Πυρώσανε τα τσιμέντα στη μεγαλούπολη, άναψε η άσφαλτος, οι πλάκες στα πεζοδρόμια, το χώμα στα πάρκα ξεράθηκε και γέμισε ρωγμές, ακόμα και η θάλασσα αδυνατεί να μας δροσίσει, αφού άγγιξε τους 27, 28 βαθμούς!!....Τα βράδια το air condition έγινε κάτι περισσότερο από απαραίτητο.
Μπορεί φέτος οι καύσωνες να μη χτύπησαν με τη συνήθη μανία τους, αλλά ο υδράργυρος, ανυποχώρητος παραμένει σταθερά γύρω στους 34 βαθμούς, εδώ και αρκετές βδομάδες, κάνοντας τα τζιτζίκια να τραγουδούν ασταμάτητα ακόμη και τη νύχτα.
Αισίως φτάσαμε στον Αύγουστο το μήνα των διακοπών του Έλληνα και όλοι όσοι παραμένουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, νιώθουν πως ζουν σε άλλη πόλη, καινούρια, φιλόξενη.
Το κακό είναι πως φέτος εκτός από τις Μεγαλουπόλεις ερήμωσαν και οι βυθοί.
Το....κολύμπι σε άδειους βυθούς με τον ήλιο να σε βαράει αλύπητα, εκτός από κούραση φέρνει και απογοήτευση, ακόμα και στους πιο φανατικούς του χώρου μας.
Οι δύο τελευταίες συνεχόμενες εξορμήσεις είχαν το ίδιο ατυχές αποτέλεσμα και μια παραλίγο θερμοπληξία.
Το βράδυ στη βεράντα κάτω από τον έναστρο καλοκαιρινό ουρανό με το κορμί απλωμένο πάνω στην ξαπλώστρα, με το μυαλό να ταξιδεύει και το βλέμμα που χάνεται στην απεραντοσύνη του διαστήματος.
Τόση ησυχία και ερημιά που ακούς τη βραδινή μπουκαδούρα να πιέζει το κύμα να σκαρφαλώσει  ψηλότερα στην παραλία, σκηνικό σύνηθες και γνώριμο, βοηθά στη χαλάρωση.
Κάπου εδώ μπαίνει στην παρέα ο Μορφέας και γίνεται συνοδοιπόρος στο ταξίδι του μυαλού μας, αναγκάζοντάς μας να παραδοθούμε άνευ όρων στην αγκαλιά του, που σε αντάλλαγμα θα μας ελευθερώσει από τον κάματο της μέρας.
Η νύχτα μικρή, καλοκαιρινή, φεύγει γρήγορα και το δυνατό φως του ήλιου, μαζί με τη ζέστη μας κάνει ανήμπορους να συνεχίσουμε τον ύπνο μας, μέχρι αργά.
Πρωινός καφές στη βεράντα με θέα τη θάλασσα. Σκέψεις από τα προσωπικά θέλω, παραμένουν ανείπωτες και σφραγισμένες στο βάθος του μυαλού.
Και μόνο η θέα της γαλανής, σαν μια άλλη σειρήνα μας καλεί. Επιλογές πολλές αλλά οι τελευταίες αποτυχίες φρενάρουν τη θέληση. Το πείσμα όμως και η επιμονή, υπερνικούν την κούραση και αναβάλουν για άλλη μια φορά την προγραμματισμένη ανάπαυλα.
Οι τελευταίες αποτυχίες μας έκαναν σοφότερους σπρώχνοντας τη λογική του νου μας να σκεφτεί διαφορετικά.....να σκεφτεί χειμωνιάτικα. Κόντρα στην εποχή, μοιάζει πιθανή λύση αφού η ενδεδειγμένη απέτυχε πλήρως.
Η μέρα αφήνετε να κυλήσει με τον ήλιο να πιάνει τον κατήφορο στο ουράνιο στερέωμα, όταν το αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα από τόπο που αφέθηκε στην ησυχία του λόγο εποχής.
Στη ζώνη τα κιλά ανεβαίνουν θυμίζοντας κάτι από χειμώνα, μονάχα το πάχος της στολής έμεινε να θυμίζει το σήμερα.
Η μικρή, έρημη από λουόμενους παραλία, θα μας φιλοξενήσει για λίγες ώρες ελπίζοντας για το καλύτερο.
Μια βουτιά στο νερό, απαραίτητη προϋπόθεση αφού θα βοηθήσει και στο πιο άνετο και ευκολότερο φόρεμα της στολής.
Η ακτογραμμή μόνιμα θολή παρά τους συνεχόμενους βοριάδες θυμίζει κάτι από εποχή που έφυγε. Μονάχα το ζεστό νερό μας επαναφέρει στο σήμερα.
Πρώτο δοκιμαστικό καρτέρι παράλληλα με την ακτή και το 110 κρίνεται μεγάλο, αφού η ορατότητα του νερού δεν επιτρέπει στην όραση να δει τη μύτη της βέργας. Αλλαγή με το 95άρι επιβεβλημένη, όπως και η πρόσθεση ενός ακόμα αποσπώμενου κιλού στη ζώνη.
Ο χρόνος κυλά αμείλικτα και οι ενέδρες διαδέχονται η μια την άλλη. Τριγύρω μου τα μικρόψαρα και οι καλόγριες κάνουν κύκλο ζωντανεύοντας τον περίγυρο.
Ένα κοπάδι κακαρέλων ανακατεμένο με σαργούς, μουρμούρες και μεγάλους σπάρους δίνουν πνοή στο βυθό, εγείροντας το κυνηγητικό ένστικτο, ζωντανεύοντας την ακτογραμμή, περισσότερο από ότι τις βαθιές αποχές.
Γούστο θα 'χει....σκέφτηκα όταν ξαφνικά μέσα από τη θολούρα εμφανίστηκε μια χρυσοφρύδα να κολυμπά απελπιστικά αργά προς το μέρος μου, σαν να μην υπήρχα εκεί, σαν να ήμουν κομμάτι του βυθού.
Η βέργα του όπλου ευθυγραμμίστηκε με το σώμα του ψαριού. Ο χρόνος κυλούσε αργά, ξοδεύοντας αποθέματα οξυγόνου, αλλά με το μυαλό να φρενάρει την εντολή για βολή, αναμένοντας το θήραμα να έρθει κοντύτερα. Η ηρεμία το ξεγελά κάνοντάς το ευάλωτο, φέρνοντάς το σώμα του σε κοντινή απόσταση.
Άρση του μέτρου της απαγόρευσης και αστραπιαία το δάχτυλο πιέζει τη σκανδάλη υποχρεώνοντάς την να υποχωρήσει, αυτή με τη σειρά της ελευθερώνει τη βέργα από τα δεσμά της, δίνοντας ρόλο στα λάστιχα να την σπρώχνουν με όση δύναμη έχουν να διαπεράσει τη μαλακιά σάρκα της.....
Ψάρι δυνατό, ατίθασο, που προσπαθεί να ελευθερωθεί, τρίβεται στην άμμο προσπαθώντας να πετάξει από πάνω του τη βέργα και συνάμα να χαθεί στο γαλάζιο.
Βολή καλή, με βέργα που έχει δυο φτερά, δεν αφήνει περιθώρια απώλειας με το σχοινί από το μουλινέ να προδίδει την διαδρομή του ψαριού.
Ευθανασία απαραίτητη, όπως κρίνουν οι κανόνες του κυνηγιού και πρέπει σε κάθε θήραμα.
Κολυμπώ αρκετά μέτρα μακρύτερα πριν επιχειρήσω επόμενο καρτέρι γνωρίζοντας πως μετά τη βολή ακόμα και τα μικρόψαρα τρομάζουν και δύσκολα η περιέργεια θα νικήσει το φόβο τους κάνοντάς τα να πλησιάσουν. Όλα στη φύση όπως και στη ζωή θέλουν τον χρόνο τους.
Τα πρώτα καρτέρια άκαρπα διαδέχονται το ένα το άλλο δίχως αποτέλεσμα. Το οπτικό πεδίο κενό, φέρνει στο μυαλό κάτι από προηγούμενες εξορμήσεις.
Κολυμπώντας λίγα μέτρα παρακάτω, παράλληλα με την ακτή, πέφτω πάνω σε ένα κοπάδι αθερίνα που στριμώχνεται σε μια γωνιά της ακτογραμμής.
Παρατηρώ πίεση και νευρικότητα στο κοπάδι, δείγματα κυνηγού στη περιοχή....
Καρτέρι πίσω τους, χαμένος στη θολούρα που συμμαχεί μαζί μου.  
Η ανθρώπινη επιμονή και η πίστη σε αυτό το κάτι, που πολλές φορές μας σπρώχνει να κάνουμε πράγματα δίχως ιδιαίτερο λόγο, γίνεται η αιτία να επαναλάβω τα καρτέρια κάμποσες φορές πίσω από το κοπάδι, αλλάζοντας μονάχα γωνία.
Κάποια στιγμή η αθερίνα αρχίζει να γίνετε πιο νευρική, δείγμα πως κάτι υπάρχει εκεί έξω χαμένο και αυτό στο πέπλο της θολούρας, που τρομάζει το κοπάδι.
Ο καρπός σφίγγει τη λαβή του όπλου που εδώ και αρκετή ώρα ψάχνει στόχο......
Ένα μικρό κοπάδι από μεγάλους κεφάλους, χαλάει την ηρεμία της αθερίνας, αλλά δεν είναι αυτό που αναζητώ...
Η ακινησία επιβάλλεται αν δεν θέλω να σπείρω τον πανικό και να διώξω τους κεφάλους και όλα τα άλλα ψάρια που βρίσκονται στον αθέατο περίγυρό μου.
Το κοπάδι με προσπερνά αδιαφορώντας για μένα όπως εγώ για κείνους.
Ο διαφραγματικός, προειδοποιεί για άμεση ανάδυση και ενημερώνει πως θα χρειαστεί μεγαλύτερος χρόνος παραμονής στην επιφάνεια σε κατάσταση ηρεμίας, μέχρι το επόμενο καρτέρι.
Διαισθάνομαι πως κάτι άλλο κρύβετε εκεί έξω....,κάποιος προικισμένος από τη φύση θηρευτής με αισθήσεις και κυνηγητικά ένστικτα αλάθητα, που τον έφεραν μέχρι το σήμερα, το εδώ, να κάνει αυτό που από τις πρώτες ώρες της ζωής του γνώριζε να κάνει για να επιβιώσει.
Σε επόμενο καρτέρι, αυτό το κάτι άλλο ενόχλησε το κοπάδι της αθερίνας, που συσπειρώθηκε και κινήθηκε νευρικά, δείγμα πως κάτι κυνηγά, κάτι πλησιάζει....
Είναι η στιγμή που η αδρεναλίνη ανεβαίνει και μαζί της και οι χτύποι της καρδιάς, που όσο και να προσπαθούμε να τους κρατήσουμε χαμηλά, πολλές φορές μας προδίδουν, χαλώντας όλα όσα με κόπο έχουμε χτίσει.
Η όραση προσπαθεί να βρει την αιτία, αλλά η θολούρα της ακτογραμμής δεν την αφήνει.
Τα δευτερόλεπτα κυλούν αργά ξοδεύοντας χρόνο παραμονής στο καρτέρι.
Ξάφνου ο θηρευτής ξεπροβάλει μεγαλόπρεπα διεκδικώντας το χώρο, όπως η φύση το προστάζει.
Νιώθοντας με σαν ξένο σώμα, προσπαθεί να κυριαρχήσει στην περιοχή, να επιβληθεί και να με  διώξει. Δεν γνωρίζει...
Πιθανόν ο χρόνος ζωής του να μην το δίδαξε όσα έπρεπε ή η αδύνατη μνήμη του λησμόνησε το παρελθόν και τον κίνδυνο που ελλοχεύει.
Σπρωγμένος από την περιέργεια  που η φύση  του χάρισε, τον φέρνει....στο τέλος.
Είναι η στιγμή που στη ζωή, οι ρόλοι αλλάζουν και ο θηρευτής, δίχως να το καταλάβει γίνεται θήραμα.
Το όπλο τεντώθηκε, με το δάχτυλο να υποχωρεί, πιέζοντας τη σκανδάλη να ελευθερώσει το ατσάλι που με ταχύτητα θα διαπεράσει το σώμα του ψαριού.
Σε μια ύστατη και ενστικτώδεις κίνηση, προσπαθεί να φύγει στα βαθιά, προσπαθεί να ελευθερωθεί από το βάρος  του μετάλλου. Μάταιο, λίγα μέτρα μακρύτερα πέφτει κουρασμένος και ανήμπορος, περιμένοντας το τέλος, που δεν αργεί.
Λαμπρό ασήμι στον ήλιο, με τα καράτια του να αστράφτουν και να θαμπώνουν την όραση, δείχνουν την αξία του. Το τέλος δεν αργεί να έρθει, ένα τέλος που σηματοδοτεί και το τέλος της εξόρμησης.
Με τον ήλιο να μην έχει πολλή ζωή ακόμη, ζωή που γρήγορα θα σβήσει, όταν θα βουτήξει για τελευταία φορά στη γαλανή, παραδίνοντας αυτή την πλευρά της γης στο σκοτάδι.
Στιγμές που δεν υπάρχουν λόγια, λέξεις να κρατήσουν. Πίνεις το κάθε λεπτό σαν να είναι το τελευταίο, που είναι, της μέρας που φεύγει και γίνεται παρελθόν....σε λίγο θα ανήκει στο χτες, μια ακόμη ανάμνηση, μια ακόμη εξόρμηση.....