In my years as a spearo I have hunted with almost all sizes of guns. Short – medium – LONG! In this case, our subject is the long guns. The last couple of years many impressive guns have invaded the Greek market. Foreign constructions and big brand names of the international scene. Even more, Greek rail guns constructed after careful consideration and thought and by doing so, producing impressive results that makes Greek manufacturers well known worldwide… Extreme customizing, rail guns considered myths, rigid models. Unbelievable guns, capable of making the difficult and large prey a reality… many pairs of rubber bands, unending centimeters of barrel length, exotic materials, amazing firing range and of course, EXTREME PRIZES! As a young lover of the sea, hunter of fish with the endurance of my lungs and the power of my soul, the gun I held in my right hand along with all my dreams and expectations for any amazing catch (early thoughts of a newcomer, but also the ones that will lead the way to the road of self consciousness, evolution and success) was a 90cm one. In the beginning without a reel, without line, without two rubber bands, without…

Later on, when my needs for longer firing range and penetration increased, I purchased a long rail gun. My first 110. Affected by the magazines of the time and a victim of my adolescence so as not to be able to read among the words of the advertisements and the promises of large groupers and amberjacks, I bought a carbon weapon by one of the most known companies which I equipped with two 19mm latex rubber bands. It cost me a hell of an amount for that time… I still regret paying so much! Nevertheless, I believed I held in my hands a true “killer”. My self-esteem was at its highest (along with something else…). My ambush began perfectly. I wanted a large amberjack to try out my new toy, like the ones I had managed with that humble 90cm rail gun – with two rubber bands of course, a reel and a double barb shaft. I had evolved you see. A 5kg amberjack decides to pass in front of my shaft. Disappointment. I wanted a bigger fish for my “almighty” weapon. Whatever, I might as well unleash the power on this fish. My finger will release the gathered power from the rubber bands and the shaft will penetrate completely the body of the fish. I wish…! The power of my finger will not be enough to replicate the above scenario… Had my almighty weapon betrayed me? It cannot be. After a quick check I see the safety is still off. Shit! The small amberjack, interested by the strange being and its even stranger movements will come around again for a second look. The gun will be once again raised and the finger will try to pull the trigger. Nothing… Evidently agitated I will finally pull the trigger with all my strength and in a loud thump, the shaft will find its target, penetrating it completely… The next morning found me talking on the phone with the representative of the company in Greece, trying to understand what was wrong with the gun. Without getting into many details, and after they advised me to use only 16mm rubber bands, I put the rail gun out for sale ending up in the island of Corfu...
Back to my beloved 90cm rail gun…

Sometime after, how much exactly I simply don’t remember, Aris (my so called “boss” as far as this unique magazine goes…) decided to purchase one of the first fully customized carbon fiber rail guns made in Greece. By doing so, his previous 110 stood sad and lonely in his storage room. On its tube it wrote 115, but that was referring to the overall length. I’m selling it, he told me. How much, I answered. We’ll see, he answered back. A typical Greek dialog! I never paid for the gun, at least not as far as money is concerned. It was a rail gun made exclusively by Greek hands, with a trigger mechanism truly trustworthy, used by many other companies and actually the same as the one on the new expensive toy my friend had bought. It was actually a hybrid. A carbon fiber tube stuck permanently over an aluminum one!!!  A kind of perversion you will not even find in recent rail guns! If that was not enough, its former owner, (Aris), had replaced the older head of the gun with a new model of the company gaining in that matter 2-3cm of overall loading length. This time I just bought a new, two barb shaft with shark fins and a full reel which I screwed onto the handle. Two fresh, 19mm rubber bands came to complete the project. I managed to catch many fish with this gun. Rarely did I take care of it as it deserved. Few were the times it let me down. It never complained, never stood back… Even this year, when I missed a shot on an amberjack of more than 30kg in 12m of water, I was the one to blame since the o-ring I had placed to hold the barbs, only held the upper one. As soon as the shot was taken, the o-ring left the lower barb free, elevating the shaft over the large fish!
This gun my friends, has soul…

The ambush for the snappers has deviated a bit in depth because of bad judgment due to the murky waters. The dentex are nowhere to be seen but instead, a large dusky grouper is closing in to get acquainted! I’m cautious since the rubber bands have been loaded for some time and the depth will also affect the power of the shaft. I will leave my post and make a couple of small fin movements to get closer to the fish. Just when I pulled the trigger, the 14kg fish will turn to the side. My companion once again will save the day. The shaft will hit the spinal cord of the dark king – without penetrating – and willingly he will follow me through the reel line, to the air world!
This gun has soul…

The large amberjack passes in front of me calm and curious… Its belly is touching the top of the sea weed and its eye is interestingly watching the black colored being that is laying on the sea floor. Having caught many of its kind in the past, I manage to keep my cool even though it’s the biggest one I have seen! I know that in case of a body shot, the possibilities of penetrating the large fish are few, besides the fact that my “apathy” has brought it surprisingly close. Having seen and respected the power these fish can unleash while fighting for their life, I can surely say it can change the mental outlook of any spearo forever! A powerful, modern rail gun would find total use in such a case. It’s one and only reason for existence. Nevertheless, having faith in my beloved gun, I decide to try out something different and more extreme. I raise my hand and point the shaft on the brain of the fish as it starts to leave. I will pull the trigger and the journey of the shaft will end 12-14cm into the skull of the large amberjack forcing it to stop violently with spasms. 37kg will follow me to the surface. Personal record! I love this gun!

I have seen a large dusky grouper cave up but since I had decided I would only fish by ambush, I didn’t have any other, smaller rail guns with me. I will begin my descent and the fins will urge me towards the deep and the cave of the large fish. Fin movements will stop as I approach the sea floor. My senses are all keen, but nothing seems to move around the large rock. I finally reach the sea floor. My hand will pull me closer to the entrance of the cave. A dark figure seems to be watching me from the interior but the mind will control the instinct. As the fish begins to move towards the interior I wait since I didn’t plan on taking a shot in the cave. This would be crazy for a 110cm rail gun loaded with 2 rubber bands.  Nevertheless the challenge of taking important decisions in the few seconds of a free dive and the appeal of an unforeseen outcome always haunts any spearo. Impulsively, the gun will point at the brain of the 14kg dusky grouper that can easily be seen now and the fish will never see or feel anything again. My good old 110 will stand up to challenge once again. I begin towards the surface and one more dive later we will be together on the surface. Easily and safely…  

The 4kg pink colored snapper might have passed on the line in the previous dive, but the shot taken high on the back of the fish deprived me of any celebration as the fish fled to the deep blue… A few seconds after my descend to the sea floor, a mythical in size dentex will barely be spotted in the murky waters, keeping its distance.  My gun may not be shaped perfectly, but its light set-up allows quick movements easily. A perfect shot will find the snapper on the head… on the surface we will all gather to admire a beautiful 9kg fish! I took a look at my old gun… many younger, stronger and bigger ones would not have managed such a quick movement and fast shot!

Today’s fishing trip had gone very well… I already have two large snappers on the boat with two perfect shots and I come to the same spot for a couple more aspetto’s. The waters may be truly murky, but this doesn’t bother me much since I know this spot like the back of my hand… my ambush will find me in a cloud of silver sea breams awaiting patiently the snappers to appear… A darker in color figure will appear triggering my curiosity… Is it maybe that large golden grouper I had seen about a month ago? By crawling towards the fish, any questions will be answered. My shaft is slightly bent in front from the previous shot on one of the snappers nevertheless – with a bit hesitation – the shot will be taken and the 7mm of steel will crack all the hard bones of the golden groupers skull. One more personal record provided to yours truly by my favorite gun. 5.600kg!!

Many discussions take place every day in several forums and through many specialized magazine articles. Opinions vary. Guns, superguns and many guns… Wood, carbon fiber, fiberglass, aluminum… All meant to catch fish. Fish outside the caves that demand long shots and penetrating power. I myself have purchased a wooden construction of 120cm. Three rubber bands, a 7mm shaft, many meters of rope in the reel… A gun meant to “destroy” the large amberjacks that crossed a bit farther than my old, and for some, hilarious 110 could manage. I tried it out, and after learning how to use it, I can’t say I’m disappointed. But it doesn’t have what my 110 has, SOUL! And until it can prove to me that it’s hidden somewhere in its wooden body, I will continue to stubbornly hold my 110!!! Maybe one day I will also buy one of those large carbon fiber models so many spearo’s are trying to control these days. This gun though, I will never forget. I should give it a gift to show I acknowledge and respect it. A handle and a brake for the reel both lost in the past would be a good start. I even think I should upgrade it a bit. It deserves it actually. So I’m thinking of replacing the handle with a new one that has an automatic line release mechanism. I even may try urging it to the maximum, by adding one more rubber band (3X14mm) and maybe selling the wooden one….. You think?? What do you believe?

Concluding, what everyone should realize is that which must be achieved is the perfection of one’s technique, learning how to be patient and selective. The gun will simply come to add to those things he has managed with his own strength. To become one with the underwater world. To trick the fish into coming closer. It’s much more rewarding making a fish come close to you than just pulling the trigger and sending the 8mm shaft of a super gun towards the fish. Think about it. The cases in which the power of a super gun will truly be used are very few. Most of the time a down to earth 110 with a proper set-up will work perfectly. What the heck? How did we manage to catch so many fish in earlier years?

Of course large tunas and really big amberjacks are an exception to the above.

… I hide behind the rock. A large dotted grouper approaches haltingly. My lungs still have plenty of air. A bit more… there! Where my gun can reach. TAKE THE SHOT!!!...

Στα χρόνια της ενασχόλησης μου με το υποβρύχιο κυνήγι έχω ψαρέψει με όλα τα μήκη  όπλων. Κοντά – μεσαία - ΜΑΚΡΙΑ!! Το μήλον της έριδος, τα μακριά  όπλα. Τα τελευταία χρόνια πολλά fantasy όπλα έχουν κατακλύσει την Ελληνική αγορά. Όπλα εισαγωγής - μεγάλα brand names της διεθνούς σκηνής. Ακόμα καλύτερες Ελληνικές κατασκευές - μελετημένες προτάσεις  που φέρνουν την ταπεινή Ελλαδίτσα πρωταγωνίστρια στο χώρο. Τρελό customizing, όπλα μύθοι, στιβαρές κατασκευές. Όπλα απίστευτα ,ικανά να κάνουν τη σύλληψη ενός αξιόλογου θηράματος εύκολη υπόθεση…  πολλαπλά λάστιχα, ατελείωτα εκατοστά  κάνης, εξωτικά υλικά κατασκευής, εξωπραγματικά βεληνεκή - ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ! Για πολλά χρόνια σαν νεότερος εραστής του υγρού στοιχείου, κυνηγός ψαριών με  την αντοχή των πνευμόνων μου και τη δύναμη της ψυχής μου, το όπλο που βρισκόταν γέρα κρατημένο στο  δεξί  μου χέρι  και μαζί τα όνειρα και οι  προσδοκίες  για ψάρια τρόπαια (άγουρες σκέψεις ενός νεομύητου , αλλά και οι μόνες που θα σε οδηγήσουν στο μακρύ δρόμο της αυτογνωσίας, της εξέλιξης και της επιτυχίας ) ήταν ένα 90αρι. Στην αρχή χωρίς μουλινέ  χωρίς πετονιά χωρίς διπλά λάστιχα, χωρίς… χωρίς… χωρίς…

 

Αργότερα όταν οι ανάγκες μου για βεληνεκές και διάτρηση αυξήθηκαν, οδηγήθηκα στην αγορά ενός μακρύκανου όπλου. Το πρώτο μου 110. Επηρεασμένος από τα περιοδικά της εποχής και θύμα της ανωριμότητας μου ώστε να μην μπορώ ακόμα να διαβάσω ανάμεσα στα μικρά γράμματα των διαφημίσεων και των  υποσχέσεων για μεγάλους ροφούς και γιγαντιαία μαγιάτικα, κατέληξα στην αγορά ενός Carbon της γνωστότερης τότε εταιρείας, το οποίο και εξόπλισα με δυο 19αρια latex. 85,000δρχ τότε. Ακόμα με πονάει η τσέπη μου! Τα δετά  άγνωστα σε μένα τότε και οι δυο σπαστές καμπάνες σιγουρεύτηκαν στις ισάριθμες εγκοπές της 6.5αρας δίφτερης. ΜΕΓΑΛΕΙΑ ΚΥΡΙΟΙ!!! Είχα στα χέρια μου το όπλο φονιά. Η αυτοπεποίθηση (και κάτι άλλο) στα ύψη. Το καρτέρι ξεκίνησε με την καλύτερη ψυχολογία. Ήθελα ένα μεγάλο μαγιάτικο για τα καλορίζικα, σαν αυτά που είχα πάρει με εκείνο το ταπεινό 90αρακι - με διπλά λάστιχα όμως, μουλινέ και δίφτερη. Είχα εξελιχθεί βλέπετε. Ένα 5κιλο μαγιάτικο περνά μπροστά από την αιχμή  μου. Απογοήτευση. Ήθελα ένα μεγάλο για το ΄΄πανίσχυρο΄΄  καινούριο μου τουφέκι. Ας είναι δε πειράζει θα το ματώσω με αυτό! Το δάχτυλο θα απελευθερώσει την αποθηκευμένη  δύναμη των λάστιχων και η βέργα θα πλήξει το μανάλι περνώντας το σχοινάκι… Όνειρα θερινής νυκτός... Η εφαρμοζόμενη  στο δάκτυλο δύναμη δε θα σταθεί αρκετή  για να υλοποιηθεί το προσδόκιμο σενάριο και θα μείνω με την απορία των πεπραγμένων… Το υπερόπλο μου να με προδώσει; Αποκλείεται. Η υποψία για ενεργοποιημένη ασφάλεια θα καταρριφτεί με ένα γρήγορο έλεγχο. Σκατά! Το μανάλι θα κάνει ένα μεγάλο κύκλο να επανελέγξει το περίεργο ον με την ακόμα πιο περίεργη συμπεριφορά και τις αστείες κινήσεις. Το χέρι θα τεντωθεί εκ νέου και ο δείκτης  θα ξαναπιέσει τη σκανδάλη. @ρχίδια... Φανερά νευριασμένος θα πατήσω με όλη μου τη δύναμη τη σκανδάλη και αυτή τη φορά με έναν ξερό απόλυτο ήχο η βέργα θα φύγει και θα περάσει το ψάρι στο σχοινί… Το επόμενο πρωί θα με βρει στο τηλέφωνο με τον εισαγωγέα της εταιρείας στην Αθήνα να ζητάω εξηγήσεις για τη συμπεριφορά του όπλου… Με τα πολλά και αφού με συμβούλευσαν  – άκουσον άκουσον - να χρησιμοποιώ μόνο 16αρια αλλά και πάλι θα είχα σκληρή σκανδάλη, το όπλο μπήκε αγγελία και ταξίδεψε για να ψαρέψει πλέον στα νερά της Κέρκυρας…
Επιστροφή στο αγαπημένο μου 90αρακι…

Καιρό μετά  δε θυμάμαι, ο Άρης (υποτιθέμενο αφεντικό μου σε αυτή την απονενοημένη προσπάθεια e-magazine) αποφάσισε να αγοράσει όπως πρόσταζαν οι επιταγές της εποχής ένα από τα πρώτα Ζωνο-όπλα! Έτσι έμεινε παραγκωνισμένο και παραπονεμένο στην αποθήκη του το προηγούμενο του 110. 115 γράφει ο σωλήνας αλλά αναφερόταν στο ολικό μήκος. Το πουλάω μου είπε. Πόσο του ανταπάντησα. Θα τα βρούμε απήντησε. Τυπικός Ελληνικός διάλογος! Ποτέ δεν πλήρωσα για το όπλο. Τουλάχιστον όχι με την καθολική έννοια της αγοραπωλησίας!!! Ένα όπλο Ελληνικότατο με μηχανισμό σκανδάλης ΑΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΤΟ ,σημείο αναφοράς ακόμα και γα τις καινούργιες κατασκευές, ίδιο με αυτόν που χρησιμοποιούσε το εν λόγο καινούριο απόκτημα του ‘αφεντικού’ και πρωτοποριακό. Ένα υβριδικό concept. Ένας carbon σωλήνας κολλημένος μόνιμα πάνω από έναν συμβατικό αλουμινίου!!! Ανωμαλία… ούτε στα σύγχρονα πολυλάστιχα τέτοια κόλπα. Επιπλέον ο Άρης είχε φροντίσει στα πλαίσια αναβάθμισης, να αντικαταστήσει την εργοστασιακή σπαστή κεφαλή του όπλου με τη μεταγενέστερη της ίδιας εταιρείας ανοιχτή πλέον, ανεβάζοντας το μήκος της κάνης κάνα 2-3cm ακόμα! Αυτήν τη φορά φρόντισα να αγοράσω μια καινούρια 6.5άρα δίφτερη με καρχαριάκια και  ένα γεμάτο μουλινέ που βίδωσα στον υποφυλακτήρα της σκανδάλης! Δύο φρέσκα δετά 19αρια θα ολοκληρώσουν  το σετάρισμα. Με’ γεια  μου.. Πήρα πολλά ψάρια με αυτό το όπλο… Σπάνια το φρόντισα όπως του άξιζε…. Ελάχιστες φορές με απογοήτευσε. Ποτέ δε διαμαρτυρήθηκε, ποτέ δε μουλάρωσε… Ακόμα και φέτος το καλοκαίρι όταν αστόχησα σε ένα ψάρι 30 κιλών στα 12 μέτρα βάθος,  υπαίτιος ήταν  το ξερό μου το κεφάλι που άφησε το o-ring  να συγκρατεί μόνο το πάνω φτεράκι στο σημείο του πύρου. Έτσι όταν η βέργα ξεκίνησε να σκοτώσει το μεγάλο Μάη το o-ring  δεν έφυγε στο σώμα της βέργας και εμποδίζοντας το κάτω φτερό να κλείσει  ανασήκωσε την 7άρα και την έστειλε πάνω από το ψάρι!!!  ΈΛΕΟΣ..
Αυτό το όπλο λοιπόν φίλοι μου έχει ψυχή….

Το καρτέρι για τις συναγρίδες έχει παρεκκλίνει λίγο σε βάθος λόγω κακής εκτίμησης από τη θολούρα. Τα κόκκινα πουθενά αλλά ένας μεγάλος ροφός θα ανηφορίσει να γνωριστούμε! Είμαι επιφυλακτικός, καθώς τα λάστιχα είναι οπλισμένα ώρα και το βάθος θα επηρεάσει με τη σειρά του τη δύναμη της βέργας. Έξοδος από το πόστο και με μια - δυο ήρεμες πεδιλιές  θα έρθω πιο κοντά στο ψάρι. Ο 14αρης  θα γυρίσει στο πλάι ,ακριβώς πριν πατήσω τη σκανδάλη σημαδεύοντας κατάμουτρα. Ο σύντροφός μου όμως θα με λυτρώσει. Η βέργα θα σφηνωθεί στη ραχοκοκαλιά του  όμορφου βασιλιά - χωρίς να ξεπεράσει - και θα με ακολουθήσει αδιαμαρτύρητα από την άκρη του μουλινέ στον κόσμο του αέρα!
Αυτό το όπλο έχει ψυχή…

Το μεγάλο μαγιάτικο περνάει μπροστά μου ήρεμο και περίεργο… Η κοιλιά  του αγγίζει την κορυφή της παρατεταμένης φυκιάδας και το μάτι του ανιχνεύει το μαύρο ον που είναι ξαπλωμένο στο βυθό. Έχω πάρει αρκετά ψάρια του είδους στο παρελθόν και αυτό μου επιτρέπει να παραμείνω ψύχραιμος και να μην ανεβάσω παλμούς και ας είναι το μεγαλύτερο που έχω δει! Ξέρω πως έχω μικρές πιθανότητες διάτρησης σε μια ενδεχόμενη βολή στο σώμα, έστω και αν η φαινομενική μου αδιαφορία το έχει φέρει κοντά. Ο σεβασμός στη μεγαλειώδη δύναμη των  ντεμαράζ  ενός τέτοιου γίγαντα καθώς μάχεται για τη ζωή του, είναι κάτι που αλλάζει την ψυχοσύνθεση ενός υποβρύχιου κυνηγού για πάντα! Ένα σύγχρονο πολυλάστιχο θα εύρισκε εδώ το σημείο αναφοράς του. Τον απόλυτο λόγο της ύπαρξής του. Έχω όμως εμπιστοσύνη στο όπλο μου και θα δοκιμάσω κάτι εναλλακτικό και πιο extreme. Το χέρι θα σηκώσει τα 110 εκατοστά του και η μύτη της βέργας θα κλειδώσει στον εγκέφαλο του ψαριού καθώς αυτό απομακρύνεται .Το δάχτυλο θα πατήσει τη σκανδάλη και το ταξίδι της δίφτερης θα τερματίσει 12-14 cm μέσα στο κρανίο του μεγάλου Μάη  αναγκάζοντάς  τον να φρενάρει βίαια  με σπασμούς! 37 κιλά θα με συντροφεύσουν στο δρόμο για την επιφάνεια. Προσωπικό ρεκόρ! Το λατρεύω αυτό το όπλο!!!

Έχω σταμπάρει ένα καλό μαύρο σε ένα βαθύ μονόπετρο το οποίο και θαλάμωσε… δεν έχω άλλη επιλογή όπλου αφού έχω ξεκινήσει  το ψάρεμα μου μόνο για καρτέρια. Η μέση θα σπάσει και τα πέδιλα θα σπρώξουν το σώμα στα βαθιά ,στο θαλάμι του ροφού. Οι αργές πεδιλιές θα σβήσουν λίγα μέτρα πάνω από το βράχο. Οι αισθήσεις σε επιφυλακή για εκείνο το γλυκό ξεμύτισμα αλλά τίποτα. Επαφή με το βυθό. Το χέρι θα τραβήξει το κορμί  λίγο πιο κοντά στο σκίσιμο του βράχου. Μια σκοτεινή φιγούρα παρατηρεί στην είσοδο μα η λογική δε θα επιτρέψει στο αίσθημα του κυνηγού να κυριεύσει το μυαλό! Μικρή αναμονή καθώς το ψάρι οπισθοχωρεί στην ασφάλεια της τρύπας του… το πλάνο της βουτιάς δεν περιλάμβανε βολή στη τρύπα. Εξάλλου κάτι τέτοιο θα ήταν απαγορευτικό για ένα διπλά οπλισμένο 110 στην τελευταία εγκοπή της βέργας… Η γοητεία του απρόβλεπτου και η πρόκληση να ανταπεξέλθεις σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα της βουτιάς  με όπλο τη σιγουριά του εξοπλισμού σου και των δυνατοτήτων του είναι ένα από τα στοιχεία που μαγνητίζουν όλους τους υποβρυχίους κυνηγούς. Το όπλο ασυναίσθητα θα σημαδέψει από κοντά τον εγκέφαλο του 14αρη  ροφού που πλέον είναι καθαρά ορατός και το ψάρι δε θα ξαναδεί ούτε θα ξανανιώσει ποτέ τίποτα. Το παλιό 110 θα καθαρίσει πάλι την πίστα. Λύσιμο μουλινέ ,ανάδυση και στην επόμενη βουτιά μαζί επιφάνεια. Ήρεμα και  με ασφάλεια.

Η κόκκινη 4αρα έχει περάσει  πετονιά στην προηγούμενη βουτιά αλλά η βολή ψηλά στη ράχη δε θα μου επιτρέψει τον πανηγυρισμό και το ψάρι θα εξαφανιστεί στο βαθύ μπλε που το γέννησε…. Ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά το κρύψιμο μου στο βυθό στην αμέσως επόμενη βουτιά, μια συναγρίδα μυθική  θα αχνοφανεί στα όρια της  θολούρας  περνώντας ταχύτατα σε μεγάλη απόσταση… το όπλο μου δεν έχει καν το σχήμα σουπιάς που έχουν οι νεότεροι ανταγωνιστές του, ωστόσο  είναι ελαφρύ και το χαμηλό προφίλ του θα το στρίψει εξίσου γρήγορα, πλάγια στο διαμήκη άξονα και μια βολή για σεμινάριο θα πλήξει  τη δρακουλιάρα στο κεφάλι… στην επιφάνεια θα φωνάξουμε όλοι μαζί  για ένα αστραφτερό ψάρι τρόπαιο 9 κιλών… Κοίταξα το ηλικιωμένο’  μου  όπλο… πολλά νεότερα και δυνατότερα από αυτό μακρύκανα δε θα τα κατάφερναν σε μια τόσο γρήγορη μετατόπιση και αστραπιαία βολή!

Η σημερινή εξόρμηση έχει πάει πολύ καλά… Έχω ήδη δυο μεγάλες συναγρίδες στη βάρκα με δύο αλάνθαστες βολές σε πρώτο χρόνο και επιστρέφω στο ίδιο κομμάτι για μερικά καρτέρια ακόμα… τα νερά είναι πεισματικά θολά μέρες τώρα αλλά αυτό δε θα σταθεί ιδιαίτερο εμπόδιο για έναν τόπο που μου είναι ιδιαίτερα γνωστός… το καρτέρι θα με φέρει μέσα σε ένα σύννεφο από σαργούς και υπομονετικά θα αναμείνω τις συναγρίδες… Μια καφετιά απροσδιόριστη σκιά θα μου κινήσει την απορία… Λες να είναι εκείνη η μεγάλη στήρα που είχα δει πριν κάνα μήνα; Eνα σύντομο αργό συρτό θα ξεκαθαρίσει τη θολή εικόνα αποκαλύπτοντας ένα υπέροχο ψάρι να πεταλουδίζει περίεργο μπροστά μου… η βέργα είναι ελαφρώς στραβωμένη στη μύτη από την πρώτη συναγρίδα που χτυπήθηκε βίαια στο βράχο πριν προλάβω να την πάρω ψηλότερα από το βυθό ,ωστόσο η βολή θα γίνει - με μικρή επιφύλαξη - και τα 7 χιλιοστά ατσαλιού θα ραγίσουν όλα τα σκληρά κόκκαλα του κρανίου της μεγάλης στήρας. Ακόμα ένα προσωπικό ρεκόρ χαρισμένο απλόχερα από το όπλο μου. 5.600!!!


Πολύς λόγος έχει γίνει στο παρελθόν στα περιοδικά του χώρου και γίνεται καθημερινά στα forums που αποτελούν την εξέλιξή τους. Γνώμες δίνουν και παίρνουν! ‘Όπλα, υπερόπλα και άλλα όπλα… Ξύλα, carbon, υαλονήματα, αλουμίνια… Όλα προσανατολισμένα να πιάσουν ψάρια. Ψάρια έξω από την τρύπα, ψάρια που απαιτούν μακρινές βολές και δύναμη διάτρησης. Έχω αγοράσει και ξύλινο 120.  Τρία λάστιχα, 7αρα βέργα, ασφυκτικά γεμάτο μουλινέ… Ένα όπλο που προοριζόταν να κατακεραυνώσει τα μεγάλα μαγιάτικα που πέρναγαν λίιιγοοο πιο μακριά από κει που έφτανε το γερασμένο μου και για πολλούς κατακριτέο παρωχημένο  και αστείο 110. Το δοκίμασα… αφού έμαθα και τα δικά του χούγια δε μπορώ να πω πως είμαι παραπονεμένος από το καδρόνι. Δεν έχει όμως αυτό που έχει το 110 μου… ΨΥΧΗ. Και μέχρι να μου δείξει πως είναι κάπου εκεί κρυμμένη  θα συνεχίσω πεισματικά να κρατάω κυρίως αυτό το 110!!!! Ίσως κάποτε να αγοράσω και εγώ ένα από εκείνα τα πανάκριβα κάρβουνα που πολεμάει να κουμαντάρει ο καταδυόμενος συφερτός. Αυτό το όπλο όμως δε θα το ξεχάσω ποτέ. Πρέπει να του κάνω και ένα δώρο να του δείξω ότι το εκτιμώ και το σέβομαι. Ένας μοχλός στο μουλινέ και ένα φρένο που χάθηκαν  θα είναι μια καλή αρχή. Τώρα τελευταία μάλιστα αποφάσισα πως πρέπει να το αναβαθμίσω λιγάκι. Του αξίζει άλλωστε. Λέω λοιπόν να αντικαταστήσω τη λαβή του με μια μεταγενέστερη της εταιρείας που έχει και αυτόματη σχοινοπιάστρα γιατί η  δικιά του έχει απολέσει και την εργοστασιακή άθλια που είχε. Ίσως ακόμα να δοκιμάσω να το φέρω στα όρια των δυνατοτήτων του. Λέω λοιπόν να…. λιμάρω την κεφαλή που δέχεται μόνο δυο λάστιχα και να του φορέσω τρία 14αρια και να πουλήσω το ξύλινο….. Μμμμμμμ…… Λες; Τι πιστεύετε και σεις ;

 

Καταληκτικά αυτό που πρέπει να  συνειδητοποιήσει ο καθένας είναι πως αυτό που χρειάζεται είναι να τελειοποιήσει την τεχνική του, να μάθει να είναι υπομονετικός και επιλεκτικός. Το  όπλο απλά θα συμπληρώσει αυτό που ο ίδιος με τις δικές του δυνάμεις και επίπονες προσπάθειες  έχει καταφέρει. Να γίνει κομμάτι του υποβρύχιου γίγνεσθαι. Να καταφέρει να ξεγελάσει  τα ψάρια να έρθουν λίγο πιο κοντά. Είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη η πρόκληση και συγχρόνως η ικανοποίηση να καταφέρεις να προσελκύσεις ένα ψάρι κοντά σου  από το να πατήσεις απλά μια σκανδάλη ενός υπερόπλου και να του φυτέψεις μια 8mm μπετόβεργα στο σώμα. Σκεφτείτε το. Οι περιπτώσεις που θα χρειαστεί να αξιοποιηθούν στο ακέραιο ποσοστό του 100% οι δυνατότητες ενός μπαζούκας είναι λίγες. Τις περισσότερες φορές ένα γήινο 110 με σωστό setup μπορεί να κάνει θαυμάσια τη δουλειά .Τι διάολο; Πως πιάναμε ψάρια τόσα χρόνια;
Εξαίρεση αποτελούν οι μεγάλοι τόνοι και τα πραγματικά μεγάλα μαγιάτικα.

 

…..Κρύψιμο πίσω από το βράχο. Μια μεγάλη πίγγα πλησιάζει διστακτικά. Τα πνευμόνια έχουν αρκετό οξυγόνο. Λίγο ακόμα…. εκεί. Εκεί σε φτάνει το όπλο μου.  ΒΟΛΗ!!!.....