Στο τελευταίο άρθρο μας είχαμε αναλύσει τις σημαντικότερες παραμέτρους της τεχνικής  στην ελεύθερη κατάδυση σε συνάρτηση με τις ιδιαίτερα ενεργοβόρες συνθήκες κίνησης στο υγρό στοιχείο. Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε «σάρκα και οστά» σε μερικά πολύ κλασικά μοντέλα υποβρύχιας κίνησης. Επιλέξαμε την προβολή υποβρύχιας κίνησης σε πισίνα σε αντίθεση με τη θάλασσα καθώς εμφανίζει περισσότερες ιδιομορφίες  και δυσκολίες όπως:

•    Δυσκολότερη ρύθμιση της πλευστότητας
•    Μεγαλύτερη επίδραση της προωθητικής κίνησης (πεδιλιάς) στην άνεση και τα μέτρα που διανύονται υποβρυχίως
•    Μεγαλύτερη επίδραση της πλευστότητας στην τεχνική προωθητικής κίνησης  στο σύνολο και την άνεση των μέτρων που διανύονται υποβρυχίως   
•    Συνεχής και σταθερή εκτέλεση προωθητικών κινήσεων σε αντίθεση με μια βουτιά στη θάλασσα
•    Μεγαλύτερη επίδραση της θέσης των άνω άκρων και της κεφαλής στην άνεση και στο σύνολο των μέτρων που διανύονται.

Ένας δύτης που κινείτε υποβρυχίως σε πισίνα με σωστή τεχνική και άνεση είναι πολύ εύκολο να εφαρμόσει αποτελεσματική τεχνική κίνησης και στη θάλασσα. Το αντίθετο όμως όπως έχει αποδειχτεί πάρα πολλές φορές είναι αρκετά πιο δύσκολο και σπάνιο.  Άλλωστε η εξάσκηση της τεχνικής σε πισίνα αποτελεί την καλύτερη επιλογή για μέγιστα αποτελέσματα.

Ρυθμίζοντας την πλευστότητα

Δυναμική άπνοια χωρίς την προσθήκη έρματος
Όπως είναι εμφανές η πλευστότητα του δύτη είναι ιδιαίτερα θετική. Σχεδόν τα περισσότερα σώματα στο νερό μετά από πλήρη βαθιά εισπνοή παρουσιάζουν θετική πλευστότητα. Η σωματική σύσταση, η συνολική πνευμονική χωρητικότητα, καθώς και η χρήση στολής καθορίζουν την πλευστότητα. Ένα άτομο με υψηλά επίπεδα λίπους >25%, μεγάλη πνευμονική χωρητικότητα  >6L  και μια στολή >3mm θα είναι κυριολεκτικά φελλός. Στην πισίνα καλό θα ήταν η στολή μας να μην υπερβαίνει τα 3mm τα οποία κρίνονται υπέρ επαρκή για το μέσο όρο όσον αφορά τη θερμομόνωση σε συνθήκες κίνησης. Με βάση το συνδυασμό των παραπάνω παραμέτρων θα πρέπει να πειραματιστούμε για την εύρεση του κατάλληλου έρματος το οποίο θα αναλάβει και τη δημιουργία ουδέτερης πλευστότητας. Βλέποντας το παραπάνω βίντεο γίνεται εμφανές από το πρώτο μέτρο η αυξημένη μετωπική αντίσταση καθώς και η σπατάλη προωθητικής ενέργειας προκειμένου ο δύτης να παραμείνει κάτω από το νερό . Η προωθητική ενέργεια που παράγει ο δύτης με τα πόδια του σε ιδανικές συνθήκες πρέπει να μεταφράζεται σε οριζόντια μετατόπιση  μόνο. Φυσικά η κακή πλευστότητα επηρεάζει αρνητικά όλη την τεχνική .

Δυναμική άπνοια με ανεπαρκή έρμα στο λαιμό
Σε αυτό το βίντεο η πλευστότητα του δύτη είναι εμφανώς βελτιωμένη αλλά ακόμα δεν είναι η ιδανική. Η επιλογή έρματος 2 Kg καθώς και η στρατηγική τοποθέτηση του στο λαιμό εξομάλυναν σε σημαντικό βαθμό την κίνηση. Η παρουσία στολής και η μεγάλη ζωτική χωρητικότητα συνεχίζουν να κυριαρχούν τραβώντας το δύτη προς την επιφάνεια. Η τοποθέτηση του έρματος στο λαιμό ενισχύει την απόδοση αρνητικής πλευστότητας από το έρμα καθώς το ισχυρότερο κέντρο θετικής πλευστότητας εντοπίζεται στον πνεύμονα. Η τοποθέτηση 2Kg έρματος στη μέση θα είχε πολύ μικρότερο αποτέλεσμα.

Δυναμική άπνοια με επαρκή έρμα στο λαιμό και τη μέση
Η διαφορά είναι εμφανής. Το συνολικό βάρος του έρματος ανέρχεται πλέον στα 6.5 Kg ρυθμίζοντας την πλευστότητα άψογα. Ο δύτης έχει ύψος  1.90m, βάρος 83Kg, ποσοστό λίπους 12% και φορά στολή 2mm. Το έρμα στο λαιμό ανέρχεται τα 4Kg και στη μέση τα 2.5Kg. Η ιδανική ρύθμιση της πλευστότητας επιδρά άμεσα και στην τεχνική της προωθητικής κίνησης (πεδιλιάς), εκτός από την ελαχιστοποίηση της μετωπικής αντίστασης. Η εκτέλεση σωστής τεχνικής χωρίς την ιδανική πλευστότητα είναι αδύνατη. Η σωστή πλευστότητα αποτελεί την αφετηρία για περαιτέρω τεχνική πρόοδο.

Το τρίπτυχο της αποτυχίας
•    Κακή  πλευστότητα κατά την εκτέλεση δυναμικής άπνοιας
•    Υιοθέτηση κακής τεχνικής  λόγω κακής πλευστότητας
•    Αναπαραγωγή κακής τεχνικής και στη θάλασσα

Τεχνική προωθητικής κίνησης

Μερικά από τα πιο συνηθισμένα τεχνικά λάθη αποτελούν :
•    Η υπέρμετρη κίνηση του μηρού μπροστά με σχεδόν πλήρη απουσία της κίνησης προς τα πίσω
•    Σπανιότερα η υπέρμετρη κίνηση του μηρού πίσω με ημιτελή κίνηση του μηρού
εμπρός
•    Έκταση του αυχένα (κεφάλι ψηλά)

Η υπέρμετρη κίνηση του μηρού μπροστά αποτελεί ένα από τα πιο συνηθισμένα τεχνικά λάθη με διπλό αντίκτυπο. Η αυξημένη κάμψη του μηρού εμπρός οδηγεί σε αυξημένη μετωπική αντίσταση καθώς ανάλογα με το πόσο μεγάλη είναι η κάμψη ανάλογα αυξημένη είναι και η επιφάνεια του μηρού στην οποία προσκρούουν τα μόρια του νερού.  Η επίτευξη της αυξημένης κίνησης του μηρού μπροστά οδηγεί σε μεγαλύτερη ενεργοποίηση των  μυών. Έτσι ενεργειακά κάθε κίνηση κοστίζει περισσότερο και μετατοπίζει το σώμα λιγότερο καθώς η μεγάλη μετωπική αντίσταση λειτουργεί σαν αλεξίπτωτο.
Παρόμοια είναι και τα αποτελέσματα στο βίντεο όπου η κίνηση του μηρού χαρακτηρίζεται από υπέρμετρη κίνηση πίσω και ημιτελή μπροστά. Η μετωπική αντίσταση και εδώ  εμφανίζεται αυξημένη και φυσικά οι ενεργειακές ανάγκες κάθε πεδιλιάς πολλαπλασιάζονται καθώς έχουμε μεγαλύτερη ενεργοποίηση των μυών που πρωταγωνιστούν στην κίνηση.


Προωθητική τεχνική και πέδιλο

Η κατανομή της σκληρότητας και όχι τόσο το υλικό φαίνεται να παίζει καθοριστικό ρόλο στην αποδοτικότερη προωθητική τεχνική. Κάθε πέδιλο αποδίδει καλύτερα όταν οι μοχλοί του ανθρώπινου σώματος λειτουργούν σε κατάλληλες γωνίες. Σήμερα πάρα πολύ συχνά βλέπουμε τους δύτες να προσαρμόζουν την τεχνική τους ώστε το πέδιλο που χρησιμοποιούν να αποδώσει καλύτερα. Κατά την προσωπική μου γνώμη το πέδιλο πρέπει να προσαρμόζεται  κατασκευαστικά ώστε να αποδίδει τα μέγιστα στην αποτελεσματικότερη κίνηση του σώματος στο νερό από υδροδυναμικής και βιομηχανικής σκοπιάς  .  

Έκταση του αυχένα
Πέρα από το αυξημένο μυϊκό στρες σε μία ευαίσθητη περιοχή όπως ο αυχένας αυξάνεται κατακόρυφα η μετωπική αντίσταση όπως φαίνεται και από το βίντεο.

Το κερασάκι
Μία από τις πιο συχνές ανησυχίες των σύγχρονων δυτών σήμερα, είναι το που πρέπει να βρίσκονται τα χέρια. Στο πλάι του κορμού η μπροστά. Για το ερώτημα αυτό υπάρχουν δύο απαντήσεις. Ναι και όχι. Ναι όταν ο δύτης δεν κοπιάζει κατά την τοποθέτηση και διατήρηση των χεριών τεντωμένων (στους αγκώνες) μπροστά και όχι όταν η μειωμένη ευκαμψία  ιδιαίτερα στην ωμική ζώνη και τους τρικέφαλους  δημιουργούν  ιδιαίτερο σφίξιμο και περιττό μυϊκό στρες.