Πως τα κατάφερα και πέρασε τόσος καιρός να πάω στη θάλασσα είναι απορίας άξιο…
Απ τη μία η μετακόμιση, από την άλλη ένα ταξίδι, από την παρά-άλλη μια υποχρέωση, βάλτε και τον παλιόκαιρο, πέρασαν κοντά 40 μέρες. Ωραία λοιπόν τώρα που σαραντίσαμε είναι ώρα για βουτιά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά είχα αφήσει ελεύθερο το πεδίο και ο φίλος Σπύρος από το Ηράκλειο έχει πάρει θάρρος.
-Όταν έχει κακό καιρό οι γυναίκες κάθονται σπίτι και άλλα τέτοια χαριτωμένα έλεγε ο στόμας του, που είχα αποφασίσει να του τον αφήσω ανοιχτό με την ψαριά που θα έβγαζα, όταν βέβαια κατάφερνα να πάω για βουτιά.
Ήρθε λοιπόν η Τετάρτη της πανελλαδικής απεργίας και το καλό το παρεάκι Γιάννης, Γιώργος, Λευτεράκης - το σκυλάκι μας που δεν χάνει ψάρεμα και ταξίδι με το φουσκωτό - και η αφεντιά μου ξεκινήσαμε πρωί - πρωί με τη δροσούλα για ολοήμερο ψάρεμα. Ήταν τέτοια η λαχτάρα μου που έβαλα τη στολή από το σπίτι.
-Μα θα πάμε μακριά.
-Δεν πειράζει, μέχρι να αλλάξετε εσείς εγώ θα ψαρεύω.
-Θα πάρεις ρούχα να αλλάξεις εκεί?
-Όχι θα γυρίσω με τη στολή και θα τη βγάλω στο ντους.
Η αλήθεια είναι πως τα αγόρια δεν παραξενεύτηκαν και πολύ με την απόφαση μου. Μόνο η φουρνάρισσα κοιτούσε περίεργα πρωί πρωί το λαστιχένιο ανθρωπάκι που περίμενε στο αυτοκίνητο με ένα σκυλί αγκαλιά, αλλά ποιος νοιάζεται? Τα 7 χιλιοστά με προστάτευσαν εν πλω για τον τόπο και μόλις φτάσαμε, σηκώθηκα πρώτη. Μόλις βγήκε ο εξοπλισμός από τα ταμπούκια άρχισα:
-Γιάννη, θα μου βάλεις τα όπλα μου στη σημαδούρα? (φυσικά ήταν φουσκωμένη, είμαστε για να χάνουμε χρόνο?)
-Γιώργο, θα μου δώσεις τα βάρη μου? Όχι αυτά, πρώτα το γιλέκο πλάτης.
Τα συνωμοτικά βλέμματα τους, έκανα πως δεν τα είδα και αφού ανταλλάξαμε τα γνωστά πειράγματα, τους αποχαιρέτησα. Λίγο κρύα, λίγο θολά, λίγο έλλειψη κίνησης. Η πρώτη και δεύτερη και τρίτη εικόνα ήταν η ίδια, αλλά δεν με ένοιαζε. Ήμουν και πάλι στο νερό μετά από 40 μέρες. Ευτυχία! Εκεί που πέρυσι σουλατσάρανε τα λαυράκια, αλλά η ρεστία δεν με άφηνε να τα καρτερέψω, τώρα κυκλοφορούσαν μόνο γερμανοί. Μόνο ένα τεράστιο σαλάχι ψιλο-ενοχλήθηκε από την παρουσία μου, αλλά φρόντισα να το απαλλάξω σύντομα από αυτή. Ωραία και τώρα? Ας περιμένω τον Γιάννη που του είπα πως θα τον ακολουθήσω σήμερα, στα γνωστά του θαλάμια. Κάποια στιγμή, καμιά ώρα μετά και αφού έχω στη σημαδούρα μόνο δύο μπαρμπούνια, πλησιάζει το φουσκωτό.
-Άφησα τον Γιώργο απέναντι, εκεί που χτυπάει ο καιρός, αν έχει κίνηση θα κάνει ζημιά.
-Ωραία, αλλά γιατί μου το λες?
-Μήπως θες να σε πάω και σένα εκεί..(πονηρός και έτσι)
-Α όχι! Θα έρθω μαζί σου να ψαρέψω στα καλά σου κομμάτια!
-Εντάξει πάμε!
Τι καλά κομμάτια, που δεν κυκλοφορούσε λέπι. Ένας ροφάκος μόνο έκανε το λάθος να μετακινηθεί και έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο αθόρυβα. Ούτε σαργοί, ούτε λαυράκια τίποτα..
Πέρναγαν οι ώρες, αλλάζαμε κομμάτια, αλλά τα ψάρια άφαντα. Κάποιοι σαργοί ήρθαν μαζί μας στην επιφάνεια, αλλά όχι αυτά που περίμενα για χειμώνα. Και όσο σκεφτόμουν το Σπύρο και τα πειράγματα του, τόσο με έπιανε απελπισία.. Η ώρα κύλησε σαν νερό και κάποια στιγμή ο Γιάννης έφυγε να πάει στο Γιώργο. Μισή ώρα αργότερα μου ανακοίνωναν πως θα αλλάξουν και θα βγουν να μαζέψουν σταμναγκάθι. Τουλάχιστον να μην γυρίσουμε με άδεια χέρια, πρέπει να σκέφτηκαν καθώς με αποχαιρετούσαν.
-18:15 δύει ο ήλιος, να έρθετε να με πάρετε 18:12. Φιλιά!
Με είχαν πάει στην απέναντι πλευρά αλλά ο καιρός που χτυπούσε είχε θολώσει άσχημα τα νερά. Πήρα ένα σαργό και καθώς σκεφτόμουν πως οι ελπίδες μου για ένα καλό θήραμα εξανεμίζονται, βλέπω μια πολύ αγαπημένη μου εικόνα! Είχε κρύψει το κορμί του κάτω από μία πέτρα αλλά περίσσευαν οι κεραίες και τα πόδια του. Και ήταν μεγάλος! Ω λα λα!
Το ψάρεμα είχε τελειώσει για μένα. Ο αστακός, ή μάλλον συγγνώμη, ο μεγάλος αστακός ήταν στη σημαδούρα μου και η χαρά μου τεράστια. Ε ρε τι έχω να φτιάξω στο Σπύρο...
Στη βάρκα βγάλαμε τις καθιερωμένες φωτογραφίες και βάλαμε ρότα για στεριά. Είχα ήδη αρχίσει να μετράω μέρες..Πέμπτη και Παρασκευή κύλησαν σαν νερό αλλά δυστυχώς η συμμετοχή μου σε μία ημερίδα το Σάββατο μου είχε ανατρέψει το πρόγραμμα. Το πρόβλημα ήταν πως ενώ ο καιρός ήταν ήδη χάλια, την Κυριακή δυνάμωνε κι άλλο ο αέρας, με αποτέλεσμα το ψάρεμα να γίνεται σχεδόν απαγορευτικό. Σχεδόν είπαμε..Μέσα σε όλα δεν είχα και παρέα και θα πήγαινα μόνη, αλλά δεν κρατιόμουν.
Η ημερίδα ολοκληρώθηκε με επιτυχία και το βράδυ του Σαββάτου μας βρήκε, διοργανωτές και συμμετέχοντες σε μία ταβέρνα, ενώ έξω είχαν ανοίξει οι ουρανοί.
-Πως σου φάνηκε η σημερινή εκδήλωση Ευτυχία?
-Πέτυχε αυτό που θέλαμε, όλα ήταν πολύ καλά, εκτός του ότι έχασα το ψάρεμα.
-Ε καλά, δεν θα πήγαινες με τέτοιο καιρό!
-Φυσικά και θα πήγαινα. Τι να γίνει, θα πάω αύριο.
-Είσαι τρελή? Αφού βρέχει.
-Η βροχή δεν ενοχλεί, όσο ενοχλεί ο αέρας.
-Μα έχει και αέρα.
-Θα πάω σε ένα μέρος που δεν το πιάνει πολύ ο καιρός.
-Μα καλά έχει ψάρια με τέτοιο καιρό?
-Θα πάω για αστακούς, είναι η εποχή τους τώρα. (Έγινα και ειδική τρομάρα μου)
Άκουσε κάποιος από την παρέα, ο Μιχάλης, για αστακούς και ζήτησε να μάθει λεπτομέρειες. Δουλεύει σε άλλο τμήμα, αλλά μου έχει πει πως ψαρεύει αλλά έχει καιρό να πέσει. Μέσα σε πέντε λεπτά κανονίσαμε την άλλη μέρα να πάμε μαζί. Ο καημένος δεν φτάνει που του τηλεφώνησα να τον ξυπνήσω αξημέρωτα, του απαγόρευσα να καπνίζει καθ οδόν. Λεπτομέρεια? Πήγαμε με το δικό του αμάξι!
Μπορεί να είχε καιρό να πέσει αλλά ο Μιχάλης αποδείχθηκε σούπερ ζευγάρι. Ψάρια δεν είχε - τι πρωτότυπο - αλλά βρήκαμε σουπιές, σκάρους α, και έναν αστακό! Όταν τον έβγαλα ήθελα να φωνάξω από τη χαρά μου! Μέσα σε τέσσερις μέρες, δύο αστακούς!! Σπύρο κρύψου!!
Οι φωτογραφίες που βγάλαμε εστάλησαν με mms σε όσους από το τραπέζι της προηγούμενης νύχτας, αμφισβήτησαν ότι θα πάμε. Καλά ότι θα βγάζαμε και αστακό, το θεωρούσαν απίθανο. Στην επιστροφή, καθώς φτάναμε σε κάποιο ορεινό χωριό και ενώ δεν είχε σταματήσει να βρέχει, ζήτησα από τον Μιχάλη να σταματήσει για λίγο - άλλο που δεν ήθελε για να καπνίσει - για να μαζέψω κάτι πολύ όμορφα λουλούδια. Λεπτομέρεια? Ήμουν με τη στολή! Ευτυχώς που όση ώρα τα μάζευα, δεν πέρασε κάποιο αυτοκίνητο..
Την Τρίτη το μενού είχε αστακομακαρονάδα και το βάζο όμορφα αγριολούλουδα....
