Η συνάντηση είχε οριστεί μία ημέρα νωρίτερα. Η ιδέα είχε έρθει να δροσίσει το καυτό καλοκαιρινό απόγευμα του Αυγούστου. Αύριο το πρωί, στο γνωστό μέρος, απέναντι από το νησί του Πατρόκλου, θα βρισκόμασταν για μία ακόμη βουτιά προπόνησης αλλά και χαλάρωσης συνάμα.

Πράγματι, το ξύπνημα του επόμενου πρωινού έγινε αβίαστα και ευχάριστα (καμία σχέση με το αντίστοιχο, καθημερινό). Σε λίγη ώρα ήμουν κάτω από το σπίτι του Γιώργου και μαζί πλέον ξεκινήσαμε για το ραντεβού μας. Φτάνοντας λίγο νωρίτερα στην παραλία, είχαμε χρόνο να τα πούμε λίγο με τα υπόλοιπα παιδιά ενώ δεν έλειψαν και τα ανάλογα πειράγματα περί περιττών κιλών, εμφάνισης και λοιπών ευχάριστων… Η διαδικασία της προετοιμασίας έκανε τα πειράγματα (τα περισσότερα τουλάχιστον), να σταματήσουν. Μερικά λεπτά αργότερα, είχαμε στήσει τα σχοινιά και ξεκίνησε η φάση ζεστάματος με εναλλάξ βουτιές.
Οι βουτιές διαδέχονταν η μία την άλλη μέχρι που ήρθε και πάλι η σειρά μου. Χαλάρωσα καλά, πήρα τις τελευταίες ανάσες, έκλεψα μερικές μικρές ακόμη και σπάζοντας τη μέση, αφέθηκα στους ρυθμούς της γαλάζιας θεάς. Οι κινήσεις μου σταδιακά ελαττώθηκαν, μέχρι που σταμάτησαν εντελώς. Κάπου εκεί, όντας σβηστός στη ζώνη της αρνητικής, εμφανίστηκαν! Αρχικές ως αχνές σιλουέτες στο μπλε τοπίο που σταδιακά πήραν μορφή και σχήμα που ταίριαζε σε μαγιάτικα. Ήταν περίπου 15 ψάρια, ενώ το μέγεθός τους όλο και μεγάλωνε όσο με πλησιάζανε. Μη θέλοντας να τα θορυβήσω, αποφάσισα να σταματήσω την κάθοδό μου και να σταθεροποιηθώ στο βάθος που ήμουνα, τυλίγοντας το σχοινί γύρω από το πόδι μου. Έτσι, ακινητοποιημένος ανάποδα, αφέθηκα να παρακολουθώ τη μαγευτική εικόνα των ψαριών. Αγέρωχα και μάλλον προκλητικά, πλησίασαν το σχοινί, έκαναν έναν κύκλο γύρω του (και από εμένα φυσικά) και ξεκίνησαν να απομακρύνονται. Το τι τα έκανε να ξαναγυρίσουν, παραμένει μυστήριο. Ακόμη και τώρα δεν το έχω ανακαλύψει. Αυτό που ξέρω, είναι πως αυτήν τη φορά, χαμηλώνοντας ακόμη περισσότερο το βλέμμα, τα ψάρια πλησίασαν πιο κοντά. Μπορούσα να διακρίνω ξεκάθαρα κάθε λεπτομέρεια πάνω στο σώμα τους, ακόμη και τους μυς που λειτουργούσαν κάτω από το λεπτό δέρμα. Το δε βλέμμα τους, θα το θυμάμαι για πολύ καιρό…

10 μέτρα πριν από την επιφάνεια συναντήθηκα με το δύτη ασφαλείας που με συνόδευσε μέχρι και πάνω, προσπαθώντας παράλληλα να καταλάβει τι ακριβώς ήθελα να του πω μέσω των σινιάλων που του έκανα. Μετά από τις πρώτες ανάσες, τη λέξη «μαγιάτικα» διαδέχθηκαν οι ταυτόχρονες βουτιές όλων σχεδόν των δυτών που έτυχε να με ακούσουν. Βγαίνοντας απογοητευμένοι σταδιακά ένας – ένας, σειρά είχαν τα πειράγματα σχετικά με τη νηφαλιότητά μου. Αστειευόμενοι, όλοι θεωρούσαν πως το βάθος σε συνάρτηση με τη μεγάλη παραμονή είχαν προκαλέσει παραισθήσεις. Δεν πειράζει όμως. Μερικές φορές, ορισμένα πράγματα πρέπει να μένουν για εμάς και μόνο.

Αυτό που με βασανίζει ακόμη, είναι εάν ήμουν εγώ αυτός που τα παρατηρούσα ή αυτά αναρωτιόντουσαν για το ρόλο μου εκεί κάτω…