“This here is a pumped up 115 Supersten, the strongest speargun in the world and it can break your spine in two – so you have to ask yourself: do I fell lucky? So, do you feel lucky, punk?” This phrase is of course taken and modified from inspector Callahan’s role, being used quite often by many spearos who having gone insane from snapper aspettos, at the end, manage to catch the dreamed fish with a very long and difficult shot taken with the strongest gun they had in their bag. The long pneumatic gun.

But just like all “Dirty Harry” movies, almost everybody freaks out with the controversial characteristics of the large pneumatic gun, while others are blown away from the outcome of its action that “doesn’t solve the crime, is crushes it”! Indeed, the shaft from a long pneumatic gun doesn’t simply make a hole, it shatters the heads of large dusky groupers and the spines of snappers and large amberjacks.

Story has it that during the late 80’s and early 90’s the first amberjacks were speared in mid water. A few years later, with the first tunas being taken by the long pneumatic guns of the pioneers in B.W.H. in Greece, a spending spree for these guns was noticed since in Greece at least, no one knew much about “heavy” rail guns. There were even some, who searched in old, neglected stores to find some tired Supersten 130. And just like that, at the end of the former century, while all “elite” spearos were diving with rail guns, they all ended up with a pumped up air gun in their bag, which had been fully customized. This nostalgic wave was so mighty that it actually forced Mares to resurrect the production of the Scarpati Supersten named now after Pipin ( A just name since Scarpati may have shown to the world how to fish for pelagic fish with air guns, but it was Pipin that showed how to fish with air guns in deep waters.). Naturally, those who bought it (victims of the B.W.H. trend themselves) never used it except for occasional target practice.  At some point, around the time of the new millennium, the long pneumatic gun was forgotten…

But here it is again. The long air gun having been considered a cult phenomenon with its users being seen as graphic legends of the spearfishing world, seems now to fit in perfectly with the carbon outfits of the new age hunters, consisting the new, “chic air gun” style!

The “pump” man
“Pump and pump up to the point you can barely load it” This was the advice of the Great Toschi, a somewhat legend of spearfishing in the 80’s on whose patents were based the second and third generation of pneumatic guns made by Mares in the 90’s (the competizione line and also Cyrano - Stealth – Sten 2000) representing perfectly the pure power of the air gun. Another legend of international spearfishing, Renzo Mazzari (who nevertheless changed his opinion in favor of rail guns – or that is how his sponsor wanted it to show) used to state that if you want to successfully hunt red snappers and amberjacks, you must first pump up your air gun to the “absolute limit”. But also here, in Greece, the blue water legend Margaritis would claim that “when the air gun starts missing the target, go back and pump it up”. It sounds simple and by so wise, someone would think, but…

Manufacturers give a maximum operational pressure of 30 Atm. for the spearguns. Indeed, if someone passes this point, he will see the parts that consist his gun, slowly… disassembling! Knowledge is essential from the user on how to assemble and disassemble an air gun, so the head, chamber and valve (especially that last part) will be tightened firmly so as to withstand the strong pressure. Otherwise, the cost by the relevant technician will be large – not taking in consideration that he might be… extrinsic.
And even if someone manages to pump his gun up, there is always the possibility he will not be able to… load it, either in the sea that is actually easier, or on land (something of course never to be done) with the help of his friends that will lend a hand! An urban legend tells of a story of 4 busters trying to arm a pneumatic gun outside of a coffee shop. They had turned the gun upside-down, pushing the gun slowly to the ground. At some point, as the shaft approached the last and most difficult point of hooking to the trigger, our strong men started to sweat even more, with their hands starting to lose grip. Eventually the Supersten was turned to an air missile, with all the busters seeking shelter under anything they could find.  After an agonizing trip to space, our want to be missile landed on top of the coffee shop, with the owner charging out to see what exactly had happened, asking at the same time “what the hell was that”!

The “oil” man
The correct appellation of such a gun is actually “pneumatic - oil gun”. An air gun is just like the ones used on land, since it has a barrel and actually a waterproof one, which except cleaning, also demands lubricating so as to launch the shaft without friction losses, sealing at the same time all the gaskets. At every service (which for long air guns means every 50 shots), the hands get full of oil, the tools and disassembled parts that make up the gun get slippery, sweat drips off the forehead and some have a neurotic tic of letting their tongue out when they tighten things…
It’s not enough though, to loosen the head, take the piston out and empty the clogged up oil from the interior by turning the gun towards the ground. And that is because in that manner, the barrel cannot be completely cleaned from the residues. The owner of a large pneumatic gun must also be “Large” himself. He has to be able to disassemble completely the gun, wipe it, and reassemble it, replacing every time all the gaskets whether they seem worn out or not. And those little corrosions on the foramen of the barrel must be smoothened out or in case of any doubt, the barrel has to be replaced with a new one. If someone cannot tolerate getting oiled up every now and then, then necessarily he will have to take his gun to a “specialist”, paying the usually large cost of repair.
Eventually, a spearo who knows how special his air gun is and how to take care of it, cannot be a “casual” fisherman. That of course is good for the fish, since they will either die on the spot, or live to see another day (he doesn’t risk taking a questionable shot – “who will arm the gun again”). That nevertheless is bad for Mares and any such company, which managed 40 years ago to make a profit, putting together in a small workshop the first generation of Sten air guns. And that is because large air guns will not be necessary to the occasional weekend spearos of the summer.

Jacuzzi fish
One can understand the amount of knowledge an air gun user has, by looking at the length of line mounted on the gun. If he has 6 lengths, then usually… it’s a fake! And unfortunately, most people have mounted 6 lengths of line along with a puny… 25 atmospheres! There are only a few people who due to their physical strength have it so large (I’m referring to the gun…). For a 115cm gun to take all 6 lengths, 55 (!) atmospheres are needed. (some people, using the worthless line included in the package, mount 6 lengths of line on even the smaller models of air guns, such as the medisten). The user, who can truly understand the potential of his gun, has an amount of line that can fully correspond to the atmospheres loading his gun.
The large air gun has to be pumped to 35 atm. to fully take advantage of the “three lengths” (“two lengths are possible at 30atm.)  Four lengths need 40 – 45atm! Accordingly, long (over 115m), 7mm shafts cannot be used since during the loading procedure they tend to bend, especially close to their tail. One of the greater advantages a pneumatic gun has actually is the perforation provided only by shafts of at least 8mm in thickness. Of course, in this article we are talking about setting up a weapon capable of piercing even the toughest of bones found in a dusky grouper’s head and under 20 meters of depth, not to the babies of their kind.
A 7mm bend up shaft can cause corrosion to the barrel (especially when exiting). A corroded barrel leads to air and oil leakage, allowing at the same time water to enter into the gun. And that is the least, since the seriously corroded foramen of the barrel will cause immediate air loss, creating due to the bubbles, a warm Jacuzzi for the red snappers…

“I shine, hit and extract”
The large air gun does not need gears, since their mechanism decelerates the flow of air from the external barrel towards the chamber of the interior barrel where the piston moves. The gear box then, has to be removed. And since the manufacturers urge us to get our hands dirty from the beginning, it’s a good opportunity to widen the round foramen in the inner barrel, over the hook, so the speed of air flow at the moment of the shot may increase even more. At about this point, the air gun loses its easiness at “shooting anything, from a silver sea bream inside the caves, to a tuna in open waters”. In fact, a large pneumatic gun is truly functional (strong and agile) only when fishing selectively for large fish. Of course there are some people who continue to argue that thanks to the gears, they can shoot anything, even under the rocks (and spend the rest of the day trying to get the shaft out…).

“Huile a coude” or The grease fish
“Huile a coude” in French, means to gird up one's loins (“to put oil on ones elbow). And since the 115 and 130 are produced anymore, you will find a 115cm air gun, take it apart, customize the barrel, oil yourself up even more, take the gear box out and fit a blue handle from a Mares Sten Competizione. You can also purchase the “Hunter” model from Seac Sub with a pretty good handle and 8mm shaft. If you are satisfied with 30atm. and a 7mm shaft (necessarily due to the 11mm chamber), you can have the Mare “Stealth” 110 or the Seac Sub “Caccia”. Finally, if you don’t want to part from your guilty flashlight and still find functional using the gears, then the 110 Omer “Airbalete” and 110 Mares “Cyrano” will make you fulfill your B.W.H fantasy. That is of course until you finally put together a true large air gun with an 8mm shaft (or even a “heavy” railgun – it depends on your preferances…)  

« Αυτό εδώ είναι ένα πουσαρισμένο 115άρι Supersten, το πιο δυνατό ψαροντούφεκο στον κόσμο, και μπορεί να σπάσει τη ραχοκοκαλιά σου στα δύο – οπότε πρέπει να κάνεις μια ερώτηση στον εαυτό σου: νιώθω τυχερή; Λοιπόν; νιώθεις τυχερή καριόλα;» Αυτή η ατάκα (παράφραση από το πάνθεον του «Επιθεωρητή Κάλαχαν») έχει εκφραστεί άπειρες φορές, με λιγότερο εμπνευσμένα καλολογικά στοιχεία από ψαροκυνηγούς που λυσσασμένοι από τα συναγριδοκαρτέρια, στο τέλος, και  λίγο πριν πάρουν τα πνευμόνια στο χέρι κατάφεραν να καμακώσουν το άπιαστο όνειρο με μια καίρια, μακρινή και γρήγορη βολή από το δυνατότερο όπλο που είχαν στο σάκο τους: Το μακρύ αεροβόλο.

Όμως, όπως συμβαίνει και με τις ταινίες του «Βρώμικου Χάρι», άλλοι φρικάρουν με τα αμφιλεγόμενα χαρακτηριστικά του μεγάλου αεροβόλου, και άλλοι πωρώνονται με τα αποτελέσματα της δράσης του, που «δεν εξιχνιάζει τα εγκλήματα, τα διαλύει»! Πράγματι, ένα καμάκι από μακρύ αεροβόλο δεν τρυπάει απλά, αλλά διαλύει τα κεφάλια των χοντρών ροφών και τη ραχοκοκαλιά των συναγρίδων και των μεγάλων μαγιάτικων.
Η ιστορία λέει ότι στα τέλη του ’80, αρχές ’90 χτυπήθηκαν τα πρώτα μαγιάτικα στα μεσόνερα. Λίγα χρόνια μετά, και με τους πρώτους τόνους ήδη καμακωμένους από τα μακριά αεροβόλα των πρωτοπόρων  του B.W.H. στην Ελλάδα, σημειώθηκε καταναλωτική υστερία για τέτοιου είδους ψαροντούφεκα, καθώς στην Ελληνική αγορά δεν είχαν κάνει ακόμη την εμφάνισή τους τα «χοντρά» λαστιχοβόλα. Οι πιο ψαγμένοι έμπαιναν σε απίθανα παρακμασμένα μαγαζιά του’70 αναζητώντας εξαρτήματα ή ακόμη και ολόκληρα γερασμένα supersten 130. Και ξαφνικά, στα τέλη του περασμένου αιώνα, κι ενώ η πλειοψηφία των γκράντε ψαροντουφεκάδων βουτούσε αποκλειστικά με λαστιχοβόλα, όλοι βρέθηκαν με ένα πουσαρισμένο μακρύ αεροβόλο στο σάκο τους, με ανοιγμένες τις οπές της κεφαλής και απαλλαγμένο από μηχανισμό ταχυτήτων. Ηταν τόσο δυνατό αυτό το νοσταλγικό κύμα, που ανάγκασε τη Mares να προχωρήσει στη νεκρανάσταση της παραγωγής του Supersten Scarpati, ως Pipin πλέον. ( Δίκαιη μετονομασία, γιατί αν ο Scarpati έμαθε τον κόσμο να κυνηγά τα πελαγίσια με μακριά αεροβόλα, ο Pipin έμαθε τον κόσμο να κυνηγά στα βαθιά με αεροβόλα.). Φυσικά όσοι το ψώνισαν («ψωνισμένοι» κι οι ίδιοι από το B.W.H.) δεν το χρησιμοποίησαν ποτέ εκτός από σκοποβολή. Και κάπου εκεί, στο έμπα της νέας χιλιετίας το μακρύ αεροβόλο ξεχάστηκε…
Αλλά να που και πάλι, εντελώς ξαφνικά το μακρύ αεροβόλο ενώ θεωρούνταν ως ένα cult φαινόμενο και οι ελάχιστοι εναπομείναντες χρήστες του ως γραφικοί θρύλοι του ψαροντουφεκάδικου χώρου, επανεμφανίζεται ως μια μοντερνιά που ταιριάζει άψογα με τα καρμπονέ συνολάκια των ζεν-πρεμιέ ψαροκυνηγών, αποτελώντας το νέο «αεροβόλο σικ» στυλ!

Ο «Τρόμπας»

«Τρόμπαρε, τρόμπαρε μέχρι που σχεδόν να μη μπορείς να το οπλίσεις». Η συμβουλή του Μεγάλου Toschi, μορφή του ψαροντούφεκου στα χρόνια του ’80, στις πατέντες του οποίου βασίστηκε η δεύτερη και η τρίτη γενιά αεροβόλων της Mares κατά τη δεκαετία του ’90 (σειρές competizione και cyrano – stealth – sten 2000) αποτελεί τη σημειολογία της δύναμης του αεροβόλου. Ενας άλλος θρύλος του παγκόσμιου ψαροντούφεκου, ο Mazzari (που όμως αλλαξοπίστησε υπέρ των λαστιχοβόλων, ή τουλάχιστον έτσι παρουσιάστηκε στον ειδικό τύπο από το χορηγό του) δήλωνε ότι αν θες να κυνηγάς με επιτυχία συναγρίδες και μαγιάτικα πρέπει να έχεις τρομπάρει το αεροβόλο «στην πάσα δύναμη». Αλλά, και στα καθ’ ημάς, ο μύθος των μπλε νερών Μαργαρίτης υποστήριζε ότι «όταν αστοχεί το αεροβόλο, γύρνα και τρόμπαρέ το». Ακούγεται απλό, άρα και σοφό, θα νόμιζε κανείς, όμως …
Οι κατασκευαστές δίνουν ως ανώτατη πίεση λειτουργίας των αεροβόλων τις 30 ατμόσφαιρες. Πράγματι, αν τρομπάρει κανείς πέρα από αυτό το σημείο θα δει τα μέρη που απαρτίζουν το όπλο του, σιγά σιγά να … αυτοαποσυναρμολογούνται! Χρειάζεται γνώση από το χρήστη στη λύση και αρμολόγηση του όπλου, ώστε η κεφαλή, η θαλάμη και η βαλβίδα (κυρίως αυτή) να σφιχτούν καλά στα σπειρώματά τους για ν’ αντέξουν στην υψηλή πίεση. Διαφορετικά, το κόστος της εργασίας στον σχετικό τεχνίτη είναι μεγάλο - εκτός του ότι αυτός μπορεί ν’ αποδειχτεί … άσχετος!
Κι αν τελικά τα καταφέρει κανείς και τρομπάρει το όπλο του, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο … να  μη μπορεί να το οπλίσει, είτε μέσα στη θάλασσα, που είναι ευκολότερο, είτε έξω (όπου φυσικά αντενδείκνυται!) με τη βοήθεια των φίλων που θα βάλουν ένα χεράκι! Ενας αστικός μύθος λέει ότι  τέσσερις μάγκες προσπαθούσαν να οπλίσουν ένα αεροβόλο έξω από ένα καφενείο. Είχαν βάλει το καμάκι προς τα κάτω και έσπρωχναν από το σωλήνα και τη λαβή του όπλου. Λίγο πριν το κούμπωμα της ουράς του εμβόλου στο άγκιστρο της σκανδάλης, εκεί δηλαδή που αρχίζουν (και τελειώνουν) τα ζόρικα, οι «σφίχτες» ένιωσαν τις παλάμες τους να τρέμουν από την υπερπροσπάθεια. Τα χέρια χαλάρωσαν και το supersten μεταβλήθηκε σε πύραυλο. Ταυτόχρονα με την εκτόξευση, οι μάγκες σπάσαν δεξιά κι αριστερά αναζητώντας «ού την κεφαλήν χώσαι» για να γλιτώσουν την κατραπακιά. Μετά από ένα σύντομο ταξίδι στο διάστημα, που στους πρωταγωνιστές της ιστορίας μας φάνηκε βασανιστικά ατελείωτο, ο οιονεί πύραυλος προσγειώθηκε στην τέντα του καφετζή, ο οποίος βγαίνοντας έντρομος ρωτούσε δεξιά κι αριστερά, «ρε παιδιά τι ήταν αυτό»!   

Ο «Λαδάς»

Η σωστή ονομασία του όπλου είναι όχι αεροβόλο αλλά «αέρος - λαδιού». Το αεροβόλο είναι σαν όπλο ξηράς, αφού έχει κάνη και μάλιστα στεγανή, η οποία εκτός από καθαρισμό χρειάζεται και λίπανση ώστε να εκτοξεύει το καμάκι χωρίς μεγάλες απώλειες τριβής και παράλληλα να στεγανοποιεί τις φλάντζες. Σε κάθε σέρβις (που στα μακριά αεροβόλα γίνεται κάθε πενήντα βολές) τα χέρια γεμίζουν με λάδια, τα εργαλεία και τα προς λύση κι αρμολόγηση μέρη που απαρτίζουν το όπλο γλιστράνε, ο ιδρώτας τρέχει στο μέτωπο, και κάποιους τους πιάνει εκείνο το ιδιότυπο νευρικό τικ που κρεμάνε τη γλώσσα απ’ έξω καθώς σφίγγουν και βιδώνουν…
Δεν αρκεί, ωστόσο, να ξεβιδώσεις την κεφαλή, να βγάλεις το έμβολο και ν’ αδειάσεις το πηγμένο λάδι  στρέφοντας το όπλο προς τα κάτω. Γιατί, έτσι, δεν καθαρίζεται πλήρως η κάνη από τα κατάλοιπα. Ο κάτοχος ενός μεγάλου αεροβόλου οφείλει να είναι κι ο ίδιος «Large τύπος». Πρέπει να λύσει όλο το όπλο, να το σκουπίσει και να το ξαναδέσει, αλλάζοντας κάθε φορά όλες τις φλάντζες, είτε χάνουν είτε όχι. Κι εκείνες οι μικρές διαβρώσεις στην οπή της κάνης, πρέπει να λειανθούν ή σε περίπτωση παραμικρής αμφιβολίας να αντικατασταθεί με καινούργια (κάνη). Και αν κάποιος δεν ανέχεται να γεμίζει λάδια κάθε τρεις και λίγο, τότε αναγκαστικά θα πέσει στα χέρια του  «γερο-Λαδά», του «ειδικού» που θα τον εξυπηρετήσει στην ανάγκη του, με υπέρογκο όμως τίμημα (αν δεν αποδειχτεί άσχετος)!
Τελικά, ένας ψαροκυνηγός που γνωρίζει άριστα το αεροβόλο του και το προσέχει σαν τα μάτια του, δεν μπορεί ποτέ να είναι ένας «ψαράς εκ του προχείρου». Καλό αυτό για τα ψάρια, καθώς είτε θα πεθάνουν ακαριαία, είτε θα αφεθούν στην ησυχία τους (γιατί δεν διακινδυνεύονται άσκοπες και αμφίβολες βολές – «που να οπλίζεις τώρα»). Κακό όμως για τη Mares, και κάθε Mares, που έκανε την προίκα της όταν πριν σαράντα χρόνια ξεκίνησε σ’ ένα μικρό εργαστήριο να μοντάρει τα πρώτα Sten, γιατί τα μεγάλα αεροβόλα θα μείνουν έξω από τις ανάγκες και τις δυνατότητες των ευκαιριακών ψαροκυνηγών του σαββατοκύριακου και του δεκαπενταύγουστου.     


Jacuzzi fish

Κριτήριο του αν κάποιος είναι σχετικός με τα μακριά αεροβόλα αποτελεί το πόσα μήκη σχοινιού έχει στο καμάκι του. Αν έχει έξη μήκη κατά κανόνα είναι … μούφα! Και η πλειοψηφία «το έχει» έξι μήκη και … 25 ατμόσφαιρες! Όμως, μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού οι σχετικοί που κατ’ εξαίρεση, λόγω εξαιρετικής σωματικής δύναμης, το έχουν τόσο μεγάλο (… το σχοινί). Γιατί, για να ρίξει το 115 έξι μήκη πρέπει να είναι πουσαρισμένο με 55 ατμόσφαιρες! (Οι περισσότεροι έχουν ακόμη και το medisten με έξι μήκη βάζοντας όλο το σχοινί «μάρκας μ’ έκαψες» που έχει μέσα η συσκευασία)! Ο γνώστης των δυνατοτήτων του αεροβόλου όπλου του, έχει τόσα μήκη σχοινιού όσα πραγματικά αναλογούν στις ατμόσφαιρές του.
Το μακρύ αεροβόλο για να ρίξει «τρία μήκη σχοινιού» θέλει 35 ατμόσφαιρες (με 30 ρίχνει «δύο μήκη»). Τα τέσσερα μήκη θέλουν 40 - 45 ατμόσφαιρες! Συνεπώς δεν μπορεί να χρησιμοποιηθούν μακριές, μήκους άνω των 115 εκ. επτάρες βέργες γιατί στραβώνουν στις 35 ατμόσφαιρες και πάνω, κυρίως στην ουρά τους, κατά την πρώτη φάση του οπλίσματος. Αλλωστε το πλεονέκτημα του μεγάλου αεροβόλου είναι η διατρητικότητα της  βολής στα χοντρά ψάρια, κι αυτή εξασφαλίζεται από τουλάχιστον οχτάρα βέργα. Κι φυσικά εδώ, σ’ αυτό το άρθρο αναφερόμαστε στο σετάρισμα ενός όπλου σε σχέση με 15ρηδες ροφούς στ’ ανοιχτά νερά βαθύτερα από τα είκοσι μέτρα, τρυπημένους στο «σκληρό» κόκαλο του μάγουλου όπου τα καμάκια κάνουν γκελ, κι όχι σε στηράκια.
Μια εφτάρα στραβωμένη βέργα, ή μια εφτάρα  βέργα που λυγίζει κατά το όπλισμα διαβρώνει τη θαλάμη (κυρίως κατά την έξοδό της, τη στιγμή της βολής). Μια διαβρωμένη κάνη προκαλεί ανεπαίσθητη διαφυγή αέρα και λαδιού κατά τη βολή και ταυτόχρονα επιτρέπει σε ελάχιστο νερό να εισέλθει στο όπλο. Και αυτό είναι το λιγότερο, καθώς μια σοβαρή διάβρωση στην οπή της θαλάμης, θα προκαλέσει αμέσως διαρροή του αέρα, με αποτέλεσμα αντί οι συναγρίδες να θρηνήσουν το γεύμα, να απολαύσουν το τζακούζι από τις μπουρμπουλήθρες.   

«Φέγγω, ρίχνω, ξεβραχώνω»

Το μακρύ αεροβόλο δεν χρειάζεται ταχύτητες γιατί ο μηχανισμός τους επιβραδύνει τη ροή του αέρα από την εξωτερική κάνη προς τη θαλάμη της εσωτερικής κάνης όπου κινείται το έμβολο. Το μπλοκέτο των ταχυτήτων, λοιπόν, πρέπει να αφαιρεθεί. Και αφού «με το καλημέρα» αμέσως μετά την αγορά, οι εταιρίες μάς αναγκάζουν να πασαλειφτούμε με λάδια, ευκαιρία είναι, αφού βγάλουμε το μπλοκέτο, να διευρύνουμε κατά μήκος την στρογγυλή οπή στην εσωτερική θαλάμη, πάνω από το άγκιστρο, ώστε η ταχύτητα της ροής του αέρα τη στιγμή της βολής να αυξηθεί ακόμη περισσότερο. Εδώ, και μόνο θεωρητικά, το μακρύ αεροβόλο χάνει το πλεονέκτημά του «ρίχνω και σε σαργό στη τρύπα, και σε τόνο στ’ ανοιχτά νερά». Όμως, στη πράξη το μακρύ αεροβόλο είναι λειτουργικό (δυνατό και ευκίνητο) αποκλειστικά σε χοντρά επιλεκτικά ψαρέματα. Κι όμως, οι περισσότεροι υποστηρίξουν ότι στην «πράξη» χάρη στις ταχύτητες «με το 110 ρίχνω σε σαργό σε βαθιά τρύπα, φέγγοντας, και σε σαργό στο καρτέρι». (Και μετά ξεβραχώνω βέργες…


«Huile a  coude» ή Το γρασόψαρο

«Huile a coude» που λένε κι οι Γάλλοι σημαίνει ανασκουμπώσου («λάδι στον αγκώνα», απ’ τον ιδρώτα)! Κι επειδή to 115 και 130 δεν υπάρχει στην παραγωγή της mares θα πάρεις ένα 115 της anteyassousub, θα το λύσεις, θα βρεις τόρνο ή έστω λίμα για να μαστορέψεις τη θαλάμη, θα πασαλειφτείς με ακόμη περισσότερα γράσα (ευκαιρία μετά να πλύνεις και τα λέπια απ’ τη ψαροκασέλα) θα του βγάλεις τις ταχύτητες και θα του βάλεις μπλε λαβή και oggiva από mares sten competizione. Μπορείς να πάρεις και το 115 hunter της seac με οχτάρα βέργα, που διαθέτει μια αξιοπρεπέστατη λαβή. Αν συμβιβάζεσαι με τις 30 ατμόσφαιρες και επτάρα βέργα (αναγκαστικά  λόγω θαλάμης 11χιλ) μπορείς να πάρεις το mares stealth 110 ή το seac caccia. Αν τέλος δεν μπορείς ν’ αποχωριστείς τον αμαρτωλό φακό σου, και βρίσκεις λειτουργικό το μηχανισμό ταχυτήτων, τότε το 110 omer airbalete και το 110 mares cyrano θα σου προσφέρουν τη φαντασίωση του B.W.H. που, ποιος ξέρει, ίσως να θελήσεις κάποτε να την κάνεις πραγματικότητα μοντάροντας ένα πραγματικό μακρύ αεροβόλο με οχτάρα βέργα (ή ένα χοντρό λαστιχοβόλο – βίτσια είναι αυτά)