Μάχιμα φουσκωτά, μικρά συμβατικά ή μεγαλύτερα γαστράτα, με καιρό ή χωρίς. Λείες ξυρισμένες, παλαιομοδίτικες αλλά ανθεκτικές διπλόφοδρες, μάσκες σαν θυροτηλέφωνο ή τόσο μίνιμαλ που σχεδόν δεν βλέπεις. Αλουμινένιοι σωλήνες όπλων μονοκόμματα carbon,  ξύλινα και κάθε λογής περίεργη κατασκευή. Carbon πέδιλα που αναζητούν το ιδανικό προφίλ και φθηνά τίμια πλαστικά. Ρολόγια με όλων των ειδών τα alarm, με καταμέτρηση του βάθους κάθε δευτερόλεπτο, ζώνες ελαστικότατες ή βαρίδια πλάτης κλπ κλπ…
Όλα αυτά για να κάνουμε ψαροντούφεκο, να φάμε ένα ψαράκι, να το φάνε τα παιδιά  μας, να το φωτογραφίσουμε, να το επιδείξουμε, να το πουλήσουμε, όλα αυτά μαζί ένα από αυτά, ή μέρος αυτόν, σίγουρα όμως εκφράζουμε την ανδρεία μας.
Η αλήθεια είναι πως όσο και να γκρινιάξω, το ψαροντούφεκο είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη διαδικασία, που χρειάζεται να αναπτύξει κάποιος πολλές και διαφορετικές ικανότητες, δίνοντας ιδιαίτερες συγκινήσεις κοντά στο φυσικό περιβάλλον και φρεσκότατη υγιεινή τροφή, πράγμα που στις μέρες μας σπανίζει, μάλιστα για την πλειοψηφία των ανθρώπων είναι ανύπαρκτη.

Κάποτε χαζεύοντας το οπλοστάσιο ενός φίλου έπεσε το μάτι μου σε ένα πολύ περίεργο όπλο.
Ήταν αγρατζούνιστο. Δεν είχε φτεράκι. Η βέργα στη μύτη της ήταν μπογιατισμένη άσπρη. Η πετονιά ήταν σαν κλώστη και υποψιάζομαι πως αν καθόμουν κι άλλο να το χαζεύω, πριν αρχίσω τις ερωτήσεις θα έβρισκα και άλλα ασυνήθιστα και αντιψαρευτηκά σημεία. Τον ρώτησα, τι είναι?  Χαμογέλασε πονηρά και μου είπε πως είναι του γλυκού νερού. Έτσι με αντιμετωπίζουν όλοι όταν κάνω ερωτήσεις για το ψαροτούφεκο, σαν μικρό παιδί. Μόνο το μάγουλο δεν μου τσίμπησε. Και αφού τον στόλισα με το αντρικό κοσμητικό αλλά πάντα διαχρονικό και τίμιο επίθετο, πήρα την απάντηση μου ως ίσος άνδρας ποια. Είναι για υποβρύχια σκοποβολή σε πισίνα. Από μέσα μου, και μπροστά στη μούρη του σκληροπυρηνικού φίλου μου ψαροτουφεκά, αναφώνησα νοερά, νάτη η αθλητική έκφραση του ψαροτούφεκου.

Με αυτές τις σκέψεις ταξίδευα με το φίλο Γιώργο για τον αγώνα σκοποβολής του Σ.Φ.Υ.Δ.Β Ιάσων ….

Στο Βόλο, μπαίνοντας στην πισίνα διαπίστωσα με χαρά πως ήταν μια ιδιαίτερα σύγχρονη πεντακάθαρη και όμορφη πισίνα. Τα παιδιά που διοργάνωναν των αγώνα ήταν πολύ φιλόξενα και χαμογελαστά.. Την προσοχή μου τράβηξε μια ανοξείδωτη κατασκευή στην άκρη τις πισίνας που κουνούσε ένα στόχο δεξιά αριστερά, τα πράγματα δυσκολεύουν χρόνο με το χρόνο σκέφτηκα… Ο αγώνας έρεε πολλή ομαλά με κέντρα, παράκεντρα αλλά και τρύπες εκτός στόχου.
Όλο αυτό το περιβάλλον με έκανε να νιώσω τόσο άνετα που ενώ πήγα να καλύψω τον αγώνα φωτογραφικά, ζήτησα να λάβω και εγώ μέρος. Ο φίλος Γιώργος Δούναβης ανέλαβε να μου κάνει μίνι αλλά εξαιρετικό σεμινάριο σκοποβολής. Συνήθως στους αγώνες ένα τσούρμο νέων αθλητών τον παρακολουθούν, δίνοντας τους σημαντικότατες συμβουλές, με το κόστος να τον κερδίζουν κάποιοι. Αλλά τι ποιο όμορφο να σε περνούν οι μαθητές σου;
Η διαδικασία, αν έχετε διαβάσει την ανταπόκριση του αγώνα  σε αυτό το link θα την ξέρετε ή θα τη μάθετε τώρα με τη μετάβαση σε αυτό. Βολές σε σταθερό στόχο από 3 μέτρα σε κινούμενο στην ίδια απόσταση και 2 βολές στα 6 μέτρα. Ομολογούμενος  ο Βαφειάδης Παναγιώτης που κατέλαβε και την πρώτη θέση είχε εξαιρετικές βολές στα 6 μέτρα κερδίζοντας επάξια τον αγώνα. Καλές βολές είχαν οι περισσότεροι αθλητές αλλά δεν ήταν όλες τους, με αποτέλεσμα να στοιχίσει σε κάποιους, βγάζοντας χαμηλή βαθμολογία. Τον αγώνα ακολούθησε η απονομή με τις απαραίτητες φωτογραφίες, τις υποσχέσεις για νέες αναμετρήσεις όπλων γλυκού νερού και πειράγματα. Αναρωτιόμουν αν η ψαροτουφεκάδες εκφυλλίζονται σε εκλεπτυσμένους αθλητές σκοποβολής ή απλώς φόρεσαν ( τα καλά τους) για αυτόν τον όμορφο αγώνα και εγώ απλώς φαντασιώνομαι.