Προληπτική δεν θα έλεγα πως είμαι. Αλλά όπως και να το κάνουμε, το πρώτο ψάρεμα του χρόνου περίμενα να πάει καλά. Η αλήθεια είναι πως ήθελα να πάω για βουτιά την πρωτοχρονιά, αλλά ο καιρός είχε άλλα σχέδια. Την πέρασα λοιπόν στα ορεινά των Χανίων και, με θέα τα χιονισμένα Λευκά Όρη, ονειρευόμουν κοπάδια με σαργούς. Πρωί - βράδυ μάλιστα τσέκαρα τον καιρό, για το πότε θα πέσουν οι αέρηδες. Το καλό ήταν πως είχα δυο βδομάδες άδεια και δεν ανησυχούσα για την κακοκαιρία. Είχα όλο τον καιρό μπροστά μου, να σκοτώσω ψάρια!
Δύο του μηνός επέστρεψα στον πολιτισμό, στις τρεις το πρόγραμμα είχε ψάρεμα. Κλασσικά το απόγευμα της παραμονής θυμήθηκα ότι πρέπει να τσεκάρω τον εξοπλισμό μου, και αυτό για μένα σημαίνει μόνο ένα πράγμα. ΓΙΑΝΝΗΣ!

-Μωρό μου, θα τσεκάρεις τα όπλα μου? Αύριο θα πάω για ψάρεμα.
-Με ποιόν θα πας, εγώ δεν μπορώ, έχω προπόνηση το μεσημέρι.
-Το ξέρω, μόνη μου, δεν με πειράζει. (Αδιάφορη και καλά, αν και δεν κρατιόμουν)
-Γιατί δεν λες του Γιώργου να πάτε μαζί?
-Μπα, αύριο θα επιστρέψει στο γραφείο πρώτη μέρα μετά τις γιορτές, θα έχει δουλειά, δεν του το λέω μην τον ξεσηκώσω. (Η αλήθεια είναι πως ήθελα να πάω μόνη μου, ήθελα όλη τη θάλασσα δικιά μου, να τη χαρώ και να μην έχω κάτι να με απασχολεί).

Ο καλός μου ο Γιάννης, ετοίμασε τα όπλα, τα φόρτωσε κιόλας στο αυτοκίνητο και τον έβαλα να δει και τον καιρό για να μου πει που είναι καλά να πάω, καθώς είχε προηγηθεί κακοκαιρία. Αφού μου βρήκε και το μέρος, άρχισαν τα πειράγματα.

-Να βγάλεις ψάρια έ?
-Αν έχει θα βγάλω.
-Ααα, αρχίσαμε τις δικαιολογίες? Να βγάλεις και να τα αφήσεις αυτά!

Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 7.00 αλλά έξω ήταν ακόμα μαύρη νύχτα. Καμιά ώρα μετά έβαλα τη στολή απ το σπίτι και αποχαιρέτησα τα αγόρια μου, τον Γιάννη, τον Λευτεράκη και το νέο μέλος της οικογένειας, τον Μενέλαο έναν γατούλη 4 μηνών που γαντζωνόταν στο νεοπρέν για να τον πάρω αγκαλιά. (Ευτυχώς που είναι 7 χιλιοστά)

Και δεν φτάνει που βάζω την καινούρια 7άρα απ το σπίτι, κοτσάρω και τη νιτσεράδα από πάνω για να μην με κοιτάνε περίεργα. Είπαμε δεν είμαι προληπτική, αλλά όχι και να με πιάσει κάνα κακό μάτι πρωί πρωί. Το θέμα είναι πως δεν είμαι και ιδιαιτέρως ευκίνητη με τόσο νεοπρέν, νιτσεράδα συν τη ζώνη του αυτοκινήτου, βγαίνω στο δρόμο και λέω «άντε να φτάσω». Το πιο αστείο όμως είναι όταν επιστρέφω που δεν βγάζω την κουκούλα γιατί τα μαλλιά αργούν να στεγνώσουν και κρυώνω. (Ένα κάρο προβλήματα, αλλά βγάζω ψάρια…) Και για να μιλήσω στο τηλέφωνο όταν οδηγώ σφηνώνω το κινητό ανάμεσα στο αυτί και την κουκούλα και κάνω αυτοσχέδιο bluetooth! Πολύ αστείο θέαμα!

Φτάνω λοιπόν και ο καιρός ήταν όπως ακριβώς τον είχε περιγράψει ο Γιάννης. Ο ιδανικός! Το καλό όταν φοράς τη στολή απ το σπίτι είναι ότι σε λίγα λεπτά απ την ώρα που θα φτάσεις στο σημείο, είσαι στο νερό. Και το καλύτερο ακόμα είναι πως λίγα λεπτά από τη στιγμή που έπεσα, είδα ένα κοπάδι σαργούς! Λίγο νευρικοί έμπαιναν στα χαράκια, αλλά αμέσως μετά ξαναέβγαιναν. Δεν ήξερα που να πρωτοκοιτάξω. Ακολουθούσα κάποιον με τα μάτια, τον έχανα μόλις απομακρυνόταν, γιατί είχε και μια θολουρίτσα, διάλεγα άλλον. Κάποια στιγμή αποφάσισα να βουτήξω σε δύο τρία μονόπετρα που επικοινωνούσαν μεταξύ τους γιατί εκεί είχα δει κίνηση. Φτάνω σέρνομαι στην πρώτη τρύπα, περιμένω λίγο, τίποτα. Συνεχίζω για τη δεύτερη όταν βλέπω μια κίνηση σε ένα χαράκι στην τρίτη πέτρα. Είναι ένας μεγάλος σαργός που κινείται και κατά μήκος του χαρακιού και κάποιες στιγμές διακρίνεται η κοιλιά του. Κάθομαι ακίνητη και περιμένω. Στιγμές αργότερα κάνει το λάθος και εμφανίζεται και ξαφνικά βρίσκεται με μία εξαμισάρα να τον έχει ακινητοποιήσει. Τι χαρά! Το πρώτο ψάρι για το 2012 είναι ένας 800άρης σαργός!
Το ψάρεμα συνεχίστηκε χαλαρά και κάθε λίγη ώρα χτυπούσα και από έναν σαργό, με την αγαπημένη μου τεχνική. Αθόρυβη βουτιά, καρτέρι στην τρύπα και υπομονή. Το καλό είναι πως τα ψάρια ήταν όλα μεγάλα και λίγες ώρες μετά είχα μια εντυπωσιακή σαργοψαριά. Βρήκα και τρία χταπόδια, χτύπησα και ένα καλό σκάρο και είχα σταμπάρει και κάτι ωραία μπαρμπούνια την ώρα που έπεσα, τα οποία είχα σκοπό να τσακίσω αν τα έβρισκα στην επιστροφή. Είχα μία πολύ ωραία ψαριά για τα δεδομένα μου, άλλωστε όταν βγάζω σαργούς είμαι ευτυχισμένη και ήδη σκεφτόμουν τα αστεία που θα κάνω στον Γιάννη, αλλά και τον φίλο μου τον Σπύρο απ το Ηράκλειο, που τρελαίνομαι να πειράζω!
Το κακό είναι πως είχα απομακρυνθεί αρκετά και το βοριαδάκι  που είχε βάλει ξαφνικά θα το είχα κόντρα στην επιστροφή. Βέβαια έχω κάνει και πολύ χειρότερα, αλλά όταν πάω μόνη μου για βουτιά είμαι πολύ προσεκτική, καθώς δεν θέλω το παραμικρό να μου χαλάσει το ψάρεμα και τη διάθεση. Έτσι λοιπόν έβαλα γκάζια να γυρίσω μιας και η ώρα ήταν δύο, ήθελα και καμιά ώρα κολύμπι και ποιος ξέρει? Μπορεί να μου φύλαγε καμιά έκπληξη στην επιστροφή…
Πράγματι, κολυμπούσα αρκετά γρήγορα χωρίς να ψάχνω, άλλωστε είχα ψαρέψει ωραία, όταν ξαφνικά είδα μία κίνηση σε ένα μονόπετρο. Αν έχω δει καλά αυτή είναι ουρά μαύρου, σκέφτηκα καθώς χαλάρωνα. Πλησίασα όσο πιο αθόρυβα μπορούσα από μπροστά, κοίταξα στην είσοδο, τίποτα. Συνέχισα τη βουτιά και στο πλάι της πέτρας είδα μια κεφάλα να με κοιτάει. Μπάμ και μένει ξερό! Τραβάω, βγαίνει αλλά λίγο πριν βγει ολόκληρο το ψάρι, κάπου μάγκωσε, τον άφησα και βγήκα. Χρειάστηκαν ακόμα  δύο βουτιές και ο ψάρης ήταν δικός μου! Τι ευτυχία ήταν αυτή!!!
Στην επιστροφή, λίγα μέτρα από εκεί που είχα πέσει, είδα και πάλι ένα κοπαδάκι με μπαρμπούνια ακίνητα στην άμμο και δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Τα πελέκησα και αυτά και βγήκα τρισευτυχισμένη!!!
Ένα ζευγάρι που μάζευε σταμναγκάθι ξαφνιάστηκε όταν το πλησίασα. (Ήθελα να κάνω δημόσιες σχέσεις για να με βγάλουν καμιά φωτογραφία) αλλά δεν χρειάστηκε, γιατί πρόθυμοι άφησαν την τσάπα και με ακολούθησαν. Η έκπληξή τους μεγάλωσε όταν είδαν τα ψάρια και τα χταπόδια. Η κυρία μάλιστα μου είπε πόσο της αρέσουν και πριν προλάβει να αντιδράσει είχα βάλει το ένα σε μία σακούλα και της το πρόσφερα. Δεν ήθελε να το πάρει και πείστηκε μόνο όταν τους είπα ότι δεν θα κάτσω να με φωτογραφίσουν και αυτή την ωραία ψαριά δεν θα την θυμάμαι, χωρίς ένα ντοκουμέντο. Οι φωτογραφίες που μου έβγαλε ο σύζυγος ήταν βέβαια κουνημένες, εκτός από μία, αλλά η διάθεση μετράει.
Στον δρόμο μόνο που δεν πέταγα! Έφτασα στο σπίτι με 5 λεπτά διαφορά από τον Γιάννη που γύριζε απ την προπόνηση.

-Πως πήγε μωρό μου?
-Καλούτσικα, έβγαλα κάτι ψαράκια.
-Καλούτσικα ή καλά?
-Ε θα δεις μόνος σου, αλλά φέρε βρε αγάπη μου το ψυγείο απ το αυτοκίνητο γιατί είναι βαρύ και δεν μπορώ να το σηκώσω!
-Τι έκανες πάλι βρε τράτα?

Ακολούθησε πάρτυ! Ο Μένιος τριγύριζε γύρω απ το ροφό μέχρι που αναγκαστήκαμε να τον κλείσουμε στο ψυγείο και ο Λευτεράκης συμμετείχε στη χαρά χωρίς να ξέρει ακριβώς γιατί. Έβλεπε εμάς χαρούμενος και γαύγιζε και αυτός. Μία τρελή τρελή οικογένεια!

Το πρώτο ψάρεμα του 2012 πήγε καλύτερα από ότι και εγώ η ίδια περίμενα. Άντε και καλή μας χρονιά!