Τελικά μάλλον είναι στο αίμα του Έλληνα, ξέρετε, να παλεύει με δυνάμεις πολύ μεγαλύτερες από αυτόν και με υπεράνθρωπες προσπάθειες τελικά να βγαίνει νικητής. Το έχει αποδείξει με αίμα στην ιστορία των εθνών από την αρχαιότητα κιόλας, κάτι που μας κάνει να ανατριχιάζουμε από υπερηφάνεια όποτε τονίζεται από κάποιον μη Έλληνα. Δυστυχώς βέβαια ένα ακόμη χάρισμα, και μάλλον η μεγαλύτερη κατάρα του, είναι η αυτοκαταστροφή. Αυτό που δηλαδή μας έχει φέρει στη σύγχρονη δυσάρεστη πολιτικό-οικονομική κατάντια του σήμερα… Μεγάλη κουβέντα όμως που δεν αφορά την Εθνική μας ομάδα. Εμείς θα μείνουμε σε εκείνο το πρώτο, το χάρισμα που έχει ο Έλληνας να βρίσκει δύναμη μέσα στη ψυχή του και να την αντλεί την κατάλληλη στιγμή. Αυτή η δύναμη σε συνδυασμό με πολύ καλή οργάνωση, συνεργασία, ομοψυχία αλλά και πάρα πολύ δουλειά, ήταν τα εφόδια που στα χέρια της Εθνικής έφταναν για μία θέση στο βάθρο του Ομαδικού! Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή…
Τοποθεσία – Συνθήκες – Θηράματα
Φέτος το Ευρωαφρικανικό Πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε στην Πορτογαλία και συγκεκριμένα στο Peniche που βρίσκεται στα Δυτικά της χώρας, ατενίζοντας τον παντοδύναμο Ατλαντικό Ωκεανό. Εκεί, οι πληροφορίες ανέφεραν πολύ δύσκολες συνθήκες που είχαν κυρίως να κάνουν με την ορατότητα αλλά και τα υπόλοιπα «τερτίπια» του ωκεανού, όπως ήταν τα κρύα νερά (από 14 έως 17 βαθμούς που αυξομειώνονταν κατά τη διάρκεια μίας μέρας), τα ρέματα αλλά και το γνωστό μακρύ ωκεάνιο κύμα που συνηθίζει να κινεί τα πάντα ακόμη και σε βάθος 15 και πλέον μέτρων, ελευθερώνοντας τη δύναμή του με μανία πάνω στα βράχια της ακτογραμμής. Έξω από το νερό, τα πράγματα δεν ήταν και πολύ καλύτερα. 17οC ήταν η υψηλότερη θερμοκρασία με την υγρασία να βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα ενώ αποτέλεσμα αυτής της υγρασίας ήταν η έντονη ομίχλη που συχνά καθόταν πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας αλλά και τα μπουρίνια με έντονη καταρρακτώδη βροχή που εμφανίζονταν από το πουθενά. Κάπως υπερβολικά πρέπει να ακούγονταν αυτά στον Μανώλη Γιάνκο, όταν στα μέσα Ιουλίου με δικά του έξοδα έφτανε στην Πορτογαλία για να εκτιμήσει την κατάσταση, να οργανώσει ότι μπορούσε και να κάνει όσο περισσότερη αναγνώριση γινόταν. Δυστυχώς όμως απλά επιβεβαίωσε τις φήμες, προσθέτοντας ακόμη πως η ορατότητα δεν ήταν απλά κακή, ήταν άθλια! Με τις καλύτερες συνθήκες, τα 4 μέτρα ορατότητας θεωρούνταν εξαιρετικά, ενώ στις κακές μέρες, είτε αποδεχόσουν τους 20 πόντους ορατότητας, είτε επέστρεφες σπίτι σου… Στον τομέα των θηραμάτων τώρα, την τιμητική τους είχαν τα άσπρα ψάρια. Λαυράκια, κέφαλοι, σάλπες, σαργοί και τσιπούρες μπορούσαν να εντοπιστούν από εκεί που έσκαγε το κύμα μέχρι και στα βαθύτερα κομμάτια των 20-25 μέτρων (όπου επικρατούσε σχεδόν σκοτάδι από τη θολούρα) ενώ από εκεί και πέρα, χειλούδες σε XL μέγεθος, μουγκριά, σμέρνες, γουρουνόψαρα, σαλούβαρδοι και μικροί μπακαλιάροι(!) ερχόντουσαν να κλείσουν τα συνηθισμένα θηράματα. Ο ροφός απαγορευότανε ως είδος, αλλά και να επιτρεπόταν, ήταν εξαιρετικά σπάνιος.
Αναγνώριση
Η αποστολή κατέφτασε στην Πορτογαλία στις 3 του Σεπτέμβρη κάτι που άφηνε περίπου 10 ημέρες αναγνώρισης στους βασικούς της ομάδας καθώς και στους συνοδούς – αναπληρωματικούς. Η ομάδα αποτελούνταν από τους Μανώλη Γιάνκο, Δημήτρη Μπαρσάκη και Λάμπρο Δερτιλή που ήταν και οι βασικοί, αναπληρωματικός ήταν ο Κώστας Μακρής ενώ για να βοηθήσει σε κάθε τομέα, είχε ταξιδέψει και ο Γιάννης Στούπας. Στον Γιάννη θα σταθώ λίγο παραπάνω σε αυτό το σημείο. Μπορεί μαζί με τον Δημήτρη, να ήταν οι «μικροί» της αποστολής, όμως ο ευχάριστος χαρακτήρας του, το χιούμορ του, η προθυμία του για εξυπηρέτηση αλλά και μεταξύ άλλων η μαγειρική του, προσέφεραν πάρα πολλά στην ομάδα ενώ ταυτόχρονα και ο ίδιος κέρδισε σημαντικότατες εμπειρίες που μελλοντικά θα μετρήσουν ως πλεονέκτημα για τις αποστολές στο εξωτερικό. Εννοείται βέβαια πως αρχηγός της αποστολής ήταν ο πάντοτε παρών Νίκος Καμπάνης που με την εμπειρία του τόσα χρόνια, μπορούσε να λύσει εύκολα τα όποια προβλήματα μπορεί να προέκυπταν. Από την πρώτη στιγμή, η προεργασία του Μανώλη φάνηκε πολύ χρήσιμη. Υπήρχε νοικιασμένο σπίτι σε απόσταση δέκα λεπτών από το λιμάνι, όπου θα έμεναν όλοι μαζί, οι βάρκες - βαρκάρηδες για την αναγνώριση ήταν έτοιμα, ενώ και οι υπόλοιπες λεπτομέρειες αντιμετωπίστηκαν εύκολα και γρήγορα. Στο νερό τώρα, αφού ξεπεράστηκε το αρχικό σοκ της ορατότητας και των κακών συνθηκών, όλοι σήκωσαν τα μανίκια και στρώθηκαν στη δουλειά. Ενδεικτικά, για να έχετε μία εικόνα των αποστάσεων, κάθε βασική τράπεζα είχε έκταση 6 ναυτικά μίλια, ενώ η εναλλακτική είχε μήκος 7 μίλια. Προβλήματα που προέκυψαν και που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν ήταν η δυσλειτουργία των GPS όταν επικρατούσε η έντονη ομίχλη που αναφέραμε νωρίτερα αλλά και αρκετές χαμένες ημέρες λόγω μηδενικής, ναι σωστά διαβάσατε, μηδενικής ορατότητας. Πάραυτα, στις πρώτες καλές ημέρες εντοπίστηκαν κάποια ψάρια στην πρώτη κυρίως τράπεζα. Ο Μανώλης Γιάνκος, κινούμενος από εκεί που έσκαγε το κύμα μέχρι και τα 25 μέτρα, είχε εντοπίσει στην πρώτη τράπεζα περίπου 10 τρύπες με σαργούς, πολλές σάλπες στο γιαλό, αλλά και λαυράκια. Στη δε δεύτερη τράπεζα, που ήταν και η χειρότερη εκ των δύο, είχε εντοπίσει 2 τρύπες στα ρηχά με γουρουνόψαρα, δύο τρύπες με σαργούς ενώ σε βάθος 22 – 25 μέτρων σε μία ακτίνα 300 μέτρων είχε εντοπίσει 4 κομμάτια με σκληρό βυθό όπου στα καρτέρια συστηματικά έβλεπε τσιπούρες, σαργούς, λαυράκια ακόμη και σαργούς φαραώ. Ο Δημήτρης Μπαρσάκης, στην τράπεζα της πρώτης ημέρας, είχε εντοπίσει 3 μεγάλα μουγκριά, αρκετές τρύπες με σαργούς, 2 σαλούβαρδους αλλά και μερικές μεγάλες χειλούδες ενώ στην τράπεζα της δεύτερης μέρας είχε 2 κομμάτια με σαργούς και στο σπάσιμο του κύματος είχε εντοπίσει πολλές σάλπες αλλά και γενικότερα άσπρα ψάρια. Ο Λάμπρος Δερτιλής τέλος, είχε στην 1η τράπεζα 3 χαράκια με σαργούς, στον γιαλό είχε πολλά άσπρα καθώς και ένα σημείο με λαυράκια της τάξης των 5-7 κιλών, ενώ την αναγνώρισή του έκλεινε ένας σαλούβαρδος. Στην τράπεζα της δεύτερης μέρας σε μία ακτίνα 200 μέτρων είχε 5 σημεία με σαργούς και γουρουνόψαρα, πολλές σάλπες μέσα στους αφρούς όπως άλλωστε και λαυράκια με κεφάλους. Εκεί που κατέληγαν οι αθλητές, ήταν πως στην πρώτη τράπεζα θα έβγαιναν αρκετά ψάρια ενώ όποιος κατάφερνε στη δύσκολη δεύτερη τράπεζα να βγάλει ψάρια, θα έπαιζε πολύ ψηλά, ακόμη και στο βάθρο. Αυτό που επίσης πρέπει να αναφερθεί, είναι πως μερικές μέρες αφιερώθηκαν στην εναλλακτική τράπεζα, μιας και όλο και πιο έντονα αφήνονταν να εννοηθεί πως θα αντικαθιστούσε κάποια από τις βασικές.
Αγώνας – 1η μέρα
Τελικά η διοργάνωση έκανε την έκπληξη και ενώ μπορεί να μην επιλέχθηκε η εναλλακτική τράπεζα, λόγω καιρού «τούμπαραν» τις βασικές τράπεζες. Έτσι την πρώτη μέρα, το παιχνίδι θα παιζόταν στην κακή τράπεζα με την ορατότητα των 30 εκατοστών… Δυστυχώς, όπως θα διαβάσετε παρακάτω, η μέρα από το πρωί δεν έδειξε ιδιαίτερα φιλική προς τους αθλητές μας ενώ έκλεισε το κρεσέντο της ατυχίας με το ζύγισμα. Πάμε όμως από την αρχή. Μόλις στο δεύτερο μεγάλο κύμα που θα συναντήσει η βάρκα του Μανώλη καθώς κινούνταν προς την εκκίνηση, τα μπαλόνια θα αποκολληθούν από τη γάστρα και όπως ήταν φυσικό, πέρα από τα κινητά και χαρτιά που πνίγηκαν, αμέσως τέθηκε και θέμα χρόνου, μιας και η εκκίνηση θα δινόταν σε λίγα μόλις λεπτά. Με περιπετειώδη τρόπο και άφθονο άγχος, τελευταία στιγμή θα βρεθεί μία δεύτερη βάρκα επιτρέποντας στο Μανώλη να συμμετάσχει χωρίς να χάσει πολύ χρόνο. Θα ξεκινήσει τον αγώνα του από το σημείο με τα γουρουνόψαρα που όμως είχαν αντικατασταθεί από μικρά ψάρια που δεν μετρούσαν ενώ στη συνέχεια, η ανύπαρκτη ορατότητα δεν θα τον αφήσει να ελέγξει τις τρύπες με τους σαργούς που είχε βρει. Επόμενη επιλογή το βαθύ κομμάτι με τα άσπρα. Εκεί, με πολλές βουτιές και με το 60άρι κολλημένο στο στήθος, θα πάρει δύο λαυράκια ενώ για να μην τρομάξουν τα υπόλοιπα ψάρια του κομματιού, θα βγει στον γιαλό με την ελπίδα μεγάλων λαυρακιών που είχε εντοπίσει στο σκάσιμο του κύματος. Κάπου εκεί και πριν πέσει στο νερό, θα έρθει η δεύτερη ατυχία. Ένα κύμα από το πουθενά θα παρασύρει τη βάρκα και χάρη στην ψυχραιμία του βαρκάρη και μόνο, θα αποφευχθούν τα χειρότερα, όμως το παραλίγο ναυάγιο θα οδηγήσει στην απώλεια της σημαδούρας και κατά επέκταση στην απώλεια χρόνου μιας και χωρίς σημαδούρα, δεν μπορούσε οποιοσδήποτε αθλητής να πέσει στο νερό. Με σημαδούρα της επιτροπής στο σκάφος και την ψυχολογία στο ναδίρ, θα έρθει και το τελικό χτύπημα. Κινούμενος και πάλι προς το βαθύ κομμάτι, ο Μανώλης θα συνειδητοποιήσει πως το GPS ενώ άναβε δεν μπορούσε να πιάσει σήμα από τους δορυφόρους… Απογοητευμένος, θα κινηθεί και πάλι προς το γιαλό απλά και μόνο για να βρίσκεται στο νερό, μιας και δεν είχε άλλες επιλογές. Εντωμεταξύ, ο Δημήτρης Μπαρσάκης θα καταφέρει να πάρει μία σταμπαρισμένη χειλού σε βάθος 18 μέτρων καθώς και έναν καμπανά ενώ και ο Λάμπρος, εξαντλώντας τις επιλογές του, δεν θα βρει ένα μεγάλο μουγκρί, θα χάσει 2 κεφάλους μέσα στους αφρούς αλλά θα πάρει έναν σαργό που δείχνει να μετράει. Με τον αγώνα να πλησιάζει στο τέλος του, εντελώς τυχαία ο Νίκος Καμπάνης θα περάσει από τη βάρκα του Μανώλη και μαθαίνοντας τι είχε συμβεί, θα καταφέρει να τον εφοδιάσει με το εφεδρικό GPS του Λάμπρου. Αυτό με τη σειρά του θα επιτρέψει στον Μανώλη να επιστρέψει και πάλι στο βαθύ, ζωντανό κομμάτι όπου προλαβαίνοντας μονάχα μία βουτιά θα καταφέρει να πάρει μία τσιπούρα. Βέβαια, όπως είπαμε, η μέρα απλά δεν μας ήθελε, επομένως, η επιστροφή στο λιμάνι έκρυβε και άλλες περιπέτειες για τον Μανώλη μιας και λίγο πριν την είσοδο του λιμανιού, η βάρκα του θα μείνει από βενζίνη ενώ το κερασάκι στην τούρτα θα έρθει με την ακύρωση του σαργού που είχε φέρει ο Λάμπρος για ελάχιστα μόλις γραμμάρια… Σε μία κατά κοινή ομολογία απαράδεκτη τράπεζα, ενδεικτικά θα αναφέρω πως ο πρώτος της ημέρας έφερε στη ζυγαριά 4 μετρήσιμα ψάρια, 17 αθλητές είχαν μετρίσιμο αλίευμα ενώ 28 αθλητές ανάμεσα στους οποίους και ο Παγκόσμιος Daniel Gospic καθώς και η υπόλοιπη Εθνική Κροατίας, θα βγουν άψαροι! Παρά τις ατυχίες, ο Μανώλης Γιάνκος θα βρεθεί στη 3η θέση, ο Δημήτρης Μπαρσάκης με ένα ψάρι μιας και ο κακαρέλος δεν θα μετρήσει, στη 13η ενώ με το άκυρο ψάρι του, ο άτυχος Λάμπρος Δερτιλής δεν θα συγκεντρώσει βαθμούς. Μοναδική ελπίδα, η θεωρητικά καλύτερη τράπεζα της δεύτερης μέρας…
2η Μέρα
Η δεύτερη μέρα φέρθηκε καλύτερα στους Έλληνες αθλητές. Με τις συνθήκες να είναι αρκετά καλές και σε ορισμένα κομμάτια καλύτερες από την αναγνώριση, τα πρώτα ψάρια θα ανέβουν στις βάρκες. Ο Δημήτρης, θα καταφέρει να πάρει το 1 από τα 3 μουγκριά που είχε εντοπίσει, 4 σαργούς, 3 μπακαλιάρους (τους μοναδικούς που βγήκαν στον αγώνα), 2 χειλούδες, μία σάλπα και έναν σαλούβαρδο ενώ θα έχει και αστοχίες σε 2 ακόμη μπακαλιάρους καθώς και σε μία σάλπα. Ενώ έβλεπε αρκετά ψάρια, ο κυματισμός σε συνδυασμό με την κινητικότητα των σκαφών που προκαλούσε νευρικότητα στα θηράματα, δεν άφηναν πολλά περιθώρια αντίδρασης. Ο Λάμπρος θα ξεκινήσει τον αγώνα από το κομμάτι με τα μεγάλα λαυράκια που είχε εντοπίσει. Εκεί θα δει ψάρια, όμως αυτά δεν θα πλησιάσουν ποτέ σε απόσταση βολής, οδηγώντας τον στο επόμενο κομμάτι. Εκεί θα πάρει έναν 2κιλο σαλούβαρδο και παρά το κύμα των 3 μέτρων θα καταφέρει να πάρει 3 σαργούς, έναν κέφαλο και 2 σάλπες οι οποίες τελικά δεν θα μετρήσουν και πάλι για λίγο. Ο Μανώλης θα καταφέρει να φέρει στη ζυγαριά 13 συνολικά ψάρια που περιλάμβαναν ένα μουγκρί, μία σμέρνα, 4 κεφάλους, 4 χειλούδες και 3 σαργούς. Δυστυχώς από αυτά θα μετρήσουν μόνο τα 8 με τους βαθμούς από το μουγκρί να χάνονται για 400γραμμάρια… Την μέρα αυτή, βγήκαν συνολικά πολλά ψάρια από τους αθλητές κάτι όμως που δεν είχε σημασία εάν δεν υπήρχε και το αποτέλεσμα της πρώτης μέρας. Αυτό είναι που στέρησε μία καλύτερη θέση στον Λάμπρο αλλά και σε άλλους αθλητές πολύ υψηλού επιπέδου. Με τα ψάρια της μέρας, ο Μανώλης θα βρεθεί στην 6η θέση της τελικής κατάταξης, ο Δημήτρης 7ος και ο Λάμπρος 31ος. Σε ομαδικό επίπεδο, για πρώτη φορά η εθνική θα βρεθεί στο βάθρο, κατακτώντας την 3η θέση!
Επίλογος
Όπως είθισται, μετά τον αγώνα γίνεται και ο ανάλογος απολογισμός. Τελικά το παιχνίδι όντως κρίθηκε από την «κακή» τράπεζα, μιας και χωρίς αποτέλεσμα από εκεί, δεν μπορούσε να υπάρξει σημαντική πρόκριση. Για άλλη μία φορά, αποδείχθηκε πως προγνωστικά δεν μπορούν να υπάρξουν έτσι ενώ για παράδειγμα όλοι υπολόγιζαν πως θα κλείσουν την 12άδα στις σάλπες στην κακή τράπεζα, τελικά από το σύνολο των αθλητών βγήκαν μόλις 10 αυτού του είδους. Άλλο ένα σημείο κλειδί, οι καλές μέρες αναγνώρισης. Τόσο η Πορτογαλία όσο και η Ισπανία είχαν φτάσει αρκετές μέρες νωρίτερα από τη δική μας αποστολή και πρόλαβαν – έτυχαν σε μέρες με καλή ορατότητα, κάτι που τους έδωσε όπως ήταν φυσικό, περισσότερες επιλογές αλλά και μέρες ξεκούρασης, κάτι που οι Έλληνες δεν είχαν την πολυτέλεια να απολαύσουν «δουλεύοντας» ακόμη και με ορατότητες 15 και 20 εκατοστών. Η Εθνική παρά τις πολλές ατυχίες, λειτουργώντας ομαδικά, συστηματικά και αποτελεσματικά, χωρίς αντιπαλότητες και λοιπά δυσάρεστα κατάφερε να πετύχει την μεγαλύτερη πρόκριση σε ομαδικό επίπεδο στην ιστορία της αφήνοντας μάλιστα πίσω της, μεταξύ άλλων, για πρώτη φορά την Ιταλία αλλά και τους Κροάτες. Εκτός από την πρόκριση, επίσης κατάφερε να φέρει νέα παιδιά στο προσκήνιο και να κάνει την επιλογή της επόμενης αποστολής για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα πραγματική σπαζοκεφαλιά. Οι μεγάλοι αθλητές και αντίστοιχα οι μεγάλες ομάδες στα δύσκολα φαίνονται και στην προκειμένη περίπτωση μάλλον πιο δύσκολα δεν γινόταν…
Η Εθνική Ομάδα θα ήθελε να ευχαριστήσει θερμά τους χορηγούς της Pathos, XXone, Furuno και Caan για τη συμαντικότατη βοήθειά τους στην επίτευξη αυτής της θέσης
Για περισσότερες πληροφορίες αλλά και βίντεο: www.spear-fishing.gr
