Η κατανάλωση απλών σακχάρων το 2011

 

Ο οδοντίατρος και η μαμά πάντα μου έλεγαν μην τρως πολλά γλυκά θα χαλάσουν τα δόντια. Δεν μου έλεγαν ότι θα παχύνω γιατί ήμουν πολύ αδύνατος. Η γιαγιά βέβαια είχε τελείως διαφορετική άποψη όπως και εγώ που δεν με πολύ ένοιαζαν τα πρώτα μου δόντια μιας και ήξερα ήδη ότι θα βγουν καινούργια. Το λογικό θα ήταν με την έλευση της καινούργιας οδοντοστοιχίας μου να αλλάξω και διατροφική συμπεριφορά. Αλλά το ξέχασα, ήμουν πολύ μικρός για τέτοια επανάσταση τότε. Φυσικά οι αρχές  της οικογένειας στο θέμα της τροφής  παίζουν καθοριστικό ρόλο που ένα αθώο παιδί μπορεί να αξιολογήσει και να εκτιμήσει κατά την  εφηβεία. Θυμάμαι τις πρώτες φορές που πήγαινα με τους γονείς μου στο σούπερ μάρκετ. Μόλις είχα αρχίσει να ανακαλύπτω τον υλικό κόσμο του ανθρώπου και πραγματικά όλες αυτές οι πολύχρωμες συσκευασίες που πλημμύριζαν το οπτικό μου πεδίο μου δημιουργούσαν μια ανίκητη επιθυμία να αγγίξω να ανοίξω και να δοκιμάσω ακόμα και τα προϊόντα που δεν τρωγόντουσαν.  Ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ. Φυσικά και το πρόβλημα από την κατανάλωση γλυκών και απλών σακχάρων δεν έχει να κάνει μόνο με τα δόντια και την σιλουέτα μας. Μια οδοντοστοιχία γεμάτη σφραγίσματα και επιπλέον κιλά στο κορμί μας είναι απλά μερικές από της αρνητικές συνέπειες του να καταναλώνεις συχνά  μεγάλες ποσότητες τροφών που η πιο επικίνδυνη δράση τους εξελίσσετε αργά και σταθερά βαθιά μέσα μας . Όταν πλέον γίνει αντιληπτή συνήθως η ζημιά έχει γίνει.

 

Στους ιστορικούς δρόμους της ζάχαρης

 

•    Το 1700, το μέσο άτομο κατανάλωνε περίπου  1,81 κιλά  ζάχαρης το χρόνο.
•    Το 1800, το μέσω  άτομο κατανάλωνε  περίπου 8,1 κιλά ζάχαρης το χρόνο.
•    Το 1900, το μέσω  άτομο κατανάλωνε  περίπου 40,8 κιλά ζάχαρης το χρόνο.
•    Το 2009, το μέσω  άτομο κατανάλωνε  περίπου 81 κιλά ζάχαρης το χρόνο!

Ναι 81 κιλά το χρόνο. Θα μου πείτε μα το πρόβλημα είναι το λίπος. Το κορεσμένο λίπος είναι ο θανάσιμος εχθρός μας. Ποιος άκουσε στις ειδήσεις η διάβασε στην εφημερίδα ότι κάποιος πέθανε από υπερκατανάλωση ζάχαρης; Ο διαβήτης είναι και λίγο κληρονομικός άρα όλα καλά.

 

Τυπικό διαιτολόγιο το 2011

 

•    Καταναλώνουμε τα ωραία και πολυδιαφημισμένα προϊόντα διαίτης με χαμηλά λιπαρά.

•     Ελαφρύ 0% και 2% γιαούρτι.

•    Παστεριωμένο και ομογενοποιημένο γάλα 1,5%

•    ούτε κατά διάνοια δεν βάζουμε στο ψυγείο μας φρέσκο ζωικό  βούτυρο.

•    Τυριά από παστεριωμένο γάλα με χαμηλά λιπαρά πάντα.
•    Δεν τρώμε πολύ κόκκινο κρέας γιατί μας είπαν ότι προκαλεί καρκίνο ειδικά στο πεπτικό σύστημα.

•    Τρώμε κυρίως φυτικά έλαια όπως μαργαρίνες.

•    Τηγανίζουμε υγιεινά με ελαφριά ηλιέλαια, καλαμποκέλαια … (κρατήσου σε φόρμα με Φλώρα). Πίνουμε παστεριωμένους χυμούς γεμάτους βιταμίνες μέταλλα και ιχνοστοιχεία.

•    Τρώμε ψημένους και αλατισμένους με χλωριούχο νάτριο ξηρούς καρπούς κάνουν καλό στην καρδιά.

•    Επιλέγουμε πάντα ψωμί και παξιμάδια από αλεύρι ολικής άλεσης. Τρώτε άφοβα. Πλούσιο σε βιταμίνες κάνει καλό και στην λειτουργία του εντέρου.

•    Εναλλακτικά προτιμούμε πάντα δημητριακά ολικής άλεσης με λίγο λίπος άρα και λίγες θερμίδες. Πλούσια σε φυτικές ίνες και αυτά επίσης.

•    Πάντα ήμασταν μακαρονάδες αλλά τώρα τα προτιμούμε και αυτά ολικής άλεσης.

•    Πατάτες με το τσουβάλι με κάθε μορφή αλλά τα πατατάκια και τα συναφή προϊόντα κατέχουν πρώτη θέση στην καρδιά μικρών και μεγάλων

•    Αναψυκτικά πάντα χωρίς ανθρακικό είναι πιο υγιεινά. H Coca cola βοηθάει την πέψη σκοτώνει και τα μικρόβια. Γενικά κάνει τα γεύματα μας αξέχαστα.

•    Φυσικά και μας αρέσουν τα αλλαντικά ειδικά τώρα που βγαίνουν και με λίγα λιπαρά  τρώμε άφοβα χωρίς τύψεις. Πάντα οι εταιρίες φροντίζουν για το καλό μας.

•    Παριζάκι με χαμηλά λιπαρά, μαργαρίνη και στην καλύτερη τον περιπτώσεων ψωμί ολικής άλεσης για το δεκατιανό του παιδιού στο σχολείο αλλά και για τη δουλειά.

•    Έχουμε περιορίσει τα αυγά γιατί μας είπαν ότι έχουν χοληστερίνη  και βλάπτει την καρδιά.

•    Μία μερίδα λαχανικών την ημέρα

•    Συχνά πυκνά μαγικά συμπληρώματα όπου σε ένα χάπι έχουν σχεδόν όλα όσα χρειαζόμαστε. Έτσι κάνουμε και οικονομία στο φαγητό γλυτώνουμε και από τη δυσάρεστη γεύση των λαχανικών, τη διαμάχη με το παιδί να τα φάει και τα μυριάδες φυτοφάρμακα, λιπάσματα και ορμόνες που έχουν.  Τελικά είμαστε πολύ τυχεροί.

•    Νερό όποτε διψάσουμε, χλωριωμένο πάντα για ασφάλεια

•    Φυσικά μετά από μια διατροφή τόσο πλούσια σε φυτικές ίνες και βιταμίνες ακολουθεί μετά βίας 1 επίσκεψη στην τουαλέτα το διήμερο και πραγματικά η εμπειρία αυτή είναι επίπονη για εμάς τους ίδιους αλλά και για τους συγκατοίκους μας.

Το φανταστικό αυτό διατροφικό πλάνο που οι εταιρίες που εμπορεύονται την τροφή σήμερα σε συνεργασία με γιατρούς, κλινικούς διαιτολόγους, γυμναστές. ερευνητές διάνοιες και πανεπιστήμια φυτώρια της στειρότητας συμπληρώνετε από μια επίσκεψη μας μια φόρα το χρόνο σε: γυμναστήρια και διαιτολόγους. Τέλος 5-6 ώρες ύπνου ολοκληρώνουν το οικοδόμημα υγείας και ευεξίας του ανθρώπου σήμερα...

Η θέση των απλών σακχάρων στο σύγχρονο διαιτολόγιο

 

Αφού αλλάξαμε τις διατροφικές συνήθειες των προγόνων μας προς το χειρότερο αφαιρώντας και τροποποιώντας σημαντικές τροφές για την ευημερία μας στη συνέχεια της αντικαταστήσαμε από φθηνά και διατροφικά ελλιπή σάκχαρα. Φθηνά για τις εταιρίες πολύ ακριβά για εμάς και την οικογένεια μας. Τα επεξεργασμένα δημητριακά και συγκεκριμένα τα άλευρα (ολικής και μη) αποτελούν τη βάση της διατροφής μας σήμερα. Το στάρι και το κριθάρι εμφανίζονται για πρώτη φορά στην διατροφή του ανθρώπου  πριν 10.000 χρόνια. Κατόπιν και τα υπόλοιπα δημητριακά με τελευταίο τη βρώμη όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά πριν 3000 χρόνια στην Ευρώπη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όπως θα δούμε και παρακάτω προκύπτει από την επεξεργασία και τροποποίηση της πρωτογενούς μορφής. Επίσης η κατά πολύ  μεταγενέστερη είσοδος τους στο ανθρώπινο διαιτολόγιο σε σχέση με την εμφάνιση του homo sapiens neanderthalis 130.000 χρόνια τουλάχιστον από σήμερα, δημιούργησε επιπλέον προβληματισμούς. Ο σημαντικότερος αφορά τον τρόπο με τον οποίο το πεπτικό μας σύστημα μπόρεσε να προσαρμοστεί  σε μια τέτοια διατροφική αλλαγή σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Τα δημητριακά μπορούμε να πούμε ότι αποτελούν ένα νόμισμα με δύο όψης για την ανθρώπινη διατροφή.  

 

Δύο όψης -  ένα νόμισμα

 

Τα δημητριακά στην πρωτογενή τους μορφή (ολόκληρος ο σπόρος) έχουν συνεισφέρει  στον εμπλουτισμό της διατροφής πολλών φυλών του κόσμου καθώς και της ελληνικής. Φυσικά τα οφέλη από την ενασχόληση του ανθρώπου με τη γεωργία δεν περιορίζονται μόνο στη διατροφή. Ιστορικά άλλωστε αποδεικνύεται ότι η γεωργία, η καλλιέργεια του εδάφους ήταν γυναικεία εφεύρεση. Φυσικά η γυναίκα είχε τους λόγους της να στραφεί προς τη γη για τροφή μειώνοντας την απουσία του άντρα από το σπίτι αφού η εξάρτηση από το κυνήγι μειώθηκε σαν κύριο μέσο εύρεσης τροφής. Τα μεγαλύτερα προβλήματα εμφανίστηκαν όταν ο άνθρωπος άρχισε να καταναλώνει όλο και μεγαλύτερες ποσότητες επεξεργασμένων δημητριακών. Η παραγωγή αλευριού με τη βοήθεια της τεχνολογίας μεγιστοποιήθηκε ανοίγοντας το κουτί της Πανδώρας για το σύγχρονο διαιτολόγιο. Οι  πρόγονοι μας κατανάλωναν όπως ανέφερα και παραπάνω σχεδόν 100%  ολόκληρους σπόρους δημητριακών ή το πολύ κομμένους στη μέση. Ακόμα και το αλεύρι που χρησιμοποιούσαν ήταν ολικής άλεσης από πετρόμυλο.  Το αλεύρι τους δηλαδή ήταν πολύ πιο χοντρό. Η σύγχρονη βιομηχανία όμως αξιοποίησε την μεγιστοποίηση της αλευροποίησης παράγοντας ατελείωτες παραλλαγές προϊόντων με βάση το αλεύρι δημητριακών και ως επί το πλείστον λευκό (αποφλοιωμένο) με τη μορφή πούδρας. Αυτό περιόρισε σε μεγάλο βαθμό τα θρεπτικά συστατικά του σταριού, μείωσε τις φυτικές ίνες που περιείχαν και αύξησε το γλυκαιμικό  δείκτη των προϊόντων του σε δραματικά επίπεδα. Ο γλυκαιμικός δείκτης ενός τροφίμου μας ενημερώνει για την ταχύτητα με την οποία η υδατάνθρακες (σάκχαρα, σύνθετοι  υδατάνθρακες) θα περάσουν στην κυκλοφορία του αίματος μετά από την αποχώρηση τους από το στομάχι. Η αφαίρεση του φλοιού σε συνδυασμό  με την επεξεργασμένη μορφή (αλεύρι πούδρα) οδήγησε το γλυκαιμικό δείκτη των δημητριακών προϊόντων  στα ύψη. Το τρομακτικό αποτέλεσμα για την ανθρώπινη ομοιόσταση ήταν ότι ξαφνικά έπρεπε να μάθει να διαχειρίζεται τεράστιες ποσότητες σακχάρων μέσα σε χρονικό διάστημα 400 ετών. Δηλαδή καλούσαμε την ανθρώπινη φυσιολογία να κάνει ένα ομοιοστατικό άλμα. Κάτι τέτοιο γίνεται περισσότερο αντιληπτό λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι ο άνθρωπος  υπήρχε ήδη 130.000 χρόνια. Ποτέ στη μέχρι τώρα πορεία του στη γη δεν είχε βρεθεί αντιμέτωπος με τέτοια διατροφική πρόκληση. Δηλαδή να μάθει να διαχειρίζεται τεράστιες ποσότητες σακχάρων. Φυσικά αν η κατανάλωση συνεχίσει να αυξάνεται μετά από κάποια εκατομμύρια θανάτους και σε άλλα 100.000 χρόνια  η φυσική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους θα μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτές τις ποσότητες χωρίς κανένα κόστος. Αλλά αυτό προϋποθέτει χιλιάδες χρόνια. Η επεξεργασία του σταριού και η ολοένα μεγαλύτερη στήριξη του ανθρώπινου διαιτολογίου σε αυτό η κατάχρηση προϊόντων όπως της πατάτας (εμφανίστηκε πριν από 7.000-10.000 χρόνια) καθώς και η  εισαγωγή της ζάχαρης (εμφανίστηκε κατά πάσα πιθανότητα το 500 π.Χ.ή και μερικούς αιώνες πριν), και του σιροπιού φρουκτόζης από καλαμπόκι (πρώτη εμφάνιση του το 1970) στη διατροφική αλυσίδα του ανθρώπου αποτέλεσαν το κυρίως μέσο επίτευξης του ρεκόρ των 81 κιλών ζάχαρης το χρόνο. Αυτό που έκανε η σύγχρονη βιομηχανία τροφίμων ήταν να συνδυάσει τα προϊόντα από αλεύρι με τη ζάχαρη και το σιρόπι καλαμποκιού προκειμένου τα πρώτα να γίνουν ακόμα πιο ακαταμάχητα γευστικά δημιουργώντας ισχυρές σχέσεις εξάρτησης. Η επίδραση αυτών τον σακχάρων στην έκκριση ινσουλίνης και το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου ήταν πέρα από κάθε φαντασία αρνητικό. Η λίστα με τις παρενέργειες από την κατανάλωση τροφών με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη είναι τόσο μεγάλη που θα αφιερώσουμε ολόκληρο το επόμενο άρθρο μας σε αυτές.
 

 

Αξιολόγηση των απλών σακχάρων

 

Ο καλύτερος τρόπος αξιολόγησης των τροφών όσων αφορά την περιεκτικότητα σε απλά σάκχαρα είναι ο γλυκαιμικός δείκτης (Glycemic index ) και το γλυκαιμικό φορτίο το οποίο υποδηλώνει τον αριθμό των θερμίδων που προέρχονται από υδατάνθρακες σε μία τροφή. Τροφές με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη αλλά υψηλό γλυκαιμικό φορτίο σε αυξημένη κατανάλωση επιδρούν στην ομοιόσταση της γλυκόζης και την έκκριση ινσουλίνης στο αίμα με τον ίδιο αρνητικό τρόπο.

 

 

 

> http://personaltrainerconsultant.blogspot.com/

Επιλέγοντας

 

Στο τελευταίο άρθρο μας  αναφερθήκαμε στην διαταραγμένη ισορροπία των απαραίτητων λιπαρών οξέων καθώς και στον τρόπο επαναφοράς της, μέσω της διατροφής μας. Σε αυτό το άρθρο μας  θα ασχοληθούμε με τα οφέλη μιας αλκαλικής δίαιτας.
Η αλκαλική δίαιτα όπως προκύπτει και από την ίδια την λέξη αναφέρεται σε μια διατροφή ισορροπημένη όσον αφορά τις φυσιολογικές τιμές του ph του σώματος. Το φυσιολογικό ph στο ανθρώπινο σώμα κινείται μεταξύ 7.35 και 7.45. Φυσικά η διατήρηση αυτών των τιμών δεν έχει αφεθεί στην προσωπική μας πρωτοβουλία να τρώμε αρκετά λαχανικά αλλά σε ένα ισχυρό ομοιοστατικό μηχανισμό. Τα νεφρά αποτελούν το σημαντικότερο ρυθμιστή του ph στο ανθρώπινο σώμα. Επίσης η αναπνευστική λειτουργία  συνεισφέρει στην ομοιοστατική λειτουργία των νεφρών με πολύ πιο άμεση αντίδραση στις όποιες μεταβολές του ph πέρα των φυσιολογικών ορίων.

 

Το μεγάλο ερώτημα

 

Αφού τα νεφρά και η αναπνοή επιφορτίζονται με τη ρύθμιση του ph ποιός ο λόγος να αγχωνόμαστε με την επίδραση της τροφής σε αυτή την ισορροπία; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Μεγαλύτερη συνειδητή συνεισφορά στη διατήρηση του αλκαλικού ph θα οδηγήσει  με μαθηματική ακρίβεια σε λιγότερο σωματικό στρες. Λιγότερο στρες ισοδυναμεί με περισσότερη υγεία και μεγαλύτερη ευεξία. Αυτομάτως αυτό συνεπάγεται με μεγαλύτερη ικανότητα για αθλητική απόδοση. Ακριβώς. Οι ανθρώπινοι ομοιοστατικοί μηχανισμοί δέχονται καθημερινά πάρα πολλά στρεσογόνα ερεθίσματα ποικίλης μεγέθους και είδους. Από το στρες του ανοσοποιητικού μας συστήματος εμποδίζοντας ιούς, βακτήρια, μύκητες και καρκινικά κύτταρα  να εξαπλωθούν κάθε δευτερόλεπτο μέχρι τη διαχείριση της αποτοξίνωσης από το ήπαρ, χιλιάδων τοξικών ουσιών στην τροφή, το νερό και τον αέρα που αναπνέουμε. Η παραμικρή διατάραξη αυτών και πολλών άλλων φυσιολογικών  λειτουργιών του σώματος διαχωρίζει ένα καρκινοπαθή από έναν υγιή άνθρωπο και έναν άνθρωπο με χαμηλά επίπεδα σωματικής και πνευματικής ενέργειας από έναν εύρωστο. Όλες αυτές οι αντιθέσεις δεν είναι τίποτα άλλο από την ικανότητα του ανθρώπινου σώματος να διαχειρίζεται το στρες οποιασδήποτε μορφής. Η ιδέα της μείωσης του στρες όπου και όπως μπορούμε δεν θα ήταν ποτέ λάθος επιλογή. Έτσι και στην περίπτωση της αλκαλικής δίαιτας.

 

Το τίμημα της ομοιόστασης του ph

 

Φυσικά και υπάρχει τίμημα. Αυτό αποτελεί  άλλωστε και την αιτία δημιουργίας στρες το οποίο για κακή μας τύχη δεν εντοπίζεται μόνο στους μηχανισμούς που ρυθμίζουν το ph, δηλαδή τα νεφρά και την αναπνευστική λειτουργία. Υπεραπλουστευμένα μπορούμε να πούμε ότι η απομάκρυνση πλεονάσματος οξέων που προέρχονται από την τροφή και τον μεταβολισμό μας απαιτούν την παρουσία και παράλληλη αποβολή βάσεων. Δηλαδή; Την απώλεια ασβεστίου, μαγνησίου και άλλων μετάλλων. Μήπως μπορείτε να φανταστείτε   από που αντλεί το σώμα αυτά τα μέταλλα. Από τα οστά και από την τροφή. Έτσι λοιπόν μας λένε να  προσλαμβάνουμε ασβέστιο για την οστεοπόρωση το οποίο βρίσκεται στα γαλακτοκομικά προϊόντα. Το κίτρινο τυρί φαίνεται να έχει πολύ. Μάλλον δεν είναι και η καλύτερη ιδέα. Γιατί το κίτρινο τυρί πολύ απλά είναι από τις πιο όξινες τροφές που υπάρχουν. Ακόμα και το κρέας είναι λιγότερο όξινο. Άρα από τη μία παίρνουμε ασβέστιο και από την άλλη το διουρούμε για να ρυθμίσουμε το έντονα διαταραγμένο ph μας. Το μεγαλύτερο μέρος των γιατρών σήμερα δεν ασχολείται με το πόσο ασβέστιο χάνεται από το σώμα αλλά με το πόσο προσλαμβάνεται . Γιατί άραγε; Τα συμπληρώματα ασβεστίου, βιταμίνης D, καλσιτονίνης δίνουν και παίρνουν  και μαντέψτε πιο είναι το αποτέλεσμα. Οι γυναίκες έχουν ακόμα οστεοπόρωση που εξελίσσεται .  Φυσικά το να γεμίζουμε  τις αποχετεύσεις μας με διατροφικά  μέταλλα και ιχνοστοιχεία φαίνεται να είναι της μόδας αλλά η παρουσία τους ή η απουσία τους πιστέψτε γίνεται αντιληπτή από το μεγαλύτερο χημείο του κόσμου. Τον ανθρώπινο οργανισμό. Ο οποίος στερείται την επάρκεια αυτών των πολύτιμων στοιχείων στην προσπάθεια του να φέρει σε ισορροπία το υπερβολικά όξινο φορτίο που δέχεται μέσω της σύγχρονης διατροφής. Για όσους έχουν περισσότερες ανησυχίες για το πόσο σημαντικό ρόλο έχουν αυτά τα στοιχεία στην σύνθεση των ανθρώπινων κυττάρων και ορμονών (πρωτεϊνών) μια απλή δικτυακή έρευνα αρκεί.

Η συνεισφορά της άσκησης στην αύξηση των οξέων και την μείωση του ph

 

Η άσκηση  επιφέρει αλλαγές την οξεοβασική ισορροπία μέσω  της επίδρασης που έχει στον ανθρώπινο μεταβολισμό. Διαφορετικά είδη άσκησης  έχουν και διαφορετικό αντίκτυπο στο ph. Η διάρκεια καθώς και η ένταση της άσκησης καθορίζουν το βαθμό επιρροής. Για παράδειγμα ένας δύτης που προπονείται στην πισίνα με άπνοιες θα αυξήσει πολύ περισσότερο τα οξέα στο σώμα του σε σχέση με έναν δρομέα που τρέχει με χαμηλή ένταση στην αερόβια ζώνη. Όσο πιο αναερόβια είναι η άσκηση που κάνουμε τόσο περισσότερα οξέα παράγονται. Μήπως το κράτημα της αναπνοής είναι αρκετά αναερόβιο; Ναι μπορεί να γίνει πάρα πολύ αναερόβιο. Τ ο αυξημένο εύρος καθώς και η συχνότητα αναπνοής  μετά από μια απνεϊστική προσπάθεια ακόμα και αν πρόκειται για στατική. Αναρωτηθήκατε ποτέ για πιο  λόγο; Τα χαμηλά επίπεδα οξυγόνου δεν είναι η μοναδική αιτία. Τα αυξημένα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα (Co2) κατά το κράτημα της αναπνοής ισοδυναμεί με αύξηση των οξέων. Η στροφή σε αναερόβια παραγωγή ενέργειας για την ικανοποίηση των ενεργειακών αναγκών όλων των οργάνων και όλων των μυών πλην του εγκεφάλου έχει σαν αποτέλεσμα την  επιπλέον παραγωγή οξέων.Το τελικό αποτέλεσμα μιας άπνοιας ειδικά όταν περιλαμβάνει και μυϊκό έργο είναι αναπνευστική οξέωση καθώς και επιπλέων οξέωση λόγο του γαλακτικού οξέως. Άμεση απόκριση σε αυτή την αύξηση των οξέων αρχικά πραγματοποιείται από το αναπνευστικό σύστημα και κατόπιν ενεργοποιούνται τα νεφρά τα οποία  είναι και οι πρωταγωνιστές της οξεοβασικής ισορροπίας. Τα νεφρά όμως μεγιστοποιούν την λειτουργία σε τουλάχιστον δύο ώρες. Ίσως κάποιοι από εσάς να έχετε παρατηρήσει αυξημένη διούρηση μετά από μια ψαρευτική εξόρμηση ακόμα και 3 ώρες μετά την ολοκλήρωση της. Μειώνοντας το όξινο φορτίο μέσω της διατροφής δημιουργώντας ένα ελαφρά αλκαλικό πλεόνασμα στο τέλος της ημέρας έχει αποδειχτεί  ότι αυξάνει την αποκατάσταση  μετά από έντονη σωματική άσκηση.

Δημιουργώντας αλκαλικό πλεόνασμα

 

Η επίτευξη αλκαλικού πλεονάσματος  για άλλη μια φορά μας οδηγεί στα φρούτα και τα λαχανικά. Επίσης το νερό ειδικά όταν είναι πλούσιο σε μαγνήσιο και μεταλλικά στοιχεία.

 

Μερικά από τα πιο αλκαλικά λαχανικά είναι:
•    Το σπανάκι
•    Τα καρότα
•    Οι πατάτες με την φλούδα
•    Τα κολοκύθια
•    Τα ραπανάκια
•    Οι τομάτες
•    Το σέλινο
•    Η μελιτζάνα
•    Το κουνουπίδι
•    Το μπρόκολο
•    Το μαρούλι
•    Το λάχανο
•    Ο μαϊντανός
•    Κόκκινες πιπεριές

Μερικά από τα πιο αλκαλικά φρούτα είναι:
•    Οι ξανθές σταφίδες
•    Οι μαύρες σταφίδες
•    Τα βερίκοκα
•    Τα ακτινίδια
•    Οι μπανάνες
•    Τα κεράσια
•    Οι χουρμάδες αποξηραμένοι
•    Το καρπούζι
•    Τα λεμόνια

 

Μερικές από τις πιο όξινες τροφές είναι:
•    Παρμεζάνα
•    Τσένταρ
•    Γκούντα
•    Η βρώμη
•    Το καφέ ρύζι
•    Τα αλλαντικά

Όξινες τροφές:
•    Όλα τα κρέατα
•    Όλα τα δημητριακά
•    Όλα τα τυριά
•    Οι περισσότεροι ξηρή καρποί

Στο διαδίκτυο υπάρχουν πίνακες που αναφέρουν ακριβώς πόσο όξινη η πόσο αλκαλική είναι μια τροφή ώστε να γίνεται εφικτός ο προγραμματισμός ενός διαιτολογίου που στο τέλος της ημέρας να οδηγεί σε ένα  μικρό  πλεόνασμα βάσεων. Υπερβολές προς την αλκαλική πλευρά πρέπει να αποφεύγονται καθώς το φυσιολογικό ph είναι 7.35 με 7.45 κα όχι  8. Μεγαλύτερο πλεόνασμα βάσεων σημαίνει επίσης αδικαιολόγητο στρες για τους ομοιοστατικούς μηχανισμούς . Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στην χρίση των φρούτων ειδικά των αποξηραμένων για την εξισορρόπηση του ph. Ο λόγος αποτελεί το θέμα του επόμενου άρθρου μας που πραγματεύετε την επίδραση των σακχάρων στην υγεία μας. Οπότε για αρχή αυξήστε την πρόσληψη λαχανικών στις 4 μερίδες τουλάχιστον, και μην υπερβαίνετε τις 2-3 μερίδες φρέσκων φρούτων.

Ο γενικότερος προσανατολισμός της σύγχρονης διατροφής στερεί με δυο τρόπους το ανθρώπινο σώμα σε θρεπτικά συστατικά :
1)    Με την ελλιπή πρόσληψη
2)    Την περαιτέρω απώλεια

Ένας κόσμος γεμάτος επιστήμονες  

 

Στο σύγχρονο δυτικό κόσμο των πανεπιστημίων, της ιατρικής, της υγείας και του φαρμάκου, μέρα με την ημέρα νιώθουμε αποδυναμωμένοι, κουρασμένοι με χαμηλά επίπεδα ενέργειας και νοσούμε όλο και περισσότερο από χρόνιες εκφυλιστικές και αυτοάνοσες  παθήσεις. Πως μπορεί να γίνεται κάτι τέτοιο σε ένα κόσμο με τόσους γιατρούς, τόσα βιβλία, τόση έρευνα και τόσα φάρμακα; Κατά την προσωπική μου άποψη η σύγχρονη εποχή στην οποία ζούμε θέλει να έχει αρρώστους. Όσο περισσότερο  νοσούμε τόσο περισσότερα χρήματα  επενδύονται  στην έρευνα των φαρμακοβιομηχανιών με απώτερο σκοπό την πώληση περισσότερων φαρμάκων που τελικά δεν λύνουν το πρόβλημα και μάλλον το διαιωνίζουν ανατροφοδοτώντας  το ισχυρό λόμπι των φαρμακοβιομηχανιών. Αντιθέτως ελάχιστη επιμόρφωση και εκπαίδευση γίνεται σήμερα σε θέματα διατροφής χωρίς να καθοδηγείται από συμφέροντα. Τα νούμερα αποτελούν τη μεγαλύτερη απόδειξη της αποτυχίας του συστήματος υγείας μετά κέρδους. Για όσους δεν συμπαθούν τα νούμερα μπορούν απλά να κοιτάξουν γύρω τους.

Το ισχυρότερο φάρμακο

 

Δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την τροφή μας. Το σώμα μας είναι φτιαγμένο ώστε να αυτό-επισκευάζεται σε αντίθεση με μια μηχανή που κάποιος άλλος πρέπει να τη διορθώσει. Και στις δύο περιπτώσεις όμως είναι απαραίτητη η ύπαρξη ανταλλακτικών. Η μηχανή χρειάζεται ανταλλακτικά που ο άνθρωπος έχει φτιάξει για αυτήν ενώ ο το ανθρώπινο σώμα χρειάζεται μόνο τις πρώτες ύλες από τις οποίες τελικά μόνο του θα κατασκευάσει τα ανταλλακτικά του.  Όπως το ανταλλακτικό ενός μηχανήματος μπορεί να είναι ελαττωματικό, έτσι και τα ανταλλακτικά που χρειάζεται το ανθρώπινο σώμα μπορεί να είναι ελαττωματικά. Και στις δύο περιπτώσεις πέρα από το ενδεχόμενο του ανθρώπινου λάθους, η πρώτη ύλη από την οποία κατασκευάστηκαν και τα δύο θα καθορίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τη διάρκεια ζωής και των δύο μηχανής και ανθρώπου. Επιλέγοντας λιγότερο ποιοτική και βιοσυμβατή τροφή το σώμα μας δεν μπορεί να αναρρώσει και να επισκευαστεί σωστά. Αν και το σωματικό βάρος αποτελεί ένα δείκτη υγείας και ευρωστίας του ανθρώπινου οργανισμού  δεν παύει να είναι μόνο ένας από τους  πολλούς. Επιλέγοντας την τροφή μας σωστά επιλέγουμε το καλύτερο φάρμακο και όχι τον τρόπο για να σταματήσουμε την πείνα μας και να γεμίσουμε το κενό που υπάρχει στο στομάχι μας. Η πείνα  που βιώνουμε δεν είναι τίποτα άλλο από την πείνα του οργανισμού μας για πρώτες ύλες και θρεπτικά συστατικά προκειμένου να διατηρήσει την ομοιόσταση του.

Επιλέγοντας…
…την τροφή μας σήμερα, θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας κάποια πολύ σημαντικά χαρακτηριστικά που καθορίζουν το πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι στον οργανισμό μας. Ιδιαίτερη σημασία προκειμένου να έχουμε τα μέγιστα οφέλη από την κατανάλωση μιας τροφής έχει το καλό μάσημα και η επαρκή παραμονή της τροφής στη στοματική κοιλότητα προκειμένου να εκκριθεί  και να ανακατευθεί μαζί της ικανοποιητική ποσότητα σάλιου.

 

Τα απαραίτητα λιπαρά οξέα ω6 και ω3…
…αποτελούν κύριο δομικό συστατικό όλων των ανθρώπινων κυττάρων.  Αναλύοντας  το διαιτολόγιο ενός παλαιολιθικού ανθρώπου παρατηρούμε ότι η αναλόγια πρόσληψης αυτών των δύο βασικών λιπαρών οξέων έχει διαταχθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό σήμερα. Έτσι ενώ η αναλογία πρόσληψης για τον παλαιολιθικό άνθρωπο ήταν  1:1 μέχρι 3:1, στο σύγχρονο δυτικό κόσμο η αναλογία κυμαίνεται από  13:1 μέχρι 50:1. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό και πώς προέκυψε; Από σύγχρονες έρευνες  έχει βρεθεί ότι λαοί όπως οι Ιάπωνες οι Λάπωνες καθώς και οι κάτοικοι τις Κρήτης εμφανίζουν λιγότερα καρδιαγγειακά νοσήματα σε σχέση με άλλους λαούς καθώς επίσης εμφανίζουν και υψηλότερο μέσο όρο ζωής. Το γεγονός αυτό σχετίζεται άμεσα πλέον με την αναλογία πρόσληψης ω6:ω3 μέσω της διατροφής η οποία κυμαίνεται πολύ πιο κοντά στην αναλογία πρόσληψης του παλαιολιθικού ανθρώπου. Η αυξημένη κατανάλωση ψαριών καθώς και ελαιόλαδου και καρυδιών από τους παραπάνω λαούς διατήρησε την αναλογία πρόσληψης βασικών λιπαρών οξέων σε ασφαλέστερα επίπεδα. Αναλογίες μέχρι 5:1 θεωρούνται οι πιο ιδανικές παρόλα αυτά όμως ιδιαίτερα δύσκολο να επιτευγχθούν σήμερα από την πλειονότητα καθώς στη σύγχρονη διατροφική αλυσίδα κυριαρχούν τα δημητριακά. Τα δημητριακά  περιέχουν μεγάλες ποσότητες ω6 λιπαρών οξέων και αποτελούν την πρώτη ύλη για την παρασκευή των περισσότερων τροφών σήμερα.Ετησίως παράγονται 468.000.000 τόνοι σταριού, 429.000.000 τόνοι καλαμποκιού, 330.000.000 τόνοι ρυζιού ενώ σε αντίθεση μόνο 5.000.000 τόνοι  μήλων, 3.300.000 τόνοι  ντομάτας και 3.000.000 τόνοι λάχανων. Η τεράστια παραγωγή σταριού και καλαμποκιού χρησιμοποιείται επίσης για την κάλυψη κτηνοτροφικών αναγκών  με αποτέλεσμα ακόμα και το κρέας που καταναλώνουμε σήμερα να έχει πολύ  αυξημένη συγκέντρωση ω6 λιπαρών οξέων σε σχέση με το κρέας ζώων που τρέφονται κυρίως με χόρτα. Οικονομικοί κυρίως λόγοι έχουν καταστήσει το στάρι και όλα τα δημητριακά κύριο συστατικό  των περισσότερων γευμάτων σήμερα. Αποδεδειγμένα η αυξημένη πρόσληψη ω6 λιπαρών οξέων μέσω της τροφής μας ενοχοποιείται για την εμφάνιση χρόνιων και αυτοάνοσων παθήσεων όπως η ρευματοειδή αρθρίτιδα, καρδιαγγειακά νοσήματα, χρόνια φλεγμονή του πεπτικού συστήματος, λύκο και άλλα.

 

Αναλογίες   ω6:ω3 λιπαρών οξέων :
 

 

Τροφές με αντιφλεγμονώδη δράση

 

Τροφή    ω-6:ω-3 αναλογία

 

Φρούτα    3:1 ή και καλύτερη
Πράσινα λαχανικά    1:1
Πατάτα    3:1
Γλυκοπατάτα    4:1
Κρέας ταϊσμένο με χόρτα    3-5:1
Κυνήγι    3:1 ή καλύτερο
Φρέσκο ψάρι    1:1 ή καλύτερο
Σολωμός ιχθυοτροφίου    1:1 ή χειρότερο
Λιναρόσπορος    1:3.6


Τροφές με φλεγμονώδη δράση

 

Τροφή     n-6:n-3 Αναλογία

 

Ξηροί καρποί    5:1 ή χειρότερο
Κρέας ταϊσμένο με σιτάρι    5:1 ή χειρότερο
Κοτόπουλο ταϊσμένο με σιτάρι (λευκό κρέας)    15:1
Κοτόπουλο ταϊσμένο με σιτάρι (σκούρο κρέας)     17:1
Δημητριακά (σιτάρι, σίκαλι, βρώμη, ρύζι, κρυθάρι)    20:1
Πατατάκια
(και παρόμοια φαγητά με φυτικά έλαια)    60:1 ή χειρότερο

Καλαμπόκι, ηλιόσπορος, βαμβακόσπορος, φυστίκη αράπικο(και τα έλαια τους)     70:1 ή χειρότερο





Βιβλιογραφία
•    Hands ES. Nutrients in food. Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins; 2000
•    Enig MG. Know your fats. Silver Spring: Bethesda Press; 2000: p. 123, 142, 280-292
•    Cordain L, Watkins BA, Florant GL, Kehler M, Rogers L, Li Y. Fatty acid analysis of wild ruminant tissues: Evolutionary implications for reducing diet-related chronic disease. Eur J Clin Nutr, 2002; 56:181-191

Επιλέγοντας τις πρώτες ύλες

 

Ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα στη σύγχρονη διατροφή είναι η επιλογή των κατάλληλων τροφών. Φυσικά ένα τέτοιο πρόβλημα,  προϊόν αποκλειστικά και μόνο  της σύγχρονης εποχής δεν απασχόλησε ουδέποτε τον παλαιολιθικό άνθρωπο καθώς και τους προγόνους μας πρίν το  1850 μ.χ . Η ραγδαία αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού, η εκβιομηχανοποίηση τις παραγωγής τροφίμων και το παρόν σύστημα κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης  αποτέλεσαν  τις σημαντικότερες  αιτίες μιας  σύγχρονης διατροφικής κρίσης που μαζί της  συμπαρασύρει χρόνο με το χρόνο την ανθρώπινη υγεία και ευρωστία. Η ικανότητα μας να επιλέγουμε κατάλληλες τροφές  προς θρέψη και όχι προς απλή κατανάλωση, καθορίζεται από :

 

1)    Την επαρκή  γνώση για το  ποιες τροφές είναι συμβατές (υγιεινές) με την ανθρώπινη ομοιόσταση.

 

2)    Τη γνώση των μεταβολικών αναγκών μας


Παράγοντες συμβατότητας

Η φράση «συμβατή τροφή» ή «βιοσυμβατή τροφή» αναφέρεται στο βαθμό εναρμόνισης μιας τροφής με την ανθρώπινη πέψη και την ικανότητα  θρέψης των ανθρώπινων κυττάρων. Όπως ανέφερα και στο προηγούμενο άρθρο συμβατές είναι οι τροφές εκείνες που προάγουν και εξυπηρετούν τους ομοιοστατικούς μηχανισμούς της ανθρώπινης φυσιολογίας. Για παράδειγμα ένα φρούτο μετά την ωρίμανση του μπορεί να διατηρήσει τη δομή του αναλλοίωτη όσο διαθέτει αρκετή ποσότητα αντιοξειδωτικών.  Το φρούτο δεν μπορεί να αναπαράγει  τα αντιοξειδωτικά με τα οποία προμηθεύτηκε αρχικά από το δέντρο για δύο λόγους.

1)    Με την πλήρη ωρίμανση του, το δέντρο διακόπτει την τροφοδοσία προς αυτό

 

2)    Το φρούτο δεν μπορεί να παράγει μόνο του τις ουσίες που χρειάζεται προκειμένου να επιβιώσει περισσότερο

 

Όσο και αν φαίνεται περίεργο το ανθρώπινο σώμα μοιράζεται κοινές  απειλές με το φρούτο αλλά και διαφορετικούς μηχανισμούς προστασίας από την αποτελεσματική λειτουργία των οποίων κρίνεται σε μεγάλο βαθμό η υγεία και μακροευημερία του

 

Σύμφωνα με τους γκουρού της διατροφής,  πέντε  παράμετροι καθορίζουν το πόσο συμβατή είναι μια τροφή με την ανθρώπινη ομοιόσταση :

1)    Η αναλογία περιεκτικότητας μιας τροφής σε βασικά λιπαρά οξέα ω6 και ω3

 

2)    Η επίδραση μιας  τροφής στο ph  του σώματος

 

3)    Η περιεκτικότητα  μιας τροφής σε  γλουτένη, λεκτίνες, γλυανδίνες σε σχέση με τη στεγανότητα του εκάστοτε  πεπτικού σωλήνα.

 

4)    Το πόσο επεξεργασμένη είναι μια τροφή (για παράδειγμα η παστερίωση      στο γάλα, η γενετική μετάλλαξη της πατάτας ) σε σχέση με την πρωτογενή της μορφή καθώς και η περιεκτικότητα της  σε πρόσθετα όπως συντηρητικά φυτοφάρμακα, εντομοκτόνα και άλλες χημικές ουσίες. Φυσικά σε αυτή την παράμετρο συμπεριλαμβάνεται και ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνουν και τρέφονται τα ζώα που καταναλώνει ο  άνθρωπος.

 

5)    Η συνολική περιεκτικότητα κάθε τροφής σε απλά σάκχαρα καθώς και ο γλυκαιμικός  δείκτης της.


Κάθε παράμετρος από της παραπάνω  μπορεί να επηρεάζει την ανθρώπινη φυσιολογία με διαφορετικό τρόπο αυξάνοντας ή μειώνοντας το συνολικό στρες που δέχεται ο ανθρώπινος οργανισμός. Το ακριβή τρόπο με τον οποίο μπορεί να συμβαίνει αυτό θα προσπαθήσω να σας περιγράψω στο επόμενο άρθρο μου.  

Πρέπει να κάνεις  «καλή διατροφή».  Είναι μια πρόταση που συχνά ακούμε από γιατρούς, διαιτολόγους, γυμναστές, συγγενείς και φίλους. Μερικά από τα ερωτήματα που προκύπτουν βλέποντας ή ακούγοντας την παραπάνω πρόταση είναι τα εξής:

1.    Από ποιές τροφές πρέπει να αποτελείτε το πρότυπο καθημερινό διαιτολόγιο μου;

2.    Με ποιό τρόπο διακρίνουμε και αξιολογούμε τα διαθέσιμα τρόφιμα;

3.    Η σωστή επιλογή τροφής είναι αρκετή; Τι άλλο πρέπει να ξέρω για την συντήρηση και προετοιμασία θρεπτικών γευμάτων ;

4.    Τι ρόλο μπορούν να παίξουν τα συμπληρώματα διατροφής στο σύγχρονο διαιτολόγιο; Όλα τα συμπληρώματα διατροφής είναι καλά και απαραίτητα;

5.    Γιατί η φράση «καλή διατροφή» μπορεί να διαφέρει από άτομο σε άτομο; Έχουμε όλοι τις ίδιες διατροφικές ανάγκες;

6.    Για ποιό λόγο πρέπει να επιλέγω προσεκτικά τα τρόφιμα που απαρτίζουν το καθημερινό διαιτολόγιο; Εγώ θέλω μόνο να βουτάω καλύτερα.

Το σύνολο των προβλημάτων στη διατροφή του σύγχρονου ανθρώπου προέκυψαν κατά την εκβιομηχανοποίηση της - λόγω της μεγάλης αύξησης του πληθυσμού -  και της παγκοσμιοποίησης του εμπορίου τροφίμων, με απώτερο σκοπό το κέρδος.  Τα αποτελέσματα των παραπάνω οδήγησαν σε μια μακροχρόνια παραπληροφόρηση σχετικά με τα διαθέσιμα  τρόφιμα και την ιδανική διατροφή, η οποία ξεσκεπάζεται καθημερινά από τον αυξανόμενο αριθμό υπέρβαρων, παχύσαρκων, την αύξηση των χρόνιων νοσημάτων με γεωμετρική πρόοδο, καθώς και τη ραγδαία αύξηση του καρκίνου όλων των ειδών. Όλα δείχνουν ότι η «καλή διατροφή»  για το σύγχρονο άνθρωπο πρέπει να σημαίνει πολύ περισσότερα από ένα καλλίγραμμο  σώμα και η επίτευξη της μπορεί να πραγματοποιηθεί, μόνο με τη συστηματική απόκτηση   γνώσης  και αποφασιστικότητας.  Σε αυτό το άρθρο μου, που εκ πρώτης σε μερικούς μπορεί να φαντάζει άσχετο με την άπνοια και την ελεύθερη κατάδυση, θα προσπαθήσω να απαντήσω με όσο το δυνατόν πιο απλό τρόπο στα παραπάνω ερωτήματα και με την ολοκλήρωση του, πιστεύω ότι θα έχει γίνει πλήρως κατανοητό με ποιό τρόπο η διατροφή μπορεί να επηρεάζει  και να καθορίζει το σύνολο της ζωής μας και των δραστηριοτήτων  που περιλαμβάνει.     

Από ποιές τροφές πρέπει να αποτελείται το πρότυπο καθημερινό διαιτολόγιο μου;

 

Η απάντηση στο ερώτημα είναι τόσο απλή που πολλές φορές ο σύγχρονος δυτικός τρόπος σκέψης δυσκολεύεται να κατανοήσει. Η φαινομενικά τεράστια πρόοδος του κλάδου των επιστημών με θέμα τον άνθρωπο και την υγεία, πολλές φορές αναζητώντας τη λύση στα  προβλήματα του ανθρώπου χάνεται μέσα σε πολύπλοκες γνώσεις, αγνοώντας αυτά που ήδη ξέρει και η ίδια η ιστορία επιβεβαιώνει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι  το ανθρώπινο σώμα είναι ένας ευφυέστατος  ομοιοστατικός μηχανισμός. Αυτό σημαίνει ότι το σύνολο των καθημερινών λειτουργιών του αποσκοπεί στη διατήρηση των ιδανικών συνθηκών προκειμένου τα κύτταρα από τα οποία απαρτίζεται,  να συνεχίζουν να υπάρχουν. Η τροφή που καταναλώνουμε καθημερινά αποτελεί την πρώτη ύλη αυτού του μηχανισμού και κατά συνέπεια η ποιότητα και η ποσότητα της, καθορίζει την εύρυθμη λειτουργία του. Η επίτευξη της ομοιόστασης από το σώμα και τα κύτταρα που το απαρτίζουν μπορεί να επιτυγχάνεται και υπό  μη ιδανικές ή αντίξοες συνθήκες αλλά πάντα μέσα σε συγκεκριμένα  χρονικά όρια. Για παράδειγμα, κατά την μειωμένη πρόσληψη νερού το σώμα απαντά μειώνοντας στο μέγιστο βαθμό την απώλεια υγρών. Η μακροχρόνια όμως υποενυδάτωση με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει  σε εμφανή προβλήματα υγείας και ενδεχομένως το θάνατο. Επίσης η ελλιπής  πρόσληψη πρωτεϊνών αρχικά μπορεί να είναι ασυμπτωματική αλλά μακροχρόνια θα οδηγήσει  σε μείωση της ευρωστίας και τελικά στην ασθένεια. Σε αρκετές περιπτώσεις η διατάραξη του ομοιοστατικού μηχανισμού αποκαθίσταται  πλήρως όταν εξαλειφθεί το αίτιο που την προκάλεσε εξ αρχής,  σε άλλες περιπτώσεις όμως η διατάραξη αυτή μπορεί να οδηγήσει σε χρόνιο  νόσημα και μη αναστρέψιμες βλάβες, αλλάζοντας τη ζωή του ατόμου για πάντα ή ακόμα και στον πρόωρο θάνατο. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, το καθημερινό διαιτολόγιο πρέπει να αποτελείται  από εκείνες τις τροφές που στηρίζουν τους ομοιoστατικούς μηχανισμούς σε επαρκείς ποσότητες. Η τροφή που καταναλώνουμε πρέπει να περιέχει:

  - Ποιοτική πρωτεΐνη. Η πρωτεΐνη  αποτελεί το δομικό λίθο όλων των κυττάρων που απαρτίζουν  το σώμα καθώς επίσης και των ορμονών που αποτελούν τους ρυθμιστές του ομοιοστατικού μηχανισμού.

  - Ποιοτικούς υδατάνθρακες. Οι υδατάνθρακες αποτελούν την πιο άμεσα διαθέσιμη πηγή ενέργειας όλων των κυττάρων και ιδιαίτερα των κυττάρων του νευρικού συστήματος. Η διατήρηση σταθερής ποσότητας γλυκόζης στο αίμα αποτελεί μια από τις  σημαντικότερες εργασίες των ομοιοστατικών μηχανισμών.

   - Ποιοτικά λιπαρά οξέα. Τα απαραίτητα λιπαρά οξέα ω6 και ω3 αποτελούν δομικό λίθο όλων των κυττάρων του σώματος. Κατά συνέπεια, έλλειψη αυτών ή κακή αναλογία στη διατροφή μας, μπορεί να οδηγήσει σε διατάραξη των ομοιοστατικών μηχανισμών.

   - Βιταμίνες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία, φυτοχημικά, φυτικές ίνες. Οι βιταμίνες έχουν κυρίως το ρόλο καταλύτη σε όλες τις ομοιοστατικές λειτουργίες καθώς και προστατευτικό ρόλο με τις αντιοξειδωτικές ιδιότητες τους.  Τα μέταλλα και τα ιχνοστοιχεία αποτελούν δομικό συστατικό των κυττάρων και των ορμονών, ενώ τα φυτοχημικά συνεισφέρουν αποδεδειγμένα στην προστασία των κυττάρων από τις ελεύθερες ρίζες. Η επίδραση τους στα ανθρώπινα κύτταρα ακόμα ερευνάτε. Τέλος οι φυτικές ίνες συνεισφέρουν  καθοριστικά στη σωστή λειτουργία του πεπτικού συστήματος, υποστηρίζοντας τις πολύτιμες ομοιοστατικές του λειτουργίες.

   - Νερό. Μπορεί να αναφέρεται τελευταίο αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί συστατικό μειωμένης σημασίας για τα ανθρώπινα κύτταρα. Ενδεικτικά αναφέρω ότι από νερό αποτελείτε το 74% του ανθρώπινου εγκεφάλου και το 72% όλου του σώματος.  Η ρυθμιστική του επίδραση σε όλους τους ομοιοστατικούς μηχανισμούς είναι καταφανής.


Με ποιό τρόπο διακρίνουμε και αξιολογούμε τα διαθέσιμα τρόφιμα;

 

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα αποτελεί θεμέλιο λίθο στην δημιουργία ενός   πρότυπου διαιτολογίου. Η άγνοια των τροφών που μπορούν να μας παρέχουν τα απαραίτητα συστατικά για αναγέννηση των κυττάρων και διατήρηση της ομοιόστασης, μακροχρόνια μπορεί να έχει μόνο αρνητικά αποτελέσματα. Σε μια  αγορά τροφίμων που εμπλουτίζεται καθημερινά με προϊόντα λιγότερο θρεπτικά και συμβατά με τα κύτταρα μας, η σωστή επιλογή τροφής χρειάζεται κάτι περισσότερο από τύχη.  

 

Με τον τρόπο αξιολόγησης των τροφίμων καθώς και τις υπόλοιπες ερωτήσεις, θα ασχοληθούμε σε μελλοντικά άρθρα.

A program of general fitness for a freediver aims at increasing the overall cardio respiratory stamina, the regional muscle stamina as well as the general preparation of the functional systems in general. General fitness is the corner stone of the annual training plan which in a great part affects the final outcome.

Troubled…
One of the questions I usually was called upon answering on my behalf is whether apnea elements are a necessary part of general preparation. The first years of my involvement with this activity, I was positive. No. However the facts that led me to such a conclusion are very interesting:
•    All the athletes of that time, in this phase of preparation were concentrating exclusively on the enhancement of aerobic ability and regional muscle strength.
•    If you begin apnea from now you will get tired, you will “melt” until the competitive period. The body cannot respond positively when training with apnea continues for prolonged time.
•    The year before you started apnea two months earlier and you literally “melted”, look at yourself…
•    The year after, you may have not “melted” but you felt over-trained almost throughout the year. Your performance increased when you stopped apnea for a month.
After five years of disappointing planning and independently from competition results, I had almost given up on my dream of “marrying” apnea and the program of general fitness. There was also the risk of getting my ass kicked by all those who came to me for my advice but with the wrong criteria. Performance. Truly completely different things, something that needs many thousands of words to be proven at this point.

Today
I can now say that yes, the freediver must maintain apnea elements in the general fitness program without being threatened by exhaustion and any kind of corruption. The opposite. Of course I was led to this conclusion by the following:
•    The coincidental meeting with a man and true friend, “coach” that saw things a bit different than me even if his field of study was chemistry.
•    The training results. My apnea ability had truly multiplied. I was not a “comet” any more in producing performances as he used to say. I could achieve a big performance and maintain it for months with only small deviations.
•    Even if many months went by without important apnea incentives, my apnea would return to high levels in an easier manner compared to the years I did no apnea at all.
•    There is logic in exercising apnea throughout the year and also in not exaggerating in aerobic training and resistance training.
•    My true abilities may not have shown especially in the competitions since then, but also thousands of words are not enough to describe the importance psychology plays in achieving an important competitive performance.

The program
I will now describe a typical general fitness program in the pool. Also, for athletes of higher level, training on land with a similar orientation may lead to even greater results. The pool is chosen as a training environment because of the need many beginners and intermediate freedivers often have of improving propulsion technique.

Calm cardiac frequency
We can count the calm cardiac frequency after staying still for 10’ in a supine position. The measurement can be made momentarily with a telemetric cardiac frequency meter. Alternately, by applying the ends of three fingers on our cardiac arteries or the wrist. We then measure the heartbeats starting from zero (0) for 15 seconds. We multiply the final result by four (4).

Calculating maximum cardiac frequency
We extract our age from 220

Calculating cardiac reserve
We extract from maximum cardiac frequency the calm cardiac frequency

Definition of intensity
Knowing the cardiac reserve, the only thing needed to find the heartbeats of intensity is to multiply the cardiac reserve with the occasional percentage. For example 65%, so by multiplying with 0.65 and adding the number we will find the calm cardiac frequency for example +60. If our age is 30, by extracting from 220, maximum cardiac frequency is 190. Then 190 – 60 =>130 x 0.65 = 84.5
=>84.5 + 60 = 144.5. Concluding, the intensity of 65% is equal to 144 heartbeats.

Duration of program: 30 days (12 training sessions)
Frequency: 3 training sessions per week
Duration of training session: 60’ – 90’
Intensity: 50% - 65% of cardiac reserve
Training mass: 3000m – 4000m

1st Week
1st Training session
•    300m of free style swimming to warm up. Intensity 40%
•    5x200m of swimming with small fins. Intensity 65%. Break 30’’
•    2x5x100m of swimming with a board and small fins. Intensity 65%. Break 10’’ and 1’ for the 5.
•    500m with long fins and a snorkel. Intensity 50%. 10’’ dynamic apnea 30’’ feet on the side.
•    200m of swimming calmly

2nd Training session
•    300m of free style swimming to warm up. Intensity 40%
•    3x300m of swimming with small fins and a snorkel, breathing every 6 strokes. Intensity 55%. Break 30’’
•    2x5x100 of swimming on the side with long fins. Intensity 65%. Break 10’’
•    500m of swimming with small fins and a snorkel. Intensity 55%. Breathing every 8-12 strokes
•    200m of swimming calmly

3d Training session
•    300m of free style swimming to warm up. Intensity 40%
•    2x500 of swimming with small fins and a snorkel, breathing every 6 strokes. Intensit 50%. Break 60’’
•    5x200 of swimming on the side with long fins. Intensity 65%. Break 20’’. Breathing every 8 movements of the feet.
•    500m of swimming with long fins and a snorkel. Intensity 60%. 15’’ dynamic apnea and a break every 12 breaths
•    200m of swimming calmly

2nd Week
1st Training session
•    300m of free style swimming to warm up. Intensity 40%
•    4x300m of swimming with small fins and a snorkel, breathing every 6 strokes. Intensity 55%. Break 20’’
•    5x200m of swimming with a board, small fins and a snorkel. Intensity 60%. Break 10’’. Breathing every 8 feet movements
•    2x500m with long fins on the side. Intensity 50%. Break 60’’
•    200m of swimming calmly

2nd Training session
•    300m of free style swimming to warm up. Intensity 40%
•    10x100 of swimming with small fins and a snorkel, breathing every 8 strokes. Intensity 65%. Break 20’’
•    1000m with long fins. Intensity 50%. 10’’ dynamic 30’’ feet on the surface on the side with free breathing
•    200m of swimming calmly

3d Training session
•    300m of free style swimming to warm up. Intensity 40%
•    2x5x200m of swimming with small fins and a snorkel, breathing every 6 strokes. Intensity 55%. Break 20’’
•    2x5x100m of swimming with a board, small fins and a snorkel. Intensity 60%. Break 10’’. Breathing every 8 feet movements
•    200m of swimming calmly

3d Week
1st Training session
•    300m of free style swimming to warm up. Intensity 40%
•    10x100 of swimming with small fins and a snorkel, breathing every 8 strokes. Intensity 65%. Break 20’’
•    10x100 long fins. 50m on the side, 50m in a supine position. Breathing every 8 feet movements
•    3x400m with long fins. Intensity 50%. 15’’ dynamic 8-10 breaths and passive break. At 400m passive break for 60’’
•    2x5x200 of swimming with small fins and a snorkel, breathing every 6 strokes. Intensity 55%. Break 20’’
•    200m of swimming calmly

2nd Training session
•    300m of free style swimming to warm up. Intensity 40%
•    10x150 of swimming with small fins and a snorkel, breathing every 6 strokes. Intensity 55%, Break 20’’
•    5x200 of swimming on the side with long fins. Intensity 65%. Break 20’’. Breathing every 8 feet movements.
•    2x5x100m of swimming with a board, small fins and a snorkel. Intensity 60%. Break 10’’. Breathing every 8 feet movements
•    500m with long fins and a snorkel. Intensity 60%. 15’’ dynamic apnea passive break 10 breaths
•    200m of swimming calmly

3d Training session
•    300m of free style swimming to warm up. Intensity 40%
•    4x500m of swimming with small fins and a snorkel, breathing every 6-8 strokes. Intensity 55%. Break 20’’. Every 500m break of 20’’
•    4x500m of swimming with long fins on the side. Intensity 55%. Break 60’’. Breathing every 8 feet movements
•    200m of swimming calmly

4th Week
The 4th week is a transition period and aims at the recuperation of the functional systems from the increased training stress of the three earlier weeks. This week we will follow the program of the 3d week cutting back the volume of the measures by 50%.

Periodicity
The four weeks we described make up a half-cycle. Every week is a micro-cycle. Three half-cycles create a mega-cycle. With this system of organization we can program and create training plans for all the year avoiding exhaustion and increasing competitive performance from mega-cycle to mega-cycle. Of course there are basic principles that govern the relation of the cycles as far as intensity and mass of the overall training structure are concerned.  

Having rounded of the chapter concerning technique, our next subject could not be anything else but training. For the development of fitness (general, special, athletic) it is essential to use of proper training impulses of specific tension, duration and frequency. It is also very important to organize these programs throughout the year (periodicity).

 

Training for general fitness
Target:
The overall development of performing functional systems. Especially the maximization of the cardiovascular function, of the breathing function, of the blood, enzyme and muscle performance. If all of the above mechanisms are exposed to properly “built” training impulses, it will lead to positive adaptations of their performance.

Means:
The means used for the development of the functional systems during the period of general preparation may be and should be several. Natural activities such as running, cycling, swimming and weight lifting.

Outcome:
Gradually up to a 20% more efficient transportation and consumption of oxygen to the muscles. Increase of overall endurance and durability towards fatigue. Creation of proper adaptations that will allow most efficient and more stable growth of specialized fitness.

Training for specialized fitness

Target:
The enhancement of the functional systems that are related mostly with our performance in breath holding. For example the adaptation of the non aerobic mechanisms which produce energy.

Means:
The means used for the enhancement of special functional systems during the specialized fitness period are based on the needs of the activity. For a freediver that means that gradually he has to cut back on exercise that is not related to diving. For example, exercise on land is reduced while training in the water increases. The same goes for the choice of exercises in the water, the tension, the quantity, the breaks and the frequency of the training.

Outcome:
Increase of the energy that can be produced in an non aerobic manner (without oxygen) in the cells. Increase of the oxygen deposits in the body and even more specialized adaptations that will lead to greater apneistic abilities. Gradually the special functional reserves increase preparing the body for more intense apneistic impulses and the entrance to the apneistic period of preparation.


Frequency
The correct organization of tension, the size and repetition of practice is essential for any program to work properly. If all parameters are not taken into consideration sometimes the outcome can even be negative.

Creating a program

 

When creating a training program the following should be taken into consideration:
•    The level of initial fitness
•    The level of technical knowledge
•    The available time for rest and recovery
•    The amount of time remaining until the athletic of spearfishing period
•    The training experience of former years
•    The available training means

In the next issue we will present a program for general fitness with a duration of eight (8) weeks.

In our last article we analyzed the most important parameters of technique in freediving in relation to the most stressful moving conditions in the water. In this article we will attempt to realize some of the most usual models of underwater movement. We chose to show submerged movement in a pool compared to the sea since the second tends to have more difficulties and peculiarities such as:

 

•    Harder buoyancy regulation
•    Greater affect of propulsion movement (by the fins) on comfort and the meters that tend to be covered beneath the water
•    Greater affect of buoyancy on the propulsion technique at its whole and the comfort of meters covered underwater
•    Continuous and stable execution of propulsion movements compared to a dive at sea
•    Greater affect of the position as far as upper limbs and head are concerned compared to comfort and the total of meters covered

 

A diver that moves underwater in a pool with proper technique and comfort can easily apply the same affective moving technique when at the sea. As shown repeatedly, the opposite is much harder and rarer.  Furthermore, practicing technique in a pool is the best choice for greater results.

 

Regulating Buoyancy

 

Dynamic apnea with adding weight
As clearly seen, the buoyancy of the diver is especially positive. Almost all bodies in the water after a full and deep exhalation tend to float. Body composition, overall lung capacity and of course the wetsuit are the ones that determine buoyancy. A person with high levels of fat >25%, large lung capacity >6lt and a wetsuit of >3mm will float like a big piece of cork! In the pool it would be best to avoid wetsuits over 3mm, since rarely will they not be able to provide heat insulation. Taking into consideration the three factors mentioned above, we will have to experiment trying to find the amount of weight that will cause neutral buoyancy. Watching the video above, one can easily understand from the first even meter that frontal resistance is increased and also the waste of propulsion energy so as for the diver to remain submerged. The propulsion energy produced by the diver’s legs in ideal conditions must translate only into horizontal displacement.  Of course, bad buoyancy affects negatively the rest of the technique.

 

Dynamic apnea with inefficient ballast on the neck
In this video the buoyancy of the diver is apparently improved but it’s not yet perfect. Choosing a 2kg ballast and its strategic positioning on the neck smoothed out the movement. The presence of the suit and lung capacity continues to exist, pulling the diver towards the surface. By positioning the ballast on the neck, buoyancy control is easier since the most positive buoyancy point of the body is found around the lungs. Such ballast placed on the waist would not have the same results.

 

Dynamic apnea with efficient ballast on the waist and neck
The difference is obvious. The total weight is now 6.5kg regulating the buoyancy perfectly. The diver is 1.90m tall, weighs 83kg, fat percentage is 12% and he is wearing a 2mm wetsuit. The ballast of the neck is 4kg and that of the waist is 2.5kg. The ideal regulation of buoyancy also affects the technique of propulsion movement and reduces frontal resistance. Applying correct technique without perfect buoyancy is impossible. Correct buoyancy is the key to furthermore technique progress.

 

The triptyque of failure
•    Bad buoyancy while attempting a dynamic apnea
•    Use of wrong technique because of bad buoyancy
•    Reproduction of bad technique at sea

Propulsion movement technique

 

Some of the most common technical mistakes are:
•    Excessive  movement of the thigh towards the front with total absence of the movement towards the back
•    Rarely, excessive movement of the thigh towards the back and unfinished movement towards the front
•    Extension of the neck (head high)

 

Excessive movement of the thigh to the front is one of the most common technical mistakes that has a double impact. The increased flexion of the thigh towards the front leads to increased frontal resistance since the larger the flexion of the thigh, the more water molecules will hit that surface. To move the thigh towards the front also demands a larger activation of the muscles. By so, every movement costs more energetically and moves the body less since the large frontal resistance works like a parachute.
The same can be seen on the video when the movement is excessive to the back and inefficient to the front. Frontal resistance here also appears increased and of course, energy needs for every fin movement are multiple since we have greater movements from the muscles that are used.

 

Propulsion technique with fins
The distribution of stiffness and not the materials used seem to play a crucial role in more affective propulsion technique. Each fin can work better when the levers of the body work in proper angles. Today, we often see divers adjusting their technique so the fins they use may perform better. My personal opinion is that the fin must be constructed so as to adapt to the most efficient movement of the body in the water from a hydrodynamic and industrial point of view.

 

Extension of the neck
Besides the increased muscle stress in a very fragile area such as the neck, frontal resistance is increased dramatically, something easily spotted on camera.

 

The icing on the cake
One of the most common questions of modern divers these days is where to position the hands. On the side of the torso or in the front? For this question there are two answers. Yes and No. Yes, when the diver is not troubled by the position of the hands in front of him and No when elasticity is absent especially around the shoulders and the triceps causing intense tightness and needless muscle stress.

When a baby is born, it is unable to walk or run, not even stand. Throughout its life it will have to constantly give a fight against the power of gravity. Its skeleton and physiology in general is adapted for life on land. Nevertheless, it needs about a year to make the first clumsy steps. To perfect its movements on land taking also into consideration the structure of the human skeleton, may take 15 years of systematic training. The question and at the same time the answer to that question that occurs from the thoughts above as far as apnea and movement in the water are concerned is obvious. If a human being needs so much time to perfect his movements on land, how much time and effort will be needed so as to increase his performance in the water and especially while in apnea mode?

TRAINING GOALS

The goals of any training program can’t be others than those of technique and physiology. The importance of each one of those cannot be stable and that is because the human organism is constantly in a dynamic phase. The ideal training program should aim at firstly improving technique and secondly on the function of physiology systems.

TECHNIQUE

Technique is a result of neuromuscular adaptations. How in other words, the nerve system will learn to activate and control the muscles. The human skeleton is made of bones and joints that allow movement to pass through from one bone to another. Technique training is nothing more than a repetition of a series of movements that end up in a complete and overall movement. How complicated a movement is depends on the number of bones, joints and muscles that are activated. The more complex a movement is the more repetition is needed for a satisfactory result. The environment in which we execute a movement increases or reduces the impact of technique on the activity we are doing. For example a movement in salt water will accept 20 times more “friction” compared to land. Also, the levering systems of the human body are shaped so as for the bones to perform on land and not in the water, unlike any sea mammal.

CENTER OF GRAVITY – CENTER OF BUOYANCY
•    Center of gravity of an object is that point where all the weights of basic mass (parts) of the body, meet. The center of gravity for each body is different.
•    Center of buoyancy is called the power of buoyancy that acts upwards through a point that always coincides with the center of gravity of the located liquid.
When on a body the power of the center of gravity is equal, opposite and aligned with the power of the center of buoyancy, the body floats in a horizontal position.


RESISTANCE
A body moving in the water faces some resistance since its surface constantly “crashes” into water molecules. These resistances depend and are altered by the shape of the body and are according to:
•    The square of velocity
•    The largest surface of the body
•    The specific weight of the liquid in which the body is moving

DRAG

The drag that develops during a movement in a liquid reduces the performance factor and by doing so, increases dramatically energy cost compared to movement on land. Simply what this means is that when we are moving in the water, even with the most efficient manner, the largest part of energy being produced is not converted into movement and is lost through heat. The total of drag during a movement in the water consists of three factors:
•    The frontal surface of the body that is moving
•    The density of the liquid
•    The relative velocity of the liquid towards the solid

EMPIRICAL CALCULATION OF DRAG

FD= the total of drag
Α = the frontal surface of the solid object
ρ = the density of the liquid
u = the relevant velocity of the liquid towards the solid = uf –us
CD = the drag factor = F(Re, of geometry)
All of the above may seem hard to comprehend an even harder to apply. Sometimes nevertheless thing are not as complicated as they seem.


EXPLANATIONS – PRACTICAL USE

 

•    The faster a body is moving in the water (or in relation with the water), the larger the amount of drag. That leads to the need of seeking an ideal velocity which will be as stable as possible without accelerations or inertia.
•    The larger the frontal surface of the body moving in the water, the larger the increase of overall drag. What that means is that we try to align all our body parts (hands – legs – head and torso) as much as possible in relation with the vertical axel of the body. In other words the alignment of the power of center weight with the power of center of buoyancy.
•    Movement in salt water will set back the overall drag. There is nothing we can do about that since we cannot change the density of salt water.
•    The alignment of the two powers mentioned above (weight  - buoyancy) is much easier in the sea than in the pool and its stability depends on the existing sea currents and the technique used to move (fin technique)
•    Elimination of the powers mentioned above in the pool is easily achieved by positioning the proper weights on the correct points on the body and by aligning all body parts in relation to the vertical axel of the body. If this is not achieved perfectly, then part of the propelling energy created by the fins that has a horizontal direction will be lost so as to maintain the body in a horizontal position. In the sea the elimination of these powers is not the best of ideas since due to the special circumstances that apply in that environment, resurfacing will be a serious problem and very hard to be achieved.
•    Taking into consideration the Bernoulli rule, each time our fins move, they should propel the maximum amount of water slowly in a small distance

Technique in freediving and in the dynamic form of apnea is the corner stone of performance. Any other apnea training that has to do with performance increase could easily be seen as a car trying to accelerate with square wheels instead of round ones. Whenever we hold our breath without moving, energy saving mechanisms are triggered. Every time we move while holding our breath, these mechanisms “await” the conscious energy preservation from the execution of hydrodynamic movements totally harmonized with the element of water.

I’m on the bicycle, still breathing heavily. I have a four minute break. It seems big enough. 16 months have passed since my last competition and I’m thinking. Five months of systematic training on apnea have passed and from the first to the last so many things have changed in me and the programs I follow. Maturity, realization, knowledge, circumstances, all of the above. The only sure thing is that everything changes in our lives and with it, so do we.

This article is my tale towards maturity. My apneistic and not only realization. And that is because those who think that a man who tries to become better at something at the end of his effort has gone forward are simply wrong.

I began holding my breath in chloral water without wanting to do so. It just happened out of need while I was training as a swimming athlete. I can’t say I was attracted to the water as a child, or to any sport for that manner. An uptight, eccentric (according to my father), untrained young man. At about 9 an orthopedic told us that I had scoliosis and that I had to do special exercises if I wanted to avoid a serious orthopedic problem. Truly, these exercises had an immediate positive affect but where not the least interesting. Looking for alternative ways to exercise myself, my interest turned to swimming. I remember the water attracting my attention from early on together with fear. Floating over dark seaweed was by itself enough to break my concentration and forget I ever wanted to swim. On the other hand, you could not swim in the sea all year around and my problem needed devotion and systematic exercise. That is how I became involved with the sport of swimming. Swimming in the pool quickly became an essential part of my everyday life for a decade. Originally for medical reasons and later on as a mean of blowing off steam and communication, training in the water, for about 6 years was the best time of the day for me. I knew very well that in order to go to practice, I had to finish all of my homework and generally do well at school. What I can surely say now, is that swimming contributed importantly in my school years and my life in general, boosting my confidence, making me more determined, self aware, organized and systematic in my juvenile life.

Training periods in the water gradually got bigger in time, reaching 2.5 hours per day, 5 to 6 times a week. I on my behalf, set very high performance standards on each training day trying to get the best out of everything. Each training period was for me a challenge for the mind and body. My competition career could be referred to by others as pretty satisfactory, but for me was nothing compared to the effort I was putting. Of course the time I spend practicing could not be judged by the final outcome. This outcome derives from the fact that in the beginning the progress one seas is relevant to the time he practices. As time goes by the only difference he might see after many hours of practice or exercise will be small “flashes” of progress, that demand a much greater effort from the mind and body. So, when the performance stabilizes, maturity and realization come at hand to help the athlete continue, getting satisfaction from every practice. In the beginning, we have the enthusiasm coming from the obvious progress our body is making and by the way it is reacting to the exercise, but as time goes by the only thing that can keep us close to the activity, is true satisfaction every time we hold our breath. The way our relation with apnea evolves seems very familiar with a relationship between two people. It will either last for just a little, or forever.

2 BIG MISTAKES

If little practice does any good, a lot of practice does a greater good.

After occupying myself with athletics for 19 years, I can finally come to the conclusion that the above theory is wrong. What makes a difference are the proper figuration, organization and system one will have in his training. For example, we have an athlete of apnea with a training and competitive experience of one year, who has been training in a qualitative and serious manner based on his diet and rest he may have every day. On the other hand, we have an athlete with two years of experience who trains and stresses his body from the first year more than he should, not taking in consideration the figuration of his training, his diet the rest he may achieve and generally his way of living. The excessive stress affects his psychology, making him eager, psychologically and bodily unstable. Some days his performance is good, raising his spirits but most of the days his performance is unreasonably bad affecting his confidence in the worst manner. Finally, the athlete not being pushed to his limits ends up being more stable, showing greater progress and desire to go to practice in comparison with the more experienced and trained athlete.

The competitor

At the end, does an athlete contend himself or the other athletes?

For more than 14 years, the answer I would have given without even blinking would have been that he is competing against the other athletes. Occupying myself with the sport of swimming in my first years and with the sport of apnea in my later years, in a competition whether we like it or not, one has to overcome barriers of the body and souls, so as to get as high in the ranking as possible. I remember myself many times being in the top three positions but being unhappy by my performance. This was a sign that for me it was always my satisfaction that came first and not the final ranking. Nevertheless, the feeling that you had overcome many of the other athletes was always pretty strong. What makes a difference is standing out among many good athletes that managed to produce their best. I can now say that what matters to me is my progress from competition to competition and from year to year. The progress not only of my performance but also of my behavior. The other athletes should urge one to do his best not working as a red cloth that will reveal personal selfish needs of prominence. An athlete can achieve greater goals if his motivation is the correct one.

The training

The training I did the first 2 years I got involved with apnea was based on fitness and technique, surely affected from the training I used to do as a swimmer. Every practice would average at about two hours. I would cover a distance of 6 kilometers of which 4 were with long fins, five times a week. The first 7 to 8 months of my training I would avoid holding my breath except when I went to the sea. This period was dedicated to general and special fitness and also to power. Two to three months before a competition the quantity and quality of my practice changed, focusing on apnea exercises. The first two-three months of this apnea preparation, my goal was to achieve great dynamic and static performances with semi-full apneas. As the competition got closer, the quantity got less and the tension was increased.  The same thing would apply when preparing for a depth competition. After three years of being obsessed with this manner of training, I finally started thinking like an apnea athlete and not a swimmer. This had an immediate, positive affect in special technique and apnea ability. Of course every great change comes from an important incident and rarely by luck. What made me change was meeting my first and current coach in the magical journey of apnea. My negative opinion concerning swimming coaches and my studies on how the body reacts to specialized exercises as a student in university, made me very cautious when hearing advice from others, if not accepting someone as your mentor. Thankfully, a correct combination of circumstances brought to my life that which all serious athletes and generally people need to progress in life. A coach, mentor and friend who devoted and devotes time, thought and life experiences without ever asking anything in return.

Instead of an epilogue

And that is how we went back to the beginning, doubting everything concerning technique and training on land and water. These changes continue as we speak and are those I will try to transfer to everyone through the first interactive magazine for the sea, product of my beloved friend Giannis….