Ποιος να μου το έλεγε ότι μια επέμβαση θα στεκόταν αφορμή να ανακαλύψω τον τροχό! Μάλιστα αγαπητοί συνάδελφοι, τον τροχό! Γιατί στην προκειμένη περίπτωση ο κόσμος το’ χει τούμπανο, αλλά εγώ κοιμόμουν τον ύπνο του δικαίου!
Πάμε όμως από την αρχή.
Ανήκω στην κατηγορία εκείνη των ψαροκυνηγών που κάνει το 90% των ψαρεμάτων του κολυμπώντας. Και όχι απλά κολυμπητό. Πολύωρο κολυμπητό της ταλαιπωρίας. Εκείνο που σέρνεις τα ψαριά επί ώρες στη σημαδούρα και κατά την επιστροφή, παρακαλάς να φτάσεις στην παραλία πριν σε πιάσει η νύχτα. Ούτε το σκούτερ που έχει το ζευγάρι μου σώζει την κατάσταση, γιατί πάμε τόσο μακριά που στην επιστροφή μένει από βενζίνη! Δεν φτάνει που το σέρνουμε τόσες ώρες στη σημαδούρα, μας αφήνει και μεσοπέλαγα! έξυπνο ε?
Έτσι λοιπόν βρήκα την ιδέα του να περάσω το πρώτο σαββατοκύριακο του Ιούνιου με τον καλό μου στα Χανιά και το πρόγραμμα να έχει και διήμερο ψάρεμα, εξαιρετική. Μάλιστα το ψάρεμα θα γινόταν με το φουσκωτό, σε μέρη που θα πήγαινα συστημένη! Δεν μπορούσα να σκεφτώ κάτι καλύτερο! Και όμως είχε. Ο Γιάννης μου ανακοινώσε ότι θα πάρουμε στη βάρκα το σκυλάκι μας, τον Λευτεράκη! Δηλαδή ΤΕΛΕΙΑ!
Το κακό της υπόθεσης είναι πως το αγόρι είχε κάνει πρόσφατα επέμβαση στις κόγχες και δεν μπορούσε να βουτήξει. Ωστόσο εκείνος δεν το βρήκε και τόσο κακό γιατί είχε έτοιμο το καλάμι του για jigging, για όση ώρα εγώ θα ψάρευα.
-Μα θα είμαι όλη μέρα στο νερό, εσύ τι θα κάνεις;
-Μην σε νοιάζει για μένα, θα έχω παρέα τον Λευτεράκη, θα ψαρέψω με το καλάμι και θα σου κάνω το βαρκάρη.
Το βαρκάρη? Αυτό δεν μου έχει ξανατύχει για να είμαι ειλικρινής, λες να είναι καλό? Αναρωτήθηκα καθώς έπεφτα στο νερό.
Η πρώτη ώρα κύλησε χωρίς να έχω ρίξει τουφεκιά. Ωραίος βυθός, αλλά δεν κυκλοφορούσε λέπι. Κάθε φορά που σήκωνα το κεφάλι ο Γιάννης, που ήταν σε μια απόσταση 100-150 μέτρων, με κοιτούσε. Κεραίες έχει? Αναρωτιόμουν καθώς αποφάσιζα να αλλάξω τακτική μπας και βγάλω κάνα ψάρι, μη γίνουμε και ρεζίλι στο αμόρε.. Αφού δεν κυκλοφορείτε λοιπόν θα σας ανακαλύψω, σκέφτηκα και άρχισα τις βουτιές. Πάνω κάτω, πάνω κάτω ξεκίνησα το ψαχτήρι, το οποίο δεν ήταν και τόσο ευχάριστο με τη χειμωνιάτικη ακόμα στολή και 6 κιλά στη μέση. Όπως αποδείχτηκε όμως καλά έκανα, καθώς λίγη ώρα μετά οι πρώτοι σαργοί έκαναν την εμφάνιση τους. Βρε βρε τα πουλάκια μου, κρυφτήκατε και νομίζατε πως δεν θα σας βρω? ε λοιπόν σας γελάσανε!
Δεν προλάβαινα να σηκώσω το όπλο και τσουπ ο Γιάννης με το φουσκωτό δίπλα μου, να πάρει το ψάρι.
-Μπράβο στο κορίτσι μου! να και τα γαβγίσματα από τον Λευτεράκη από κοντά.
-Θες να τα κρεμάσω στη σημαδούρα να μην έρχεσαι όλη την ώρα?
-Όχι, όχι ψάρεψε εσύ και μην σε νοιάζει!
Βρε τόσο ωραία είναι να έχεις βαρκάρη; κορόιδο πιανόμουν τόσα χρόνια!
Συνέχισα λοιπόν το ψάρεμα και μετά από λίγο άρχισαν οι εκπλήξεις. Κάνω να κοιτάξω κάτω από ένα μονόπετρο και βλέπω κάτι ωραίο, κάτι πολύ ωραίο μέσα σε ένα χαράκι. Λες? αναρωτήθηκα και χώθηκα λίγο πιο μέσα. Και ναι, ήταν αυτό που ονειρευόμουν. Στην αρχή έβλεπα τα πόδια του και στη συνεχεία μπροστά μου εμφανίστηκε ολόκληρος ένας αστακός! Τι όμορφη στιγμή αύτη για μένα! Γιατί η αλήθεια είναι πως στην ψαρευτική μου καριέρα έχω βγάλει μόνο έναν και αυτόν πάλι στην Κρήτη. Η χαρά μου απερίγραπτη! Τον έδωσα στον "βαρκάρη μου" με φωνές που ξεπερνούσαν και εκείνες του Λευτεράκη που δεν μπορούσε να καταλάβει τι κάνει η "μαμά" του με αυτό το περίεργο πράγμα στο κεφάλι της, μέσα στο νερό.
Συνέχισα το ψάρεμα σιγοτραγουδώντας από τη χαρά μου και μερικοί ακόμα όμορφοι χοντροσαργοί ανέβηκαν στη βάρκα. Να μην ξεχάσω ότι όσο έψαχνα βρήκα και δυο κολοχτύπες, τις οποίες σε καμιά περίπτωση δεν υποτιμώ, αλλά τέτοιες έχω ψαρέψει πολλές, ενώ οι αστακοί..αχ οι αστακοί.. Σε μια άλλη βουτιά ψάχνω ένα χαράκι και όπως γυρνώ να φύγω, στο διπλανό μονόπετρο βλέπω μια πορτοκαλί πετονιά - ο καθένας ότι θέλει βλέπει. Ανεβαίνω στην επιφάνεια, αλλά κάτι με έτρωγε..Ε δεν χάνω τίποτα να κατέβω να ξανακοιτάξω. Βουτάω λοιπόν και τι να δω;
Δεν ήταν πορτοκαλί πετονιά, αλλά η κεραία ενός δεύτερου αστακού!!! Μόνο που δεν άρχισα να χορεύω από τη χαρά μου! Ο Γιάννης, που είχε καταλάβει την αδυναμία μου και κρυφογέλαγε - όχι καλέ δεν με κορόιδευε - ήρθε να πάρει το μεζέ.
-Το βράδυ θα φάμε τους αστακούς!
-Το βράδυ καλά θα φάμε, τώρα τι κάνουμε που αυτά τα τοστάκια που έφτιαξες είναι μια μπουκιά το καθένα!
Το πρωί είχα φτιάξει τέσσερα σαντουιτσάκια, μικρά η αλήθεια είναι.
-Φάε και τα δικά μου, δεν πεινάω, δεν με νοιάζει!
-Όχι γιατί μετά θα πεινάς.
-Καλά άσε μου το ένα. Να έχω και όρεξη για τους αστακούς.
Λίγη ώρα μετά η κούραση έκανε την εμφάνιση της. Είχα ήδη κλείσει ένα 5ωρο με επανωτές βουτιές και ο Γιάννης έδωσε πάλι τη λύση.
-Δώσε μου το όπλο και τη ζώνη σου, μην σε νοιάζει για τη σημαδούρα θα τη μαζέψω εγώ και ανέβα να σε πάω σε ένα πιο ρηχό κομμάτι.
Ρε τι έχανα τόσα χρόνια...
Ούτε τα πέδιλα δεν έβγαλα από κομμάτι σε κομμάτι. Στον επόμενο τόπο είχε και πάλι νέκρα, αλλά αν και ρηχό δεν είχα και πολλές αντοχές να αρχίσω πάλι τα ψαξίματα. Πηρά ένα ωραιότατο χταπόδι που βρέθηκε στη ρότα μου, είχα και μια στενή επαφή με μια μεγάλη χελώνα και αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα να επιστρέψω στα αγόρια. Το μεγάλο που ανέλαβε και πάλι τον εξοπλισμό μου και το μικρό που κοιτούσε περίεργα τους αστακούς όταν τους βγάλαμε από το ψυγείο για φωτογραφία. Ο καλός μου ο βαρκάρης, αφού μας έβγαλε φωτογραφίες, ναι ήταν και ο Λευτεράκης μέσα στις περισσότερες, με πήγε σε ένα υπήνεμο μέρος να αλλάξω και το μόνο που μου ζήτησε όταν δέσαμε στο λιμάνι, ήταν να πάω στο αυτοκίνητο και να τον περιμένω και θα τα κάνει όλα αυτός! Η αλήθεια είναι πως με δυο ώρες ύπνο, μετά από πρωινή πτήση και πολύωρο ψάρεμα το μόνο που ονειρευόμουν ήταν ξεκούραση και τους αστακούς φυσικά… Λίγη ώρα μετά χαμογελαστός μπήκε στο αυτοκίνητο, στη θέση του οδηγού παρακαλώ. Είπαμε, ήμουν κουρασμένη.
-Μωρό μου, πολύ μου άρεσε σήμερα, θα μου ξανακάνεις το βαρκάρη;
-Θα στον κάνω συνεχεία, αρκεί να φτιάχνεις περισσότερα σαντουιτσάκια!
Εφτασεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
