέχρι τα -15 για να αρχίσει να διακρίνεται ο βυθός και να αρχίσω να ψάχνω για να βρω την πέτρα, που είναι στα -25 ούτε κατά διάνοια. Θολά και βαθιά είναι το χειρότερο μου.

-Στο καλό να πάτε, άσε με εδώ στα ρηχά. (Και καμένα)   
-Να μου βγάλεις δύο σαργούς και μία τσιπούρα!
-Yes sir!

Στη μιάμιση ώρα που έλειψαν φυσικά τσιπούρα δεν είδα, αλλά 3τάκοι σαργοί και μία μουρμούρα έσωσαν τη βουτιά στα καμένα. Ήδη σκεφτόμουν την πλάκα που θα τους κάνω. Τα πουλάκια μου ήρθαν στο ηλιοβασίλεμα. Λίγο ακόμα και θα με έπιαναν για νυχτερινό.

-Μωρό μου τι μου είπες να σου βγάλω?
-Δυο σαργούς και μια τσιπούρα.
-Δεν άκουσα καλά και έβγαλα μουρμούρα, α και 3 μεγάλους σαργούς!
-Καλά που έχουμε και σένα!
-Εσείς τι κάνατε?
-Ανέβα να σου πούμε το μαγικό που έκανε ο «τρελός».

Ο Γιάννης λοιπόν βούτηξε με το κοντό όπλο, βρήκε την πέτρα και είδε απ΄ έξω μια σφυριδάρα καμία 15αριά κιλά με κρυμμένο μόνο το μισό της κεφάλι. Το ψάρι δηλαδή ήταν νεκρό και δεν το ήξερε, αλλά ο Γιάννης δεν το χτύπησε. Ανέβηκε, εξήγησε του ¨τρελού¨ την κατάσταση και συνεννοήθηκαν να βουτήξουν μαζί να του τη δείξει, για να την χτυπήσει ο φίλος μας. Πράγματι ο Γιάννης ήταν δύο μέτρα μπροστά, του δείχνει τη σφυρίδα, η οποία ήταν στην ίδια θέση, ο άλλος ο Γιάννης όμως δεν την βλέπει και την ώρα που την προσπέρασε το ψάρι φυσικά τον αντιλήφθηκε και χώθηκε στην τρύπα! Την ώρα εκείνη ο Γιάννης τον πιάνει από το πόδι να του δείξει το ψάρι, αλλά ήταν αργά. Για το μόνο που λυπήθηκα ήταν ότι έχασα αυτή την ΤΡΕΛΗ ΣΚΗΝΗ!!! Για την έκφραση του «τρελού» δεν με ένοιαξε, γιατί την είδα. Είχε την ίδια έκπληξη όχι μόνο όταν ήρθαν να με πάρουν, αλλά και την επόμενη μέρα!!
Εχει όμως και συνέχεια. Στην επόμενη βουτιά ο «τρελός» μπαίνει κάτω από την πέτρα, σημαδεύει και ρίχνει. Ανεβαίνει στον χαρούμενο με την εξέλιξη Γιάννη, και του λέει.
-Έριξα σε μία μεγάλη στήρα αλλά αστόχησα και μου βράχωσε η βέργα!!!

ΜΑΓΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!!!

Το επόμενο πρωί, ημέρα αναχώρησης του, ο «τρελός» μου είπε πως έβλεπε την σφυρίδα στον ύπνο του. Ίσως και να την βλέπει ακόμα όταν το σκέφτεται. Τώρα έχει ένα λόγο να έρθει πάλι Χανιά, σύντομα, γιατί ένα μεγάλο ψάρι γράφει πάνω «τρελός».

Γιάννη μήπως να της πεις και καμιά μαντινάδα, μήπως έτσι την (της) ρίξεις πιο εύκολα?

"Το πιο τρελό μου όνειρο
είναι να σ' αποκτήσω
δεν σταματώ να προσπαθώ
ωσότου να το ζήσω!"

Μεγάλη αγάπη. Βρέχει, χιονίζει, φυσάει. Ότι καιρό και να έχει, όλο και κάπου θα "κόβει" για να πάω για βουτιά. Αλλά και να μην "κόβει" πάλι θα πάω. Το κακό είναι πως δεν πάω μόνη μου, αλλά παρασύρω και άλλους. Χε χε...Όπως κάθε βδομάδα, έτσι και αυτή περίμενα να έρθει το Σάββατο πως και πως. Το κακό είναι πως όσο περνούσαν οι μέρες, τόσο δυνάμωναν οι αέρηδες στα σχετικά site.  

 

-Ο καιρός δεν θα είναι καλός το Σάββατο, έλεγε προβληματισμένος (και καλά) ο Γιάννης.
-Ε όλο και κάπου θα κόβει να πάμε, αδιάφορη (και καλά) απαντούσα.

 

Η αλήθεια είναι πως απ τις δύο μέρες που έλεγα να πάμε αρχικώς, ήθελα να καταφέρω να πάμε τουλάχιστον τη μία, αν και έβλεπα πως έδινε 6-7 βορειοδυτικούς. Ο Γιάννης απ την άλλη, είμαι σίγουρη αν και δεν το παραδεχόταν,  πως ήθελε να "γλιτώσει" τουλάχιστον τη μία, οπότε πηγαίναμε για τη μέση λύση. Για να το σιγουρέψω λοιπόν πήρα τηλέφωνο, άλλον ένα τρελό της παρέας,  τον Γιώργο.

 

-Έλα φίλε πάμε για βουτιά το Σάββατο?
-Να πάμε, αλλά δεν έχει αέρα?
-Ναι μωρέ, αλλά θα πάμε κάπου που κόβει.
-Μέσα!

 

Παρασκευή μεσημέρι φεύγοντας για δουλεία, έδωσα και παραγγελία.

 

-Γιάννη, να τσεκάρεις τα όπλα μου, ακόνισμα, πετονιές κλπ, αλλά έφυγα πριν δω την έκφραση του...Χε χε..

 

Παρασκευή βράδυ και αφού είδα το όνειρο μου να πάμε και Κυριακή να εξανεμίζεται, κανονίσαμε να πάμε για ψάρεμα, δυστυχώς λόγω καιρού, στο πλέον ψαρεμένο μέρος των Χανίων. Παραλία με ωραίο κομμάτι, αλλά πολύ δύσκολα ψάρια. Το μόνο καλό είναι μια ξέρα που έχει στα ανοιχτά, αλλά με τον καιρό που έδινε, το πιθανότερο είναι να μην ψαρευόταν. Το ραντεβού δόθηκε κλασσικά για τις 7.00, τα αγόρια γέλαγαν που φόρεσα πάλι τη στολή απ το σπίτι, αλλά μόλις φτάσαμε και ενώ αυτοί πάλευαν με τα σαπουνόνερα, βούτηξα. Ο αέρας ήταν όπως τον έδινε το meteo, ένα 5-6άρι ΒΔ με τάση να δυναμώσει στο επόμενο τρίωρο.

 

-Θα ανοιχτώ λίγο και θα σας περιμένω να πάμε στην ξέρα.
-Στην ξέρα θα έχει ρεύμα.
-Ε, πάμε μέχρι εκεί και αν δεν ψαρεύεται γυρίζουμε.

 

Το "μέχρι εκεί" σημαίνει σχεδόν μία ώρα κολύμπι μόνο να πάμε, αλλά το προσπέρασα.
Είδα την έκφραση του Γιάννη και κατάλαβα πως είχε αντιρρήσεις, αλλά μάλλον σκέφτηκε τη γκρίνια μου, πρωί πρωί και σταμάτησε.
Το "εντάξει" που είπε μισοακούστηκε αλλά πριν προλάβει να φέρει άλλες αντιρρήσεις είχα βουτήξει το κεφάλι στο νερό.....
Πήγα λίγο δεξιά, λίγο αριστερά, λίγο ευθεία ελπίζοντας σε κάποιο άσπρο, αλλά οι λίγοι σαργοί που σουλατσάρανε στα ρηχά έφευγαν σαν τρελοί. Και τα αγόρια ακόμη αλλάζανε...Μα καλά θα βουτήξουν ποτέ, αναρωτιόμουν καθώς οι 16 βαθμοί που είχε το νερό, είχαν αρχίσει να με ενοχλούν. Έκανα μια-δυό βόλτες ακόμα, αλλά βαρέθηκα να τους περιμένω και άρχισα σιγά σιγά να απομακρύνομαι απ την παραλία προς την ξέρα. Θα κολυμπάω σιγά σιγά σκέφτηκα και θα με φτάσουν. Στο κομμάτι μέχρι τον κάβο οι λίγοι σαργοί που είδα, επίσης έφευγαν σαν τρελοί. Στον κάβο καθυστέρησα αρκετή ώρα, όχι μόνο για να έρθουν τα αγόρια, αλλά επειδή δυνάμωνε ο καιρός και είχα ψιλο-θορυβηθεί. Σκεφτόμουν πως αν έχει ρεύμα όπως όλα έδειχναν καθώς ο αέρας είχε δυναμώσει αισθητά, δεν θα προλάβω καν να φτάσω και ανησυχούσα για το κολύμπι κόντρα που έπρεπε να κάνω για να γυρίσω. Όσο και αν προσπαθούσα να εντοπίσω τα αγόρια, δεν τα κατάφερνα, αν και η σημαδούρα του Γιώργου κάνει μπαμ από μακριά, και αποφάσισα να κάνω την καρδιά μου πέτρα και να περάσω απέναντι.
Ο αέρας μου δίπλωνε τα πέδιλα, απ τον αναπνευστήρα έμπαιναν κύματα, αλλά έπρεπε να κάνω την προσπάθεια μου. Καθώς πλησίαζα σκεφτόμουν πως όπου να' ναι το ρεύμα θα αρχίσει να με πηγαίνει βόλτα και σκεφτόμουν και την έκφραση του Γιάννη. Το κακό είναι πως δεν θα πει το κλασσικό "εγώ τα λεγα" . Για την ακρίβεια, δεν πρόκειται να πει οτιδήποτε. Θα πάρει αυτή την έκφραση, με ένα ελαφρύ χαμόγελο που είναι ότι χειρότερο...
Άντε λίγο ακόμη να αρχίσει να ξεχωρίζει ο βυθός. Ο αέρας με είχε βγάλει λίγο απ τη ρότα μου, αλλά έκανα διορθωτικές κινήσεις, με τη βοήθεια των σημαδιών . Για να κοιτάξω πίσω, να δω τα αγόρια, ούτε λόγος. Έτρεμα και μόνο στην εικόνα του πόσο ανοιχτά ήμουν απ τον κάβο. Το μόνο ευχάριστο με τον καιρό αυτό είναι πως δεν κυκλοφορούν σκάφη. Το μόνο όμως...
Πάνω που είχα αρχίσει να απελπίζομαι και σκεφτόμουν να το βάλω στα πόδια, εμφανίστηκε το πρώτο κόψιμο. Ουφ. Το καλύτερο όμως ήταν ότι δεν είχε ρεύμα. Ναι, είχε πολύ δυνατό αέρα, αλλά με δυο τρεις πεδιλιές έμενα στο ίδιο σημείο. Θα έρθουν και τα αγόρια σε λίγο σκέφτηκα και όλα θα είναι τέλεια! Το μπλε, έδωσε τη θέση του στα ρηχά και άρχισα να χαλαρώνω. Στο πρώτο καρτεράκι πέθανε ένας σκάρος. Καλύτερα απ το τίποτα. Λίγο παρακάτω ένας σαργός. Ωραία.  Ώρα για το κόψιμο. Φτάνω και βλέπω μία πολύ όμορφη εικόνα. Στην άμμο ξαπλωμένα 3 ψάρια. Ενα ροφάκι ενάμιση κιλό, δίπλα του ένας τριάρης και λίγο πιο κει ένας 6άρης, όπως τον υπολόγισα. Αφού κοιταχτήκαμε τόσο όσο, σηκώθηκαν ένας ένας, λες και ήταν συννενοημένοι. Πρώτος ο μεγάλος. Το κακό είναι πως πλάγιασε για να μπει σε ένα κόψιμο. Στην συνέχεια ο δεύτερος σε ένα μονόπετρο και τελευταίος αργά, αργα ο μικρός. Λες και ξέρουν...
Πριν βουτήξω έψαξα για τον Γιάννη και τον Γιώργο. Λογικά έπρεπε να φτάνουν, αλλά δεν έβλεπα το παραμικρό απ τις σημαδούρες τους. Ο αέρας είχε δυναμώσει αλλά πλέον δεν με ενοχλούσε. Για την ακρίβεια δεν με ενοχλούσε πια ούτε πως είχα ανοιχτεί τόσο μακριά μόνη μου. Το ένστικτο του κυνηγού είχε υπερισχύσει. Όπως το φοβόμουν, στην πρώτη βουτιά δεν είδα το παραμικρό απ το μεγάλο ψάρι. Ούτε στη δεύτερη. Τρίτη δεν έκανα. Δεν υπήρχε λόγος. Αν ήταν εδώ ο Γιάννης σκέφτηκα, θα είχες πεθάνει καημένε. Το κακό γι αυτόν, είναι πως έχω ενσωματωμένο gps και δεν ξεχνάω ποτέ μέρη. Χε χε...
Βούτηξα για το δεύτερο απ την αριστερή πλευρά του μονόπετρου, χωρίς αποτέλεσμα. Πήγα απ τη δεξιά και σύρθηκα στην άμμο. Το ψάρι ήταν εκεί με το κεφάλι όμως προς τα μέσα και μέχρι να συνηθίσουν τα μάτια μου, χώθηκε λίγο και έβλεπα απ το κεφάλι και πίσω. Στην επόμενη βουτιά έβλεπα το μισό και αν έκανα άλλη μία, είμαι σίγουρη πως θα έβλεπα μόνο την ουρά. Δεν είμαστε για τέτοια.
Ξανακοίταξα για τα αγόρια αλλά και πάλι τίποτα. Μάλλον είδαν τον καιρό και δεν ήρθαν σκέφτηκα, εκτός και αν τους καθυστέρησε κάποιο ψάρι. Η αλήθεια είναι πως μετά από τόσα κοινά ψαρέματα, ξέρουμε πολύ καλά ο ένας τον άλλον και δεν παθαίνουμε υστερίες και πανικούς. Για να μην έρθουν κάποιος λόγος υπάρχει. Αχ, να έβγαζα τουλάχιστον ένα ωραίο ψάρι να μην πάει τσάμπα ο κόπος μου...
Λίγο πιο κάτω, είδα μια ουρά να χώνεται. Βρε λες? Ένα δευτερόλεπτο μόνο να μου δείξεις το  κεφάλι σου, σκεφτόμουν καθώς προσγειωνόμουν στο βυθό. Συρθηκα και πράγματι, ήταν εκεί. Μόλις μπήκε στο οπτικό μου πεδίο πέθανε. Το ψάρι ήταν 3 κιλά, αλλά χάρηκα λες και ήταν 10! Τώρα μπορούσα να πάω στα αγόρια! Τρισευτυχισμένη ξεκίνησα για πίσω. Ξαφνικά βλέπω μες τα κύματα ένα φουσκωτάκι με δύο λαστιχένια ανθρωπάκια να πλησιάζει. Α καλά, έχουν και άλλοι την ίδια τρέλα. Για την ακρίβεια είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε σκόρπιοι. Έριξαν άγκυρα κοντά μου,  με χαιρέτησαν και ο ένας έπεσε στο νερό. Ευκαιρία να μάθω αν είδαν τα αγόρια. Τους πλησίασα.

-Γεια σας!
-Γεια σου!
-Μήπως είδατε δύο ψαροτουφεκάδες να έρχονται προς τα δω?
-Έχουν σημαδούρες?
-Ναι και η μία έχει ψηλή σημαία.
Το παιδί που ήταν στο φουσκωτό κοίταξε αρκετά.
-Όχι δεν έρχονται. Καλά μόνο σου σε αφήσανε?
-Μόνη μου, θες να πεις.
-Γυναίκα είσαι???
-Ναι!
-...............................
-Αφού δεν έρχονται, πάω να τους βρω.
-Χρειάζεσαι κάτι?
-Όχι ευχαριστώ πολύ.
Που να ξεραν με τι παλαβή μιλούσαν..
-Ψάρια είδες?
-Είδα κάποια μαύρα, πήρα ένα ροφάκο!

 

Ήμουν πολύ χαρούμενη και ήθελα να το μοιραστώ.
Το παιδί που είχε πέσει στο νερό κοιτούσε μια τη σημαδούρα μου, μιά εμένα. Αχ και να 'ξερα τι έλεγαν σκεφτόμουν καθώς επέστρεφα! Χε χε

Αν και στην επιστροφή είχα κόντρα τον αέρα που είχε πια γυρίσει σε 6αρι καθαρό δυτικό, ένιωθα πως πετούσα! Μέσα σε σαράντα λεπτά ήμουν στην παραλία και δεν άργησα να βρω τον Γιώργο στα ρηχά να κυνηγάει σαργούς φαντάσματα με άδεια ψαροβελόνα. Αφού σκάσαμε στα γέλια μόλις του είπα την συνάντηση στην ξέρα αναζήτησα τον Γιάννη, που επέστρεφε από την άλλη πλευρά της παραλίας, με δύο ωραίους σαργούς και μία στήρα.

-Καλή μου πήγες στην ξέρα με τέτοιο καιρό? Δεν είχε ρεύμα?
-Πήγα και χτύπησα και έναν ροφάκο και βρήκα έναν ακόμα, για σένα!
-Μπράβο, έτσι ψαρεύει το κορίτσι μου!

Το κορίτσι πέταγε από χαρά αλλά μόλις πρότεινε ο Γιάννης να βγούμε, η χαρά πέταξε!

-Αααααααα, δεν θέλω να βγω από τώρα. Βγες εσύ και θα έρθω μετά. Αυτό το αδιευκρίνιστο "μετά" μπορεί να σημαίνει ώρες, αλλά  τι να πει με την τρελή που έμπλεξε και αυτός. Τελικώς 1,5 ώρα αργότερα, βγήκαμε ταυτόχρονα. Είχα χτυπήσει μία ωραία σκορπίνα, ο Γιάννης έναν  ακόμα σαργό,  είχαμε και κάτι λιανά και ξυπνήσαμε τον Γιώργο που την είχε πέσει στη λιακάδα, για να βγάλουμε φωτογραφίες και να θυμόμαστε τη βουτιά στο καμένο μέρος. Τι ψαρεμένο και πολυψαρεμένο, άμα σε θέλει...

Πως τα κατάφερα και πέρασε τόσος καιρός να πάω στη θάλασσα είναι απορίας άξιο…
Απ τη μία η μετακόμιση, από την άλλη ένα ταξίδι, από την παρά-άλλη μια υποχρέωση, βάλτε και τον παλιόκαιρο, πέρασαν κοντά 40 μέρες. Ωραία λοιπόν τώρα που σαραντίσαμε είναι ώρα για βουτιά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά είχα αφήσει ελεύθερο το πεδίο και ο φίλος Σπύρος από το Ηράκλειο έχει πάρει θάρρος.

 

-Όταν έχει κακό καιρό οι γυναίκες κάθονται σπίτι και άλλα τέτοια χαριτωμένα έλεγε ο στόμας του, που είχα αποφασίσει να του τον αφήσω ανοιχτό με την ψαριά που θα έβγαζα, όταν βέβαια κατάφερνα να πάω για βουτιά.

 

Ήρθε λοιπόν η Τετάρτη της πανελλαδικής απεργίας και το καλό το παρεάκι Γιάννης, Γιώργος, Λευτεράκης - το σκυλάκι μας που δεν χάνει ψάρεμα και ταξίδι με το φουσκωτό - και η αφεντιά μου ξεκινήσαμε πρωί -  πρωί με τη δροσούλα για ολοήμερο ψάρεμα. Ήταν τέτοια η λαχτάρα μου που έβαλα τη στολή από το σπίτι.

 

-Μα θα πάμε μακριά.
-Δεν πειράζει, μέχρι να αλλάξετε εσείς εγώ θα ψαρεύω.
-Θα πάρεις ρούχα να αλλάξεις εκεί?
-Όχι θα γυρίσω με τη στολή και θα τη βγάλω στο ντους.

 

Η αλήθεια είναι πως τα αγόρια δεν παραξενεύτηκαν και πολύ με την απόφαση μου. Μόνο η φουρνάρισσα κοιτούσε περίεργα πρωί πρωί το λαστιχένιο ανθρωπάκι που περίμενε στο αυτοκίνητο με ένα σκυλί αγκαλιά, αλλά ποιος νοιάζεται? Τα 7 χιλιοστά με προστάτευσαν εν πλω για τον τόπο και μόλις φτάσαμε, σηκώθηκα πρώτη. Μόλις βγήκε ο εξοπλισμός από τα ταμπούκια άρχισα:

 

-Γιάννη, θα μου βάλεις τα όπλα μου στη σημαδούρα? (φυσικά ήταν φουσκωμένη, είμαστε για να χάνουμε χρόνο?)

-Γιώργο, θα μου δώσεις τα βάρη μου? Όχι αυτά,  πρώτα το γιλέκο πλάτης.

 

Τα συνωμοτικά βλέμματα τους, έκανα πως δεν τα είδα και αφού ανταλλάξαμε τα γνωστά πειράγματα, τους αποχαιρέτησα. Λίγο κρύα, λίγο θολά, λίγο έλλειψη κίνησης. Η πρώτη και δεύτερη και τρίτη εικόνα ήταν η ίδια, αλλά δεν με ένοιαζε. Ήμουν και πάλι στο νερό μετά από 40 μέρες. Ευτυχία! Εκεί που πέρυσι σουλατσάρανε τα λαυράκια, αλλά η ρεστία δεν με άφηνε να τα καρτερέψω, τώρα κυκλοφορούσαν μόνο γερμανοί. Μόνο ένα τεράστιο σαλάχι ψιλο-ενοχλήθηκε από την παρουσία μου, αλλά φρόντισα να το απαλλάξω σύντομα από αυτή. Ωραία και τώρα? Ας περιμένω τον Γιάννη που του είπα πως θα τον ακολουθήσω σήμερα, στα γνωστά του θαλάμια. Κάποια στιγμή, καμιά ώρα μετά και αφού έχω στη σημαδούρα μόνο δύο μπαρμπούνια, πλησιάζει το φουσκωτό.

 

-Άφησα τον Γιώργο απέναντι, εκεί που χτυπάει ο καιρός, αν έχει κίνηση θα κάνει ζημιά.
-Ωραία, αλλά γιατί μου το λες?
-Μήπως θες να σε πάω και σένα εκεί..(πονηρός και έτσι)
-Α όχι! Θα έρθω μαζί σου να ψαρέψω στα καλά σου κομμάτια!
-Εντάξει πάμε!

 

Τι καλά κομμάτια, που δεν κυκλοφορούσε λέπι. Ένας ροφάκος μόνο έκανε το λάθος να μετακινηθεί και έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο αθόρυβα. Ούτε σαργοί, ούτε λαυράκια τίποτα..
Πέρναγαν οι ώρες, αλλάζαμε κομμάτια, αλλά τα ψάρια άφαντα. Κάποιοι σαργοί ήρθαν μαζί μας στην επιφάνεια, αλλά όχι αυτά που περίμενα για χειμώνα. Και όσο σκεφτόμουν το Σπύρο και τα πειράγματα του, τόσο με έπιανε απελπισία.. Η ώρα κύλησε σαν νερό και κάποια στιγμή ο Γιάννης έφυγε να πάει στο Γιώργο. Μισή ώρα αργότερα μου ανακοίνωναν  πως θα αλλάξουν και θα βγουν να μαζέψουν σταμναγκάθι. Τουλάχιστον να μην γυρίσουμε με άδεια χέρια, πρέπει να σκέφτηκαν καθώς με αποχαιρετούσαν.

 

-18:15 δύει ο ήλιος, να έρθετε να με πάρετε 18:12. Φιλιά!

 

Με είχαν πάει στην απέναντι πλευρά αλλά ο καιρός που χτυπούσε είχε θολώσει άσχημα τα νερά. Πήρα ένα σαργό και καθώς σκεφτόμουν πως οι ελπίδες μου για ένα καλό θήραμα εξανεμίζονται, βλέπω μια πολύ αγαπημένη μου εικόνα! Είχε κρύψει το κορμί του κάτω από μία πέτρα αλλά περίσσευαν οι κεραίες και τα πόδια του. Και ήταν μεγάλος! Ω λα λα!
Το ψάρεμα είχε τελειώσει για μένα. Ο αστακός, ή μάλλον συγγνώμη, ο μεγάλος αστακός ήταν στη σημαδούρα μου και η χαρά μου τεράστια. Ε ρε τι έχω να φτιάξω στο Σπύρο...
Στη βάρκα βγάλαμε τις καθιερωμένες φωτογραφίες και βάλαμε ρότα για στεριά.  Είχα ήδη αρχίσει να μετράω μέρες..Πέμπτη και Παρασκευή κύλησαν σαν νερό αλλά δυστυχώς η συμμετοχή μου σε μία ημερίδα το Σάββατο μου είχε ανατρέψει το πρόγραμμα. Το πρόβλημα ήταν πως ενώ ο καιρός ήταν ήδη χάλια,  την Κυριακή δυνάμωνε κι άλλο ο αέρας, με αποτέλεσμα το ψάρεμα να γίνεται σχεδόν απαγορευτικό. Σχεδόν είπαμε..Μέσα σε όλα δεν είχα και παρέα και θα πήγαινα μόνη, αλλά δεν κρατιόμουν.
Η ημερίδα ολοκληρώθηκε με επιτυχία και το βράδυ του Σαββάτου μας βρήκε, διοργανωτές και συμμετέχοντες σε μία ταβέρνα, ενώ έξω είχαν ανοίξει οι ουρανοί.

 

-Πως σου φάνηκε η σημερινή εκδήλωση Ευτυχία?
-Πέτυχε αυτό που θέλαμε, όλα ήταν πολύ καλά, εκτός του ότι έχασα το ψάρεμα.
-Ε καλά, δεν θα πήγαινες με τέτοιο καιρό!
-Φυσικά και θα πήγαινα. Τι να γίνει, θα πάω αύριο.
-Είσαι τρελή? Αφού βρέχει.
-Η βροχή δεν ενοχλεί, όσο ενοχλεί ο αέρας.
-Μα έχει και αέρα.
-Θα πάω σε ένα μέρος που δεν το πιάνει πολύ ο καιρός.
-Μα καλά έχει ψάρια με τέτοιο καιρό?
-Θα πάω για αστακούς, είναι η εποχή τους τώρα. (Έγινα και ειδική τρομάρα μου)

 

Άκουσε κάποιος από την παρέα, ο Μιχάλης, για αστακούς και ζήτησε να μάθει λεπτομέρειες. Δουλεύει σε άλλο τμήμα, αλλά  μου έχει πει πως ψαρεύει αλλά έχει καιρό να πέσει. Μέσα σε πέντε λεπτά κανονίσαμε την άλλη μέρα να πάμε μαζί. Ο καημένος δεν φτάνει που του τηλεφώνησα να τον ξυπνήσω αξημέρωτα, του απαγόρευσα να καπνίζει καθ οδόν. Λεπτομέρεια? Πήγαμε με το δικό του αμάξι!
Μπορεί να είχε καιρό να πέσει αλλά ο Μιχάλης αποδείχθηκε σούπερ ζευγάρι. Ψάρια δεν είχε - τι πρωτότυπο - αλλά βρήκαμε σουπιές, σκάρους α, και έναν αστακό! Όταν τον έβγαλα ήθελα να φωνάξω από τη χαρά μου! Μέσα σε τέσσερις μέρες, δύο αστακούς!! Σπύρο κρύψου!!

 

Οι φωτογραφίες που βγάλαμε εστάλησαν με mms σε όσους από το τραπέζι της προηγούμενης νύχτας, αμφισβήτησαν ότι θα πάμε. Καλά ότι θα βγάζαμε και αστακό, το θεωρούσαν απίθανο. Στην επιστροφή, καθώς φτάναμε σε κάποιο ορεινό χωριό  και ενώ δεν είχε σταματήσει να βρέχει, ζήτησα από τον Μιχάλη να σταματήσει για λίγο - άλλο που δεν ήθελε για να καπνίσει - για να μαζέψω κάτι πολύ όμορφα λουλούδια. Λεπτομέρεια? Ήμουν με τη στολή! Ευτυχώς που όση ώρα τα μάζευα, δεν πέρασε κάποιο αυτοκίνητο..

 

Την Τρίτη το μενού είχε αστακομακαρονάδα και το βάζο όμορφα αγριολούλουδα....

Ωραία λοιπόν τα Χριστούγεννα πέρασαν, αλλά τα σημάδια τους έμειναν. Μάλλον δεν πρέπει να τα λέω σημάδια, αλλά κατευθείαν κιλά.
Βέβαια, μετά  τα αντικριστά, τα γουρουνόπουλα, τα καλτσούνια, τις στάκες  και  τα μελομακάρονα, πώς να μην μείνουν; Και πάλι καλά, που ήταν μόνο κάνα-δυο. Το φαγοπότι  σταμάτησε ανήμερα τα Χριστούγεννα, το απόγευμα, αν και ο φίλος Σπύρος απ' το Ηράκλειο, μας  ξεσήκωνε στο τηλέφωνο.

-Εμείς εδώ πίνουμε 3 μέρες.

-Εμείς σταματήσαμε, αύριο έχει ψάρεμα.

-Κανονίστε να βγάλετε κάνα ψάρι να πάθω εγκεφαλικό!

-Σπυράκο θα σου αφιερώσω την ψαριά.

-Ευτυχία μην με ταράζεις!

-Άντε φιλιά τώρα, θα τα πούμε αύριο!

Την άλλη μέρα το πρόγραμμα είχε πολύ πρωινό ξύπνημα και ολοήμερο ψάρεμα. Τι καλά! Είχα αποφασίσει το πρωί της Δευτέρας να είμαι όπως πριν τις γιορτές, αλλά δεν αποκάλυψα τα σχέδια μου. Αν και κοιμήθηκα νωρίς, το ξυπνητήρι με ενόχλησε όταν κουδούνισε.  5.30 και έξω μαύρα σκοτάδια. Ouch... Ας κοιμηθώ μισή ωρίτσα ακόμα. Στις 6.00 δεν είχα άλλες δικαιολογίες. Το μόνο που είχα ήταν κιλά για χάσιμο. Το φουσκωτό το είχαμε φορτώσει και έμενε μόνο να το ρίξουμε. Καθ' οδόν ο Γιάννης μασούλαγε παξιμαδάκια.

-Θέλεις παξιμαδάκι?

-Όχι ευχαριστώ.

Λοξό κοίταγμα. Φυσικό, γιατί ποτέ δεν λέω όχι όταν πρόκειται για φαγητό.

-Σίγουρα? Ούτε ένα?

-Σίγουρα, αυτά δεν μου αρέσουν, προτιμώ τα άλλα με τα δημητριακά.

-Έπρεπε να μου το πεις, να σου πάρω.

-Μπα, δεν πειράζει, δεν πεινάω. (Και καλά)

Η αλήθεια είναι πως, λίγη ώρα μετά,  μόλις έπεσα στη θάλασσα, ξέχασα την πείνα μου. Και άρχισα την αναζήτηση. Με το γιλέκο πλάτης, που φόρεσα για πρώτη φορά ένιωθα πολύ περίεργα. Είχαμε αποφασίσει να το δοκιμάσω σε κάποιο ψάρεμα που θα είχαμε μαζί το φουσκωτό, έτσι ώστε αν κάτι δεν πάει καλά να το αφήσω και να φορέσω τη φορτωμένη με κιλά ζώνη μου, που μου αφήνει ένα πονάκι στη μέση μετά το πολύωρο ψάρεμα. Ξεκινάω λοιπόν τις βουτιές, μουρμουρίζοντας για το φαγητό που κατανάλωσα τις προηγούμενες μέρες, με αποτέλεσμα να νιώθω σαν φελλός. Το κομμάτι για μία ακόμη φορά ήταν θολό, με αποτέλεσμα και πάλι να μην μπορώ να επισκεφθώ τα καλά του σημεία, που τόσο παραστατικά μου έχει περιγράψει ο Γιάννης.   

-Θα έρθεις να πάμε να σου δείξω τα κομμάτια που σου έχω πει?

-Μπα είναι θολά –ο συνδυασμός θολά/βαθιά δεν είναι του γούστου μου-

-Πήγαινε εσύ και εγώ θα ψάξω, πάλι..

Το μέρος είναι ένα φοβερό κομμάτι, με πολύ όμορφο βυθό, που απλώνεται ένα μίλι μέσα και δεξιά- αριστερά. Το αρνητικό του είναι ότι τα ψάρια είναι συγκεντρωμένα σε ορισμένα σημεία και πρέπει να ψάξει κάποιος για να τα βρει, αν τα βρει...Τις δύο προηγούμενες φορές που το επισκέφτηκα, το καλοκαίρι, δεν ήμουν και τόσο τυχερή με αποτέλεσμα η ψυχολογία μου να μην είναι και η καλύτερη. Θολά, δύσκολο κομμάτι και δύο παραπανίσια κιλά. Όλα εναντίον μου..
Ξεκίνησα λοιπόν την αναζήτηση. Είχε και ένα καλό ρευματάκι με αποτέλεσμα να  απομακρύνομαι από το φουσκωτό σταθερά. Δυο, τρία κοπάδια με μεγάλους σαργούς με γέμισαν χαρά, αλλά τα παλιόψαρα και δεν έμπαιναν πουθενά και χάνονταν απ' το οπτικό μου πεδίο, στα θολά. Παρακάτω θα έχει κι άλλους, σκεφτόμουν και συνέχιζα. Κανά 45λεπτο μετά και ενώ το ρεύμα με έχει πάει βόλτα, κάτι αρχίζει να με ενοχλεί. Το γιλέκο! Από τις βουτιές η ζώνη που δεν ήταν η δική μου, η ελαστική, αλλά μία εφεδρική από την οποία βγάλαμε τα κιλά και αφήσαμε μόνο ένα, για να κρεμάω τη σημαδούρα, είχε φύγει από τη θέση της με αποτέλεσμα να χαλαρώσει το λάστιχο του γιλέκου που το κρατούσε σταθερό και να μου έρχεται στο κεφάλι κατά τη βουτιά! Μεγάλη επιτυχία!
Για να το διορθώσω μόνη μου ούτε λόγος. Κοιτάω το φουσκωτό, στο οποίο ήταν η ζωνίτσα μου και με περίμενε, 500 μέτρα μακριά. Βλέπω και τη σημαδούρα του Γιάννη, κοντά στο φουσκωτό. Και όλη αυτή την ώρα το ρεύμα συνέχιζε να με απομακρύνει. Κυρία μου, συγχαρητήρια!

Τι να κάνω, τι να κάνω, μου έρχεται μία ιδέα. Βρε λες να πιάσει?
Γυρίζω στη σημαδούρα και παίρνω μια ελιά, με την οποία ένωσα το γιλέκο στο στήθος. Κάνω μια βουτιά περιμένοντας να το ξανά - φάω στο κεφάλι, κάτι όμως που δεν έγινε. Καλά τόσο απλό ήταν? Ξαφνικά ένιωσα πολύ όμορφα. Μόνο που ακόμα δεν είχα σταυρώσει ψάρι. Συνέχισα να ψάχνω και να απομακρύνομαι και κάποια στιγμή βλέπω ένα ακόμη κοπάδι σαργούς. Οι περισσότεροι έφυγαν αλλά μερικοί βράχωσαν και δύο από αυτούς πέρασαν στην ψαροβελόνα μου.
Λα λα λα λα λα!
Πιο κάτω βρίσκω δυο μπαρμπούνια, τι μπαρμπούνια, μπαρμπουνάρες! Ξεκρεμάω το μικρό το όπλο και τα εκτελώ.

Λα λα λα λα λα!

Το ρεύμα όσο περνούσε η ώρα δυνάμωνε και με πήγαινε βολτίτσα. Σε μία βουτιά βλέπω δύο σηκιούς και γύρω τους ένα κοπάδι μικρούς  κακαρέλους. Μπαίνουν σε ένα σχίσμα και στην  επόμενη βουτιά παρακαλούσα να τους ξαναδώ και να μην εξαφανιστούν όπως συνηθίζουν. Κάτι κινήθηκε και η βέργα το εκτέλεσε. Κιλίσιος?

Λα λα λα λα λα λα λα λα λα!!!!!

Ωραία, ωραιότατα. Τουλάχιστον δεν θα βγω και πάλι άψαρη από την… σιγά μην σας πω! Ξαφνικά όμως η χαρά μου κόπηκε. Ο βυθός είχε αρχίσει να αλλάζει, προμηνύοντας κάτι όχι καλό. Πράγματι αφού για κάνα πεντάλεπτο είχε πάψει να έχει ενδιαφέρον, είδα αυτό που φοβόμουν. Άμμος. Άμμος παντού. Κυρία μου την  πατήσατε!

Δεν μου πήρε πολύ για να αποφασίσω. Πίσω και κόντρα. Κιλά δεν ήθελες να χάσεις? Να η ευκαιρία σου! Πήγα καμία 50αριά μέτρα πιο κάτω για να μην γυρίσω από το ίδιο σημείο, και έκανα την καρδιά μου πέτρα. Το ρεύμα ήταν ενοχλητικό. Όχι απ' αυτό που κολυμπάς και μένεις στο ίδιο σημείο, αλλά απ' αυτό που για να κολυμπήσεις σχετικά γρήγορα, πρέπει να ζοριστείς. Μετά από κάνα τέταρτο και αφού είχα τα νεύρα μου που ο καιρός δεν γύρισε, όπως έλεγαν οι προγνώσεις, κάποια κίνηση μου τράβηξε την προσοχή. Δεν μπορούσα να το προσδιορίσω. Σταματάω τις πεδιλιές και ξαφνικά βλέπω ένα κοπάδι σαργούς. Αυτή τη φορά όμως δεν ήταν νευρικοί και δεν έφευγαν στα θολά, αλλά μπαινόβγαιναν σε ένα μονόπετρο. Το ρεύμα με πήρε λίγο, έκανα μερικές πεδιλιές, επέστρεψα στο σημείο και ξαφνικά τον είδα!

Ήταν μέσα σε ένα χαράκι και ίσα - ίσα που φαινόταν η κεφάλα του στα όρια της σκιάς. Οι σαργοί στο διπλανό μονόπετρο έκαναν πάρτυ, αλλά πια δεν τους έβλεπα. Το αντικείμενο του πόθου μου τώρα ήταν ο ροφός. Το ψάρι ήταν ήρεμο και μου έδινε την εντύπωση πως δεν θα με δυσκολέψει. Γυρίζω στη σημαδούρα να αλλάξω όπλο και τον βλέπω, με την  άκρη του ματιού μου που βγήκε λίγο πιο έξω να με δει. Είσαι και περίεργος ε? Ωραία, έλα να παίξουμε ένα παιχνιδάκι.

Κάνω μια βουτιά από μακριά και πλησιάζω με συρτό, έχοντας πάντα ανάμεσα μας ένα βράχο. Το ρεύμα ήταν έντονο, αλλά εκείνη την ώρα δεν άφηνα τίποτα να με ενοχλήσει. Φτάνω λοιπόν, ξεμυτάω την κεφάλα μου και τη βέργα και.. τίποτα! Το ψάρι είχε μπει στο χαράκι. Δεν συνέχισα τη βουτιά. Μόλις είδα το χαράκι άδειο, τραβήχτηκα λίγο πίσω και βγήκα. Μετά από λίγο βουτάω από τη δεξιά μεριά και ίσα που βλέπω την ουρά του να αφήνει μία θολουρίτσα στην άμμο, καθώς έστριβε. Βουτάω απ την αριστερή, δεν χώραγε το όπλο, βάζω ανάποδα το κεφάλι μου και πέφτουμε μούρη με μούρη! Ωραία!

Βγαίνω να χαλαρώσω και ξαφνικά βλέπω το φουσκωτο να κινείται και με πιάνει άγχος. Λέω θα ακούσει το ψάρι τη μηχανή που πλησιάζει και θα το χάσω. Προσπαθώ να χαλαρώσω αλλά δεν μπορώ. Σκέφτομαι να περιμένω τον Γιάννη, να του δείξω που είναι να βουτήξει αυτός, αλλά το απορρίπτω. Θα αργήσουμε. Και εκεί που η βάρκα κινείται, ξαφνικά σταματάει δίπλα σε μία σημαδούρα. Δεν χάνω χρόνο, χαλαρώνω και βουτάω και πάλι από τη δεξιά μεριά. Τώρα ήξερα που να περιμένω να τον δω και ήμουν έτοιμη. Βάζω το όπλο λίγο πιο δεξιά απ' την τρύπα και το κρύβω με το βράχο. Το ψάρι ήταν ακριβώς εκεί που το περίμενα. Η βολή ήταν κατά μέτωπο και μέχρι να καταλάβει τι το βρήκε, είχαμε βγει αγκαλιά.


Λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα!!!!!!!

Να και το φουσκωτό που πλησίαζε. Κρατάω το ψάρι μέσα στο νερό και πάω δίπλα στη σημαδούρα.

-Γεια σου!

-Γεια σου, γιατί σταμάτησες εκεί?

-Άφησα τη σημαδούρα για να πάω στο φουσκωτό, γιατί είχε ρεύμα και πήγα και την πήρα!

-Γιατί ήταν βαριά?

-Ε κάτι είχε πάνω!

-Εσύ πως τα πήγες?

-Ρεύμα και λίγα ψάρια.

-Δεν πειράζει, ανέβα να πάμε αλλού.

-Οκ κάτσε να μαζέψω τη σημαδούρα, πάρε το όπλο μου. Α έχει κ ένα ψάρι επάνω!

-!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Το βράδυ το μενού για μένα είχε σαλάτα,  φρούτα και τσάι. Και την Δευτέρα το πρωί μπήκα και πάλι στο στενό μου τζιν. Τι χαρα!

 

Φυσικά την ψαριά την αφιέρωσα στον Σπύρο απ' το Ηράκλειο. Φιλαράκι να με ξαναπάρεις τηλέφωνο παραμονή ψαρέματος, μου φέρνεις γούρι!

Προσωπικά δεν είχα καμιά διάθεση να μας προκύψει βεντέτα εν μέσω διακοπών, άλλα μου πέταξαν το γάντι και έπρεπε να το σηκώσω. Όλα ήταν ονειρεμένα. Τέλεια παρέα, υπέροχα μέρη, πολύ ψάρεμα, δείπνο στα κάρβουνα, ύπνο στο φουσκωτό. Μέχρι εκείνη την αποφράδα μέρα..Πάμε όμως λίγο πιο πριν.

Εκείνο το πρωινό με βρήκε να ψαρεύω έναν πανέμορφο τόπο, δυστυχώς όμως χωρίς κίνηση ψαριών. Πάνω-κάτω, πάνω κάτω. Κάποια στιγμή τσιμπάω μια ωραία στήρα. Έρχεται ο Γιάννης να αλλάξουμε τόπο, έχει και εκείνος άλλη μια, λίγο μεγαλύτερη, μια χαρά.

 

Στον επόμενο κάβο ενα κοπάδι με 3-4 σαργούς εκ των οποίων ο ένας πολύ μεγάλος, έκανε το λάθος και χωρίστηκε. Παίρνω τον πρώτο χωρίς να κάνει κιχ και πάω στα πολύ ρηχά, καθώς προς τα κει πήγαν οι άλλοι δυο. Ο μεγάλος και ένας μέτριος. Η Πενταρα-κική (ψώνιο και έτσι) προσέγγιση απέδωσε και λίγο μετά ο μεγάλος κρεμόταν στην ψαροβελόνα μου! Η χαρά μου πολύ μεγάλη. Αφ’ ενός γιατί δεν κυκλοφορούσαν ψάρια, αφ’ ετέρου γιατί έχω μεγαααλη αδυναμία στους σαργούς και δη τους μεγάλους.
Πήγα στη βάρκα μες την καλή χαρά και έβαλα τον Γιάννη να τον ζυγίσει. Το ηλεκτρονικό κανταράκι έδειξε 860 γραμμάρια και ο μακαρίτης μου έφτιαξε τη μερα. Οι διακοπές συνεχιστήκαν ωραία και καλά, ώσπου έφτασε εκείνο το απόγευμα... Γυρίζαμε από διήμερη εκδρομή και πρότεινα να κάνουμε μια βουτιά σε μια γνωστή ξέρα, οπού ήδη ψάρευαν δυο συνάδελφοι. Ο Γιάννης αποφάσισε να κάνει τον βαρκάρη και εγώ άλλο που δεν ήθελα, σε πέντε λεπτά ήμουν στο νερό. Το ρεματάκι έκανε αμέσως αισθητή την παρουσία του καθώς και οι μεγάλοι σαργοί που κυκλοφορούσαν.

 

-Γιάννη έχει ρεύμα, έχει και ψάρια!
-Ψάρεψε και άστο να σε πάει, θα είμαι κοντά σου. (Ωραία ανακάλυψη ο βαρκάρης…)

Κάνω ένα καρτέρι σε ένα χαράκι που μπήκαν μεγάλοι σαργοί και όπως κοιτάω λίγο πιο δεξιά βλέπω μια κεφάλα. Σέρνομαι, σημαδεύω, βολή, ξερος.

-Γιαννηηηηη!!!!!!!!!!!!! Ροφός!!!!!!!!!!!!! Πέσε έχει ψάρια!!!!!!!

Μέχρι να κρεμάσω το ψάρι στη σημαδούρα, είχε ρίξει άγκυρα και λίγο μετά με χαιρέτησε για να πάει στα κοφτά να κάνει καρτέρια. Εγώ συνέχισα στο ίδιο μοτίβο και πήρα τρεις σαργούς εκ των οποίων ο ένας κτηνάκι και αποφάσισα να γυρίσω στο φουσκωτό, γιατί το ρεύμα με είχε παρασύρει. Από την αντίθετη κατεύθυνση είδα τον Γιάννη να έρχεται και πήγα προς το μέρος του, χαρούμενη  να του δείξω τον μεγάλο μου σαργό. Που να ξερα...
Καθώς πλησίαζα τον είδα να βουτάει, να κάνει μακρινή βολή και να ανεβαίνει με έναν σαργό. Από μακριά μου φάνηκε καλός αλλά όσο πλησίαζα τον έβλεπα να μεγαλώνει και να μεγαλώνει..
Μόλις έφτασα κοντά συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν σαργός αλλά σάργαρος!

-Πω πω τι ωραίο ψάρι είναι αυτό! Μπράβο. Μεγάλος! Μπράβο, μπράβο! (τι τα 'θελα τα μπράβο?)

Ακόμα δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ήταν τόσο μεγάλος που απειλούσε να μου πάρει τα πρωτεία, αλλά αυτό το κατάλαβα λίγο αργότερα όταν ο Γιάννης πήρε το κανταράκι.

-Πόσο είναι αγάπη μου? -αδιάφορη και καλά-
-Μωρό μου άσε καλύτερα να μη σου πω, γιατί θα στεναχωρηθείς.
-Τι εννοείς? είναι μεγαλύτερος απ τον δικό μου?
-........................................
-Δεν σε πιστεύω! φέρε να δω!

Μόλις γύρισα το κανταράκι προς το μέρος μου, οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν. Το ψάρι ήταν 900 γραμμάρια! Μάλιστα 40 ολόκληρα γραμμάρια μεγαλύτερος απ τον δικό μου. Αυτά τα 40 γραμμάρια τις επόμενες μέρες μου έκαναν τη ζωή δύσκολη. Ακόμα και όταν ήθελα να το ξεχάσω, κάτι γινόταν και μου το θύμιζε. Και τότε ο Γιάννης ,που η αλήθεια είναι πως δεν είχε πει κουβέντα, με κοιτούσε και χαμογελούσε, κάτι που ήταν αρκετό για να με κάνει τούρμπο.

 

Κάπως έτσι κύλησαν οι μέρες μέχρι που έφτασε η επόμενη εκδρομή η οποία φυσικά είχε και πολύ ψάρεμα.
Η μέρα ξεκίνησε καλά με έναν ωραίο ροφό, άλλα οι τεράστιοι σαργοί που χάνονταν στα μαλλιαρά μονόπετρα με είχαν στοιχειώσει. Κάποια στιγμή ακολουθούσα με τα μάτια δύο μεγάλα ψάρια, μέχρι που ένα τρίτο πολύ μεγαλύτερο εμφανίστηκε για λίγο στο οπτικό μου πεδίο και ξαναχάθηκε στα όρια της ορατότητας. Βούτηξα αθόρυβα και έκανα καρτέρι στο περίπου σε ένα χαράκι, αφού δεν ήμουν σίγουρη για το που μπήκε το ψάρι, ενώ από κάτω ήταν το χάος με τεράστια μονόπετρα το ένα πάνω στο άλλο. Και πάνω που σκεφτόμουν πως τσάμπα γυμνάζω τα πνευμόνια μου, ένας τεράστιος σαργός εμφανίστηκε μπροστά από τη μύτη της βέργας μου. Το πρόβλημα όμως ήταν πως το όπλο σημάδευε προς την αντίθετη κατεύθυνση! Σοκ.
Το στρίβω βιαστικά αλλά βρίσκει ελάχιστα η λαβή σε μια πέτρα και στις στιγμές που ακολούθησαν είδα το όνειρο μου να χάνεται, όσο γρήγορα εμφανίστηκε. Ο εντυπωσιακά μεγάλος σαργός, έστριψε με ταχύτητα προς το σκοτάδι, μην αφήνοντας καμία ελπίδα για επανεμφάνιση του. Στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που ακολούθησαν αποφάσισα να επιχειρήσω βολή στο πουθενά και το έκανα την ώρα που το τελευταίο σημείο του ψαριού που έβλεπα, ήταν η βεντάλια της ουράς του. Βολή. Κενό για κλάσματα. Και μετά η βέργα εν χορώ!!! ΕΥΤΥΧΙΑ!
Η βολή δεν ήταν πολύ καλή και το ψάρι ανέβηκε στην αγκαλιά μου. Πριν βγω στην επιφάνεια ήξερα πως τα 40 γραμμάρια που μου είχαν κάτσει στο λαιμό, δεν θα με απασχολούσαν πια και σκεφτόμουν ήδη την πλάκα που θα κάνω στον Γιάννη!
Η χαρά μου ήταν τόση που δεν χρειάστηκε να πω πολλά μόλις πλησίασε με το φουσκωτό.

 

-Αγάπη μου  σου έσπασα το ρεκόρ! έβγαλα μεγάλο σαργό!

 

Και για να επιβεβαιώσω τα λεγόμενα μου, πήγα στη σημαδούρα και την σήκωσα για να τον δει. Τον ροφό που ήταν επίσης στη σημαδούρα δεν τον ανέφερα καν. Για μένα υπήρχε μόνο ο σαργός. Όχι ένας οποιοσδήποτε μεγάλος σαργός, αλλά ο σαργός με τον οποίο έσπασα το μεταξύ μας ρεκόρ!

 

-Είσαι σίγουρη ότι αυτός είναι πιο μεγάλος?
-Χα χα χα χα!!!!

 

Η ζυγαριά έδειξε 1.240! Χίλια διακόσια σαράντα γραμμάρια ευτυχίας, πασπαλισμένης με πολύ πείραγμα. Πείραγμα όμως και από τις δύο μεριές γιατί πως να ξεχάσω τον Γιάννη καμιά δεκαριά μέρες μετά, που πλησίασε με το φουσκωτό την ώρα που ψάρευα έχοντας κρεμασμένο στο κανταράκι έναν μεγάλο σαργό και φώναζε.
-Σου έσπασα το ρεκόρ! σου έσπασα το ρεκόρ!!
Η αγωνία μου κράτησε ελάχιστα, γιατί ο Γιάννης έκανε πλάκα με έναν καλό σαργό, αλλά όχι τόσο καλό που να απειλήσει να σπάσει το ρεκόρ. Άλλωστε τα πολύ μεγάλα ψάρια κάνουν μπαμ από μακριά. To ξέρω καλά γιατί -εγώ το ψώνιο- έχω πιάσει πολλά!

 

*Να σημειώσουμε σε αυτό το σημείο ότι μέχρι τώρα που δημοσιεύεται αυτό το άρθρο, η Ευτυχία εξακολουθεί να κρατάει το μεταξύ τους ρεκόρ, μεγαλύτερου σαργού. Και το σήριαλ συνεχίζεται…

Το τηλεφώνημα το φίλου μου του Θοδωρή κατά τη διάρκεια των διακοπών με χαροποίησε ιδιαιτέρως.

 

-Έλα Ευτυχία, θα είμαι Χανιά για λίγες μέρες κανόνισε να πάμε κάνα ψάρεμα.
-Μπορώ την Τετάρτη, θα δω καιρό και θα σου πω που θα πάμε.

Δυστυχώς όμως την Τετάρτη ο δυτικός είχε αλλά σχέδια. Για την ακρίβεια ήταν δυνατός Βορειοδυτικός και όλα τα κομμάτια που είχα κατά νου, δεν γινόταν να ψαρευτούν. Από τη μια η κούραση που είχα από τα συνεχόμενα ψαρέματα, από την άλλη ο καιρός και από την παρά - άλλη  μια φίλη του Θοδωρή που θα ερχόταν παρέα, επέλεξα να κάνουμε τους τουρίστες ψαροκυνηγούς στα Φαλάσσαρνα.

-Φίλε εκεί τα ψάρια είναι επιστήμονες. Μπαίνουν σε τρύπα εδώ και βγαίνουν στα Αντικύθηρα, αλλά από το να μην βουτήξουμε καθόλου, πάμε και ότι γίνει.

Ο Θοδωρής συμφώνησε και το ραντεβού κλείστηκε μεσημεράκι. Α, και επειδή ο Θοδωρής είναι ο γνωστός τσαπατσούλης φίλος μου, που του έχω αφιερώσει μάλιστα και ολόκληρο άρθρο, πρότεινα να πάμε με δυο αυτοκίνητα για να έχουμε αυτονομία κινήσεων (και καλά). Η αλήθεια είναι πως μονό στη σκέψη ότι θα βάλει στο αμάξι μου ψυγείο που μυρίζει ψαρίλα και σάκους με άμμο, συγχύστηκα.
Έτσι λοιπόν μεσημεράκι φτάσαμε στα Φαλασσαρνα και αφήσαμε το κορίτσι στην παραλία να κάνει μπάνιο. Ο Θοδωρής την είχε ενημερώσει ότι αν δεν πάει 9 η ώρα μην μας περιμένει και εκείνη έδειξε πως το κατάλαβε. Επιλέξαμε να βουτήξουμε από το κέντρο του κόλπου, δεξιά μας ήταν η παραλία που αφήσαμε τη Διονύσια και αρκετά πιο αριστερά, το λιμάνι. Το κομμάτι που θα ψαρεύαμε είναι μια ανοιχτωσιά που ξεκινάει από τα 5 και φτάνει μέχρι τα 30 μέτρα και αν και τα ψάρια του είναι δύσκολα, ποτέ δεν λείπουν οι εκπλήξεις.

-Θοδωρή λέω να ψαρέψουμε το κομμάτι εδώ μπροστά που θα πέσουμε, έχει ωραίους σαργούς και θα βλέπουμε και τα πράγματα μας.

Η αλήθεια είναι πως μια μικρή έννοια την είχα, γιατί είχαμε αφήσει στα βράχια τους σάκους μας και είχαμε πάρει στις σημαδούρες μονό τα κλειδιά των αυτοκίνητων. Αλλά ο βασικός λόγος που δεν ήθελα να απομακρυνθούμε πολύ από την ακτή, ήταν το έντονο βουβό κύμα που περιόριζε πολύ την ορατότητα και στην περιοχή περνάνε εκτός από τουριστικά σκάφη και αλιευτικά που βγαίνουν από το λιμάνι.


-Θα είμαι κοντά σου, αλλά κάποια στιγμή θα πάω λίγο πιο βαθιά, να κάνω μερικά καρτέρια.
-Εντάξει αλλά να προσέχεις τα σκάφη!

Με το Θοδωρή ψαρεύουμε συχνά παρέα και δεν με ανησυχεί το γεγονός πως μπορεί κάποια στιγμή να απομακρυνθεί ο ένας από τον άλλον. Έτσι πέσαμε στο νερό και για μια ώρα ήμασταν κοντά ο ένας στον άλλον. Η κίνηση των ψαριών ήταν όπως την περίμενα. Λίγα και τρομαγμένα. Κάποια στιγμή σήκωσα το κεφάλι να εντοπίσω το Θοδωρή, αλλά δεν είδα πουθενά τη σημαδούρα του. Στηρίχτηκα στη δικιά μου να δω λίγο καλύτερα, αλλά πάλι δεν τον είδα. Σκέφτηκα πως φταίει το σουέλ και θα είναι κάπου εκεί κοντά και συνέχισα το ψάρεμα. Κάποιοι σαργοί ξεγελάστηκαν με αποτέλεσμα να τους κρεμάσω στην ψαροβελόνα μου, αλλά από αλλά ψάρια, κίνηση μηδέν. Οι προσπάθειες μου να δω που είναι ο Θοδωρής ήταν άκαρπες και μόλις άρχισε να πέφτει ο ήλιος αποφάσισα να βγω, οπότε και θα τον εντόπιζα απ’ έξω.

Στις 19.30 βγήκα στα βράχια αλλά όσο και αν προσπάθησα, δεν κατάφερα να δω τη σημαδούρα του. Δεν κρύβω πως ψιλό – ανησύχησα γιατί το κομμάτι ανοιγόταν μπροστά μας, δεν υπήρχε ούτε κάβος ούτε κάποιο άλλο εμπόδιο, οπότε όσο μακριά και αν ήταν, έπρεπε να μπορώ να τον δω. Με κρύα καρδία άλλαξα, φόρτωσα τα πράγματα στο αμάξι και περίμενα. Δεξιά μας ήταν οργανωμένη παραλία, οπότε δεν γινόταν να έχει πάει προς τα κει και στα αριστερά το λιμάνι. Η ώρα περνούσε αργά, πήγε 20.00, πήγε 20.15 βασίλεψε ο ήλιος αλλά ο Θοδωρής άφαντος. Είχα ήδη ενημερώσει τον καλό μου που ήταν στη δουλεία στα Χανιά, ο οποίος με καθησύχασε και λίγο πριν σκοτεινιάσει πηρά τηλέφωνο ένα κοινό φίλο, έμενα και του Θοδωρή, τον Δημήτρη, επίσης ψαροτουφεκα που μένει στο Ρέθυμνο.  

-Ευτυχία αυτός είναι ικανός να έχει βγει στην παραλία να βρει τη Διονυσία. Δεν πας μέχρι εκεί;
-Πάω και αν είναι εκεί, θα του σπάσω το κεφάλι!!

Πράγματι πήγα στην παραλία, που ήταν πλέον σχεδόν άδεια αν εξαιρέσει κανείς τους ναυαγοσώστες που μάζευαν τον εξοπλισμό τους. Μέσα στο μισοσκόταδο διέκρινα τη Διονυσία, δυστυχώς μονή της, σε μια ξαπλώστρα.

-Έλα Διονυσία, ήρθα να σε πάρω, ο Θοδωρής δεν έχει γυρίσει ακόμα.
Κοιτάζει το ρολόι της.
-Δεν είχε πει ότι θα βγει κατά τις 21.00; Τώρα είναι 21.00.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν έχει αντιληφτεί τη σοβαρότητα της κατάστασης και είπα να μην την ανησυχήσω μέχρι να δούμε τι έχει γίνει. Όπως γυρίζαμε πήγαμε με το αυτοκίνητο μέχρι το λιμάνι, μήπως είχε χάσει το σημείο και είχε βγει πιο αριστερά αλλά ούτε αυτό είχε συμβεί. Νύχτα πια  γυρίσαμε εκεί από όπου είχαμε πέσει και ο Γιάννης, μου πρότεινε να αφήσω το ένα αυτοκίνητο με τα φώτα αναμμένα για να το δει ο Θοδωρής και να βρει το σημείο για να βγει.
Τόσο ο Γιάννης όσο και ο Δημήτρης από το Ρέθυμνο που μιλούσαμε στο τηλέφωνο, πίστευαν πως καθυστέρησε με κάποιο ψάρι και όταν αποφάσισε να γυρίσει είδε πως ήταν πια πολύ μακριά. Μόνο που εγώ δεν συμμεριζόμουν την άποψη τους. Γιατί ήμουν εκεί και όσο και αν έψαχνα πριν νυχτώσει με τα μάτια να εντοπίσω τη σημαδούρα του δεν τα κατάφερνα. Όσο μακριά και αν ήταν θα τον είχα δει, αλλά δεν μπορούσα να τους το πω και κρατούσα τις μαύρες σκέψεις για μένα..   

Η ώρα περνούσε  αργά. Πολύ αργά. Κόντευε 21.30 και όσο και αν έβρισκα δικαιολογίες για να το καθυστερήσω, ήξερα πως αργά η γρήγορα έπρεπε να ειδοποιήσω το λιμεναρχείο. Πήρα έναν προβολέα από το αυτοκίνητο  και "σάρωνα" τη θάλασσα μήπως δω κάτι, το παραμικρό. Η Διονυσία που πλέον είχε καταλάβει πως τα πράγματα είναι σοβαρά, δεν μιλούσε. Καθόμασταν και οι δυο όρθιες στα βράχια με τα μάτια καρφωμένα στη δέσμη που έριχνε ο φακός στη θάλασσα και τα αυτιά τεντωμένα και περιμέναμε..

Όσο και αν τις έδιωχνα οι χειρότερες σκέψεις πια, με είχαν κυριεύσει. Όταν η ώρα πλέον έφτασε δέκα ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Και ο  Γιάννης που στο τηλέφωνο ακουγόταν ψύχραιμος, μου ανακοίνωσε πως είχε βρει έναν συνάδελφο να τον αντικαταστήσει στη δουλεία και ότι παίρνει το φουσκωτό μας και έρχεται στα Φαλασσαρνα.

-Μην έρθεις. Τι να κάνεις;
-Να ψάξω.
-....................

Πλέον δεν είχε νόημα να περιμένω στα βράχια. Ήξερα πως ο Θοδωρής δεν θα έρθει από εκεί και νιώθοντας απέραντη θλίψη πήρα τις πληροφορίες να μου δώσουν το τηλέφωνο στο λιμεναρχείο Καστελιού, το κοντινότερο στα Φαλασσαρνα. Η ώρα ήταν δέκα και δέκα και δεν μπορούσα να το αναβάλλω άλλο. Άκουγα το ηχογραφημένο μήνυμα των πληροφοριών καθώς περπατούσα προς το αυτοκίνητο, όταν η Διονυσία μου έδειξε ένα αχνό φως που αναβόσβηνε στο δρόμο, όπως τα φώτα που έχουν τα ποδήλατα όταν κινούνται στο σκοτάδι.

-Ευτυχία κοίτα! Τι είναι αυτό;
Λες; αναρωτήθηκα και άρχισα να φωνάζω.
-Θοδωρηηηηηηηηη;;;;; Θοδωρηηηηηηηη;;;;;;
-Έλα Ευτυχία, εγώ είμαι!!

Είναι μερικές στιγμές στη ζωή μας, απέραντης ευτυχίας. Τέτοια ήταν και αυτή, μόλις άκουσα τη φωνή του..
Ξαφνικά αρχίσαμε με τη Διονυσία να τρέχουμε στο σκοτάδι μέχρι που τον είδαμε, ξυπόλητο, μόνο με το μαγιό του να περιπατάει με το φακό στο χέρι! Φωνές, γέλια, βρισιές, συγκίνηση και μέσα σε όλα ο Θοδωρής να προσπαθεί να εξηγήσει τι συνέβη. Ψάρευε και απομακρύνθηκε και όταν σήκωσε το κεφάλι του μπερδεύτηκε και δεν μπορούσε να καταλάβει  από που είχαμε πέσει, με αποτέλεσμα να βγει ένα μίλι πιο μακριά, μετά την παραλία που ήταν η Διονυσία, στα αρχαία Φαλασσαρνα! Και εκεί που βγήκε πάλι δεν μπορούσε να προσανατολιστεί, οπότε άφησε τα πράγματα στην παραλία και άρχισε να περιπατάει για μισή ώρα προς την αντίθετη κατεύθυνση!! Μέχρι που κατάλαβε πως κάτι δεν πάει καλά και ευτυχώς που πέρασε κάποιος με ένα μηχανάκι και τον έφερε μέχρι την παραλία.

Είχα σκεφτεί τόσες και τόσες εκδοχές, για το τι μπορεί να συνέβη αλλά ότι θα έβγαινε ένα μίλι μακριά, ειλικρινά δεν το περίμενα! Αφού ειδοποίησα τον Γιάννη να γυρίσει πίσω και τον Δημήτρη να μην ανησυχεί και αφού τον έβρισα εκατό φορές, ηρέμησα κάπως.

-Βλαμμένο, πρώτη φορά χαίρομαι τόσο πολύ που σε βλέπω!
-Ρε Ευτυχία συγγνώμη, χίλια συγγνώμη πες και του Γιάννη για την αναστάτωση.
-Άλλη φορά θα σου βάλω gps!
-Θα παίρνω από εδώ και πέρα το κινητό μαζί, δεν μου είπες έβγαλες ψάρια;
-Έβγαλα 5 σαργούς.
-Εγώ έκανα πολλά καρτέρια, αλλά δεν κυκλοφορούσε λέπι!

Κάπου εκεί, αποφάσισα να φύγω μιας και τα παιδία θα γυρνούσαν στην παραλία να πάρουν τον εξοπλισμό του Θοδωρή.
-Ρε είσαι σίγουρος ότι θυμάσαι που είναι;
-Ναι μην ανησυχείς (έλα ντε; Πόσο να ανησυχήσω ακόμη;)

Και καθώς μπαίνω στο αυτοκίνητο, τον βλέπω να έρχεται προς το μέρος μου.
-Κάτσε, κάτσε μη φύγεις, άνοιξε το ψυγείο θέλω να δω τα ψάρια!!!!

Του το σπας το κεφάλι μετά η δεν του το σπας;