Για ένα επιτυχημένο υποβρύχιο ψάρεμα δεν αρκεί να προσπαθούμε κάθε φορά να σκεφτόμαστε σαν τα θηράματα. Πρέπει να συμπεριφερόμαστε και σαν αυτά.

Τότε, οι πιθανότητες υπέρ μας μεγαλώνουν εντυπωσιακά και το υποβρύχιο κυνήγι μπαίνει σε μία άλλη διάσταση χαρίζοντάς μας εικόνες μοναδικές, μαγικές. Μια τέτοια εικόνα μου χάρισε το πρώτο κυνήγι του έτους. Μπήκα σε έναν βράχο και το θήραμά μου με περίμενε... έξω από αυτόν! Μία αντιστροφή ρόλων που με έκανε να “δω” μέσα από μία διαφορετική οπτική, τη δική του. Η συνέχεια στις σελίδες που ακολουθούν.

Το ραντεβού για την πρώτη ψαρευτική απόδραση του νέου έτους κανονίστηκε για το πρωί της Δευτέρας, στις 8:30. Ξεκινήσαμε στις 9:00 περίπου από το λιμάνι της Ερμούπολης, εγώ, ο Γιάννης και ο Δομένικος. Ο Γιάννης ζευγάρι στο ψάρεμα και ο Δομένικος βαρκάρης. Ο προορισμός μας ήταν η βορειοδυτική Άνδρος. Ο καιρός, αν εξαιρέσει κανείς το κρύο του χειμώνα σε σκάφος χωρίς καμπίνα, δεν ήταν άσχημος. Βόρειοι-δυτικοί άνεμοι 3 μποφόρ που, πλησιάζοντας το στενό Άνδρου και Τήνου, δυνάμωσαν λίγο. Αφού περάσαμε το στενό, όμως, συναντήσαμε ήρεμη θάλασσα. Ύστερα από μια ώρα συνολικής πλεύσης φτάσαμε στον προορισμό μας. Προετοιμαστήκαμε και πέσαμε στο νερό, το οποίο είχε θερμοκρασία 15 βαθμούς.

Ξεκινώντας το ψάρεμα συναντήσαμε μικρούς και μέτριους σαργούς. Τα ψάρια δεν ήταν ιδιαίτερα ενοχλημένα από την παρουσία μας και ίσα που μας απέφευγαν με ήρεμες κινήσεις. Το θεωρήσαμε ευνοϊκό σημάδι για τη συνέχεια του ψαρέματος, καθώς, κατά πάσα πιθανότητα, σήμαινε πως το μέρος δεν το είχε επισκεφθεί πρόσφατα άλλος ψαροκυνηγός. Μέχρι στιγμής, πάντως, βρισκόμασταν στο ζέσταμα με σταδιακά μεγαλύτερες σε διάρκεια βουτιές.

Ο κάβος που είχαμε επιλέξει δεν βάθαινε ιδιαίτερα. Το ενδιαφέρον κομμάτι του ήταν μεταξύ 15 και 20 μέτρων. Κάποια στιγμή, ο Γιάννης πλάναρε προς το βυθό δείχνοντας να έχει εντοπίσει κάποιο θήραμα. Μετά από λίγο ανέβηκε στην επιφάνεια χωρίς αποτέλεσμα. Είχε ξεχωρίσει ένα μεγάλο σαργό που ενοχλήθηκε λίγο παραπάνω από ότι οι μικρότεροι του κοπαδιού και προσπαθούσε με μια νευρική πορεία να απομακρυνθεί, μέχρι που η θέα του ψαροκυνηγού που έφτασε ακριβώς από πάνω του, στην επιφάνεια, τον έκανε να ακινητοποιηθεί ανάμεσα σε δύο πέτρες. Τελευταία στιγμή, όμως, καθώς ο Γιάννης πλησίαζε με το όπλο τεταμένο, το ψάρι διέφυγε και η πορεία του ακολούθησε το πλαϊνό όριο ενός μεγάλου επίπεδου βράχου. Δεν είμαι σίγουρος αν με επηρέασε η πορεία του σαργού ή αν αυτός ο βράχος υποσυνείδητα μου κίνησε το ενδιαφέρον, αλλά αποφάσισα να τον ελέγξω περιμετρικά.

Εν τω μεταξύ, είχαμε ήδη συναντήσει, εκτός από τους σαργούς, αρκετούς μικρούς ροφούς και αναρωτιόμασταν αν θα συναντήσουμε και μεγαλύτερα μέλη του είδους. Παρακολουθώντας περιμετρικά το βράχο, αναζητώντας εσοχές που πιθανόν να κρύβουν κάποιο ψάρι, ανακάλυψα ένα διαμπερές άνοιγμα από το οποίο χωρούσα να περάσω από τη μια πλευρά του βράχου ως την άλλη, μια απόσταση 4 μέτρων περίπου. Είναι φυσικό πως τέτοιες διαδρομές μέσα στους βράχους ελκύουν τον καθένα μας, ενώ παράλληλα μας συγκρατεί η σκέψη του ενδεχόμενου σκαλώματος. Αυτό που χαράζεται στο μυαλό σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η χαρακτηριστική εικόνα όπου το εσωτερικό του βράχου βρίσκεται μέσα στη σκιά και στο τέλος του ανοίγματος βλέπουμε το φωτισμένο φόντο του βυθού πέρα από τον βράχο. Δεν ξέρω αν μπορώ να μεταφέρω την έκπληξη και την εντύπωση που μου έκανε η φιγούρα ενός ενήλικου ροφού σε ένα τέτοιο φωτεινό φόντο. Το ψάρι δε βρισκόταν μέσα στην "τρύπα", αλλά έξω από αυτή και αντιδιαμετρικά από εμένα! Το βάθος ήταν στα 19 μέτρα και ο χρόνος της βουτιάς μέχρι εκείνη τη στιγμή μου επέτρεπε να φλερτάρω με το σχέδιο να μπω μέσα στην τρύπα ώστε να πλησιάσω το ροφό. Χωρίς δεύτερη σκέψη προχώρησα συνειδητοποιώντας ότι ο ροφός παρέμενε ακίνητος. Το ψάρι δε με έβλεπε. Στην αρχή ίσως να ξεχώρισε κάτι από την απέναντι μεριά, αλλά από τη στιγμή που μπήκα στη σκιά δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι το προσεγγίζω απειλητικά. Από σίγουρη απόσταση βολής κατάφερα καίριο πλήγμα στο θήραμα, το οποίο αντέδρασε με ένα αντανακλαστικό τίναγμα χωρίς περαιτέρω αντίσταση. Πραγματικά τυχερή και εντυπωσιακή στιγμή. Το μόνο που έπρεπε να αποφασίσω, ήταν αν θα σύρω το ψάρι προς τα πίσω ή αν θα συνεχίσω προς τα εμπρός.

Τραβήχτηκα προς τα πίσω. Το μέλημα μου τώρα ήταν να βγω ασφαλής αλλά και να συνεχίσω όσο μπορώ να τραβάω το πλάνο με την κάμερα που είχα στήσει στο όπλο μου. Βγαίνοντας πάλι από το σημείο που μπήκα άρχισα να αναδύομαι. Ο Γιάννης, εντωμεταξύ, όταν είδε τα πέδιλα μου να αρχίζουν να ξεπροβάλλουν από την τρύπα βούτηξε για να βοηθήσει και έπιασε τον ροφό για να τον ανεβάσει με σιγουριά. Το φτεράκι είχε περάσει με ασφάλεια, οπότε δεν χρειάστηκε δευτέρωμα. Ήμουν απόλυτα ικανοποιημένος. Είχα συλλάβει ένα ροφό πάνω από 4,5 κιλά, έπειτα από μία απρόσμενη εξέλιξη στη βουτιά μου, περνώντας μέσα από τη διαμπερή τρύπα του βράχου και έχοντας αποτυπώσει όλη τη διαδρομή στο πλάνο που τραβούσα με την κάμερα!

Φωνάξαμε το Δομένικο να παραλάβει το ροφό, ώστε να συνεχίσουμε το ψάρεμα. Μετά από ένα τέτοιο ξεκίνημα, βέβαια, δεν περιμένει κανείς να συνεχίσει με την ίδια  τύχη, αλλά ότι και αν έμελλε να μας χαρίσει η θάλασσα θα ήταν ευπρόσδεκτο. Ο βυθός εξελισσόταν όπως και πριν. Όχι μεγάλα βάθη, με μερικές βουτιές μόνο να ξεπερνούν τα 20 μέτρα. Ούτως ή άλλως, τον χειμώνα, λόγω του μεγαλύτερου πάχους της στολής και του επιπλέον βάρους στη ζώνη, οι επιδόσεις του καλοκαιριού δεν είναι εφικτές. Σε αυτό συντελεί και το κρύο που παρά τα 6,5 χιλιοστά της στολής γίνεται αντιληπτό στη διάρκεια της χαλάρωσης πριν τη βουτιά. Χρειάζεται, λοιπόν, ενδιάμεσα κίνηση και πεδιλιές ώστε να παραμένουμε ζεστοί. Επιπλέον, απαιτείται και χαλάρωση στο βαθμό που είναι απαραίτητο αλλά όχι τόσο που να επιτρέψει στο κρύο να επηρεάσει την άπνοια μας. Αντ' αυτού, κάποιοι μπορεί να προτιμούν περισσότερα χιλιοστά στη χειμερινή στολή. Προσωπικά, θεωρώ ότι κάτι τέτοιο θα επιβάρυνε το ψάρεμα μου, επειδή θα χρειαζόμουν ακόμα περισσότερα βάρη στη ζώνη αλλά και λόγω περιορισμού της ευκινησίας από το επιπλέον πάχος της στολής. Αλλά όπως και να ‘χει είναι ξεκάθαρα θέμα προσωπικής επιλογής και προτίμησης.

Είχε περάσει τουλάχιστον μια ώρα από τη σύλληψη του ροφού και η πρόβλεψη μας είχε αρχίσει να επαληθεύεται: δεν σταθήκαμε το ίδιο τυχεροί στη συνέχεια και είχαμε ήδη καλύψει αρκετή απόσταση χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Αποφασίσαμε να μετακινηθούμε με το σκάφος. Ο Δομένικος διέκοψε την καθετή του και ήρθε να μας παραλάβει. Ξεκινήσαμε για τον κάβο που είχαμε επιλέξει στο προηγούμενο ψάρεμά μας στην Άνδρο. Ο συγκεκριμένος κάβος την προηγούμενη φορά είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά σε μεγαλύτερα βάθη, μεγαλύτερα από τα 30 μέτρα, τα οποία τώρα δε θα ήταν προσιτά. Παρόλα αυτά, αποφασίσαμε να τον επισκεφθούμε ξανά, ευελπιστώντας πως με κάποιο τρόπο η τύχη θα μας ξαναχαμογελάσει.

Με τις πρώτες βουτιές καταλάβαμε ότι οι δυνατότητες για κάτι καλό ήταν περιορισμένες. Δεν είδαμε θηράματα έξω από τα θαλάμια τους και το καρτέρι ή ο σχολαστικός έλεγχος σε εσοχές και τρύπες στα βάθη που προαναφέραμε δεν ήταν ελκυστικές επιλογές. Συνεχίσαμε με αναγνωριστικά πλαναρίσματα, ενώ επίσης είχαμε το νου μας για κάποιο θήραμα στα ρηχά. Σε κάποια στιγμή φτάσαμε σε ένα γνώριμο σημείο του κάβου, όπου υπήρχε μια βαθιά και ευθεία σχισμή σε βάθος 10 μέτρων. Βούτηξα και πλησίασα τη σχισμή. Μετά από προσεκτικό έλεγχο εντόπισα στο ημίφως μία κωλοχτύπα, αρκετά βαθιά μέσα στο βράχο. Μιας και η κωλοχτύπα δεν φαινόταν να πηγαίνει πουθενά, έλεγξα και την υπόλοιπη σχισμή, ώσπου εντόπισα το θήραμα που αναζητούσαμε: μια στήρα 2,5 κιλά είχε στριμωχτεί για κακή της τύχη στη σχισμή, σε απόσταση σίγουρης βολής. Το μόνο πρόβλημα θα ήταν το ξεβράχωμα μιας και το άνοιγμα του βράχου δεν ήταν ιδιαίτερα "άνετο". Θεωρώντας ότι οποιαδήποτε καθυστέρηση ίσως επέτρεπε στη στήρα να εισχωρήσει σε πιο δύσκολο σημείο, την ακινητοποίησα με μία εύστοχη βολή. Βγήκα από το βράχο και αναδύθηκα για να πάρω μερικές ανάσες. Πρότεινα στον Γιάννη να δοκιμάσει να ξεβραχώσει το ψάρι. Αυτός προθυμοποιήθηκε και εγώ τον ακολούθησα στη βουτιά για να παρακολουθήσω τη διαδικασία. Κανονικά, ο ψαροκυνηγός οφείλει να ξέρει πως θα βγάλει το ψάρι από την τρύπα πριν εκτελέσει τη βολή. Σε κάθε περίπτωση, στο ξεβράχωμα είμαι της αγαπημένης άποψης ότι "δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο". Καλύτερα να αφιερώσουμε μια βουτιά μόνο και μόνο στο να μελετήσουμε την τρύπα, το μέγεθος του ψαριού και να σκεφτούμε την καλύτερη προσέγγιση, παρά να τραβάμε με δύναμη από την αρχή. Το ψάρι βγήκε με τις κατάλληλες μανούβρες. Το βάθος βέβαια ήταν μικρό, κάτι που διευκολύνει τη διαδικασία και δεν την καθιστά ιδιαίτερα επισφαλή. Βέβαια, αρκεί να υπάρχει πάντα το ζευγάρι μας που παρακολουθεί!

Μιας και ο Γιάννης εξακολουθούσε να είναι πρόθυμος, του πρότεινα να δοκιμάσει να πάρει και την κωλοχτύπα. Η βολή θα έπρεπε να γίνει από μακριά ώστε η βέργα να χάσει από την αρχική της δύναμη και να μη σφηνωθεί στο βράχο. Σε περίπτωση σφινώματος, το σημείο ήταν τόσο δυσπρόσιτο που μπορεί να χάναμε τη βέργα και να θανατώναμε άδικα ένα εξαιρετικό θήραμα. Πάλι ακολούθησα τη βουτιά του Γιάννη για να παρακολουθήσω τη διαδικασία και οφείλω να ομολογήσω ότι ανησύχησα όταν είδα πως ετοιμαζόταν να κάνει τη βολή από μεγαλύτερη απόσταση από όσο θα επιχειρούσα ο ίδιος. Παρόλα αυτά η βολή ήταν εύστοχη και, μαζί με την στήρα, ο Δομένικος παρέλαβε και μια κωλοχτύπα ικανοποιητικού μεγέθους!

Το ψάρεμα δε συνεχίστηκε για πολύ ακόμα. Η ώρα είχε ήδη φτάσει 15:30 και ξεκινήσαμε το ταξίδι της επιστροφής... Μπορεί η τύχη να μην ήταν συνολικά με το μέρος μας, αλλά τα θηράματα ήταν ικανοποιητικά, ήμασταν χαρούμενοι με την αρμονική συνεργασία με τον Δομένικο και εγώ είχα κερδίσει μία εικόνα που θα θυμάμαι για πάντα: Ο ροφός πλαισιωμένος από τον βράχο της τρύπας και το μπλε της θάλασσας. Εγώ μέσα στον βράχο. Το ψάρι απ’ έξω. Η κάμερά μου απαθανάτισε αυτή την εικόνα ώστε να τη μοιραστώ, αλλά η μαγεία και η έκπληξη που αισθάνθηκα, όπως και η χαρά της επιτυχημένης βολής που ακολούθησε είναι πράγματα που δύσκολα μεταφέρονται, ακόμα και μέσω της οθόνης...