Το ψάρεμα για μένα δεν ξεκάνει με το άτσαλο ξύπνημα ξημερώματα Σαββάτου. Έχει ήδη ξεκινήσει μεσοβδόμαδα, όταν από την Τετάρτη αρχίζω να ψάχνω τις προγνώσεις καιρού, τα δρομολόγια των πλοίων, τους αγαπημένους τόπους στο μυαλό μου με την ελπίδα να βρεθώ στο κατάλληλο σημείο, την κατάλληλη στιγμή.
Θα μου πείτε, ναι τι πρωτότυπο, το ίδιο κάνουν και οι μισοί ψαροτουφεκάδες της χώρας. Σωστά, αλλά κάπου εδώ αρχίζουν οι διαφορές μας. Γιατί ενώ εσείς καλοί μου φίλοι Παρασκευή βραδύ, αν όχι νωρίτερα, θα ετοιμάζετε τα όπλα σας, εγώ θα έχω μια άλλη σοβαρή δουλεία. Να ξεβάψω τα - κόκκινα συνήθως - νύχια μου. Γιατί πως θα φωτογραφηθώ με τα ψάρια μετά? Που χειμώνα-καλοκαίρι τα γάντια μου είναι σκισμένα με αποτέλεσμα να ξεβάφει το μισό μανό και η εικόνα να είναι άθλια..Που πάτε κυρία μου με τέτοια νύχια? ε?
Στη συνέχεια έχουμε τα μαλλιά, άλλο βάσανο από κει..στη σημαδούρα κρέμονται μόνιμα λαστιχάκια, αλλά δεν αρκούν. Να θυμηθώ να πάρω μαζί, κλάμερ να τα πιάσω, μια μπαντάνα αν είναι καλοκαίρι για να μην μου πέφτουν στα μάτια όταν ξύνω τα ψάρια, ευτυχώς τον χειμώνα οι σκούφοι με σώνουν και δύσκολα τους ξεχνάω γιατί δεν ξεμυτώ απο το σπίτι με ξεσκέπαστα αυτιά. Ουφ, το λύσαμε και αυτό!
Ας περάσουμε τώρα στο φαγητό. Παρασκευή συνήθως είναι η μέρα που ψήνω κέικ ή φτιάχνω μπισκότα. Ναι, τα ζευγάρια μου στο ψάρεμα είναι τυχερά γιατί παίρνω μαζί το μισό κέικ η δυο ταψιά μπισκότα και γυρίζω με τα άδεια τάπερ! Τρώνε και πολύ, ζωή να 'χουνε.. Ετοιμάζω και τα απαραίτητα τοστάκια κ παίρνει σειρά ο σάκος.
Στολές που έχουν πλυθεί αμέσως μετά το τελευταίο ψάρεμα στο πλυντήριο στο πρόγραμμα για πλύσιμο στο χέρι, μπουρνούζι, πετσέτα, σακούλες για τα ψάρια - γιατί οι άλλοι συνήθως δεν φέρνουν - σαπουνισμένη μάσκα, όλα όπως πρέπει. Μ’ αυτά και μ’ αυτά περνάει η ώρα κ πάντα πάω για ύπνο αργά.
Για το βάρβαρο ξύπνημα δεν θα γράψω κάτι, τα ξέρετε, έξω κρύο, που πάω ο μ@λ@κ@ς, τι χόμπυ είναι αυτό που διάλεξα, τραβάτε με και ας κλαίω κλπ, κλπ.  
Άντε και ξυπνήσαμε, συναντηθήκαμε, οδηγήσαμε, φτάσαμε, ξεφορτώσαμε..
Τότε κ μόνο τότε θυμάμαι ότι δεν έχω ΚΑΝ κοιτάξει τα όπλα μου. Ότι η βέργα απ το 82αρι θέλει ακόνισμα, ότι το μουλινέ του 95αριου έχει τυλιχτεί θεόστραβα και ας σταματήσω κάπου εδώ...
Τότε λοιπόν, ο κατά τους φίλους μου Ευτύχης, φεύγει και έρχεται το κοριτσάκι που με όσο πιο γλυκιά φωνή μπορώ - ε δεν είναι κ εύκολο αν μιλάς σαν νταλικέρης - αρχίζω:
-Γιαααάννη (συρτό και με νάζι) θα μου ακονίσεις λίγο τη βέργα?
-Κωωώστα για δες, αύτη η πετονιά θέλει άλλαγμα?
-Μπααάμπη το μουλινέ πως το βλέπεις?
Φυσικά οι φίλοι μου ως gentlemen που είναι δεν μου λένε όχι - τωρα τι λένε από μέσα τους δεν θέλω να υποθέσω - μου φτιάχνουν λοιπόν τον εξοπλισμό και όση ώρα το κάνουν, εγώ η γαϊδούρα ντύνομαι!! Ναι! ναι! Παίρνω και τα έτοιμα όπλα κ λέω:
-Λοιπόν εγώ είμαι έτοιμη, θα πέσω κ θα πηγαίνω σιγά να με προλάβεις. Ναι κύριοι, έτσι ακριβώς. Θράσος!
Ξεκινάμε λοιπόν το ψάρεμα και όπου χρειαστώ οτιδήποτε, αρχίζω να φωνάζω για βοήθεια, (ο νταλικέρης που λέγαμε), και κουφός να είναι κάποιος – ναι, όλοι κουφοί είμαστε το ξέρω - θα με ακούσει. Άντε και ψαρέψαμε, άντε και βγήκαμε, photo, ξύσιμο, άλλαγμα, μάζεμα και εδώ αρχίζουν τα καλά.
Όταν φτάνει η ώρα για το κουβάλημα για κάποιο λόγο πάντα - όχι καλέ επίτηδες - μένω τελευταία. Τότε λοιπόν οι καλοί μου φίλοι - που δεν τους το έχω ζητήσει - έρχονται να με βοηθήσουν.
-Όχι ρε φίλε εντάξει είμαι, να, τα βαρίδια αν θέλεις πάρε (στο χειμωνιάτικο ψάρεμα) και έρχομαι!
Το κερασάκι στην τούρτα? Τα μακριά μαλλιά δεν στεγνώνουν εύκολα τον χειμώνα. Μπαίνουμε λοιπόν στο αμάξι και στη μισή διαδρομή τρώνε και ένα καλοριφέρ στο φουλ καυτό στη μούρη γιατί το χρησιμοποιώ ως πιστολάκι για να στεγνώσω τα μαλλιά να μην κρυώνω.

Μάλιστα κύριοι. Και αυτά είναι μόνο όσον αφορά στο κολυμπητό. Πιστέψτε με δεν θέλετε να ξέρετε για το σκούτερ. Καλά την παρουσία μου στο φουσκωτό δεν τη συζητώ καν..
Δεν ξέρω αν και πως το ονειρευόσασταν, αλλά κάπως έτσι είναι το ψάρεμα με τα κορίτσια.
Μήπως να το ξανασκεφτείτε?