Μεγάλη αγάπη. Βρέχει, χιονίζει, φυσάει. Ότι καιρό και να έχει, όλο και κάπου θα "κόβει" για να πάω για βουτιά. Αλλά και να μην "κόβει" πάλι θα πάω. Το κακό είναι πως δεν πάω μόνη μου, αλλά παρασύρω και άλλους. Χε χε...Όπως κάθε βδομάδα, έτσι και αυτή περίμενα να έρθει το Σάββατο πως και πως. Το κακό είναι πως όσο περνούσαν οι μέρες, τόσο δυνάμωναν οι αέρηδες στα σχετικά site.  

-Ο καιρός δεν θα είναι καλός το Σάββατο, έλεγε προβληματισμένος (και καλά) ο Γιάννης.
-Ε όλο και κάπου θα κόβει να πάμε, αδιάφορη (και καλά) απαντούσα.

Η αλήθεια είναι πως απ τις δύο μέρες που έλεγα να πάμε αρχικώς, ήθελα να καταφέρω να πάμε τουλάχιστον τη μία, αν και έβλεπα πως έδινε 6-7 βορειοδυτικούς. Ο Γιάννης απ την άλλη, είμαι σίγουρη αν και δεν το παραδεχόταν,  πως ήθελε να "γλιτώσει" τουλάχιστον τη μία, οπότε πηγαίναμε για τη μέση λύση. Για να το σιγουρέψω λοιπόν πήρα τηλέφωνο, άλλον ένα τρελό της παρέας,  τον Γιώργο.

-Έλα φίλε πάμε για βουτιά το Σάββατο?
-Να πάμε, αλλά δεν έχει αέρα?
-Ναι μωρέ, αλλά θα πάμε κάπου που κόβει.
-Μέσα!

Παρασκευή μεσημέρι φεύγοντας για δουλεία, έδωσα και παραγγελία.

-Γιάννη, να τσεκάρεις τα όπλα μου, ακόνισμα, πετονιές κλπ, αλλά έφυγα πριν δω την έκφραση του...Χε χε..

Παρασκευή βράδυ και αφού είδα το όνειρο μου να πάμε και Κυριακή να εξανεμίζεται, κανονίσαμε να πάμε για ψάρεμα, δυστυχώς λόγω καιρού, στο πλέον ψαρεμένο μέρος των Χανίων. Παραλία με ωραίο κομμάτι, αλλά πολύ δύσκολα ψάρια. Το μόνο καλό είναι μια ξέρα που έχει στα ανοιχτά, αλλά με τον καιρό που έδινε, το πιθανότερο είναι να μην ψαρευόταν. Το ραντεβού δόθηκε κλασσικά για τις 7.00, τα αγόρια γέλαγαν που φόρεσα πάλι τη στολή απ το σπίτι, αλλά μόλις φτάσαμε και ενώ αυτοί πάλευαν με τα σαπουνόνερα, βούτηξα. Ο αέρας ήταν όπως τον έδινε το meteo, ένα 5-6άρι ΒΔ με τάση να δυναμώσει στο επόμενο τρίωρο.

-Θα ανοιχτώ λίγο και θα σας περιμένω να πάμε στην ξέρα.
-Στην ξέρα θα έχει ρεύμα.
-Ε, πάμε μέχρι εκεί και αν δεν ψαρεύεται γυρίζουμε.

Το "μέχρι εκεί" σημαίνει σχεδόν μία ώρα κολύμπι μόνο να πάμε, αλλά το προσπέρασα.
Είδα την έκφραση του Γιάννη και κατάλαβα πως είχε αντιρρήσεις, αλλά μάλλον σκέφτηκε τη γκρίνια μου, πρωί πρωί και σταμάτησε.
Το "εντάξει" που είπε μισοακούστηκε αλλά πριν προλάβει να φέρει άλλες αντιρρήσεις είχα βουτήξει το κεφάλι στο νερό.....
Πήγα λίγο δεξιά, λίγο αριστερά, λίγο ευθεία ελπίζοντας σε κάποιο άσπρο, αλλά οι λίγοι σαργοί που σουλατσάρανε στα ρηχά έφευγαν σαν τρελοί. Και τα αγόρια ακόμη αλλάζανε...Μα καλά θα βουτήξουν ποτέ, αναρωτιόμουν καθώς οι 16 βαθμοί που είχε το νερό, είχαν αρχίσει να με ενοχλούν. Έκανα μια-δυό βόλτες ακόμα, αλλά βαρέθηκα να τους περιμένω και άρχισα σιγά σιγά να απομακρύνομαι απ την παραλία προς την ξέρα. Θα κολυμπάω σιγά σιγά σκέφτηκα και θα με φτάσουν. Στο κομμάτι μέχρι τον κάβο οι λίγοι σαργοί που είδα, επίσης έφευγαν σαν τρελοί. Στον κάβο καθυστέρησα αρκετή ώρα, όχι μόνο για να έρθουν τα αγόρια, αλλά επειδή δυνάμωνε ο καιρός και είχα ψιλο-θορυβηθεί. Σκεφτόμουν πως αν έχει ρεύμα όπως όλα έδειχναν καθώς ο αέρας είχε δυναμώσει αισθητά, δεν θα προλάβω καν να φτάσω και ανησυχούσα για το κολύμπι κόντρα που έπρεπε να κάνω για να γυρίσω. Όσο και αν προσπαθούσα να εντοπίσω τα αγόρια, δεν τα κατάφερνα, αν και η σημαδούρα του Γιώργου κάνει μπαμ από μακριά, και αποφάσισα να κάνω την καρδιά μου πέτρα και να περάσω απέναντι.
Ο αέρας μου δίπλωνε τα πέδιλα, απ τον αναπνευστήρα έμπαιναν κύματα, αλλά έπρεπε να κάνω την προσπάθεια μου. Καθώς πλησίαζα σκεφτόμουν πως όπου να' ναι το ρεύμα θα αρχίσει να με πηγαίνει βόλτα και σκεφτόμουν και την έκφραση του Γιάννη. Το κακό είναι πως δεν θα πει το κλασσικό "εγώ τα λεγα" . Για την ακρίβεια, δεν πρόκειται να πει οτιδήποτε. Θα πάρει αυτή την έκφραση, με ένα ελαφρύ χαμόγελο που είναι ότι χειρότερο...
Άντε λίγο ακόμη να αρχίσει να ξεχωρίζει ο βυθός. Ο αέρας με είχε βγάλει λίγο απ τη ρότα μου, αλλά έκανα διορθωτικές κινήσεις, με τη βοήθεια των σημαδιών . Για να κοιτάξω πίσω, να δω τα αγόρια, ούτε λόγος. Έτρεμα και μόνο στην εικόνα του πόσο ανοιχτά ήμουν απ τον κάβο. Το μόνο ευχάριστο με τον καιρό αυτό είναι πως δεν κυκλοφορούν σκάφη. Το μόνο όμως...
Πάνω που είχα αρχίσει να απελπίζομαι και σκεφτόμουν να το βάλω στα πόδια, εμφανίστηκε το πρώτο κόψιμο. Ουφ. Το καλύτερο όμως ήταν ότι δεν είχε ρεύμα. Ναι, είχε πολύ δυνατό αέρα, αλλά με δυο τρεις πεδιλιές έμενα στο ίδιο σημείο. Θα έρθουν και τα αγόρια σε λίγο σκέφτηκα και όλα θα είναι τέλεια! Το μπλε, έδωσε τη θέση του στα ρηχά και άρχισα να χαλαρώνω. Στο πρώτο καρτεράκι πέθανε ένας σκάρος. Καλύτερα απ το τίποτα. Λίγο παρακάτω ένας σαργός. Ωραία.  Ώρα για το κόψιμο. Φτάνω και βλέπω μία πολύ όμορφη εικόνα. Στην άμμο ξαπλωμένα 3 ψάρια. Ενα ροφάκι ενάμιση κιλό, δίπλα του ένας τριάρης και λίγο πιο κει ένας 6άρης, όπως τον υπολόγισα. Αφού κοιταχτήκαμε τόσο όσο, σηκώθηκαν ένας ένας, λες και ήταν συννενοημένοι. Πρώτος ο μεγάλος. Το κακό είναι πως πλάγιασε για να μπει σε ένα κόψιμο. Στην συνέχεια ο δεύτερος σε ένα μονόπετρο και τελευταίος αργά, αργα ο μικρός. Λες και ξέρουν...
Πριν βουτήξω έψαξα για τον Γιάννη και τον Γιώργο. Λογικά έπρεπε να φτάνουν, αλλά δεν έβλεπα το παραμικρό απ τις σημαδούρες τους. Ο αέρας είχε δυναμώσει αλλά πλέον δεν με ενοχλούσε. Για την ακρίβεια δεν με ενοχλούσε πια ούτε πως είχα ανοιχτεί τόσο μακριά μόνη μου. Το ένστικτο του κυνηγού είχε υπερισχύσει. Όπως το φοβόμουν, στην πρώτη βουτιά δεν είδα το παραμικρό απ το μεγάλο ψάρι. Ούτε στη δεύτερη. Τρίτη δεν έκανα. Δεν υπήρχε λόγος. Αν ήταν εδώ ο Γιάννης σκέφτηκα, θα είχες πεθάνει καημένε. Το κακό γι αυτόν, είναι πως έχω ενσωματωμένο gps και δεν ξεχνάω ποτέ μέρη. Χε χε...
Βούτηξα για το δεύτερο απ την αριστερή πλευρά του μονόπετρου, χωρίς αποτέλεσμα. Πήγα απ τη δεξιά και σύρθηκα στην άμμο. Το ψάρι ήταν εκεί με το κεφάλι όμως προς τα μέσα και μέχρι να συνηθίσουν τα μάτια μου, χώθηκε λίγο και έβλεπα απ το κεφάλι και πίσω. Στην επόμενη βουτιά έβλεπα το μισό και αν έκανα άλλη μία, είμαι σίγουρη πως θα έβλεπα μόνο την ουρά. Δεν είμαστε για τέτοια.
Ξανακοίταξα για τα αγόρια αλλά και πάλι τίποτα. Μάλλον είδαν τον καιρό και δεν ήρθαν σκέφτηκα, εκτός και αν τους καθυστέρησε κάποιο ψάρι. Η αλήθεια είναι πως μετά από τόσα κοινά ψαρέματα, ξέρουμε πολύ καλά ο ένας τον άλλον και δεν παθαίνουμε υστερίες και πανικούς. Για να μην έρθουν κάποιος λόγος υπάρχει. Αχ, να έβγαζα τουλάχιστον ένα ωραίο ψάρι να μην πάει τσάμπα ο κόπος μου...
Λίγο πιο κάτω, είδα μια ουρά να χώνεται. Βρε λες? Ένα δευτερόλεπτο μόνο να μου δείξεις το  κεφάλι σου, σκεφτόμουν καθώς προσγειωνόμουν στο βυθό. Συρθηκα και πράγματι, ήταν εκεί. Μόλις μπήκε στο οπτικό μου πεδίο πέθανε. Το ψάρι ήταν 3 κιλά, αλλά χάρηκα λες και ήταν 10! Τώρα μπορούσα να πάω στα αγόρια! Τρισευτυχισμένη ξεκίνησα για πίσω. Ξαφνικά βλέπω μες τα κύματα ένα φουσκωτάκι με δύο λαστιχένια ανθρωπάκια να πλησιάζει. Α καλά, έχουν και άλλοι την ίδια τρέλα. Για την ακρίβεια είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε σκόρπιοι. Έριξαν άγκυρα κοντά μου,  με χαιρέτησαν και ο ένας έπεσε στο νερό. Ευκαιρία να μάθω αν είδαν τα αγόρια. Τους πλησίασα.

-Γεια σας!
-Γεια σου!
-Μήπως είδατε δύο ψαροτουφεκάδες να έρχονται προς τα δω?
-Έχουν σημαδούρες?
-Ναι και η μία έχει ψηλή σημαία.
Το παιδί που ήταν στο φουσκωτό κοίταξε αρκετά.
-Όχι δεν έρχονται. Καλά μόνο σου σε αφήσανε?
-Μόνη μου, θες να πεις.
-Γυναίκα είσαι???
-Ναι!
-...............................
-Αφού δεν έρχονται, πάω να τους βρω.
-Χρειάζεσαι κάτι?
-Όχι ευχαριστώ πολύ.
Που να ξεραν με τι παλαβή μιλούσαν..
-Ψάρια είδες?
-Είδα κάποια μαύρα, πήρα ένα ροφάκο!

Ήμουν πολύ χαρούμενη και ήθελα να το μοιραστώ.
Το παιδί που είχε πέσει στο νερό κοιτούσε μια τη σημαδούρα μου, μιά εμένα. Αχ και να 'ξερα τι έλεγαν σκεφτόμουν καθώς επέστρεφα! Χε χε

Αν και στην επιστροφή είχα κόντρα τον αέρα που είχε πια γυρίσει σε 6αρι καθαρό δυτικό, ένιωθα πως πετούσα! Μέσα σε σαράντα λεπτά ήμουν στην παραλία και δεν άργησα να βρω τον Γιώργο στα ρηχά να κυνηγάει σαργούς φαντάσματα με άδεια ψαροβελόνα. Αφού σκάσαμε στα γέλια μόλις του είπα την συνάντηση στην ξέρα αναζήτησα τον Γιάννη, που επέστρεφε από την άλλη πλευρά της παραλίας, με δύο ωραίους σαργούς και μία στήρα.

-Καλή μου πήγες στην ξέρα με τέτοιο καιρό? Δεν είχε ρεύμα?
-Πήγα και χτύπησα και έναν ροφάκο και βρήκα έναν ακόμα, για σένα!
-Μπράβο, έτσι ψαρεύει το κορίτσι μου!

Το κορίτσι πέταγε από χαρά αλλά μόλις πρότεινε ο Γιάννης να βγούμε, η χαρά πέταξε!

-Αααααααα, δεν θέλω να βγω από τώρα. Βγες εσύ και θα έρθω μετά. Αυτό το αδιευκρίνιστο "μετά" μπορεί να σημαίνει ώρες, αλλά  τι να πει με την τρελή που έμπλεξε και αυτός. Τελικώς 1,5 ώρα αργότερα, βγήκαμε ταυτόχρονα. Είχα χτυπήσει μία ωραία σκορπίνα, ο Γιάννης έναν  ακόμα σαργό,  είχαμε και κάτι λιανά και ξυπνήσαμε τον Γιώργο που την είχε πέσει στη λιακάδα, για να βγάλουμε φωτογραφίες και να θυμόμαστε τη βουτιά στο καμένο μέρος. Τι ψαρεμένο και πολυψαρεμένο, άμα σε θέλει...