-Έλα ρε, πότε είναι ο γάμος?
-25, από πότε θα έρθεις?
-Έχω μία βδομάδα άδεια, να την πάρω πριν η μετά?
-Μετά, να κάνουμε κάνα ψάρεμα.
-Καλά δεν θα πάτε ταξίδι?
-Ναι για ψάρεμα, θα έρθεις μαζί.
-Ε, να μην σας ενοχλώ.
-Δεν μας ενοχλείς. Εκτός και αν δεν θες να ψαρέψεις στα ωραία μέρη της Κρήτης…
-Α καλά, θα έρθω!
-Φέρε sleeping bag, Δευτέρα πρωί φεύγουμε!

Η συνομιλία με το φίλο μου το Γιάννη, έγινε αρχές Ιουνίου. Οι μέρες πέρασαν γρήγορα και στις 24 ήρθε Χανιά, με το αμάξι τίγκα στον εξοπλισμό. Στολές, όπλα, ψυγείο, σκούτερ, εφεδρικά και το sleeping bag φυσικα. Μάλιστα πήγαμε παρέα και αγόρασε και μία σκηνή για «παν ενδεχόμενο», όπως μου είπε. Δεν είχε ξανακοιμηθεί στην εξοχή και του φαινόταν «κάπως». Το Σάββατο κύλησε σαν νερό, την Κυριακή μέχρι να χαιρετήσουμε φίλους, νύχτωσε, και το πρωί της Δευτέρας μας βρήκε να φορτώνουμε το φουσκωτό, με τον Λευτεράκη να μην κρατιέται από τη χαρά του, καθώς του είχαμε πει τη μαγική λέξη. ¨Βαρκάδα¨
Πρώτη επιλογή μας το «ευτυχουλο-μέρος». Το αγαπημένο μου. Είχα καιρό να ψαρέψω με το ζευγάρι μου και μου είχε λείψει. Το πλάνο ήταν να ψαρέψω στην αρχή με τον Γιάννη και μετά να βουτήξουν οι «Γιάννηδες» παρέα. Τα νερά ήταν καθαρά και δροσερά. Για 3άρα ακόμα ούτε λόγος και επιλέξαμε 5-3 με τονΓιάννη να μας κοροϊδεύει. Αλλά τι περιμένει κανείς από κάποιον που η πιο χοντρή του στολή είναι 5άρα και τη φοράει με το ζόρι στο καταχείμωνο…

-Τι βυθό έχει εδώ?
-Μαλλιαρά μονόπετρα, έχει πολλά μαύρα και τάκους σαργούς. Α, να κοιτάς και για κολωχτύπες!
-Ωωωωωωωωω!!!!!

Η αλήθεια είναι πως τους έχει μεγάλη αδυναμία γι αυτό και λίγη ώρα μετά, που χτύπησε μία, μέσα σε τρύπα και του ξεψάρισε, έσκασε. Μισή ώρα έκανε βουτιές για να τη βρει, χωρίς αποτέλεσμα.
Λίγο πιο κάτω βλέπω ένα ροφό 3-4 κιλά. Το κακό είναι ότι με είδε και αυτός και μπήκε σε ένα χαράκι. Πλησίασα από τη μεριά που περίμενα να τον δω αλλά μέχρι να συνηθίσουν τα μάτια μου, τσουπ χώθηκε. Ψάχνω το μονόπετρο γύρω - γύρω, τίποτα. Πάνω από το χαράκι που χώθηκε είχε μία πέτρα, πάω από την άλλη μεριά και κάνω ένα καρτέρι και βλέπω μια σκιά. Μόνο που δεν ήταν ο ροφός αλλά ένας σαργός ένα κιλό. Μένω ακίνητη μήπως και εμφανιστεί και ο ροφός, αλλά δεν..Είπα να μη χάσω και το σαργό και του μπουμπούνισα μία, ούτε που κατάλαβε από πού του ήρθε.
Ο Γιάννης ήταν λίγα μέτρα μπροστά μου και έκανε καρτέρια και σχεδόν σε κάθε βουτιά έβλεπε ψάρια. Ροφούς και σαργούς αλλά έμπαιναν σε πολύ δύσκολες πέτρες. Σχεδόν άκουγα τα επιφωνήματα του. Ωωωωωωωωω!!!

-Έλα κοντά, μπήκε ένας ροφός εδώ, θα τον ψάξω λίγο.

Με τον Γιάννη πάνω από το κεφάλι μου, άρχισα πάλι να ψάχνω, μέχρι που σε μία βουτιά είδα το ραχιαίο του. Στην επόμενη είχε μετακινηθεί και στην μεθεπόμενη το ίδιο. Ήταν νευρικός, τώρα ήταν η ευκαιρία μου. Μετά από μία ακόμη βουτιά μπήκε πάλι στο χαράκι, αλλά αυτή τη φορά έβλεπα το κεφάλι του. Μέγα λάθος και μοιραίο, όπως αποδείχθηκε. Μας ταλαιπώρησε λίγο η πετονιά που μάγκωσε, αλλά σε 20 λεπτά τον κρέμασα στη σημαδούρα.
Σχεδόν ταυτόχρονα ήρθε και ο Γιάννης να μας πάρει με ένα κορδόνι σαργούς. Στο επόμενο μέρος μία συναγρίδα κουτούλησε τον Γιάννη ο οποίος έψαχνε ένα χαράκι, ενώ ο άλλος Γιάννης από πάνω παρακολουθούσε σοκαρισμένος τη σκηνή. Ο Γιάννης ούτε που την πήρε χαμπάρι! Για κάτι τέτοια άλλωστε τον φωνάζουμε «τρελό». Δύο αστακοί και κάτι λιανά συμπλήρωσαν την ψαριά και ήταν ώρα για ξεκούραση. Στα ντεσού της ημέρας ο Λευτεράκης που κολύμπησα μαζί του για να τον βγάλω έξω να κάνει πιπί, αλλά ο πονηρός για να γλιτώσει το κολύμπι ήρθε και έκατσε στην πλάτη μου και τον μετέφερα και το πήγαινε και στο έλα!!!
Μιάμιση ώρα μετά και αφού φάγαμε το ωραίο φαγάκι που είχαμε πάρει μαζί (είναι απ τις πιο ωραίες ώρες τις ημέρας μετά από ψάρεμα) ήρθε η ώρα του ύπνου. Εμείς στο φουσκωτό και ο Γιάννης έξω, σε ένα σημείο που έχουν ρίξει τσιμέντο ειδικά για σκηνές. Έστησε τη σκηνή του, τη γέμισε απ έξω φιδάκια πασαλείφθηκε με Autan και σε λίγη ώρα μπορεί και να ροχάλιζε, δεν ξέρω. Το κορυφαίο έγινε τα ξημερώματα που κάτι, έξω από τη σκηνή, κάθισε στο κεφάλι του και ο Γιάννης μες τον ύπνο του το έσπρωξε και είπε «φύγε Λευτεράκη!» αλλά σχεδόν ταυτόχρονα κάθισε στα πόδια του και ο Γιάννης πριν ξανακοιμηθεί σκέφτηκε πόσο γρήγορα πήγε ο Λευτεράκης στα πόδια του. Μόνο που όταν ξύπνησε είδε πως ήταν ένα κοπάδι κατσίκες που είχαν περικυκλώσει την σκηνή του!!!
Η μέρα όμως ήταν δική του και τώρα που το σκέφτομαι οι κατσίκες μάλλον του έφεραν γούρι. Γιατί έβγαλε τον πιο μεγάλο του ροφό, ένα ψάρι 7,5 κιλά και οι φωνές του ακούστηκαν σε όλη την περιοχή! Ένας ακόμα ροφός, μία στήρα, σαργοί καικολοχτύπες συμπλήρωσαν την ψαριά, αλλά η μέρα δεν είχε τελειώσει. Το καλύτερο το είχε φυλάξει ο Γιάννης του φίλου μας για το τέλος. Αλλάξαμε τόπο και μου είπε θα τον πάει σε μία πέτρα του, στο πουθενά που μπαίνουν μέσα 2-3 σφυρίδες,5-6 στήρες και μεγάλοι σαργοί. Του «τρελού» του έχω πει εδώ και δύο χρόνια για την πέτρα αυτή, στην οποία ο Γιάννης παίρνει ένα ψάρι τη φορά αλλά φέτος δεν την είχε ακόμα επισκεφθεί.
Μπορεί ο «τρελός» να έκανε σαν τρελός όταν του είπε ο Γιάννης ότι θα τον πάει εκεί, αλλά με μένα συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Να βουτάω στα θολά μέχρι τα -15 για να αρχίσει να διακρίνεται ο βυθός και να αρχίσω να ψάχνω για να βρω την πέτρα, που είναι στα -25 ούτε κατά διάνοια. Θολά και βαθιά είναι το χειρότερο μου.

-Στο καλό να πάτε, άσε με εδώ στα ρηχά. (Και καμένα)   
-Να μου βγάλεις δύο σαργούς και μία τσιπούρα!
-Yes sir!

Στη μιάμιση ώρα που έλειψαν φυσικά τσιπούρα δεν είδα, αλλά 3τάκοι σαργοί και μία μουρμούρα έσωσαν τη βουτιά στα καμένα. Ήδη σκεφτόμουν την πλάκα που θα τους κάνω. Τα πουλάκια μου ήρθαν στο ηλιοβασίλεμα. Λίγο ακόμα και θα με έπιαναν για νυχτερινό.

-Μωρό μου τι μου είπες να σου βγάλω?
-Δυο σαργούς και μια τσιπούρα.
-Δεν άκουσα καλά και έβγαλα μουρμούρα, α και 3 μεγάλους σαργούς!
-Καλά που έχουμε και σένα!
-Εσείς τι κάνατε?
-Ανέβα να σου πούμε το μαγικό που έκανε ο «τρελός».

Ο Γιάννης λοιπόν βούτηξε με το κοντό όπλο, βρήκε την πέτρα και είδε απ΄ έξω μια σφυριδάρα καμία 15αριά κιλά με κρυμμένο μόνο το μισό της κεφάλι. Το ψάρι δηλαδή ήταν νεκρό και δεν το ήξερε, αλλά ο Γιάννης δεν το χτύπησε. Ανέβηκε, εξήγησε του ¨τρελού¨ την κατάσταση και συνεννοήθηκαν να βουτήξουν μαζί να του τη δείξει, για να την χτυπήσει ο φίλος μας. Πράγματι ο Γιάννης ήταν δύο μέτρα μπροστά, του δείχνει τη σφυρίδα, η οποία ήταν στην ίδια θέση, ο άλλος ο Γιάννης όμως δεν την βλέπει και την ώρα που την προσπέρασε το ψάρι φυσικά τον αντιλήφθηκε και χώθηκε στην τρύπα! Την ώρα εκείνη ο Γιάννης τον πιάνει από το πόδι να του δείξει το ψάρι, αλλά ήταν αργά. Για το μόνο που λυπήθηκα ήταν ότι έχασα αυτή την ΤΡΕΛΗ ΣΚΗΝΗ!!! Για την έκφραση του «τρελού» δεν με ένοιαξε, γιατί την είδα. Είχε την ίδια έκπληξη όχι μόνο όταν ήρθαν να με πάρουν, αλλά και την επόμενη μέρα!!
Εχει όμως και συνέχεια. Στην επόμενη βουτιά ο «τρελός» μπαίνει κάτω από την πέτρα, σημαδεύει και ρίχνει. Ανεβαίνει στον χαρούμενο με την εξέλιξη Γιάννη, και του λέει.
-Έριξα σε μία μεγάλη στήρα αλλά αστόχησα και μου βράχωσε η βέργα!!!

ΜΑΓΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!!!

Το επόμενο πρωί, ημέρα αναχώρησης του, ο «τρελός» μου είπε πως έβλεπε την σφυρίδα στον ύπνο του. Ίσως και να την βλέπει ακόμα όταν το σκέφτεται. Τώρα έχει ένα λόγο να έρθει πάλι Χανιά, σύντομα, γιατί ένα μεγάλο ψάρι γράφει πάνω «τρελός».

Γιάννη μήπως να της πεις και καμιά μαντινάδα, μήπως έτσι την (της) ρίξεις πιο εύκολα?

"Το πιο τρελό μου όνειρο
είναι να σ' αποκτήσω
δεν σταματώ να προσπαθώ
ωσότου να το ζήσω!"